Lucas 1

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te vài ñáyiu chìdo tnuní‑yu nchaa nàcuáa ndùu tnúhu nìhí‑yu nàcuáa ní cuu, te nchoo tnàhá‑ó sà naha‑o nacuáa ní cuu.
1 Prezado Teófilo, Muitas pessoas têm se esforçado para escrever a história das coisas que aconteceram entre nós.
2 Te dɨu‑ni nchaa tnúhu chìdo tnuní‑yu‑áⁿ cúú‑xí tnǔhu ní cáháⁿ nchaa cue tée ní xiní ndáá nàcuáa ní cuu ndéé díhna, cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí.
2 Elas escreveram o que foi contado por aqueles que viram essas coisas desde o começo e anunciaram a mensagem do evangelho .
3 Te yúhú sa ní cuu nduu quìde cuendá‑í nchaa nàcuáa ní cuu, núu xíǎⁿ ní sani iní‑í tee váha‑í nchaa tnúhu‑a núú tùtú sá cúú‑xí yòhó té Těofilú chi ío váha cùu iní‑í sá cúú‑xí‑n,
3 Portanto, Excelência, eu estudei com todo o cuidado como foi que essas coisas aconteceram desde o princípio e achei que seria bom escrever tudo em ordem para o senhor,
4 te tèe‑í cuèndá cutnùní iní‑n sǎ sǎ ndàá cúú‑xí nchàa sá nǐ dánèhé ñáhá‑güedě xii‑n.
4 a fim de que o senhor pudesse conhecer toda a verdade sobre os ensinamentos que recebeu.
5 Te cútnàhá ní xɨ́ndaha té Hèrodés ñáyiu distrìtú Jùdeá dàvá‑áⁿ nǐ xíndecu ɨɨⁿ dútú nǐ xínani‑dě Zacàriá, te ní cundɨhɨ‑dé cue dútú Àbiás. Te ñadɨ̀hɨ́‑dé ní xínani‑aⁿ Èlisabét, te ñaha‑áⁿ nǐ cuu‑aⁿ ñaní tnáhá ndǐi Àrón.
5 Quando Herodes era o rei da terra de Israel, havia um sacerdote chamado Zacarias, que era do grupo dos sacerdotes de Abias. A esposa dele se chamava Isabel e também era de uma família de sacerdotes.
6 Te ndɨ ndùú‑yu ío ní quide ndáá‑yu núú Dǔtú Ndiǒxí, chi ní tnɨɨ́‑yu nchaa tnúhu ní cáháⁿ‑gá.
6 Esse casal vivia a vida que para Deus é correta, obedecendo fielmente a todas as leis e mandamentos do Senhor.
7 Te ñá túú nì ɨɨⁿ déhe‑yu, chi ducaⁿ tǎhú tǎ Elisàbét sá vǎ cóó děhe‑aⁿ, te ducaⁿ ndɨ̀ nduú‑yu ío ní sahnú‑yu.
7 Mas não tinham filhos porque Isabel não podia ter filhos e porque os dois já eram muito velhos.
8 Te ɨɨⁿ nduu xìnu cuechi tucu té Zacàriá ndɨhɨ nchaa cue tée cùndɨhɨ‑dé núú Yǎ Ndiǒxí xɨtɨ́ veñúhu.
8 Certo dia no Templo de Jerusalém, Zacarias estava fazendo o seu trabalho de sacerdote, pois era a sua vez de fazer aquele trabalho diário.
9 Te dàvá‑áⁿ nǐ xito ndeé‑güedé cuèndá cutnùní iní‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé quɨ́hu núú nàá xɨtɨ́ veñúhu‑áⁿ cahmi‑güedé sá sàháⁿ tnámí, te ní cutnùní sá tě Zacàriá quɨ́hu‑dé. Te ducaⁿ nǐ quide‑güedé, chi ducaⁿ tnàhí ní xóo cada nchaa cue dútú dàvá‑áⁿ.
9 Conforme o costume dos sacerdotes, ele havia sido escolhido por sorteio para queimar o incenso no altar e por isso entrou no Templo do Senhor.
10 Te nɨni sàhmi té Zacàriá sá sàháⁿ tnámí nǔú nàá, te vài vihi ñáyiu xǐndecu quehé veñúhu‑áⁿ càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí.
