Lucas 23
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te nchaa‑güedé ní ndacuɨ́ñɨ́‑güedé, te ndèca‑güedé Jèsús cuáháⁿ núú tě Pìlatú,
1 E levantando-se toda a multidão deles, conduziram Jesus a Pilatos.
2 te núú těe‑áⁿ nǐ ngüíta‑güedé sàcáⁿ cuéchi‑güedé cuèndá‑gá, te xǎhaⁿ‑güedě:
2 E começaram a acusá-lo, dizendo: Achamos este homem pervertendo a nossa nação, proibindo dar o tributo a César, e dizendo ser ele mesmo Cristo, rei.
3 Te té Pìlatú ní xícáⁿ tnúhu‑dé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
3 Pilatos, pois, perguntou-lhe: És tu o rei dos judeus? Respondeu-lhe Jesus: É como dizes.
4 Te té Pìlatú ní xáhaⁿ‑dě xii nchaa ñáyiu, ndɨhɨ cue tée cùu dútú cúnùu:
4 Então disse Pilatos aos principais sacerdotes, e às multidões: Não acho culpa alguma neste homem.
5 Dico níhi‑gá ní cáháⁿ‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě:
5 Eles, porém, insistiam ainda mais, dizendo: Alvoroça o povo ensinando por toda a Judéia, começando desde a Galiléia até aqui.
6 Te sá dúcáⁿ nǐ tecú dóho té Pìlatú ní cacu nehé‑yu distrìtú Galìleá, núu xíǎⁿ ní xícáⁿ tnúhú‑dě núǔ‑yu núu tée Galìleá cúú‑gǎ.
6 Então Pilatos, ouvindo isso, perguntou se o homem era galileu;
7 Te ní xáhǎⁿ‑yu sá dɨ́ú těe yàcáⁿ cúú‑gǎ, núu xíǎⁿ ní na dàyáha ñaha‑dě xii‑gá ndaha té Hèrodés tée cùu gobiernú distrìtú Galìleá chi nduu‑ǎⁿ ndécú‑dě tnàhá‑dé ñuú Jerusàlén‑áⁿ.
7 e, quando soube que era da jurisdição de Herodes, remeteu-o a Herodes, que também naqueles dias estava em Jerusalém.
8 Te òré ní xiní té Hèrodés‑áⁿ Jèsús te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé, chi ní cunaha dùcaⁿ‑ni cuiní‑dé quiní ñáhá‑dě xii‑gá te ñá túú tnàhí xìní ñáhá‑dě xii‑gá ní cùu, chi cuèndá‑ni tnúhu nìhí‑dé cuèndá‑gá, te ndètu‑dé sáá ɨɨⁿ nduu quìní ñáhá‑dě xii‑gá, te cada‑gá ɨɨⁿ sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada cundehe‑dé ní sani iní‑dé.
8 Ora, quando Herodes viu a Jesus, alegrou-se muito; pois de longo tempo desejava vê-lo, por ter ouvido falar a seu respeito; e esperava ver algum sinal feito por ele;
9 Te vài sá nǐ xícáⁿ tnúhú‑dě núú Jèsús, dico ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu ñá túú ní cǎháⁿ‑gá.
9 e fazia-lhe muitas perguntas; mas ele nada lhe respondeu.
10 Te xíáⁿ xǐndecu tnàhá cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, te cue tée‑áⁿ sǔúní ìó iní‑güedé sàcáⁿ cuéchi‑güedé cuèndá‑gá.
10 Estavam ali os principais sacerdotes, e os escribas, acusando-o com grande veemência.
11 Te té Hèrodés ndɨhɨ cue tée cùu sandadú‑dé ñá túú ní cùu váha iní‑güedé núú Jèsús, te ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní dácuíhnú ñàha‑güedé dóó vǎha xii‑gá dàtná cáá dǒó sácuǐhnu cue tée sàquɨ́ndaha ñàha xii ñáyiu. Te dǎtnùní té Hèrodés ní dánùhú ñáhá tùcu‑dé xii‑gá ndaha té Pìlatú.
