Marcos 5

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Te ní sáá Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ndàa ɨngá xio yuhu làgúná yucu cue tée ñuú Gàdará.
1 Jesus e os discípulos chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Te òré ní quene‑gá xɨtɨ́ bàrcú te ɨɨⁿ tée yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha ní quee‑dé núú yɨ́ndǔxi ndɨ́yɨ cuáháⁿ‑dé núú‑gǎ.
2 Ao desembarcar, logo um homem possuído de espírito imundo veio dos túmulos ao encontro de Jesus.
3 Te mee‑ni nǔú yɨ́ndǔxi ndɨ́yɨ‑áⁿ quídé vèhe‑dé, te cuěi dàcutu ñaha‑güedé cadèná xii‑dé dico ñá túú tnàhí ndàcu‑güedé núú‑dě.
3 Esse homem vivia nos túmulos, e ninguém podia prendê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Te ío tɨtnɨ́ xito ní dácútú‑güedě cadèná sáhá‑dě ndɨhɨ ndaha‑dé dico ní dándává‑ni‑dě, te ní xóo dacàchi‑gá‑dé nchaa cadèná‑áⁿ, te ñá túú tnàhí ni ndàcu‑güedé núú‑dě.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com correntes e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e as correntes foram despedaçadas. E ninguém conseguia dominá-lo.
5 Te cuěi nduu cuěi niú ní xóo cana saa‑dé, te váha‑ni núu xɨtɨ́ yucu ndècu‑dé àdi núú yɨ́ndǔxi ndɨ́yɨ dico càna saa nahi‑ni‑dé, te ío ní xóo dànícuèhé‑dé méé‑dě ndɨhɨ yúú.
5 Andava sempre, de noite e de dia, gritando por entre os túmulos e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Te òré ní xiní‑dé Jèsús te xìnu‑dé ní sáháⁿ núú‑gǎ, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e prostrou-se diante dele,
7 te espíritú yɨ́hɨ́ ñàha xii‑dé‑áⁿ nǐ quide‑xi níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
7 gritando em alta voz: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Por Deus, peço-lhe que não me atormente!
8 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑dé cuèndá sá Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii‑dé‑áⁿ sǎ quéé ñàha‑xi xii‑dé.
8 Ele disse isto, porque Jesus tinha dito a ele: “Espírito imundo, saia desse homem!”
9 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑dě, te xǎhaⁿ‑gǎ:
9 Então Jesus lhe perguntou: Ele respondeu: — Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Te cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ nǐ cáháⁿ ndàhú‑xi núú Jèsús sá vǎ téndàha ñaha‑gá xii‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi ɨngá xichi.
10 E pediu-lhe com insistência que não os mandasse para fora do país.
11 Te dɨu‑ni yatni yucu núú ndécú Jèsús‑áⁿ yɨ́hɨ́ vài cuchí xǐxexi‑güedɨ.
11 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali pelo monte.
12 Te nchaa cue espíritú‑áⁿ nǐ cáháⁿ ndàhú‑xi núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
12 E os espíritos imundos pediram a Jesus: — Mande-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ sá cúú quɨ̌hu‑xi yɨquɨ cùñú‑güedɨ, te xǐnu dàtná úú mǐl‑güedɨ yɨ̀hɨ yucu‑áⁿ. Te nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii tée‑áⁿ nǐ quee ñaha‑xi xìi‑dé, te cuánguɨhu‑xi yɨquɨ cùñú nchaa cùchí‑áⁿ, te nchaa‑güedɨ ní xinu‑güedɨ duha ní quée‑güedɨ ndàa núú dèhvá yuhu làgúná‑áⁿ, te ní ngaunihnu‑güedɨ xɨtɨ́ ndute te ní ndɨhɨ‑güedɨ ní cáhá.
13 E Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos. E a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Te òré ní xiní cue tée xìto cuchí‑áⁿ nàcuáa ní cuu te ní xinu‑güedé, te ní sáháⁿ‑güedé ní cani‑güedé cuèndú núú cuè ñáyiu ndècu xɨtɨ́ ñuú, ndɨhɨ núú cuè ñáyiu ndècu xɨtɨ́ yucu. Te nchaa ñáyiu ní níhí tnǔhu ní xicá‑yu cuáháⁿ ndéhě‑yu nàcuáa ní cuu.
14 Os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos. Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido.
15 Te òré ní quexìó‑yu núú ndécú Jèsús te ní xiní‑yu tée ní xɨ́hɨ ñaha cuè espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ núcǒo‑dé núú sàhá Jèsús, te nìhnu‑ná‑dé dóó‑dě te nùcóo‑ná‑dé dàtná ɨɨⁿ ñáyiu váha, te ní yùhú‑yu òré ní xiní ñáhǎ‑yu xii‑dé.
