Marcos 5
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te ní sáá Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ndàa ɨngá xio yuhu làgúná yucu cue tée ñuú Gàdará.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Te òré ní quene‑gá xɨtɨ́ bàrcú te ɨɨⁿ tée yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha ní quee‑dé núú yɨ́ndǔxi ndɨ́yɨ cuáháⁿ‑dé núú‑gǎ.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Te mee‑ni nǔú yɨ́ndǔxi ndɨ́yɨ‑áⁿ quídé vèhe‑dé, te cuěi dàcutu ñaha‑güedé cadèná xii‑dé dico ñá túú tnàhí ndàcu‑güedé núú‑dě.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Te ío tɨtnɨ́ xito ní dácútú‑güedě cadèná sáhá‑dě ndɨhɨ ndaha‑dé dico ní dándává‑ni‑dě, te ní xóo dacàchi‑gá‑dé nchaa cadèná‑áⁿ, te ñá túú tnàhí ni ndàcu‑güedé núú‑dě.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Te cuěi nduu cuěi niú ní xóo cana saa‑dé, te váha‑ni núu xɨtɨ́ yucu ndècu‑dé àdi núú yɨ́ndǔxi ndɨ́yɨ dico càna saa nahi‑ni‑dé, te ío ní xóo dànícuèhé‑dé méé‑dě ndɨhɨ yúú.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Te òré ní xiní‑dé Jèsús te xìnu‑dé ní sáháⁿ núú‑gǎ, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 te espíritú yɨ́hɨ́ ñàha xii‑dé‑áⁿ nǐ quide‑xi níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑dé cuèndá sá Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii‑dé‑áⁿ sǎ quéé ñàha‑xi xii‑dé.
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑dě, te xǎhaⁿ‑gǎ:
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Te cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ nǐ cáháⁿ ndàhú‑xi núú Jèsús sá vǎ téndàha ñaha‑gá xii‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi ɨngá xichi.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Te dɨu‑ni yatni yucu núú ndécú Jèsús‑áⁿ yɨ́hɨ́ vài cuchí xǐxexi‑güedɨ.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Te nchaa cue espíritú‑áⁿ nǐ cáháⁿ ndàhú‑xi núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ sá cúú quɨ̌hu‑xi yɨquɨ cùñú‑güedɨ, te xǐnu dàtná úú mǐl‑güedɨ yɨ̀hɨ yucu‑áⁿ. Te nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii tée‑áⁿ nǐ quee ñaha‑xi xìi‑dé, te cuánguɨhu‑xi yɨquɨ cùñú nchaa cùchí‑áⁿ, te nchaa‑güedɨ ní xinu‑güedɨ duha ní quée‑güedɨ ndàa núú dèhvá yuhu làgúná‑áⁿ, te ní ngaunihnu‑güedɨ xɨtɨ́ ndute te ní ndɨhɨ‑güedɨ ní cáhá.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Te òré ní xiní cue tée xìto cuchí‑áⁿ nàcuáa ní cuu te ní xinu‑güedé, te ní sáháⁿ‑güedé ní cani‑güedé cuèndú núú cuè ñáyiu ndècu xɨtɨ́ ñuú, ndɨhɨ núú cuè ñáyiu ndècu xɨtɨ́ yucu. Te nchaa ñáyiu ní níhí tnǔhu ní xicá‑yu cuáháⁿ ndéhě‑yu nàcuáa ní cuu.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Te òré ní quexìó‑yu núú ndécú Jèsús te ní xiní‑yu tée ní xɨ́hɨ ñaha cuè espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ núcǒo‑dé núú sàhá Jèsús, te nìhnu‑ná‑dé dóó‑dě te nùcóo‑ná‑dé dàtná ɨɨⁿ ñáyiu váha, te ní yùhú‑yu òré ní xiní ñáhǎ‑yu xii‑dé.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Te nchaa ñáyiu ní xiní nàcuáa ní cuu ní ndúha tée yɨ̀hɨ ñaha cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ ní cùu ní caní‑yu cuèndú núú nchàa ñáyiu ní quexìo‑áⁿ nàcuáa ní cuu ní ndúha tée‑áⁿ ndɨhɨ nàcuáa ní cuu cuèndá nchaa cùchí‑áⁿ.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Te sá dúcáⁿ ni nǐhí ñǎyiu‑áⁿ tnǔhu nàcuáa ní cuu núu nchaá‑yu ní ngüíta‑yu càháⁿ ndàhú‑yu núú Jèsús sá ná quèe‑gá yucu ñuú‑yu núhú‑gá.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá núú ndécú bàrcú, te òré ndée‑gá bàrcú‑áⁿ nǔhú‑gá ní ngüíta tée ní xɨ́hɨ ñaha cuè espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ càháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ nǔu vá cúndèe iní‑gá quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑dé.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Dico ñá túú ní sǎha‑gá tnúhu quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑dé, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Te tée‑áⁿ nǐ xica‑dé cuánuhú‑dé, te ní sáháⁿ‑dé ndɨ ùxí ñuú nání Dècápolís, te ní cani‑dé cuèndú núú nchàa ñáyiu sá ǐo càhnu cuu nchaa sá vǎha ní quide ñaha Jèsús xii‑dé, te nchaá‑yu ío ní cuñúhu‑yu.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Te Jèsús cuándee‑gá bàrcú, te ní natehndé‑gá ndàa ɨngá xio yuhu làgúná, te ío vài ñáyiu ní tacá núú nǐ quexìo‑gá‑áⁿ, te xíáⁿ ndécú‑gǎ
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 ní quexìo ɨɨⁿ tée tàxi tnuní veñúhu núú‑gǎ, te tée‑áⁿ nání‑dě Jàirú, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑gǎ.
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 Te ní ngüíta‑dé càháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ tée‑áⁿ, te ío vài ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te dàdehnde ñaha‑ná‑yu xii‑gá ni cùu.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Te tnuú nchaa ñáyiu‑áⁿ ñútnàhá ɨɨⁿ ñaha cùhú, te ñaha‑áⁿ sa ní cuu úxúú cuíá sǎ cùhú‑aⁿ ngòyo ñaha nɨ́ñɨ́ xii‑aⁿ.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Te ío ta ndòho‑aⁿ véxi, te ío cuéhé ñǎtátná nǐ cuu ta quìde tátna ñaha xìi‑aⁿ, te sa ní ndɨhɨ nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑aⁿ ní nadico‑aⁿ cuèndá ní níhí‑aⁿ díhúⁿ nǐ queheⁿ nchaa ñáyiu ní quide tátna ñaha xìi‑aⁿ dico ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu ñá túú ní ndàcú‑yu ndúha‑aⁿ, chi da uuⁿ‑gá tá cùu cahú‑aⁿ cuáháⁿ.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Te òré ní níhí‑aⁿ tnúhu cuèndá Jèsús, te ní xica‑aⁿ cuáháⁿ‑aⁿ núú ndécú‑gǎ. Te òré ní quexìo‑aⁿ núú ndécú‑gǎ te ní sáháⁿ ndehe yatni‑aⁿ ndàa sátá‑gǎ ní tnándeé‑aⁿ dóó‑gǎ.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 Te ducaⁿ nǐ quide‑aⁿ chi ní sani iní‑aⁿ sá nǔu ndacu‑aⁿ tnándeé‑aⁿ cuědìcó luha yuhu dǒó Jèsús te ndúha‑aⁿ ní sani iní‑aⁿ.
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Te òré ducaⁿ nǐ quide‑aⁿ te ñá túú‑gǎ ní ngòyo ñaha‑gá nɨ́ñɨ́ xii‑aⁿ, te òré‑áⁿ nǐ cutnùní iní‑aⁿ sá nǐ ndúha‑aⁿ cuéhé tnàhá‑aⁿ.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Te Jèsús ní cutnùní iní‑gá sá ɨ̀ɨⁿ ñáyiu ní ndúha sá cuèndá‑gá, núu ní nchócótó‑gǎ ndàa sátá‑gǎ te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú nchàa ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Te Jèsús ní xíndéhé vǎha‑gá xio xio dɨ̀ñɨ‑gá nǔu ndědacàa ñáyiu ní tnándeé ñáhá xìi‑gá.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Te sá dúcáⁿ nǐ cutnùní iní ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ nàcuáa ní cuu, núu yùhú yùhú‑aⁿ ní sáháⁿ‑aⁿ ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑áⁿ nǔú Jèsús, te ní xáhaⁿ ndǎá‑aⁿ xii‑gá nàcuáa ndùu cuendá‑aⁿ.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ:
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Te càháⁿ dúcáⁿ‑ní Jèsús ní sáá cue tée xìnu cuechi vehe té Jàirú tée tàxi tnuní veñúhu‑áⁿ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑dé:
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Dico Jèsús ñá túú ní quìde cuendá‑gá nàcuáa ndùu tnúhu ní cáháⁿ cue tée‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii tée tàxi tnuní veñúhu‑áⁿ:
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Te Jèsús vá yǒo‑gá ní cuìní‑gá canchicúⁿ ñáhá xìi‑gá quɨ́hɨ́ⁿ, chi té Pèlú‑ni, ndɨhɨ té Jàcobó‑ni, ndɨhɨ ñaní‑ni‑dé té Juàá cuáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑güedé.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Te òré ní quexìo‑gá ndɨhɨ‑güedé vehe tée tàxi tnuní veñúhu‑áⁿ, te ní xiní‑gá sá ǐo vài ñáyiu xǐndecu, te súúní dùsaⁿ quidé‑yu te níhi xǐcáháⁿ‑yu te xǐndáhí‑yu.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Te òré cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ vehe, te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Te ní sácú ndeé ñáhǎ‑yu xii‑gá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá, chi sá cúú‑xí mèé‑yu chi ní xíhí ndisa xíchí‑ǎⁿ. Te òré‑áⁿ nǐ queñuhu‑gá nchaá‑yu quehé, te cuánguɨhu‑gá núú cándòdo yɨquɨ cuñú xíchí nǐ xíhí‑áⁿ. Te ndèca‑gá tǎtá xǐchí nǐ xíhí‑áⁿ ndɨhɨ nǎná‑xi cuánguɨhu, te tnàhá cue tée úní ndɨhɨ‑gá‑áⁿ cuǎnguɨhu ndɨhɨ‑gá.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Te ní tnɨɨ‑gá ndaha xíchí nǐ xíhí‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndoto xíchí cuéchí‑ǎⁿ nǐ ndacóo‑xi ní nacaca cuu‑xi, te ndècu‑xi úxúú cuíá‑xi. Te ío ní cuñúhu nchaa ñáyiu sá dúcáⁿ nǐ dándótó ñàha Jesús xii‑xi.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Te Jèsús ní cáháⁿ víhí‑gǎ dóho tǎtá‑xi ndɨhɨ nǎná‑xi sá vǎ yǒo ɨɨⁿ cúñàhá‑yu sá nǐ dándótó ñàha‑gá xii‑xi. Te sátá dúcáⁿ te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu sá cuǎñàhá‑yu xii‑xi sá cáxí‑xí.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.