11 Herodes, porém, com os seus soldados, desprezou-o e, escarnecendo dele, vestiu-o com uma roupa resplandecente e tornou a enviá-lo a Pilatos.
12 Te nduu‑ǎⁿ nǐ tnahá tnúhu té Pìlatú ndɨhɨ té Hèrodés, chi cùu úhú iní tnáhá‑güedě ní cùu.
12 Nesse mesmo dia Pilatos e Herodes tornaram-se amigos; pois antes andavam em inimizade um com o outro.
13 Te té Pìlatú ní nadatàcá‑dé nchaa cue tée cùu dútú cúnùu ndɨhɨ dava‑gá cue tée cùnuu, ndɨhɨ nchaa ñáyiu ñuú‑áⁿ,
13 Então Pilatos convocou os principais sacerdotes, as autoridades e o povo,
14 te ní xáhaⁿ‑dě:
14 e disse-lhes: Apresentastes-me este homem como pervertedor do povo; e eis que, interrogando-o diante de vós, não achei nele nenhuma culpa, das de que o acusais;
15 Te cuěi té Hèrodés dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ‑dé sá ñà túú cuěchi‑dé nǔu ní techìuⁿ ñaha tucu‑dé cuándixi‑dé iha. Te vitna sa ní cutnùní iní‑ó sǎ ñà túú tàú‑xi cahni‑o‑dě chi ñá túú cuěchi ni quìde‑dé.
15 nem tampouco Herodes, pois no-lo tornou a enviar; e eis que não tem feito ele coisa alguma digna de morte.
16 Te na dàndoho‑ni‑í‑dé te dàcácu‑í‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
16 Castigá-lo-ei, pois, e o soltarei.
17 Te ndɨ tnahá nduu vìco pascuá te dacuɨtɨ́í sǎ dácǎcu té Pìlatú‑áⁿ ɨɨⁿ cue tée yɨ̀hɨ vecaá, chi ducaⁿ tnàhí quìde‑dé.
17 {E era-lhe necessário soltar-lhes um pela festa.}
18 Dico nchaá‑yu ní cuáá‑yu, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑dé:
18 Mas todos clamaram à uma, dizendo: Fora com este, e solta-nos Barrabás!
19 Te té Barràbás‑áⁿ nǐ sanu ichi‑dé ñáyiu ñuú ɨngá ichi, te ní ngüíta‑yu ndɨhɨ‑dé ní cuu úhú iní‑yu cue tée cùchiuⁿ, te ní sahni‑dé ndɨ́yɨ núu xíǎⁿ ní chihi ñaha‑güedě vecaá xii‑dé.
19 Ora, Barrabás fora lançado na prisão por causa de uma sedição feita na cidade, e de um homicídio.
20 Te té Pìlatú cuìní‑dé dàcácu‑dé Jèsús nǔu xíǎⁿ càháⁿ ndɨhɨ ñaha tùcu‑dé xií‑yu ni cùu,
20 Mais uma vez, pois, falou-lhes Pilatos, querendo soltar a Jesus.
21 dico uuⁿ‑gá níhi ní cuáá‑yu, te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé úú xito:
21 Eles, porém, bradavam, dizendo: Crucifica-o! crucifica-o!
22 Te xito cuu úní ní xáhaⁿ tě Pìlatú:
22 Falou-lhes, então, pela terceira vez: Pois, que mal fez ele? Não achei nele nenhuma culpa digna de morte. Castigá-lo-ei, pois, e o soltarei.
23 Dico níhi‑ni càháⁿ‑yu xǎhǎⁿ‑yu sá ná càta caa ñaha‑dé xii‑gá núú cùrúxí, te ñáyiu‑áⁿ ndɨhɨ nchaa cue tée cùu dútú cúnùu xícáháⁿ níhi‑güedé ndɨhɨ́‑yu ndéé ní xínu iní té Pìlatú cada‑dé nàcuáa càchí iní‑yu.