10 Durante o tempo em que o incenso queimava, o povo lá fora fazia orações.
11 Te ní xiní té Zacàriá ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí nútnɨ̌ɨ‑xi xio cùha núú nàá núú càyú sá sàháⁿ tnámí‑áⁿ.
11 Então um anjo do Senhor apareceu em frente de Zacarias, de pé, do lado direito do altar.
12 Te òré ní xiní té Zacàriá espíritú‑áⁿ te ñá ní cùtnuní iní‑dé nása cada‑dé chi ío ní yùhú‑dé.
12 Quando Zacarias o viu, ficou com medo e não sabia o que fazer.
13 Te espíritú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑xi:
13 Mas o anjo lhe disse: — Não tenha medo, Zacarias, pois Deus ouviu a sua oração! A sua esposa vai ter um filho, e você porá nele o nome de João.
14 Te ío cudɨ́ɨ́ ìní‑n, te ducaⁿ ǐo vài ñáyiu cudɨ́ɨ́ ìní‑yu na càcu‑dé.
14 O nascimento dele vai trazer alegria e felicidade para você e para muita gente,
15 Te ío cudɨ̀u‑dé núú Yǎ Ndiǒxí, te ni vǎ cóhó‑dě ndidí te ni vǎ cóhó‑dě ndudí sá nǐ natɨu, te sa cundecu ndɨhɨ‑dé Espíritú Yǎ Ndiǒxí òré cacu‑dé.
15 pois para o Senhor Deus ele será um grande homem. Ele não deverá beber vinho nem cerveja. Ele será cheio do Espírito Santo desde o nascimento
16 Te dɨu‑dé cada te ío vài ñáyiu isràél natuhá‑yu ichi Dútú Ndiǒxí Yaá cúú Ndiǒxí‑ó.
16 e levará muitos israelitas ao Senhor, o Deus de Israel.
17 Te té Juàá‑áⁿ codonùu‑dé núú‑gǎ, te cundecu ndɨhɨ‑dé Espíritú‑gá, te taxi tnùní‑dé dàtná ní quide té Èliás. Te nacanu ichi‑dé cue tée cùu sacuéhé cuèndá cada‑güedé sá vǎha sá cúú‑xí cuè tée cuechi, te cuěi cue tée ío sàá iní‑xi, te dɨu‑dé cada te tnɨɨ‑güedé tnúhu váha, tnúhu càháⁿ ñáyiu quìde ndáá. Te ducaⁿ càda‑dé cada túha‑dé ñáyiu cuèndá cunu cuèchí‑yu núú Dǔtú Ndiǒxí —càchí‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi‑dé.
17 Ele será mandado por Deus como mensageiro e será forte e poderoso como o profeta Elias. Ele fará com que pais e filhos façam as pazes e que os desobedientes voltem a andar no caminho direito. E conseguirá preparar o povo de Israel para a vinda do Senhor.
18 Te té Zacàriá ní ndúcú tnǔhu‑dé núú espíritú‑áⁿ, te xǎhaⁿ‑dě:
18 Então Zacarias perguntou ao anjo: — Como é que eu vou saber que isso é verdade? Estou muito velho, e a minha mulher também.
19 Te espíritú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑xi:
19 O anjo respondeu: — Eu sou Gabriel,
20 Te vitna cuu ñɨ̀hɨ́‑n te vá càháⁿ‑gá‑n ndèé ná sàá nduu càcu déhe ñadɨ̀hɨ́‑n, chi ñá túú ní sàndáá‑ni iní‑n tnǔhu ní cáháⁿ‑í. Te dacuɨtɨ́í sǎá nduu càda‑xi nacuáa ní cáháⁿ‑í‑a —càchí espíritú‑áⁿ xǎhaⁿ‑xi xìi‑dé.
20 Você não está acreditando no que eu disse, mas isso acontecerá no tempo certo. E, porque você não acreditou, você ficará mudo e não poderá falar até o dia em que o seu filho nascer.
21 Te nchaa ñáyiu xǐndecu quehé ndétǔ‑yu té Zacàriá, te xǐcuñúhu‑yu sá ǐo cùyaa‑dé xɨtɨ́ veñúhu.
21 Enquanto isso, o povo estava esperando Zacarias, e todos estavam admirados com a demora dele no Templo.
22 Te òré ní ndee té Zacàriá, te ñá ní cùu‑gá cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑dě xií‑yu, te òré‑áⁿ nǐ cutnùní iní‑yu sá nǐ xiní‑dé ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí xɨtɨ́ veñúhu. Te mee‑nǎ ndaha‑dé ní quide‑dé núǔ‑yu chi ñá ní cùu‑gá cáháⁿ‑dé.
