Mateus 17
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te núú ìñú nduu sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús, te ní xica‑gá cuásaá‑gá ɨɨⁿ yucu dùcúⁿ, te ndèca‑gá té Pèlú, ndɨhɨ té Jàcobó, ndɨhɨ té Juàá ñaní té Jàcobó‑áⁿ cuǎsaá. Te úní tnàhí‑ni cue tée‑áⁿ ndécá‑gǎ cuásaá.
1 Seis dias depois, tomou Jesus consigo a Pedro, a Tiago e a João, irmão deste, e os conduziu à parte a um alto monte;
2 Te yucu‑áⁿ ndécú‑gǎ ní nadáma núú‑gǎ ndɨhɨ dóó‑gǎ, te núú‑gǎ súúní dàtásaⁿ‑xi dàtná quídé‑xí nǔú nchǐcanchii, te dóó‑gǎ súúní nǐ nduu cuìxíⁿ dàtná cáá ñùhú cuìxíⁿ.
2 e foi transfigurado diante deles; o seu rosto resplandeceu como o sol, e as suas vestes tornaram-se brancas como a luz.
3 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ xiní‑güedé ndíi Moìsés ndɨhɨ té Èliás nútnɨ̌ɨ‑güedé ndɨhɨ‑gá ndátnǔhu ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑gá.
3 E eis que lhes apareceram Moisés e Elias, falando com ele.
4 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii Jèsús:
4 Pedro, tomando a palavra, disse a Jesus: Senhor, bom é estarmos aqui; se queres, farei aqui três cabanas, uma para ti, outra para Moisés, e outra para Elias.
5 Te nɨni dùcaⁿ caháⁿ té Pèlú ní quexìo ɨɨⁿ vícó nǔú ndécú‑güedě ní dádǎhu ñaha‑xi xìi‑güedé te súúní chàhnchí. Te xɨtɨ́ vícó‑ǎⁿ nǐ tecú ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
5 Estando ele ainda a falar, eis que uma nuvem luminosa os cobriu; e dela saiu uma voz que dizia: Este é o meu Filho amado, em quem me comprazo; a ele ouvi.
6 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ní tecú dóho cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús te ío ní yùhú‑güedé, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑güedě te ní nuu núú‑güedě ndàa núú ñúhú.
6 Os discípulos, ouvindo isso, caíram com o rosto em terra, e ficaram grandemente atemorizados.
7 Te Jèsús cuáháⁿ‑gá núú xǐndecu cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní tendaha ñàha‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
7 Chegou-se, pois, Jesus e, tocando-os, disse: Levantai-vos e não temais.
8 Te òré ní ndanehe núú‑güedě, te ñá túú‑gǎ ní xìní‑güedé cue tée úú‑áⁿ chi mee‑nǎ Jèsús.
8 E, erguendo eles os olhos, não viram a ninguém senão a Jesus somente.
9 Te òré cuánuu ndɨhɨ ñaha Jèsús xii‑güedé tɨndúú‑ǎⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
9 Enquanto desciam do monte, Jesus lhes ordenou: A ninguém conteis a visão, até que o Filho do homem seja levantado dentre os mortos.
10 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
10 Perguntaram-lhe os discípulos: Por que dizem então os escribas que é necessário que Elias venha primeiro?
11 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
11 Respondeu ele: Na verdade Elias havia de vir e restaurar todas as coisas;
12 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo vìtna sá sà ní quixi tée ní quide dàtná ní xóo cada té Èliás, te cue ñáyiu ñá túú ní cùtnuní iní‑yu sá dɨ́ú‑dě, te ní quide ñàhá‑yu xii‑dé nchaa nàcuáa ní quixi iní méě‑yu, te dɨu‑ni ducaⁿ càda ñaha tucú‑yu xii yúhú Tée cùu ñaní tnáhǎ‑yu nchaá‑yu, chi dandòho ñahá‑yu xii‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
12 digo-vos, porém, que Elias já veio, e não o reconheceram; mas fizeram-lhe tudo o que quiseram. Assim também o Filho do homem há de padecer às mãos deles.
13 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní cutnùní iní‑güedé sá cuèndá ndíi Juàá tée ní xóo dacuàndute ñaha xii ñáyiu ní cáháⁿ‑gá.
