Lucas 23

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Te nchaa‑güedé ní ndacuɨ́ñɨ́‑güedé, te ndèca‑güedé Jèsús cuáháⁿ núú tě Pìlatú,
1 E, levantando-se toda a multidão deles, o levaram a Pilatos.
2 te núú těe‑áⁿ nǐ ngüíta‑güedé sàcáⁿ cuéchi‑güedé cuèndá‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě:
2 E começaram a acusá-lo, dizendo: Havemos achado este pervertendo a nossa nação, proibindo dar o tributo a César e dizendo que ele mesmo é Cristo, o rei.
3 Te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhu‑dé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
3 E Pilatos perguntou-lhe, dizendo: Tu és o Rei dos judeus? E ele, respondendo, disse-lhe: Tu
4 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xii nchaa ñáyiu, ndɨhɨ cue tée cùu dútú cúnùu:
4 E disse Pilatos aos principais dos sacerdotes e à multidão: Não acho culpa alguma neste homem.
5 Dico níhi‑gá ní cáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě:
5 Mas eles insistiam cada vez mais, dizendo: Alvoroça o povo ensinando por toda a Judeia, começando desde a Galileia até aqui.
6 Te sá dúcáⁿ nǐ tecú dóho té Pìlatú ní cacu nehé‑yu distrìtú Galìleá, núu xíǎⁿ ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu núu tée Galìleá cúú‑gǎ.
6 Então, Pilatos, ouvindo falar da Galileia, perguntou se aquele homem era galileu.
7 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá dɨ́ú těe yàcáⁿ cúú‑gǎ, núu xíǎⁿ ní na dàyáha ñaha‑dě xii‑gá ndaha té Hèrodés tée cùu gobiernú distrìtú Galìleá chi nduu‑ǎⁿ ndécú‑dě tnàhá‑dé ñuú Jerusàlén‑áⁿ.
7 E, sabendo que era da jurisdição de Herodes, remeteu-o a Herodes, que também, naqueles dias, estava em Jerusalém.
8 Te òré ní xiní té Hèrodés‑áⁿ Jèsús te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé, chi ní cunaha dùcaⁿ‑ni cuiní‑dé quiní ñáhá‑dě xii‑gá te ñá túú tnàhí xìní ñáhá‑dě xii‑gá ní cùu, chi cuèndá‑ni tnúhu nìhí‑dé cuèndá‑gá, te ndètu‑dé sáá ɨɨⁿ nduu quìní ñáhá‑dě xii‑gá, te cada‑gá ɨɨⁿ sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada cundehe‑dé ní sani iní‑dé.
8 E Herodes, quando viu a Jesus, alegrou-se muito, porque havia muito que desejava vê-lo, por ter ouvido dele muitas coisas; e esperava que lhe veria fazer algum sinal.
9 Te vài sá nǐ xícáⁿ tnúhú‑dě núú Jèsús, dico ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu ñá túú ní cǎháⁿ‑gá.
9 E interrogava-o com muitas palavras, mas ele nada lhe respondia.
10 Te xíáⁿ xǐndecu tnàhá cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, te cue tée‑áⁿ sǔúní ìó iní‑güedé sàcáⁿ cuéchi‑güedé cuèndá‑gá.
10 E estavam os principais dos sacerdotes e os escribas acusando-o com grande veemência.
11 Te té Hèrodés ndɨhɨ cue tée cùu sandadú‑dé ñá túú ní cùu váha iní‑güedé núú Jèsús, te ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní dácuíhnú ñàha‑güedé dóó vǎha xii‑gá dàtná cáá dǒó sácuǐhnu cue tée sàquɨ́ndaha ñàha xii ñáyiu. Te dǎtnùní té Hèrodés ní dánùhú ñáhá tùcu‑dé xii‑gá ndaha té Pìlatú.
11 E Herodes, com os seus soldados, desprezou-o, e, escarnecendo dele, vestiu-o de uma roupa resplandecente, e tornou a enviá-lo a Pilatos.
