Atos 26
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ tě Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél xii té Pǎblú:
1 Então Agripa disse a Paulo: “Você pode falar em sua defesa”. Paulo fez um sinal com a mão e começou sua defesa:
2 — ausente —
2 “Rei Agripa, considero-me feliz de ter hoje a oportunidade de lhe apresentar minha defesa contra todas as acusações feitas pelos líderes judeus,
3 — ausente —
3 pois sei que conhece bem todos os costumes e controvérsias dos judeus. Portanto, peço que me ouça com paciência.
4 ’Te sa nàha nchaa cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél nàcuáa ní quide‑í ñuú‑í ndɨhɨ ñuú Jerusàlén cútnàhá ní cuu landú‑í.
4 “Como os líderes judeus sabem muito bem, recebi educação judaica completa desde a infância entre meu povo e depois em Jerusalém.
5 Te mee‑güedě náhá‑güedě sá ndèé lǐhli‑í ní chitnahá‑í cue tée cùu fariséú. Te núu cuìní‑güedé cáháⁿ‑güedé sá těe farìséú cúù‑í àdi ñáhá dico nchaa‑güedé sa nàha‑güedé sá cuè tée‑áⁿ nǐ chitnahá‑í. Te cue tée cùu fariséú‑áⁿ ǐo cuìní‑güedé cada‑güedé nchaa nàcuáa nchìcúⁿ nihnu ñáyiu quìdé‑yu. Te yúhú nchaa sá nchìcúⁿ nihnú‑yu quìdé‑yu‑áⁿ nǐ quide‑í.
5 Também sabem, e talvez estejam dispostos a confirmar, que vivi como fariseu, a seita mais rígida de nossa religião.
6 Te vitna ndècu‑í iha, te cáháⁿ‑n nǔu váha‑ni quìde‑í àdi ñáhá, chi cue tée‑ǎⁿ téé ñàha‑güedé cuéchi xii‑í cuèndá sá sàndáá iní‑í sá ndótó nchàa ñáyiu ní xíhí. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii nchaa ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
6 Agora estou sendo julgado por causa de minha esperança no cumprimento da promessa feita por Deus a nossos antepassados.
7 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐndetú‑yu nduu ndòto ñáyiu ní xíhí ní cùu. Te dɨu‑ni ducaⁿ ndètu nchaa ñaní tnáhá‑ó ndècu ñuyíú‑a ndéé vitna, te xíǎⁿ nǔu cuěi nduu cuěi niú càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí. Te sá sàndáá iní‑í nǔu xíǎⁿ ní cáháⁿ‑í, te tèe ñaha cue tée isràél cuéchi xii‑í.
7 De fato, é por isso que as doze tribos de Israel adoram a Deus fervorosamente, dia e noite, e compartilham da mesma esperança que eu. E, no entanto, ó rei, acusam-me por causa dessa esperança!
8 ¿Te ná cuèndá nchòhó cue tée isràél ñá túú cuìní‑ndó quɨ̀ndáá iní‑ndó sǎ dándòto Yá Ndiǒxí nchaa ñáyiu ní xíhí? —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě.
8 Por que lhes parece tão incrível que Deus ressuscite os mortos?
9 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
9 “Eu costumava pensar que era minha obrigação empenhar-me em me opor ao nome de Jesus, o nazareno.
10 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide‑í ñuú Jerusàlén. Te cue dútú cúnùu ní taxi‑güedé ɨɨⁿ tutú cuèndá tnɨɨ‑í ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús, te vàí‑yu ní chihi‑í vecaá. Te òré ní cáháⁿ‑güedé sá cáhní‑güedě ñáyiu‑áⁿ, te tnàhá‑í ní cáháⁿ‑í sá cúú càhni ñaha‑güedé xií‑yu.
10 Foi exatamente o que fiz em Jerusalém. Com autorização dos principais sacerdotes, fui responsável pela prisão de muitos dentre o povo santo. E eu votava contra eles quando eram condenados à morte.
