Marcos 6
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ACF
1 Te Jèsús ní ndee‑gá ñuú núú nǐ dándótó‑gǎ xíchí nǐ xíhí‑áⁿ, te cuánuhú‑gá núú cúú ñùú‑gá, te tnàhá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá cuánuhú ndɨhɨ‑gá.
1 E, partindo dali, chegou à sua pátria, e os seus discípulos o seguiram.
2 Te ndècu Jesús ñuú‑gá ní tnahá nduu ndètatú ñáyiu. Te nduu‑ǎⁿ cuǎnguɨhu‑gá xɨtɨ́ veñúhu dàcuaha ñaha‑gá xií‑yu. Te vài ñáyiu ndèdóho nchaa tnúhu càháⁿ‑gá, te xǐcuñúhu vìhí‑yu, te xǐtnàhá‑yu:
2 E, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se admiravam, dizendo: De onde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe foi dada? e como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Te dìcó carpintèrú cúú‑dě, dìcó déhe tá Màriá cúú‑dě, te ñaní‑dé cúú tě Jàcobó, ndɨhɨ té Chèé, ndɨhɨ té Jùdás, ndɨhɨ té Xǐmú, te dɨu‑ni cue cúha‑dé cúú ñǎyiu ndècu ndɨhɨ‑o ñuú‑a —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, e irmão de Tiago, e de José, e de Judas e de Simão? e não estão aqui conosco suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
4 E Jesus lhes dizia: Não há profeta sem honra senão na suapátria, entre os seus parentes, e na sua casa.
5 Te ñá túú ní quìde tátna Jèsús vài ñáyiu cuèndá sá ñà túú ní sàndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, dico ní quide tátna‑gá ɨɨⁿ ǔú ñáyiu cùhú ní sándáá iní ñáhá xìi‑gá. Te ní tendaha ñàha‑ni‑gá xií‑yu te ní ndúha‑yu.
5 E não podia fazer ali nenhuma obra maravilhosa; somente curou alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Te ío ní cuñúhu‑gá sá dúcáⁿ ñà túú ní cuìní‑yu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá. Te sátá dúcáⁿ te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá nchaa dava‑gá ñuú lǐhli càa yatni xíáⁿ cuèndá dacuàha‑gá ñáyiu tnúhu‑gá.
6 E estava admirado da incredulidade deles. E percorreu as aldeias vizinhas, ensinando.
7 Te Jèsús ní cana‑gá ndɨ ùxúú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní sáñaha‑gǎ xii‑güedé tnúhu ndee ìní cundecu ndɨhɨ‑güedé cuèndá queñuhu‑güedé nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii ñáyiu. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé sá ndɨ̀ ndúú ndɨ ndúú‑güedě quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé cáháⁿ‑güedé tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu.
7 Chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 — ausente —
8 E ordenou-lhes que nada tomassem para o caminho, senão somente um bordão; nem alforje, nem pão, nem dinheiro no cinto;
9 — ausente —
9 Mas que calçassem alparcas, e que não vestissem duas túnicas.
10 Te xǎhaⁿ tùcu‑gá:
10 E dizia-lhes: Na casa em que entrardes, ficai nela até partirdes dali.
11 Te núu ìó dava ñuú ñá túú cuìní‑yu cáháⁿ ndɨhɨ ñaha vǎha‑yu xii‑ndo, te ni ñà túú cuìní‑yu cundedóho‑yu tnúhu càháⁿ‑ndó, te ndee‑ni‑ndo ñùú‑áⁿ te naquɨdɨ‑ndo tɨ̀cáchúhmá nǐ tnɨ́ɨ sáhá‑ndó cuèndá ná cùtnuní iní‑yu sá ñà túú quìde váha‑yu. Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ná sàá nduu càda ndáá Yǎ Ndiǒxí cuéchi nchaa ñáyiu, te cue ñáyiu ducaⁿ na càda ñaha xii‑ndo‑áⁿ ǐo‑gá ndohó‑yu dàvá‑áⁿ dàcúúxí dàtná ndoho cue ñáyiu ñuú Sòdomá ndɨhɨ cue ñáyiu ñuú Gòmorrá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
11 E tantos quantos vos não receberem, nem vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho contra eles. Em verdade vos digo que haverá mais tolerância no dia de juízo para Sodoma e Gomorra, do que para os daquela cidade.