23 Mas eles instavam com grandes brados, pedindo que fosse crucificado. E prevaleceram os seus clamores.
24 Te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu sá cúú càda‑dé nàcuáa xǎhǎⁿ‑yu.
24 Então Pilatos resolveu atender-lhes o pedido;
25 Te ducaⁿ te ní dácǎcu‑dé té Barràbás tée ní sanu ichi ñáyiu ñuú ɨngá ichi, te dɨu‑ni‑dé ní sahni‑dé ndɨ́yɨ núu xíǎⁿ ní xɨ́hɨ‑dé vecaá, te dǎtnùní ní táúchíúⁿ‑dě cada‑güedé Jèsús nàcuáa xǎhǎⁿ‑yu.
25 e soltou-lhes o que fora lançado na prisão por causa de sedição e de homicídio, que era o que eles pediam; mas entregou Jesus à vontade deles.
26 Te ndèca‑güedé Jèsús cuáháⁿ núú cátá càa ñaha‑güedé xii‑gá, te ichi cuáháⁿ‑güedé ndɨhɨ‑gá ní tnɨɨ‑güedé ɨɨⁿ tée ñuú Cìrené nání‑dě Xǐmú ñúhú‑dě ichi duha cuándixi‑dé ní sáháⁿ‑dé yucu, te ní dácuídó ñàha‑güedé xii‑dé cùrúxí nchídó Jèsús, te ní ngüíta nchicúⁿ‑dé sátá‑gǎ.
26 Quando o levaram dali tomaram um certo Simão, cireneu, que vinha do campo, e puseram-lhe a cruz às costas, para que a levasse após Jesus.
27 Te ío cuéhé ñǎyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te vài ñáyiu dɨ̀hɨ́ ío níhi ndàhí‑yu sá ndɨ̀hú iní‑yu cuèndá Jèsús.
27 Seguia-o grande multidão de povo e de mulheres, as quais o pranteavam e lamentavam.
28 Te Jèsús ní nchócótó‑gǎ núǔ‑yu, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
28 Jesus, porém, voltando-se para elas, disse: Filhas de Jerusalém, não choreis por mim; chorai antes por vós mesmas, e por vossos filhos.
29 Chi sáá nduu quèsaha ñáyiu: “Sá vǎha táhú nchaa ñáyiu ñá túú càcu déhe‑xi, ndɨhɨ nchaa ñáyiu vátá quìní‑gá cuhuⁿ déhe‑xi, chi ni ñà túú xìní‑yu dacàdí‑yu”, duha quesàhá‑yu.
29 Porque dias hão de vir em que se dirá: Bem-aventuradas as estéreis, e os ventres que não geraram, e os peitos que não amamentaram!
30 Te dàvá‑áⁿ cǔñaha ñǎyiu xii nchaa tɨndúú ndɨhɨ nchaa núú xɨ̀quɨ́: “Chí tácùuⁿ ngónchihi ñaha‑ndo xìi‑ndɨ́”, duha cúñàhá‑yu.
30 Então começarão a dizer aos montes: Caí sobre nós; e aos outeiros: Cobri-nos.
31 Te núu yúhú tée quìde ndáá duha quìde ñaha‑güedé xii‑í vitna, te ndèé‑gá cada‑güedé nchaa ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
31 Porque, se isto se faz no lenho verde, que se fará no seco?
32 Te ndèca tucu‑güedé úú tnàhá cue tée ndècu ndisa cuéchi‑xi cuáháⁿ cuèndá cahni ñaha‑güedě xii‑güedé ndɨhɨ Jèsús.
32 E levavam também com ele outros dois, que eram malfeitores, para serem mortos.
33 Te òré ní quexìo‑güedé ndɨhɨ‑gá ɨɨⁿ xichi núú nání Yɨ̀quɨ Dɨ́quɨ́ Ndɨ̌yɨ, te xíáⁿ nǐ sata caa ñaha‑güedě xii‑gá núú cùrúxí, ndɨhɨ úú cue tée ndècu ndisa cuéchi‑xi‑áⁿ, te ɨɨⁿ‑dé ní sata caa‑güedé xio cùha‑gá te ɨngá‑dé ní sata caa‑güedé xio dàtni‑gá dɨu‑ni núú cùrúxí tucu.
33 Quando chegaram ao lugar chamado Caveira, ali o crucificaram, a ele e também aos malfeitores, um à direita e outro à esquerda.