22 Quando saiu, Zacarias não podia falar. Então perceberam que ele havia tido uma visão no Templo. Sem poder falar, ele fazia sinais com as mãos para o povo.
23 Te ní xínu nduu nǐ xinu cuechi tě Zacàriá núú Yǎ Ndiǒxí xɨtɨ́ veñúhu, te cuánuhú‑dé vehe‑dé.
23 Quando terminaram os seus dias de serviço no Templo, Zacarias voltou para casa.
24 Te sátá dúcáⁿ nǐ cuu te ñadɨ̀hɨ́‑dé tá Elisàbét ní ngúhuⁿ déhe‑aⁿ, te úhúⁿ yóó ñà túú tnàhí‑gá ní quèe‑aⁿ caca cuu‑aⁿ, te ní cachí‑aⁿ:
24 Pouco tempo depois Isabel, a sua esposa, ficou grávida e durante cinco meses não saiu de casa. E ela disse:
25 “Mee Dǔtú Ndiǒxí duha ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ sá cóó ɨ̀ɨⁿ déhe‑í cuèndá sá vǎ cúú yǐchí iní ñáhá ñǎyiu xii‑í”, duha ní cachí‑aⁿ.
25 — Agora que o Senhor me ajudou, ninguém mais vai me desprezar por eu não ter filhos.
26 — ausente —
26 Quando Isabel estava no sexto mês de gravidez, Deus enviou o anjo Gabriel a uma cidade da Galileia chamada Nazaré.
27 — ausente —
27 O anjo levava uma mensagem para uma virgem que tinha casamento contratado com um homem chamado José, descendente do rei Davi. Ela se chamava Maria.
28 Te espíritú‑áⁿ nǐ quɨ́hu‑xi ndéé xɨtɨ́ vehe núú ndécú tǎ Màriá, te ní xáhaⁿ‑xi:
28 O anjo veio e disse: — Que a paz esteja com você, Maria! Você é muito abençoada. O Senhor está com você.
29 Dico òré ní xiní tá Màriá espíritú‑áⁿ, te ní quɨyùhú iní‑xi sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ espíritú‑áⁿ. Te ní sani iní‑xi: “¿Ná cuèndá duha càháⁿ‑tu espíritú‑a‑i?”, duha ní sani iní‑xi.
29 Porém Maria, quando ouviu o que o anjo disse, ficou sem saber o que pensar. E, admirada, ficou pensando no que ele queria dizer.
30 Te espíritú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑xi:
30 Então o anjo continuou: — Não tenha medo, Maria! Deus está contente com você.
31 Te vitna ngúhuⁿ déhe‑n, te na càcu‑dé te danàni‑n‑dé Jèsús.
31 Você ficará grávida, dará à luz um filho e porá nele o nome de Jesus .
32 Te ío cunuu‑dě, chi Dútú Ndiǒxí Yaá ío cùnuu cachí‑gá sá Děhe‑gá cúú‑dě, te dɨu‑gá cada te cuu‑dé ɨɨⁿ tée cùnuu núú ñǎyiu isràél dàtná ní quide‑gá ndíi Dàvií.
32 Ele será um grande homem e será chamado de Filho do Deus Altíssimo. Deus, o Senhor, vai fazê-lo rei, como foi o antepassado dele, o rei Davi.
33 Te taxi tnùní‑dé ñáyiu isràél, te ducaⁿ‑ni cùnuu‑dé nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑xi xǎhaⁿ‑xi.
33 Ele será para sempre rei dos descendentes de Jacó, e o Reino dele nunca se acabará.
34 Te tá Màriá ní xáhaⁿ‑xi xìi espíritú‑áⁿ:
34 Então Maria disse para o anjo: — Isso não é possível, pois eu sou virgem!
35 Te ní xáhaⁿ espíritú‑áⁿ:
35 O anjo respondeu: — O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Deus Altíssimo a envolverá com a sua sombra. Por isso o menino será chamado de santo e Filho de Deus.