12 Te cue tée‑áⁿ nǐ xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé te ní ngüíta‑güedé dácuàha‑güedé cue ñáyiu tnúhu Yá Ndiǒxí, te xǎhaⁿ‑güedě xií‑yu:
12 E, saindo eles, pregavam que se arrependessem.
13 Te vài espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii ñáyiu ta quèñuhu‑güedé yɨquɨ cùñú‑yu cuáháⁿ, te vài tucu ñáyiu cùhú tá quìde tátna‑güedé cuáháⁿ chíhí ñàha‑güedé acìtí xií‑yu te ndǔha‑yu.
13 E expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Te nchaa xichi ní níhí ñǎyiu tnúhu nchaa nàcuáa quìde Jesús, te tnàhá té Hèrodés tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu ní níhí‑dě tnúhu nchaa nàcuáa quìde‑gá, te ní cachí‑dé:
14 E ouviu isto o rei Herodes (porque o nome de Jesus se tornara notório), e disse: João, o que batizava, ressuscitou dentre os mortos, e por isso estas maravilhas operam nele.
15 Te dava ñáyiu càchí‑yu sá tě Èliás tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha ní nasáá‑dé.
15 Outros diziam: É Elias. E diziam outros: É um profeta, ou como um dos profetas.
16 Te té Hèrodés ní níhí‑dě tnúhu nchaa nàcuáa càháⁿ‑yu, te ní cachí‑dé:
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: Este é João, que mandei degolar; ressuscitou dentre os mortos.
17 — ausente —
17 Porquanto o mesmo Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de Filipe, seu irmão, porquanto tinha casado com ela.
18 — ausente —
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Te ñaha nàni Herodiás ndécá tě Hèrodés‑áⁿ ǐo ní cuu úhú iní‑aⁿ té Juàá, te ní cuiní‑aⁿ cahni‑aⁿ‑dé, dico ñá túú ní nǐhí‑aⁿ nàcuáa cada‑aⁿ.
19 E Herodias o espiava, e queria matá-lo, mas não podia.
20 Te mee tě Hèrodés chi ní cutnùní ndáá iní‑dé sá tě Juàá cúú‑dě ɨɨⁿ tée quìde mee‑ni sá vǎha, te quìde ndáá‑dé núú Yǎ Ndiǒxí, te ní xóo yùhú ñáhá‑dě nǔu xíǎⁿ ñá túú ní dàña‑dé ná cada ñaha ñàha ndeca‑dé‑áⁿ xii té Juàá. Te té Hèrodés‑áⁿ ǐo ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé ní xíndedóho‑dé nchaa tnúhu ní xáhaⁿ tě Juàá xii‑dé, dico ñá túú ní sàni iní‑dé duuⁿ duuⁿ tnɨɨ‑dé tnúhu‑áⁿ.
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo; e guardava-o com segurança, e fazia muitas coisas, atendendo-o, e de boa mente o ouvia.
21 Te ɨɨⁿ nduu ní xóo vico vehe té Hèrodés ní quide càhnu‑dé nduu nǐ cacu‑dé. Te nduu‑ǎⁿ nǐ níhí ñaha nàni Herodiás‑áⁿ nàcuáa cada‑aⁿ cuèndá cuú té Juàá. Te nduu‑ǎⁿ ní cáháⁿ té Hèrodés nchaa cue tée cùchiuⁿ, ndɨhɨ nchaa cue tée tàxi tnuní ñáhá xìi cue sandadú, ndɨhɨ nchaa cue tée cuica ndècu distritú Galìleá cuèndá cudìni ndɨhɨ ñaha‑dé xii‑güedé nduu‑ǎⁿ.
21 E, chegando uma ocasião favorável em que Herodes, no dia dos seus anos, dava uma ceia aos grandes, e tribunos, e príncipes da Galiléia,
22 Te ndècu ɨɨⁿ déhe yoco ñàha nani Herodiás‑áⁿ, te xíchí‑ǎⁿ nǐ quɨ́hu‑xi vehe núú cúú vìco‑áⁿ nǐ xita saha‑xi mèi oré yɨ́hɨ́ tě Hèrodés mèsá ndɨhɨ nchaa cue tée ní cáháⁿ‑dé, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé ndɨhɨ nchaa cue tée‑áⁿ nàcuáa ní xita xíchí‑ǎⁿ. Te té Hèrodés ní xáhaⁿ‑dě xii‑xi:
22 Entrou a filha da mesma Herodias, e dançou, e agradou a Herodes e aos que estavam com ele à mesa. Disse então o rei à menina: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Te ní cacunehe‑dé ndéé Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cutnùní iní xíchí‑ǎⁿ sǎ ndàá cuáñaha‑dě nǔu ná cúú sǎ ná càcáⁿ‑xi núú‑dě cuěi ndéé cuádava nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑dé, te núu na càcáⁿ‑xi.
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, até metade do meu reino.
