Lucas 13
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te dɨu‑ni òré‑áⁿ nǐ ngúnutnɨ́ɨ ɨɨⁿ ǔú ñáyiu núú Jèsús cánǐ‑yu cuèndú núú‑gǎ nàcuáa ní quide ñaha té Pìlatú xii cue tée distrìtú Galìleá cue tée ní sahni quɨtɨ nduu táhú Yǎ Ndiǒxí, te mei òré ní sahni‑güedé cue quɨtɨ‑áⁿ nǐ táúchíúⁿ tě Pìlatú cue sandàdú‑dé ní sahni‑güedé cue tée Galìleá‑áⁿ, te ní xica nɨ́ñɨ́‑güedě núú ñúhú ndɨ̀hɨ nɨ́ñɨ́ cue quɨtɨ‑áⁿ, te ní nadácánuu‑xi.
1 Ora, naquele mesmo tempo estavam presentes alguns que lhe falavam dos galileus cujo sangue Pilatos misturara com os sacrifícios deles.
2 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
2 Respondeu-lhes Jesus: Pensais vós que esses foram maiores pecadores do que todos os galileus, por terem padecido tais coisas?
3 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ ñǎhá. Te núu nchòhó vá ndíxí cuěchi iní‑ndó cuèndá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde‑ndo ndecu‑ndo ña, te tnàhá nchaa nchòhó cuíta nihnu‑ndo te núu vá nátnɨ̀ɨ‑ndo ichi Yá Ndiǒxí.
3 Não, eu vos digo; antes, se não vos arrependerdes, todos de igual modo perecereis.
4 Te núu nchòhó sání ìní‑ndó sǎ ñǎyiu sáhúⁿ úní ní xíhí ní táú ñáhá vèhe ducúⁿ Silòé ío‑gá ndécú cuěchi‑yu dàcúúxí nchàa ñáyiu xǐndecu ñuú Jerusàlén ñá,
4 Ou pensais que aqueles dezoito, sobre os quais caiu a torre de Siloé e os matou, foram mais culpados do que todos os outros habitantes de Jerusalém?
5 te na càchí tnúhu tucu‑í xii‑ndo sǎ ñǎhá. Te núu nchòhó vá ndíxí cuěchi iní‑ndó cuèndá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde‑ndo ndecu‑ndo ña, te tnàhá nchaa nchòhó cuíta nihnu‑ndo te núu vá nátnɨ̀ɨ‑ndo ichi Yá Ndiǒxí —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
5 Não, eu vos digo; antes, se não vos arrependerdes, todos de igual modo perecereis.
6 Te Jèsús ní cani tucu‑gá ɨɨⁿ cuèndú núǔ‑yu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xáhaⁿ‑gǎ:
6 E passou a narrar esta parábola: Certo homem tinha uma figueira plantada na sua vinha; e indo procurar fruto nela, e não o achou.
7 Te ní xáhaⁿ těe‑áⁿ xii tée ndèé ñuhu‑dé: “Nàha‑n sá vìtna ní cuu úní cuíá quíxí còto‑í yutnu ngǔxí‑a te ñá túú xìní‑í ni ɨ̀ɨⁿ sávìdí‑xi. Te quehndé‑n vìtna, chi àúⁿ nǎ cuu nùtnɨ́ɨ‑xi quìde tneñu‑xi núú ñuhu‑áⁿ”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée ndèé ñuhu‑dé‑áⁿ.
7 Disse então ao viticultor: Eis que há três anos venho procurar fruto nesta figueira, e não o acho; corta-a; para que ocupa ela ainda a terra inutilmente?
8 Te tée ndèé ñuhu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Pàtróóⁿ, daña na cuìhnu‑xi cuíá vitna‑ná, te na nàdatayá‑í ñuhu núú sàhá‑xi, te chihi‑í saháⁿ.