36 Te tnàhá didí‑n tǎ Elisàbét ñúhú děhe‑aⁿ cuěi ío ní sahnu‑aⁿ, te dɨu‑aⁿ càchí‑yu sá vǎ cóó děhe‑aⁿ ni cùu, te vitna sa ní cuu íñú yóó ñúhú děhe‑aⁿ.
36 Fique sabendo que a sua parenta Isabel está grávida, mesmo sendo tão idosa. Diziam que ela não podia ter filhos, no entanto agora ela já está no sexto mês de gravidez.
37 Chi Yá Ndiǒxí ndácú‑gǎ quídé‑gǎ nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada —cachí‑xi xǎhaⁿ‑xi.
37 Porque para Deus nada é impossível.
38 Te tá Màriá ní xáhaⁿ‑xi:
38 Maria respondeu: — Eu sou uma E o anjo foi embora.
39 Te tá Màriá ío ndɨ̌hɨ cuáháⁿ‑xi ɨɨⁿ ñuú cáá xɨ̀tɨ́ yucu distrìtú Jùdeá.
39 Alguns dias depois, Maria se aprontou e foi depressa para uma cidade que ficava na região montanhosa da Judeia.
40 Te ní sáá‑xi vehe té Zacàriá, te cuánguɨhu‑xi ní dándácǒo váha‑xi tá Elisàbét.
40 Entrou na casa de Zacarias e cumprimentou Isabel.
41 Te òré ní tecú dóho tá Elisàbét ní cáháⁿ tá Màriá, te ní candá déhe‑aⁿ xɨtɨ́‑aⁿ, te òré‑áⁿ nǐ ngúndecu ndɨhɨ‑aⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí.
41 Quando Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança se mexeu na barriga dela. Então, cheia do poder do Espírito Santo,
42 Te níhi ní cáháⁿ‑aⁿ, te xǎhaⁿ‑aⁿ xìi tá Màriá:
42 Isabel disse bem alto: — Você é a mais abençoada de todas as mulheres, e a criança que você vai ter é abençoada também!
43 ¿Te ná cúú yǔhú nǔu véxi coto ñaha yòhó nǎná Yaá cúú Xǐtohó‑í‑i?
43 Quem sou eu para que a mãe do meu Senhor venha me visitar?!
44 Chi òré‑ni ní tecú dóho‑í ní cáháⁿ‑n te ní candá‑ni déhe‑í xɨtɨ́‑í sá cùdɨ́ɨ́ ìní‑dé.
44 Quando ouvi você me cumprimentar, a criança ficou alegre e se mexeu dentro da minha barriga.
45 Te váha táhú yòhó sá ni sàndáá iní‑n, chi dacuɨtɨ́í sǎ cádá Dǔtú Ndiǒxí nàcuáa ní cáháⁿ espíritú ní tendaha‑gǎ ní quixi ní cachí tnúhu xii‑n nàcuáa cada‑gá —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi tá Màriá.
45 Você é abençoada, pois acredita que vai acontecer o que o Senhor lhe disse.
46 Te ní xáhaⁿ tǎ Màriá:
46 Então Maria disse:
47 ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í chi dɨu‑gá taunihnu ñaha‑gǎ xii‑í núú ùhú núú ndàhú.
47 — A minha alma anuncia a grandeza do Senhor. O meu espírito está alegre por causa de Deus, o meu Salvador.
48 Chi ní ndacu iní ñáhá‑gǎ xii yúhú, te dìcó ɨɨⁿ xíchí xínú cuèchi núú‑gǎ cúù‑í,
48 Pois ele lembrou de mim, sua humilde De agora em diante todos vão me chamar de mulher abençoada,
49 Te Yá Ndiǒxí cándòo caa nine iní‑gá, te ío càhnu ɨɨⁿ sá vǎha ní quide‑gá sá cúú‑xì‑í.
49 porque o Deus Poderoso fez grandes coisas por mim. O seu nome é santo,
50 Te cùndahú iní‑gá nchaa ñáyiu nèhe sá yɨ́ñùhu núú‑gǎ.
50 e ele mostra a sua bondade a todos os que o em todas as
51 Chi ta quìde‑gá nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada véxi,
51 Deus levanta a sua mão poderosa e derrota os orgulhosos com todos os planos deles.
52 Te cue ñáyiu tàxi tnuní ñá túú‑gǎ dáñá‑gǎ taxi tnùní‑yu,
52 Derruba dos seus tronos reis poderosos e põe os humildes em altas posições.
53 Te cue ñáyiu ndècu ndɨhɨ tnúndòho tnúhu ndàhú ní quide váha ñaha‑gǎ xií‑yu,
53 Dá fartura aos que têm fome e manda os ricos embora com as mãos vazias. que fez aos nossos antepassados e ajudou o povo de Israel, seu servo. Lembrou de mostrar a sua bondade a Abraão e a todos os seus descendentes, para sempre.