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
34 Jesus, porém, dizia: Pai, perdoa-lhes; porque não sabem o que fazem. Então repartiram as vestes dele, deitando sortes sobre elas.
35 Te nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ ndéhě‑yu nàcuáa quìde‑güedé Jèsús, te nchaa cue tée cùnuu ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, te ní xítnàha‑güedé:
35 E o povo estava ali a olhar. E as próprias autoridades zombavam dele, dizendo: Aos outros salvou; salve-se a si mesmo, se é o Cristo, o escolhido de Deus.
36 Te tnàhá cue tée cùu sandadú ní cudɨ́quɨ́ ndeé ñáhá‑güedě xii‑gá, chi ní sándehe yatni‑güedé núú tácàa‑gá sǎñaha‑güedě ndudí íá còho‑gá ní cùu,
36 Os soldados também o escarneciam, chegando-se a ele, oferecendo-lhe vinagre,
37 te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
37 e dizendo: Se tu és o rei dos judeus, salva-te a ti mesmo.
38 Te ní taxi ndecu‑güedé ɨɨⁿ sá ndèé lètrá ndàa dɨ́quɨ́‑gǎ te ndèé úní núú tnǔhu, tnúhu grìégú, ndɨhɨ tnúhu làtín, ndɨhɨ tnúhu hèbreú, te duha quèe‑xi ndɨ nuní núú tnǔhu‑áⁿ “Tée‑a cùu‑dé tée yɨ̀ndaha ñaha xii ñáyiu isràél”, duha quèe‑xi.
38 Por cima dele estava esta inscrição {em letras gregas, romanas e hebraicas:} ESTE É O REI DOS JUDEUS.
39 Te ɨɨⁿ tée ndècu ndisa cuéchi‑xi, tée ní sata caa‑güedé dɨ̀ñɨ‑gá xǐcuèhé ñáhá‑dě xii‑gá, te xǎhaⁿ‑dě:
39 Então um dos malfeitores que estavam pendurados, blasfemava dele, dizendo: Não és tu o Cristo? salva-te a ti mesmo e a nós.
40 Dico ɨngá tée cùndɨhɨ‑dé tée tàcaa ɨngá xio dɨ̀ñɨ‑gá ní tenàá ñáhá‑dě xii‑dé, te xǎhaⁿ‑dě:
40 Respondendo, porém, o outro, repreendia-o, dizendo: Nem ao menos temes a Deus, estando na mesma condenação?
41 Chi nchoo tàú ndisa‑o sǎ dúhá ndòho‑o nacháhu‑o cuěchi‑o, dico Jèsús‑a chi ñá túú cuěchi‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée tàcaa ndɨhɨ‑dé‑áⁿ.
41 E nós, na verdade, com justiça; porque recebemos o que os nossos feitos merecem; mas este nenhum mal fez.
42 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
42 Então disse: Jesus, lembra-te de mim, quando entrares no teu reino.
43 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ:
43 Respondeu-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje estarás comigo no paraíso.
44 Te òré ní cuu cuádava nduu. Te ní cunee nɨhìí ñuyíú, te ducaⁿ‑ni càa ní cuu ndéé caá úní sacuaa.
44 Era já quase a hora sexta, e houve trevas em toda a terra até a hora nona, pois o sol se escurecera;
45 Chi ñá túú‑gǎ ní dàyehé nchícanchii te ní ndátá dǒó cúú còrtiná veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu ní quée dava ndáá.
45 e rasgou-se ao meio o véu do santuário.
46 Te níhi ní cáháⁿ Jèsús, te xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
46 Jesus, clamando com grande voz, disse: Pai, nas tuas mãos entrego o meu espírito. E, havendo dito isso, expirou.
47 Te òré ní xiní tée cùu capitáⁿ sá dúcáⁿ nǐ cuu, te ní ndacu iní‑dé Yǎ Ndiǒxí, te ní cachí‑dé:
47 Quando o centurião viu o que acontecera, deu glória a Deus, dizendo: Na verdade, este homem era justo.
48 Te chitu ñǎyiu ní tacá xíáⁿ chi cuìní‑yu cundèhé‑yu nása cada‑güedé Jèsús. Te sátá nǐ yáha ní xiní‑yu nàcuáa ní quide ñaha‑güedě xii‑gá, te ní ndɨhɨ́‑yu ní ndaca ta càní‑yu pèchú‑yu cuánuhú sá ndɨ̀hú iní‑yu.