24 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑xi núu ní quee‑xi quehé ní xáhaⁿ‑xi xìi náná‑xi:
24 E, saindo ela, perguntou a sua mãe: Que pedirei? E ela disse: A cabeça de João o Batista.
25 Te ndɨ̌hɨ‑ni cuándɨhu xíchí‑ǎⁿ xɨtɨ́ vehe núú yɨ́hɨ́ tě Hèrodés‑áⁿ, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑dé:
25 E, entrando logo, apressadamente, pediu ao rei, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João o Batista.
26 Te té Hèrodés ní ngüíta‑dé ndɨ̀hú víhí ìní‑dé sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑xi xìi‑dé, dico ñá túú ní cùyɨɨ‑dé cúñaha‑dě xii‑xi sá vǎ cúú cuǎñaha‑dě sá xìcáⁿ‑xi, chi cuèndá sá nǔú nchaa ñáyiu ní xáhaⁿ‑dě sá cúú cuǎñaha‑dě nǔu ná cúú sǎ ná càcáⁿ‑xi, te ní cacunehe‑dé ndéé Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cutnùní iní‑xi sá ndàá cuáñaha‑dě sá ná càcáⁿ‑xi núú‑dě.
26 E o rei entristeceu-se muito; todavia, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Te té Hèrodés‑áⁿ ndɨ̌hɨ‑ni ní xáhaⁿ‑dě xii ɨɨⁿ sandàdú sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé quehndé‑dé dɨ́quɨ́ tě Juàá.
27 E, enviando logo o rei o executor, mandou que lhe trouxessem ali a cabeça de João. E ele foi, e degolou-o na prisão;
28 Te sandàdú‑áⁿ nǐ xica‑dé cuáháⁿ‑dé vecaá núú yɨ́hɨ́ tě Juàá‑áⁿ, te ní quexìo‑dé te ní xehndé‑ni‑dé dɨ́quɨ́ tě Juàá, te ní chihi‑dé ɨɨⁿ xɨtɨ́ cóhó te nèhe‑dé cuánuhú ní sáha‑dé xíchí xìcáⁿ‑áⁿ, te xíchí‑ǎⁿ nǐ nacuáha‑xi nǎná‑xi.
28 E trouxe a cabeça num prato, e deu-a à menina, e a menina a deu a sua mãe.
29 Te òré ní níhí nchaa cue tée ní xica cuu ndɨhɨ ndíi Juàá‑áⁿ tnǔhu sá dúcáⁿ nǐ sahni ñaha‑güedě xii ndíi, te ní sáháⁿ‑güedé ní ndocani‑güedé yɨquɨ cùñú ndíi te ní chindúxi‑güedé.
29 E os seus discípulos, tendo ouvido isto, foram, tomaram o seu corpo, e o puseram num sepulcro.
30 Te nchaa cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús cuáháⁿ cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí núú ñǎyiu ní ndexìo‑güedé núú‑gǎ te ní ngüíta‑güedé nácàni tnúhu‑güedé nchaa nàcuáa ní quide‑güedé ndɨhɨ nchaa nàcuáa ní dánèhé ñáhá‑güedě xií‑yu.
30 E os apóstolos ajuntaram-se a Jesus, e contaram-lhe tudo, tanto o que tinham feito como o que tinham ensinado.
31 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
31 E ele disse-lhes: Vinde vós, aqui à parte, a um lugar deserto, e repousai um pouco. Porque havia muitos que iam e vinham, e não tinham tempo para comer.
32 Te Jèsús cuánguee‑gá bàrcú ndɨhɨ mee‑ni cuè tée ní táúchíúⁿ‑gǎ cáháⁿ tnúhu‑gá, te cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ‑güedé ɨɨⁿ xichi núú ñà túú ñǎyiu ndècu.
32 E foram sós num barco para um lugar deserto.
33 Dico vài ñáyiu ní cutnùní iní‑yu sá dɨ́ú‑gǎ ñúhú bàrcú‑áⁿ cuǎháⁿ ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te nchaa ñuú cáá yàtni xíáⁿ nǐ quee ñáyiu xǐxinú‑yu cuáháⁿ núú nǐ quidé‑yu cuèndá quexìo Jesús, te sa ndècú‑yu xíáⁿ nǐ quexìo‑gá.
33 E a multidão viu-os partir, e muitos o conheceram; e correram para lá, a pé, de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles, e aproximavam-se dele.