12 Te nduu‑ǎⁿ nǐ tnahá tnúhu té Pìlatú ndɨhɨ té Hèrodés, chi cùu úhú iní tnáhá‑güedě ní cùu.
12 E, no mesmo dia, Pilatos e Herodes, entre si, se fizeram amigos; pois, dantes, andavam em inimizade um com o outro.
13 Te té Pìlatú ní nadatàcá‑dé nchaa cue tée cùu dútú cúnùu ndɨhɨ dava‑gá cue tée cùnuu, ndɨhɨ nchaa ñáyiu ñuú‑áⁿ,
13 E, convocando Pilatos os principais dos sacerdotes, e os magistrados, e o povo, disse-lhes:
14 te ní xáhaⁿ‑dě:
14 Haveis-me apresentado este homem como pervertedor do povo; e eis que, examinando-o na vossa presença, nenhuma culpa, das de que o acusais, acho neste homem.
15 Te cuěi té Hèrodés dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ‑dé sá ñà túú cuěchi‑dé nǔu ní techìuⁿ ñaha tucu‑dé cuándixi‑dé iha. Te vitna sa ní cutnùní iní‑ó sǎ ñà túú tàú‑xi cahni‑o‑dě chi ñá túú cuěchi ni quìde‑dé.
15 Nem mesmo Herodes, porque a ele vos remeti, e eis que não tem feito coisa alguma digna de morte.
16 Te na dàndoho‑ni‑í‑dé te dàcácu‑í‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
16 Castigá-lo-ei, pois, e soltá-lo-ei.
17 Te ndɨ tnahá nduu vìco pascuá te dacuɨtɨ́í sǎ dácǎcu té Pìlatú‑áⁿ ɨɨⁿ cue tée yɨ̀hɨ vecaá, chi ducaⁿ tnàhí quìde‑dé.
17 E era-lhe necessário soltar-lhes um detento por ocasião da festa.
18 Dico nchaá‑yu ní cuáá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑dé:
18 Mas toda a multidão clamou à uma, dizendo: Fora daqui com este e solta-nos Barrabás.
19 Te té Barràbás‑áⁿ nǐ sanu ichi‑dé ñáyiu ñuú ɨngá ichi, te ní ngüíta‑yu ndɨhɨ‑dé ní cuu úhú iní‑yu cue tée cùchiuⁿ, te ní sahni‑dé ndɨ́yɨ núu xíǎⁿ ní chihi ñaha‑güedě vecaá xii‑dé.
19 Barrabás fora lançado na prisão por causa de uma sedição feita na cidade e de um homicídio.
20 Te té Pìlatú cuìní‑dé dàcácu‑dé Jèsús nǔu xíǎⁿ càháⁿ ndɨhɨ ñaha tùcu‑dé xií‑yu ni cùu,
20 Falou, pois, outra vez Pilatos, querendo soltar a Jesus.
21 dico uuⁿ‑gá níhi ní cuáá‑yu, te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé úú xito:
21 Mas eles clamavam em contrário, dizendo: Crucifica- o! Crucifica-o!
22 Te xito cuu úní ní xáhaⁿ tě Pìlatú:
22 Então, ele, pela terceira vez, lhes disse: Mas que mal fez este? Não acho nele culpa alguma de morte. Castigá-lo-ei, pois, e soltá-lo-ei.
23 Dico níhi‑ni càháⁿ‑yu xǎhǎⁿ‑yu sá ná càta caa ñaha‑dé xii‑gá núú cùrúxí, te ñáyiu‑áⁿ ndɨhɨ nchaa cue tée cùu dútú cúnùu xícáháⁿ níhi‑güedé ndɨhɨ́‑yu ndéé ní xínu iní té Pìlatú cada‑dé nàcuáa càchí iní‑yu.
23 Mas eles instavam com grandes gritos, pedindo que fosse crucificado. E os seus gritos e os dos principais dos sacerdotes redobravam.