8 Respondeu-lhe ele: Senhor, deixa-a este ano ainda, até que eu cave em derredor, e lhe deite estrume;
9 Te ducaⁿ te cudana cuuⁿ sávìdí‑xi, àdi núu ñá túú ní cùuⁿ sávìdí‑xi ña te téhndé‑nǎ‑xi”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii pàtróóⁿ‑dě —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
9 e se no futuro der fruto, bem; mas, se não, cortá-la-ás.
10 Te ɨɨⁿ xito cùu‑xi nduu ndetatú ñáyiu, te yɨ̀hɨ Jesús ɨɨⁿ veñúhu dànehé‑gá ñáyiu.
10 Jesus estava ensinando numa das sinagogas no sábado.
11 Te xíáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ ñadɨhɨ́ ní cuu sáhúⁿ úní cuíá sǎ cùhú‑aⁿ yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑aⁿ, te xíǎⁿ ní ndada cueyɨ‑xi sǎtá‑aⁿ, te ñá dáñá‑gǎ‑xi nucúnutnɨ́ɨ ndáá‑aⁿ.
11 E estava ali uma mulher que tinha um espírito de enfermidade havia já dezoito anos; e andava encurvada, e não podia de modo algum endireitar-se.
12 Te òré ní xiní ñáhá Jèsús xii‑aⁿ te ní cana ñaha‑gǎ, te xáhaⁿ‑gǎ:
12 Vendo-a Jesus, chamou-a, e disse-lhe: Mulher, estás livre da tua enfermidade;
13 Te ní dácàá‑gá ndaha‑gá ní tendaha ñàha‑gá xii‑aⁿ, te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndúha‑aⁿ te ní nucúnutnɨ́ɨ ndáá‑aⁿ, te ní ngüíta‑aⁿ ní cachí‑aⁿ sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí.
13 e impôs-lhe as mãos e imediatamente ela se endireitou, e glorificava a Deus.
14 Dico tée tàxi tnuní veñúhu ní cudééⁿ‑dě sá dúcáⁿ nǐ quide Jèsús ní quide tátna‑gá ñaha cùhú‑áⁿ nduu ndètatú‑yu, te ní xáhaⁿ‑dě xií‑yu:
14 Então o chefe da sinagoga, indignado porque Jesus curara no sábado, tomando a palavra disse à multidão: Seis dias há em que se deve trabalhar; vinde, pois, neles para serdes curados, e não no dia de sábado.
15 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
15 Respondeu-lhe, porém, o Senhor: Hipócritas, no sábado não desprende da manjedoura cada um de vós o seu boi, ou jumento, para o levar a beber?
16 Te ñadɨ̀hɨ́‑a cùu‑aⁿ ñaní tnáhá ndǐi Àbrahám, te dìcó‑ni sá yùcu ñávǎha quìde duha cuhú‑aⁿ ní cuu sáhúⁿ úní cuíá, ¿te náa ñá túú xìni ñuhu‑xi cutátna‑aⁿ cuěi cùu‑xi nduu ndetatú‑ó ǎⁿ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
16 E não devia ser solta desta prisão, no dia de sábado, esta que é filha de Abraão, a qual há dezoito anos Satanás tinha presa?
17 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús, núu nchaa cue tée cùu úhú iní ñáhá xìi‑gá ní cucahaⁿ núú‑güedě, dico nchaa dava‑gá ñáyiu chi xǐcudɨ́ɨ́ ìní‑yu xǐndéhě‑yu nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada quide‑gá.
17 E dizendo ele essas coisas, todos os seus adversário ficavam envergonhados; e todo o povo se alegrava por todas as coisas gloriosas que eram feitas por ele.
18 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
18 Ele, pois, dizia: A que é semelhante o reino de Deus, e a que o compararei?
19 Ɨɨⁿ tée ní queheⁿ‑dé ndɨ́quɨ́ⁿ yutnu nàni mostázá te nèhe‑dé cuáháⁿ ní sacáⁿ‑dé núú ñúhú‑dě te ní xínu‑xi, te ní sahnu‑xi ní cuu dùcúⁿ‑xi, te cue quɨtɨ ndàva núú tàchí cádǔha‑güedɨ tacá‑güedɨ núú dìté‑xi —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
19 É semelhante a um grão de mostarda que um homem tomou e lançou na sua horta; cresceu, e fez-se árvore, e em seus ramos se aninharam as aves do céu.