15 Aproximando-se de Jesus, viram o endemoniado, o que antes estava dominado pela legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Te nchaa ñáyiu ní xiní nàcuáa ní cuu ní ndúha tée yɨ̀hɨ ñaha cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ ní cùu ní caní‑yu cuèndú núú nchàa ñáyiu ní quexìo‑áⁿ nàcuáa ní cuu ní ndúha tée‑áⁿ ndɨhɨ nàcuáa ní cuu cuèndá nchaa cùchí‑áⁿ.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que tinha acontecido ao endemoniado e também falaram a respeito dos porcos.
17 Te sá dúcáⁿ ni nǐhí ñǎyiu‑áⁿ tnǔhu nàcuáa ní cuu núu nchaá‑yu ní ngüíta‑yu càháⁿ ndàhú‑yu núú Jèsús sá ná quèe‑gá yucu ñuú‑yu núhú‑gá.
17 E começaram a pedir com insistência que Jesus se retirasse da terra deles.
18 Te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá núú ndécú bàrcú, te òré ndée‑gá bàrcú‑áⁿ nǔhú‑gá ní ngüíta tée ní xɨ́hɨ ñaha cuè espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ càháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ nǔu vá cúndèe iní‑gá quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑dé.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, aquele que antes estava possuído pelos demônios pediu com insistência que Jesus o deixasse ficar com ele.
19 Dico ñá túú ní sǎha‑gá tnúhu quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑dé, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
19 Jesus, porém, não o permitiu; ao contrário, ordenou-lhe:
20 Te tée‑áⁿ nǐ xica‑dé cuánuhú‑dé, te ní sáháⁿ‑dé ndɨ ùxí ñuú nání Dècápolís, te ní cani‑dé cuèndú núú nchàa ñáyiu sá ǐo càhnu cuu nchaa sá vǎha ní quide ñaha Jèsús xii‑dé, te nchaá‑yu ío ní cuñúhu‑yu.
20 Então ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe tinha feito; e todos se admiravam.
21 Te Jèsús cuándee‑gá bàrcú, te ní natehndé‑gá ndàa ɨngá xio yuhu làgúná, te ío vài ñáyiu ní tacá núú nǐ quexìo‑gá‑áⁿ, te xíáⁿ ndécú‑gǎ
21 Tendo Jesus voltado de barco para o outro lado, reuniu-se em volta dele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 ní quexìo ɨɨⁿ tée tàxi tnuní veñúhu núú‑gǎ, te tée‑áⁿ nání‑dě Jàirú, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑gǎ.
22 Então chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos pés de Jesus
23 Te ní ngüíta‑dé càháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
23 e lhe pediu com insistência: — Minha filhinha está morrendo; venha impor as mãos sobre ela, para que seja salva e viva.
24 Te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ tée‑áⁿ, te ío vài ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te dàdehnde ñaha‑ná‑yu xii‑gá ni cùu.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão seguia Jesus, apertando-o de todos os lados.
25 Te tnuú nchaa ñáyiu‑áⁿ ñútnàhá ɨɨⁿ ñaha cùhú, te ñaha‑áⁿ sa ní cuu úxúú cuíá sǎ cùhú‑aⁿ ngòyo ñaha nɨ́ñɨ́ xii‑aⁿ.
25 Estava ali certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Te ío ta ndòho‑aⁿ véxi, te ío cuéhé ñǎtátná nǐ cuu ta quìde tátna ñaha xìi‑aⁿ, te sa ní ndɨhɨ nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑aⁿ ní nadico‑aⁿ cuèndá ní níhí‑aⁿ díhúⁿ nǐ queheⁿ nchaa ñáyiu ní quide tátna ñaha xìi‑aⁿ dico ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu ñá túú ní ndàcú‑yu ndúha‑aⁿ, chi da uuⁿ‑gá tá cùu cahú‑aⁿ cuáháⁿ.
26 Ela havia padecido muito nas mãos de vários médicos e gastado tudo o que tinha, sem, contudo, melhorar de saúde; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Te òré ní níhí‑aⁿ tnúhu cuèndá Jèsús, te ní xica‑aⁿ cuáháⁿ‑aⁿ núú ndécú‑gǎ. Te òré ní quexìo‑aⁿ núú ndécú‑gǎ te ní sáháⁿ ndehe yatni‑aⁿ ndàa sátá‑gǎ ní tnándeé‑aⁿ dóó‑gǎ.
27 Tendo ouvido a fama de Jesus, a mulher chegou por trás, no meio da multidão, e tocou na capa dele.
28 Te ducaⁿ nǐ quide‑aⁿ chi ní sani iní‑aⁿ sá nǔu ndacu‑aⁿ tnándeé‑aⁿ cuědìcó luha yuhu dǒó Jèsús te ndúha‑aⁿ ní sani iní‑aⁿ.