24 Te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu sá cúú càda‑dé nàcuáa xǎhǎⁿ‑yu.
24 Então, Pilatos julgou que devia fazer o que eles pediam.
25 Te ducaⁿ te ní dácǎcu‑dé té Barràbás tée ní sanu ichi ñáyiu ñuú ɨngá ichi, te dɨu‑ni‑dé ní sahni‑dé ndɨ́yɨ núu xíǎⁿ ní xɨ́hɨ‑dé vecaá, te dǎtnùní ní táúchíúⁿ‑dě cada‑güedé Jèsús nàcuáa xǎhǎⁿ‑yu.
25 E soltou-lhes o que fora lançado na prisão por uma sedição e homicídio, que era o que pediam; mas entregou Jesus à vontade deles.
26 Te ndèca‑güedé Jèsús cuáháⁿ núú cátá càa ñaha‑güedé xii‑gá, te ichi cuáháⁿ‑güedé ndɨhɨ‑gá ní tnɨɨ‑güedé ɨɨⁿ tée ñuú Cìrené nání‑dě Xǐmú ñúhú‑dě ichi duha cuándixi‑dé ní sáháⁿ‑dé yucu, te ní dácuídó ñàha‑güedé xii‑dé cùrúxí nchídó Jèsús, te ní ngüíta nchicúⁿ‑dé sátá‑gǎ.
26 E, quando o iam levando, tomaram um certo Simão, cireneu, que vinha do campo, e puseram-lhe a cruz às costas, para que a levasse após Jesus.
27 Te ío cuéhé ñǎyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te vài ñáyiu dɨ̀hɨ́ ío níhi ndàhí‑yu sá ndɨ̀hú iní‑yu cuèndá Jèsús.
27 E seguia-o grande multidão de povo e de mulheres, as quais batiam nos peitos e o lamentavam.
28 Te Jèsús ní nchócótó‑gǎ núǔ‑yu, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
28 Porém Jesus, voltando-se para elas, disse: Filhas de Jerusalém, não choreis por mim; chorai, antes, por vós mesmas e por vossos filhos.
29 Chi sáá nduu quèsaha ñáyiu: “Sá vǎha táhú nchaa ñáyiu ñá túú càcu déhe‑xi, ndɨhɨ nchaa ñáyiu vátá quìní‑gá cuhuⁿ déhe‑xi, chi ni ñà túú xìní‑yu dacàdí‑yu”, duha quesàhá‑yu.
29 Porque eis que hão de vir dias em que dirão: Bem-aventuradas as estéreis, e os ventres que não geraram, e os peitos que não amamentaram!
30 Te dàvá‑áⁿ cǔñaha ñǎyiu xii nchaa tɨndúú ndɨhɨ nchaa núú xɨ̀quɨ́: “Chí tácùuⁿ ngónchihi ñaha‑ndo xìi‑ndɨ́”, duha cúñàhá‑yu.
30 Então, começarão a dizer aos montes: Caí sobre nós! E aos outeiros: Cobri-nos!
31 Te núu yúhú tée quìde ndáá duha quìde ñaha‑güedé xii‑í vitna, te ndèé‑gá cada‑güedé nchaa ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
31 Porque, se ao madeiro verde fazem isso, que se fará ao seco?
32 Te ndèca tucu‑güedé úú tnàhá cue tée ndècu ndisa cuéchi‑xi cuáháⁿ cuèndá cahni ñaha‑güedě xii‑güedé ndɨhɨ Jèsús.
32 E também conduziram outros dois, que eram malfeitores, para com ele serem mortos.
33 Te òré ní quexìo‑güedé ndɨhɨ‑gá ɨɨⁿ xichi núú nání Yɨ̀quɨ Dɨ́quɨ́ Ndɨ̌yɨ, te xíáⁿ nǐ sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí, ndɨhɨ úú cue tée ndècu ndisa cuéchi‑xi‑áⁿ, te ɨɨⁿ‑dé ní sata caa‑güedé xio cùha‑gá te ɨngá‑dé ní sata caa‑güedé xio dàtni‑gá dɨu‑ni núú cùrúxí tucu.