54 Te chìndee‑gá ñáyiu isràél, ñáyiu xìnu cuechi núú‑gǎ, te ñá túú dàña nihnu ñaha‑gá xií‑yu, chi cùndahú iní ñáhá‑gǎ.
54 — ausente —
55 Chi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám, ndɨhɨ cue ñaní tnáhá ndǐi.
55 — ausente —
56 Te ní xíndecu tá Màriá dàtná úní yóó ndɨhɨ tá Elisàbét te dǎtnùní cuánuhú‑xi vehe‑xi.
56 Maria ficou mais ou menos três meses com Isabel e depois voltou para casa.
57 Te ní sáá nduu nǐ cacu ɨɨⁿ déhe tée tá Elisàbét.
57 Chegou o tempo de Isabel ter a criança, e ela deu à luz um menino.
58 Te nchaa ñáyiu ndècu yatni ndɨhɨ‑aⁿ, ndɨhɨ nchaa ñaní tnáhá‑áⁿ nǐ níhǐ‑yu tnúhu nàcuáa ní chindee ñàha Yá Ndiǒxí xii‑aⁿ. Te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu cuèndá‑aⁿ.
58 Os vizinhos e parentes ouviram falar da grande bondade do Senhor para com Isabel, e todos ficaram alegres com ela.
59 Te núú ùná nduu sá nǐ cacu déhe‑aⁿ, te ní sáháⁿ ñáyiu núú ndécú‑áⁿ cuèndá cuáhǎ‑yu sèñá ñɨɨ déhe‑aⁿ. Te cuìní‑yu cunani děhe‑áⁿ Zacàriá dàtná nání tǎtá ní cùu.
59 Quando o menino estava com oito dias, vieram circuncidá-lo e queriam lhe dar o nome do pai, isto é, Zacarias.
60 Te ní xáhaⁿ nǎná děhe‑áⁿ:
60 Mas a sua mãe disse: — Não. O nome dele vai ser João.
61 Te ní xáhǎⁿ‑yu:
61 Então disseram: — Mas você não tem nenhum parente com esse nome!
62 Te ní quidé‑yu ndàhá‑yu núú tǎtá děhe‑áⁿ cuèndá cuìní‑yu núu nása cuìní méé‑dě cunani děhe‑dé.
62 Aí fizeram sinais ao pai, perguntando que nome ele queria pôr no menino.
63 Te ní xícáⁿ‑dé ɨɨⁿ tutú ní chídó tnùní‑dé nàcuáa cunani děhe‑dé, te duha ní chídó tnùní‑dé: “Juàá cunani‑dě”, càchí‑xi núú tùtú ní tee‑dé‑áⁿ. Te nchaa ñáyiu xǐndecu‑áⁿ nǐ cuñúhu‑yu nàcuáa ní cuu.
63 Zacarias pediu uma tabuinha de escrever e escreveu: “O nome dele é João.” E todos ficaram muito admirados.
64 Te òré‑áⁿ nǐ nacáháⁿ té Zacàriá sá nǐ cuu ñɨ̀hɨ́‑dé ní cùu, te ní ngüíta‑dé ní cachí‑dé sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí.
64 Nesse momento Zacarias pôde falar novamente e começou a louvar a Deus.
65 Te nchaa ñáyiu xǐndecu yatni ndɨhɨ‑dé ní cuñúhu‑yu, te nchaa ñáyiu xǐndecu nɨhìí xɨtɨ́ yucu distrìtú Jùdeá ní níhǐ‑yu tnúhu nàcuáa ní cuu.
65 Os vizinhos ficaram com muito medo, e as notícias dessas coisas se espalharam por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ ǐo vài ní sani iní‑yu, te ní xítnàhá‑yu:
66 Todos os que ouviam essas coisas e pensavam nelas perguntavam: — O que será que esse menino vai ser? Pois, de fato, o poder do Senhor estava com ele.