20 Te ní xáhaⁿ tùcu Jesús xií‑yu:
20 E disse outra vez: A que compararei o reino de Deus?
21 Ɨɨⁿ ñadɨ̀hɨ́ ní queheⁿ‑aⁿ levadùrá ní chihi‑aⁿ úní arròbá yuchi trìú, te levadùrá‑áⁿ nǐ quide‑xi ní ndaa nɨhìí yusaⁿ‑áⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
21 É semelhante ao fermento que uma mulher tomou e misturou com três medidas de farinha, até ficar toda ela levedada.
22 Te ichi ñùhu Jesús cuáháⁿ‑gá ñuú Jerusàlén, te nchaa ñuú náhnú, ndɨ̀hɨ nchaa ñuú lǐhli ta yǎha‑gá ducaⁿ ta dànehé‑gá ñáyiu tnúhu‑gá cuáháⁿ.
22 Assim percorria Jesus as cidades e as aldeias, ensinando, e caminhando para Jerusalém.
23 Te ɨɨⁿ ñuú‑áⁿ nǐ xáhaⁿ ɨ̀ɨⁿ tée xii‑gá:
23 E alguém lhe perguntou: Senhor, são poucos os que se salvam? Ao que ele lhes respondeu:
24 —Cada‑ndo sǎ nánìhí tàhú‑ndó, te tnɨɨ‑ndo ìchi Yá Ndiǒxí, te ichi‑gá‑áⁿ cúú‑xí dàtná ɨɨⁿ yuyèhe cuɨñɨ, te càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ ǐo cuéhé ñǎyiu cachí iní‑yu quɨ́hu‑yu yuyèhe cuɨñɨ́‑áⁿ dico vá ndácǔ‑yu.
24 Porfiai por entrar pela porta estreita; porque eu vos digo que muitos procurarão entrar, e não poderão.
25 Te na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó tnǔhu càháⁿ‑í. Te òré ná ndàcuɨ́ñɨ́ tée cùu xítohó vehe, te nacadɨ́‑dé yuyèhe, te nchaa nchòhó ñáyiu na quèndóo quehé dacàsaⁿ‑ndo yuyehe, te quesaha‑ndo cǔñaha‑ndo xìi‑dé: “Tǎtá, nacaáⁿ yuyèhe na quɨ́hu‑ndɨ́”, quesaha‑ndo cǔñaha‑ndo xìi‑dé. Dico tée cùu xítohó vehe‑áⁿ cǔñaha‑dě xii‑ndo: “Ñá túú xìní‑í nchòhó ndèé ñáyiu cùu‑ndo”, duha cúñaha‑dě xii‑ndo.
25 Quando o dono da casa se tiver levantado e cerrado a porta, e vós começardes, de fora, a bater à porta, dizendo: Senhor, abre-nos; e ele vos responder: Não sei donde vós sois;
26 Te dǎtnùní ngüíta nchòhó cúñaha‑ndo xìi‑dé: “Nchúhú ní xexi ndɨhɨ ñaha‑ndɨ̌, te ní xihi ndɨhɨ ñaha‑ndɨ̌ xii‑n, te nchaa ichi ní xóo dacuàha ñaha‑n xii‑ndɨ́”, quesaha‑ndo cǔñaha‑ndo xìi‑dé.
26 então começareis a dizer: Comemos e bebemos na tua presença, e tu ensinaste nas nossas ruas;
27 Dico cachí tucu tée cùu xítohó vehe‑áⁿ cǔñaha‑dě xii‑ndo: “Sa ní cachí‑í sá ñà túú xìní‑í ndèé ñáyiu cùu‑ndo. Te chí xócuɨ̀ñɨ́ nchòhó ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha núú ndècu‑í”, quesaha‑dě cúñaha‑dě xii‑ndo.