28 Porque dizia: “Se eu apenas tocar na roupa dele, ficarei curada.”
29 Te òré ducaⁿ nǐ quide‑aⁿ te ñá túú‑gǎ ní ngòyo ñaha‑gá nɨ́ñɨ́ xii‑aⁿ, te òré‑áⁿ nǐ cutnùní iní‑aⁿ sá nǐ ndúha‑aⁿ cuéhé tnàhá‑aⁿ.
29 E logo a hemorragia estancou, e ela sentiu no corpo que estava curada daquele mal.
30 Te Jèsús ní cutnùní iní‑gá sá ɨ̀ɨⁿ ñáyiu ní ndúha sá cuèndá‑gá, núu ní nchócótó‑gǎ ndàa sátá‑gǎ te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú nchàa ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele havia saído poder, virando-se no meio da multidão, perguntou:
31 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
31 Os discípulos responderam: — O senhor está vendo que a multidão o aperta e ainda pergunta: “Quem me tocou?”
32 Te Jèsús ní xíndéhé vǎha‑gá xio xio dɨ̀ñɨ‑gá nǔu ndědacàa ñáyiu ní tnándeé ñáhá xìi‑gá.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Te sá dúcáⁿ nǐ cutnùní iní ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ nàcuáa ní cuu, núu yùhú yùhú‑aⁿ ní sáháⁿ‑aⁿ ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑áⁿ nǔú Jèsús, te ní xáhaⁿ ndǎá‑aⁿ xii‑gá nàcuáa ndùu cuendá‑aⁿ.
33 Então a mulher, amedrontada e trêmula, ciente do que lhe havia acontecido, veio, prostrou-se diante de Jesus e declarou-lhe toda a verdade.
34 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ:
34 Então Jesus lhe disse:
35 Te càháⁿ dúcáⁿ‑ní Jèsús ní sáá cue tée xìnu cuechi vehe té Jàirú tée tàxi tnuní veñúhu‑áⁿ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé:
35 Enquanto Jesus ainda falava, chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; por que você ainda incomoda o Mestre?
36 Dico Jèsús ñá túú ní quìde cuendá‑gá nàcuáa ndùu tnúhu ní cáháⁿ cue tée‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée tàxi tnuní veñúhu‑áⁿ:
36 Mas Jesus, sem levar em conta tais palavras, disse ao chefe da sinagoga:
37 Te Jèsús vá yǒo‑gá ní cuìní‑gá canchicúⁿ ñáhá xìi‑gá quɨ́hɨ́ⁿ, chi té Pèlú‑ni, ndɨhɨ té Jàcobó‑ni, ndɨhɨ ñaní‑ni‑dé té Juàá cuáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑güedé.
37 Jesus não permitiu que ninguém o acompanhasse, a não ser Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Te òré ní quexìo‑gá ndɨhɨ‑güedé vehe tée tàxi tnuní veñúhu‑áⁿ, te ní xiní‑gá sá ǐo vài ñáyiu xǐndecu, te súúní dùsaⁿ quidé‑yu te níhi xǐcáháⁿ‑yu te xǐndáhí‑yu.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, Jesus viu o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Te òré cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ vehe, te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
39 Ao entrar, disse:
40 Te ní sácú ndeé ñáhǎ‑yu xii‑gá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá, chi sá cúú‑xí mèé‑yu chi ní xíhí ndisa xíchí‑ǎⁿ. Te òré‑áⁿ nǐ queñuhu‑gá nchaá‑yu quehé, te cuánguɨhu‑gá núú cándòdo yɨquɨ cuñú xíchí nǐ xíhí‑áⁿ. Te ndèca‑gá tǎtá xǐchí nǐ xíhí‑áⁿ ndɨhɨ nǎná‑xi cuánguɨhu, te tnàhá cue tée úní ndɨhɨ‑gá‑áⁿ cuǎnguɨhu ndɨhɨ‑gá.
40 E riam-se dele. Mas Jesus, mandando que todos saíssem, levou consigo o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Te ní tnɨɨ‑gá ndaha xíchí nǐ xíhí‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
41 Tomando a criança pela mão, disse:
42 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndoto xíchí cuéchí‑ǎⁿ nǐ ndacóo‑xi ní nacaca cuu‑xi, te ndècu‑xi úxúú cuíá‑xi. Te ío ní cuñúhu nchaa ñáyiu sá dúcáⁿ nǐ dándótó ñàha Jesús xii‑xi.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos, se levantou e começou a andar. Então todos ficaram muito admirados.
43 Te Jèsús ní cáháⁿ víhí‑gǎ dóho tǎtá‑xi ndɨhɨ nǎná‑xi sá vǎ yǒo ɨɨⁿ cúñàhá‑yu sá nǐ dándótó ñàha‑gá xii‑xi. Te sátá dúcáⁿ te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu sá cuǎñàhá‑yu xii‑xi sá cáxí‑xí.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse. E mandou que dessem de comer à menina.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.