33 E, quando chegaram ao lugar chamado a Caveira, ali o crucificaram e aos malfeitores, um, à direita, e outro, à esquerda.
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
34 E dizia Jesus: Pai, perdoa-lhes, porque não sabem o que fazem. E, repartindo as suas vestes, lançaram sortes.
35 Te nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ ndéhě‑yu nàcuáa quìde‑güedé Jèsús, te nchaa cue tée cùnuu ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní xítnàha‑güedé:
35 E o povo estava olhando. E também os príncipes zombavam dele, dizendo: Aos outros salvou; salve-se a si mesmo, se este é o Cristo, o escolhido de Deus.
36 Te tnàhá cue tée cùu sandadú ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, chi ní sándehe yatni‑güedé núú tácàa‑gá sǎñaha‑güedě ndudí íá còho‑gá ní cùu,
36 E também os soldados escarneciam dele, chegando-se a ele, e apresentando-lhe vinagre,
37 te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
37 e dizendo: Se tu és o Rei dos judeus, salva-te a ti mesmo.
38 Te ní taxi ndecu‑güedé ɨɨⁿ sá ndèé lètrá ndàa dɨ́quɨ́‑gǎ te ndèé úní núú tnǔhu, tnúhu grìégú, ndɨhɨ tnúhu làtín, ndɨhɨ tnúhu hèbreú, te duha quèe‑xi ndɨ nuní núú tnǔhu‑áⁿ “Tée‑a cùu‑dé tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu isràél”, duha quèe‑xi.
38 E também, por cima dele, estava um título, escrito em letras gregas, romanas e hebraicas: Este é O Rei dos Judeus .
39 Te ɨɨⁿ tée ndècu ndisa cuéchi‑xi, tée ní sata caa‑güedé dɨ̀ñɨ‑gá xǐcuèhé ñáhá‑dě xii‑gá, te xǎhaⁿ‑dě:
39 E um dos malfeitores que estavam pendurados blasfemava dele, dizendo: Se tu és o Cristo, salva-te a ti mesmo e a nós.
40 Dico ɨngá tée cùndɨhɨ‑dé tée tàcaa ɨngá xio dɨ̀ñɨ‑gá ní tenàá ñáhá‑dě xii‑dé, te xǎhaⁿ‑dě:
40 Respondendo, porém, o outro, repreendia-o, dizendo: Tu nem ainda temes a Deus, estando na mesma condenação?
41 Chi nchoo tàú ndisa‑o sǎ dúhá ndòho‑o nacháhu‑o cuěchi‑o, dico Jèsús‑a chi ñá túú cuěchi‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée tàcaa ndɨhɨ‑dé‑áⁿ.
41 E nós, na verdade, com justiça, porque recebemos o que os nossos feitos mereciam; mas este nenhum mal fez.
42 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
42 E disse a Jesus: Senhor, lembra-te de mim, quando entrares no teu Reino.
43 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ:
43 E disse-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje estarás comigo no Paraíso.
44 Te òré ní cuu cuádava nduu. Te ní cunee nɨhìí ñuyíú, te ducaⁿ‑ni càa ní cuu ndéé caá úní sacuaa.
44 E era já quase a hora sexta, e houve trevas em toda a terra até à hora nona,
45 Chi ñá túú‑gǎ ní dàyehé nchícanchii te ní ndátá dǒó cúú còrtiná veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu ní quée dava ndáá.
45 escurecendo-se o sol; e rasgou-se ao meio o véu do templo.
46 Te níhi ní cáháⁿ Jèsús, te xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
46 E, clamando Jesus com grande voz, disse: Pai, nas tuas mãos entrego o meu espírito. E, havendo dito isso, expirou.
47 Te òré ní xiní tée cùu capitáⁿ sá dúcáⁿ nǐ cuu, te ní ndacu iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te ní cachí‑dé:
47 E o centurião, vendo o que tinha acontecido, deu glória a Deus, dizendo: Na verdade, este homem era justo.
48 Te chitu ñǎyiu ní tacá xíáⁿ chi cuìní‑yu cundèhé‑yu nása cada‑güedé Jèsús. Te sátá nǐ yáha ní xiní‑yu nàcuáa ní quide ñaha‑güedě xii‑gá, te ní ndɨhɨ́‑yu ní ndaca ta càní‑yu pèchú‑yu cuánuhú sá ndɨ̀hú iní‑yu.