48 E todas as multidões que presenciaram este espetáculo, vendo o que havia acontecido, voltaram batendo no peito.
49 Dico ndècu tnahá cue ñáyiu xìní tnáhá ndɨ̀hɨ Jesús, ndɨhɨ ñáyiu dɨ̀hɨ́ ní chinchícúⁿ ñáhá xìi‑gá ndéé distrìtú Galìleá, te ñáyiu‑áⁿ xica‑ni xǐxínutnɨ́ɨ‑yu xǐndéhě‑yu nchaa nàcuáa ní quide ñaha‑güedě xii‑gá.
49 Entretanto, todos os conhecidos de Jesus, e as mulheres que o haviam seguido desde a Galiléia, estavam de longe vendo estas coisas.
50 Te ndècu ɨɨⁿ tée ñuú Arimàteá nání‑dě Chèé, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Jùdeá, te ío váha iní‑dé te quìde ndáá‑dé núú Yǎ Ndiǒxí, te tnàhá‑dé cúú‑dě chìuⁿ te ní xíndecu‑dé jùndá cue tée isràél.
50 Então um homem chamado José, natural de Arimatéia, cidade dos judeus, membro do sinédrio, homem bom e justo,
51 Te ñá ní tnàhá tnàhí iní‑dé nàcuáa ní cáháⁿ‑güedé núú jùndá nàcuáa cada‑güedé Jèsús. Te tée‑áⁿ ndétú‑dě sáá nduu ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii‑dé ndɨhɨ ñáyiu.
51 o qual não tinha consentido no conselho e nos atos dos outros, e que esperava o reino de Deus,
52 Te tée‑áⁿ nǐ sáháⁿ‑dé núú tě Pìlatú te ní xáhaⁿ‑dě sá nǔu vá cúndèe iní‑dé daña‑dě chindúxi‑dé yɨquɨ cùñú Jèsús. Te té Pìlatú‑áⁿ nǐ sáha‑dé tnúhu.
52 chegando a Pilatos, pediu-lhe o corpo de Jesus;
53 Te ní nunehe‑dé yɨquɨ cùñú‑gá núú cùrúxí, te ní chidúcúⁿnuu‑dé ɨɨⁿ dóó cuìxíⁿ, te ní chihi‑dé ɨɨⁿ yaú nchìí yɨquɨ naha càva, te vátá yǒo ɨɨⁿ‑gá nguɨ́ndǔxi yaú‑áⁿ.
53 e tirando-o da cruz, envolveu-o num pano de linho, e pô-lo num sepulcro escavado em rocha, onde ninguém ainda havia sido posto.
54 Te cùu‑xi nduu vispré nduu ndètatú ñáyiu, núu xǐquide túha‑ná‑yu sá cúú ɨ̀ngá nduu.
54 Era o dia da preparação, e ia começar o sábado.
55 Te nchaa ñáyiu dɨ̀hɨ́ ní chinchícúⁿ ñáhá xìi Jesús ndéé distrìtú Galìleá nděndàhá‑yu té Chèé ní sáháⁿ núú nchìí yaú‑áⁿ, núu ní xiní‑yu nàcuáa ní sacáⁿ‑dé yɨquɨ cùñú‑gá xɨtɨ́ yaú‑áⁿ.
55 E as mulheres que tinham vindo com ele da Galiléia, seguindo a José, viram o sepulcro, e como o corpo foi ali depositado.
56 Te ducaⁿ te cuánuhú‑yu vehé‑yu, te ní quide túha‑yu acìtí sàháⁿ tnámí, ndɨhɨ pomàdá, te ní ndetatú‑yu ɨngá nduu‑ǎⁿ nǐ quidé‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí.
56 Então voltaram e prepararam especiarias e ungüentos. E no sábado repousaram, conforme o mandamento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.