67 Te té Zacàriá tǎtá tě lǐhli‑áⁿ nǐ ngúndecu ndɨhɨ‑dé Espíritú Yǎ Ndiǒxí te ní cáháⁿ‑dé nchaa tnúhu sá nǐ dánèhé ñáhá‑gǎ, te ní cachí‑dé:
67 Zacarias, o pai de João, cheio do Espírito Santo, começou a profetizar . Ele disse:
68 Ío càhnu cuu Dútú Ndiǒxí nchoo ñǎyiu isràél,
68 — Louvemos o Senhor, o Deus de Israel, pois ele veio ajudar o seu povo e lhe dar a liberdade.
69 Chi ní tendaha‑gǎ ɨɨⁿ tée véxi‑dé dàcácu nihnu ñaha‑dě xii‑o nǔú ùhú núú ndàhú.
69 Enviou para nós um poderoso Salvador, aquele que é descendente do seu
70 Te dɨu‑ni tnúhu ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ní cáháⁿ cue tée ní quide ndáá ní xíndecu núú‑gǎ ñuyíú‑a ndéé sanaha.
70 Faz muito tempo que Deus disse isso por meio dos seus santos
71 Te ní cachí‑güedé sá táúnìhnu ñaha‑gá xii‑o nǔú nchàa ñáyiu cùu úhú iní ñáhá, ndɨhɨ núú nchàa ñáyiu ñá túú cùu quiní ndee ñáhá.
71 Ele prometeu nos salvar dos nossos inimigos e nos livrar do poder de todos os que nos odeiam.
72 Te ní xáhaⁿ‑gǎ sá cúndàhú iní ñáhá‑gǎ xii‑o, te ducaⁿ càda‑gá chi vá nácuànaa‑gá tnúhu ní cáháⁿ‑gá ndɨhɨ‑güedé.
72 Disse que ia mostrar a sua bondade aos nossos antepassados e lembrar da sua santa ao nosso antepassado Abraão; prometeu que nos livraria dos nossos inimigos e que ia nos deixar servi-lo sem medo,
73 Te dɨu ducaⁿ ndùu tnúhu ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám sá
73 — ausente —
74 táúnìhnu ñaha‑gá xii‑o nǔú nchàa ñáyiu cùu úhú iní ñáhá,
74 — ausente —
75 Te cada ndáá‑ó, te cundecu yɨñùhu‑o núú‑gǎ ndɨ nchàa nduu cundecu‑o ñuyíú‑a.
75 para que sejamos somente dele e façamos o que ele quer em todos os dias da nossa vida.
76 Te xǎhaⁿ‑dě xii té lǐhli‑áⁿ:
76 E você, menino, será chamado de profeta do Deus Altíssimo e irá adiante do Senhor a fim de preparar o caminho para ele.
77 Te cúñaha‑n xìi ñáyiu isràél sá cuìní‑gá cada càhnu iní‑gá nchaa cuéchi‑yu,
77 Você anunciará ao povo de Deus a salvação que virá por meio do perdão dos pecados deles.
78 Te ducaⁿ càda‑gá chi ío cùu iní ñáhá‑gǎ xii‑o, chi ndéé andɨu nǐ tendaha‑gǎ ɨɨⁿ tée véxi
78 Pois o nosso Deus é misericordioso e bondoso. Ele fará brilhar sobre nós a sua luz
79 Te ducaⁿ dàndixi túu‑dé iní nchaa ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha ta xǐta nihnu cuáháⁿ cuèndá nucúnu ichí‑yu ɨɨⁿ ichi váha.
79 e do céu iluminará todos os que vivem na escuridão da sombra da morte, para guiar os nossos passos no caminho da paz.
80 Te té lǐhli‑áⁿ tá sàhnu‑dé, te ta chìndee chitúu ñaha Yǎ Ndiǒxí xii‑dé cuáháⁿ, te ní xíndecu‑dé xɨtɨ́ yucu ndéé ní sáá nduu nǐ ngüíta‑dé ní cáháⁿ‑dé núú cuè ñáyiu isràél tnúhu Yá Ndiǒxí.
80 O menino cresceu e ficou forte de espírito. E viveu no deserto até o dia em que apareceu diante do povo de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.