34 Te òré ní quene Jèsús xɨtɨ́ bàrcú, te ní xiní‑gá cuéhé víhí ñǎyiu xǐxúcu núú nǐ quexìo‑gá‑áⁿ, te ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ xií‑yu chi ndècú‑yu dàtná xǐndecu cue mběé cue quɨtɨ ñá túú tòli‑xi, te ío vài núú sǎ nǐ ngüíta‑gá ní dácuáhá ñàha‑gá xií‑yu.
34 E Jesus, saindo, viu uma grande multidão, e teve compaixão deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Te sátá tá cuàa cuáháⁿ te ní sáháⁿ cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
35 E, como o dia fosse já muito adiantado, os seus discípulos se aproximaram dele, e lhe disseram: O lugar é deserto, e o dia está já muito adiantado.
36 Váha‑gá dandàca nchaa ñáyiu‑a chi na quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu nchaa vehe càa xɨtɨ́ yucu‑a, ndɨhɨ nchaa ñuú cáá nchàa yatni iha cuaáⁿ‑yu sá cáxǐ‑yu —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
36 Despede-os, para que vão aos lugares e aldeias circunvizinhas, e comprem pão para si; porque não têm que comer.
37 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ:
37 Ele, porém, respondendo, lhes disse: Dai-lhes vós de comer. E eles disseram-lhe: Iremos nós, e compraremos duzentos dinheiros de pão para lhes darmos de comer?
38 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
38 E ele disse-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. E, sabendo-o eles, disseram: Cinco pães e dois peixes.
39 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii nchaa ñáyiu sá ná nìhí tnáhǎ‑yu cuu tɨtnɨ́ xichí‑yu, te ngóo‑yu nchaa núú cǔhú cuíí càa xíáⁿ.
39 E ordenou-lhes que fizessem assentar a todos, em ranchos, sobre a erva verde.
40 Te nchaá‑yu ní ngóo‑yu, te dava xichí‑yu ní ngóo ɨɨⁿ cièndú‑yu, te dava xichí‑yu ní ngóo údico úxí‑yu.
40 E assentaram-se repartidos de cem em cem, e de cinqüenta em cinqüenta.
41 Te sátá nǐ ndɨhɨ́‑yu ní ngóo, te ní queheⁿ Jèsús ndɨ ùhúⁿ pàá ndɨ úú chácá‑ǎⁿ, te ní ndacoto‑gá andɨu te ní ndacáⁿ táhú‑gǎ núú Yǎ Ndiǒxí, te dǎtnùní ní táhú cuèchi‑gá pàá‑áⁿ te ní sáñaha‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní dácǎhñu‑güedé nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ xexí‑yu. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide tucu‑gá úú chácá‑ǎⁿ.
41 E, tomando ele os cinco pães e os dois peixes, levantou os olhos ao céu, abençoou e partiu os pães, e deu-os aos seus discípulos para que os pusessem diante deles. E repartiu os dois peixes por todos.
42 Te nchaá‑yu ní xexí‑yu ní ndahá xɨtɨ́‑yu.
42 E todos comeram, e ficaram fartos;
43 Te sátá nǐ túhú cóhǒ‑yu te ní nadatàcá‑güedé nchaa sá nǐ quendóo, te ní chítú ùxúú tnàhá tɨ́dihi mee‑ni sǎ nǐ quendóo núú ùhúⁿ‑ni pàá, ndɨhɨ núú ùú‑ni chácá.
43 E levantaram doze alcofas cheias de pedaços de pão e de peixe.
44 Te nchaa ñáyiu ní xexi‑áⁿ chi xǐnu úhúⁿ mǐl mee‑ni cuè tée chi dɨu‑ni cue tée‑áⁿ nǐ quɨ́úndehu, te dɨ̀ɨⁿ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ndɨhɨ cue landú.
44 E os que comeram os pães eram quase cinco mil homens.
45 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ xáhaⁿ Jèsús xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá sá quěe‑güedé bàrcú codonùu‑güedé quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé ɨɨⁿ ñuú nání Bètsaidá cáá ndàa ɨngá xio yuhu làgúná núú ndécú‑güedě‑áⁿ, te mee‑gǎ quendóo‑gá cada ndee ìní tnáhá‑gǎ ndɨhɨ cue ñáyiu.
45 E logo obrigou os seus discípulos a subir para o barco, e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Te sátá nǐ yáha ní quide ndee ìní tnáhá‑gǎ ndɨhɨ́‑yu, te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ɨɨⁿ tɨndúú cáá yàtni xíáⁿ cuèndá cáháⁿ ndɨhɨ‑gá Yǎ Ndiǒxí.
46 E, tendo-os despedido, foi ao monte a orar.
47 Te òré sa ní cundɨquɨⁿ te bàrcú sá ñúhú cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá sa cuáháⁿ‑xi ndéé cuádava xɨtɨ́ làgúná‑áⁿ, te mee‑gǎ ndécú‑gǎ ɨɨⁿ núú tɨ̀ndúú.