48 E toda a multidão que se ajuntara a este espetáculo, vendo o que havia acontecido, voltava batendo nos peitos.
49 Dico ndècu tnahá cue ñáyiu xìní tnáhá ndɨ̀hɨ Jesús, ndɨhɨ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ní chinchícúⁿ ñáhá xìi‑gá ndéé distrìtú Galìleá, te ñáyiu‑áⁿ xica‑ni xǐxínutnɨ́ɨ‑yu xǐndéhě‑yu nchaa nàcuáa ní quide ñaha‑güedě xii‑gá.
49 E todos os seus conhecidos e as mulheres que juntamente o haviam seguido desde a Galileia estavam de longe vendo essas coisas.
50 Te ndècu ɨɨⁿ tée ñuú Arimàteá nání‑dě Chèé, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Jùdeá, te ío váha iní‑dé te quìde ndáá‑dé núú Yǎ Ndiǒxí, te tnàhá‑dé cúú‑dě chìuⁿ te ní xíndecu‑dé jùndá cue tée isràél.
50 E eis que um homem por nome José, senador, homem de bem e justo
51 Te ñá ní tnàhá tnàhí iní‑dé nàcuáa ní cáháⁿ‑güedé núú jùndá nàcuáa cada‑güedé Jèsús. Te tée‑áⁿ ndétú‑dě sáá nduu ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii‑dé ndɨhɨ ñáyiu.
51 (que não tinha consentido no conselho e nos atos dos outros), natural de Arimateia, cidade dos judeus, e que também esperava o Reino de Deus,
52 Te tée‑áⁿ nǐ sáháⁿ‑dé núú tě Pìlatú te ní xáhaⁿ‑dě sá nǔu vá cúndèe iní‑dé daña‑dě chindúxi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús. Te té Pìlatú‑áⁿ nǐ sáha‑dé tnúhu.
52 este, chegando a Pilatos, pediu o corpo de Jesus.
53 Te ní nunehe‑dé yɨquɨ cùñú‑gá núú cùrúxí, te ní chidúcúⁿnuu‑dé ɨɨⁿ dóó cuìxíⁿ, te ní chihi‑dé ɨɨⁿ yaú nchìí yɨquɨ naha càva, te vátá yǒo ɨɨⁿ‑gá nguɨ́ndǔxi yaú‑áⁿ.
53 E, havendo-o tirado, envolveu-o num lençol e pô-lo num sepulcro escavado numa penha, onde ninguém ainda havia sido posto.
54 Te cùu‑xi nduu vispré nduu ndètatú ñáyiu, núu xǐquide túha‑ná‑yu sá cúú ɨ̀ngá nduu.
54 E era o Dia da Preparação, e amanhecia o sábado.
55 Te nchaa ñáyiu dɨ̀hɨ́ ní chinchícúⁿ ñáhá xìi Jesús ndéé distrìtú Galìleá nděndàhá‑yu té Chèé ní sáháⁿ núú nchìí yaú‑áⁿ, núu ní xiní‑yu nàcuáa ní sacáⁿ‑dé yɨquɨ cùñú‑gá xɨtɨ́ yaú‑áⁿ.
55 E as mulheres que tinham vindo com ele da Galileia seguiram também e viram o sepulcro e como foi posto o seu corpo.
56 Te ducaⁿ te cuánuhú‑yu vehé‑yu, te ní quide túha‑yu acìtí sàháⁿ tnámí, ndɨhɨ pomàdá, te ní ndetatú‑yu ɨngá nduu‑ǎⁿ nǐ quidé‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí.
56 E, voltando elas, prepararam especiarias e unguentos e, no sábado, repousaram, conforme o mandamento.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.