13 Então entenderam os discípulos que lhes falava a respeito de João, o Batista.
14 Te Jèsús ní nasáá‑gá ndɨhɨ cue tée ní sáá ndɨhɨ‑gá tɨndúú‑ǎⁿ núú xǐndecu vài ñáyiu, te ní quexìo ɨɨⁿ tée núú‑gǎ ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
14 Quando chegaram à multidão, aproximou-se de Jesus um homem que, ajoelhando-se diante dele, disse:
15 —Mèstrú, cundàhú iní déhe‑í chi tnàhá‑dé cuéhé xǐyɨ̀hɨ́, te ío dàndoho ñaha‑xi xii‑dé, te ní cuu vài xito daquée ñaha‑xi nǔú ñùhú xii‑dé, te ní cuu vài tucu xito dangaunihnu ñaha‑xi ndute xii‑dé.
15 Senhor, tem compaixão de meu filho, porque é epiléptico e sofre muito; pois muitas vezes cai no fogo, e muitas vezes na água.
16 Te sa ndèca‑í‑dé ní quixi núú cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑n dico ñá túú ní ndàcu‑güedé cada tátna ñaha‑güedě xii‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
16 Eu o trouxe aos teus discípulos, e não o puderam curar.
17 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ:
17 E Jesus, respondendo, disse: ó geração incrédula e perversa! até quando estarei convosco? até quando vos sofrerei? Trazei-mo aqui.
18 Te Jèsús ní tenàá‑gá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii tée‑áⁿ, te ní quee ñaha‑xi xìi‑dé, te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndúha‑dé.
18 Então Jesus repreendeu ao demônio, o qual saiu de menino, que desde aquela hora ficou curado.
19 Te sátá dúcáⁿ te òré ndécú mèe Jesús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
19 Depois os discípulos, aproximando-se de Jesus em particular, perguntaram-lhe: Por que não pudemos nós expulsá-lo?
20 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
20 Disse-lhes ele: Por causa da vossa pouca fé; pois em verdade vos digo que, se tiverdes fé como um grão de mostarda direis a este monte: Passa daqui para acolá, e ele há de passar; e nada vos será impossível.
21 Te xìni ñuhu‑xi sá ǐo cáháⁿ ndɨhɨ‑ndo‑gǎ te ñá túú tnàhí ná caxi‑ndo cǎháⁿ ndɨhɨ‑ndo‑gǎ, te ducaⁿ te ndacu‑ndo quèñuhu‑ndo espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii ñáyiu, dàtná cúú espíritú sá yɨ́hɨ́ ñàha xii tée‑ǎⁿ ní cùu —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
21 {mas esta casta de demônios não se expulsa senão à força de oração e de jejum.}
22 Te nɨni xìca cuu Jesús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá distrìtú Galìleá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
22 Ora, achando-se eles na Galiléia, disse-lhes Jesus: O Filho do homem está para ser entregue nas mãos dos homens;
23 te cahni ñaha‑güedě xii‑í dico nduu úní sá cùú‑í te ndoto‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 e matá-lo-ão, e ao terceiro dia ressurgirá. E eles se entristeceram grandemente.
24 Te òré ní quexìo Jesús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ñuú Capèrnaúm, te cue tée quìde cobrá díhúⁿ cuèndá veñúhu ní sáháⁿ‑güedé ní cáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Pèlú, te xǎhaⁿ‑güedě:
24 Tendo eles chegado a Cafarnaum, aproximaram-se de Pedro os que cobravam as didracmas, e lhe perguntaram: O vosso mestre não paga as didracmas?
25 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě:
25 Disse ele: Sim. Ao entrar Pedro em casa, Jesus se lhe antecipou, perguntando: Que te parece, Simão? De quem cobram os reis da terra imposto ou tributo? dos seus filhos, ou dos alheios?
26 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
26 Quando ele respondeu: Dos alheios, disse-lhe Jesus: Logo, são isentos os filhos.
27 Dico cuèndá sá vǎ yǒo dasàtú‑ó ìní‑xi, te cuàháⁿ làgúná te dàquée‑n sǎ tnɨ́ɨ́‑n chǎcá xɨtɨ́ ndute, te chácá dǐhnanuu na tàva‑n te cundehe‑n yùhu‑dɨ, chi yɨ̀hɨ ɨɨⁿ díhúⁿ cuìxíⁿ. Te díhúⁿ‑ǎⁿ canehe‑n quɨ̌hɨ́ⁿ cháhu‑n cuèndá‑í ndɨhɨ cuèndá‑n, chi díhúⁿ‑ǎⁿ sa tnahá quéyǎhu cuèndá‑ó ndɨ̀ ndúú‑ó —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
27 Mas, para que não os escandalizemos, vai ao mar, lança o anzol, tira o primeiro peixe que subir e, abrindo-lhe a boca, encontrarás um estáter; toma-o, e dá-lho por mim e por ti.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.