47 E, sobrevindo a tarde, estava o barco no meio do mar e ele, sozinho, em terra.
48 Te túu ndèhe‑gá sá sǔúní ndòho‑güedé tá dàcaca‑güedé bàrcú‑áⁿ cuǎháⁿ, chi cuèndá ndàa nacuáa cuáháⁿ‑xi‑áⁿ duha véxi táchí te nàtúndaha‑xi. Te ɨngá nduu‑ǎⁿ tàcuíhndá‑gá sa ní cuyatni vií‑nǎ Jèsús bàrcú ñúhú‑güedě‑áⁿ, dico núú ndute tá xìca‑gá cuáháⁿ te luha‑ná te yáha ñaha‑gǎ xii‑güedé ní cùu.
48 E vendo que se fatigavam a remar, porque o vento lhes era contrário, perto da quarta vigília da noite aproximou-se deles, andando sobre o mar, e queria passar-lhes adiante.
49 — ausente —
49 Mas, quando eles o viram andar sobre o mar, cuidaram que era um fantasma, e deram grandes gritos.
50 — ausente —
50 Porque todos o viam, e perturbaram-se; mas logo falou com eles, e disse-lhes: Tende bom ânimo; sou eu, não temais.
51 Te Jèsús cuánguee‑gá xɨtɨ́ bàrcú ñúhú‑güedě‑áⁿ, te sátá cuǎnguee‑gá te òré‑ni ní ngüɨ́ñɨ́ táchí, te ní cuñúhu vìhi‑güedé.
51 E subiu para o barco, para estar com eles, e o vento se aquietou; e entre si ficaram muito assombrados e maravilhados;
52 Te ducaⁿ chi cue tée‑áⁿ ñà túú ní cùtnuní iní‑güedé nása quìde‑gá, chi ñá túú ní cùtnuní váha iní‑güedé nàcuáa ndùu sá nǐ quide‑gá òré ní nadacàyá‑gá pàá, chi ío nɨɨ dɨ̌quɨ́‑güedě.
52 Pois não tinham compreendido o milagre dos pães; antes o seu coração estava endurecido.
53 Te ní yáha‑güedé ndɨhɨ‑gá ndàa ɨngá xio yuhu làgúná, te ní sáá‑güedé ndɨhɨ‑gá yucu cue tée ñuú Genesàrét. Te yàcáⁿ ní dácútú ndèé‑güedé bàrcú‑güedé yuhu làgúná.
53 E, quando já estavam no outro lado, dirigiram-se à terra de Genesaré, e ali atracaram.
54 Te òré ní quene Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xɨtɨ́ bàrcú, te nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ nǐ cutnùní iní‑yu sá dɨ́ú‑gǎ.
54 E, saindo eles do barco, logo o conheceram;
55 Te ñáyiu‑áⁿ ndɨ̌hɨ‑ni ní sáháⁿ‑yu nchaa núú xǐndecu cue ñáyiu cùhú, te cue ñáyiu cùhú‑áⁿ nǐ quée‑yu xíto nchìdo ñahá‑yu cuáháⁿ ndɨ tnahá ɨɨⁿ ɨɨⁿ xichi núú nìhí‑yu tnúhu quèxio Jesús.
55 E, correndo toda a terra em redor, começaram a trazer em leitos, aonde quer que sabiam que ele estava, os que se achavam enfermos.
56 Te nchaa ñuú náhnú ndɨ̀hɨ nchaa ñuú lǐhli núú cuàháⁿ Jèsús, ducaⁿ xǐndecá‑yu nchaa ñáyiu cùhú cuáháⁿ xɨtɨ́ ñuú sàcáⁿ ñáhǎ‑yu núú‑gǎ cuèndá cada tátna ñaha‑gǎ xií‑yu. Te dɨu‑ni ducaⁿ xǐquidé‑yu nchaa dava‑gá xichi núú cuàháⁿ‑gá núú xǐndecu cue ñáyiu, te càháⁿ ndàhú‑yu núú‑gǎ sá ná dáñá‑gǎ tnándeé cue ñáyiu cùhú‑áⁿ cuědìcó luha yuhu dǒó‑gǎ cuèndá ndúha‑yu. Te nchaa ñáyiu cùhú ní tnándeé yuhu dǒó‑gǎ ní ndúha‑yu.
56 E, onde quer que entrava, ou em cidade, ou aldeias, ou no campo, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua roupa; e todos os que lhe tocavam saravam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.