27 e ele vos responderá: Não sei donde sois; apartai-vos de mim, vós todos os que praticais a iniqüidade.
28 Te na sàá nduu dùcaⁿ cada‑xi te quiní‑ndó tě Àbrahám, ndɨhɨ té Isàác, ndɨhɨ té Jàcób, ndɨhɨ nchaa cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí, te nchaa cue tée‑áⁿ ndécú‑güedě núú ndécú‑gǎ táxí tnùní‑gá, te nchòhó quee tɨ́hú‑ndó nǔú‑gǎ sá tnǔhu ñá túú ní cuìní cada ndáá, te dàvá‑áⁿ ndǎhyú‑ndó te cuu rúhñú‑nǎ núhu‑ndo sǎ sàtú iní‑ndó cuèndá sá ndóhó‑ndó.
28 Ali haverá choro e ranger de dentes quando virdes Abraão, Isaque, Jacó e todos os profetas no reino de Deus, e vós lançados fora.
29 Te dàvá‑áⁿ quɨ̌hu nchaa ñáyiu ndɨ cùmí xio ñuyíú nǔú ndécú Yǎ Ndiǒxí táxí tnùní‑gá caxí‑yu ndɨhɨ‑gá, te cundecú‑yu ndɨhɨ‑gá.
29 Muitos virão do oriente e do ocidente, do norte e do sul, e reclinar-se-ão à mesa no reino de Deus.
30 Te dava ñáyiu nchìcúⁿ ñá túú cùnuu ndecu ichi Yá Ndiǒxí vitna, ñáyiu‑áⁿ sǎá nduu te ío cunùú‑yu. Te dava ñáyiu cùnuu ndecu ichi‑gá vitna, ñáyiu‑áⁿ sǎá nduu te vá ǐo‑gá cunùú‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
30 Pois há últimos que serão primeiros, e primeiros que serão últimos.
31 Te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ nǐ quexìo ɨɨⁿ úú cue tée cùu fariséú núú ndécú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
31 Naquela mesma hora chegaram alguns fariseus que lhe disseram: Sai, e retira-te daqui, porque Herodes quer matar-te.
32 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ:
32 Respondeu-lhes Jesus: Ide e dizei a essa raposa: Eis que vou expulsando demônios e fazendo curas, hoje e amanhã, e no terceiro dia serei consumado.
33 Dico dacuɨtɨ́í sǎ cúhùⁿ‑í ichi ɨɨⁿ ǔú‑gá nduu, te ducaⁿ te sáá‑í núú quɨ̀hɨ́ⁿ‑í, chi vá cúú tnàhí cuú ɨɨⁿ tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ɨngá ñuú, chi mei ñùú Jerusàlén cuú‑güedé —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
33 Importa, contudo, caminhar hoje, amanhã, e no dia seguinte; porque não convém que morra um profeta fora de Jerusalém.
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ñáyiu ñuú Jerusàlén:
34 Jerusalém, Jerusalém, que matas os profetas, e apedrejas os que a ti são enviados! Quantas vezes quis eu ajuntar os teus filhos, como a galinha ajunta a sua ninhada debaixo das asas, e não quiseste!
35 Te chí cúndèdóho tucu ɨngá tnúhu na càháⁿ‑í‑a: Yá Ndiǒxí daña ñàha‑gá xii‑ndo. Te na càchí tnúhu tucu‑í xii‑ndo sǎ vǎ quìní ñáhá‑gǎ‑ndó xìi‑í, dico sáá nduu te quiní ñáhá tùcu‑ndo, te nduu‑ǎⁿ cachí‑ndó sǎ ǐo càhnu cuu yúhú Yaá ní tendaha Dǔtú Ndiǒxí véxi ñuyíú‑a —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
35 Eis aí, abandonada vos é a vossa casa. E eu vos digo que não me vereis até que venha o tempo em que digais: Bendito aquele que vem em nome do Senhor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.