11 Te tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ‑í nchaa veñúhu ñáyiu isràél, te ní cani‑í‑yu te ní xáhaⁿ‑ǐ sá dáñǎ‑yu ichi Jèsús. Te cuèndá ío ní cudéèⁿ‑í núǔ‑yu, xíǎⁿ ní sáháⁿ‑í nchaa ñuú xícá nǐ sánúndúcù‑í dava‑gá ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá cuèndá dandòho ñaha‑güedé xií‑yu.
11 Muitas vezes providenciei que fossem castigados nas sinagogas, a fim de obrigá-los a blasfemar. Eu me opunha a eles com tanta violência que os perseguia até em cidades estrangeiras.
12 ’Te cuèndá xíǎⁿ ní xica tucu‑í cuáháⁿ‑í ñuú Dàmascú, néhè‑í tutú ní taxi cue dútú cúnùu cuáháⁿ, cuèndá sá ndácù‑í tnɨɨ‑í nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús ní cùu.
12 “Certo dia, numa dessas missões, dirigia-me a Damasco, autorizado e incumbido pelos principais sacerdotes.
13 Te òré caúxúú nduu ñùhu‑í ichi cuáháⁿ‑í, te uuⁿni ní quee ñuhú andɨu nǐ dáyèhé‑xi ndéé núú nútnɨ̌ɨ‑í ndɨhɨ cue tée ndèca tnaha ndɨhɨ‑í, te níhi‑gá ní dáyèhé‑xi dàcúúxí nchǐcanchii.
13 Por volta do meio-dia, ó rei, ainda a caminho, uma luz do céu, mais intensa que o sol, brilhou sobre mim e meus companheiros.
14 Te nchaa‑ndɨ́ ní nduá‑ndɨ́ ndéé ñuhu, te ní tecú dóho‑í càháⁿ ɨɨⁿ sá càháⁿ tnúhu ñáyiu isràél, te càchí‑xi: “Yòhó Sàulú, ¿Ná cuèndá cúú ǔhú iní ñáhá‑n xìi‑í dándòho ñaha‑n? Te ío dàndoho‑n mee‑n, chi dàtná cuìní‑n quìde ndɨcutu quide‑n chi quɨtɨ‑áⁿ òré cǔxi‑güedé‑dɨ pùyá te sǎha‑dɨ patàdá núú‑xi, te sá dúcáⁿ quìde‑dɨ te quìde úhú‑dɨ mee‑dɨ. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yohó chi ñá túú sàndáá iní ñáhá‑n xìi‑í”, càchí sá nǐ cáháⁿ‑áⁿ.
14 Todos nós caímos no chão, e eu ouvi uma voz que me dizia em aramaico: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue? Não adianta lutar contra minha vontade’.
15 Te ní xáhaⁿ‑ǐ: “¿Ná cúú yòhó sá nǐ cáháⁿ‑áiⁿ?”, xǎhaⁿ‑ǐ. Te càchí sá càháⁿ‑áⁿ: “Yúhú cúù‑í Jèsús Yaá cúú ǔhú iní‑n”, duha ní cachí sá càháⁿ‑áⁿ. Te xíǎⁿ ní cutnùní iní‑í sá Jèsús càháⁿ.
15 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E o Senhor respondeu: ‘Sou Jesus, a quem você persegue.
16 Te ní cachí‑gá: “Ndacuɨ́ñɨ́‑n chi yúhú càháⁿ‑í chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n càda‑n chiuⁿ‑í, chi quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ‑n nǔú ñǎyiu nàcuáa ní cuu ní xiní ñáhá‑n xìi‑í vitna, te quixi tucu‑í cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑ǐ xii‑n, te cúñaha‑n xìí‑yu nàcuáa cáháⁿ‑í.
16 Agora levante-se, pois eu apareci para nomeá-lo meu servo e minha testemunha. Conte o que viu e o que eu lhe mostrarei no futuro.
17 Chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ‑n tnǔhu‑í núú ñǎyiu isràél ndɨhɨ núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te coto ñaha‑ǐ xii‑n cuèndá vá cáhní ñàhá‑yu xii‑n.
17 E eu o livrarei tanto de seu povo como dos gentios. Sim, eu o envio aos gentios
18 Te cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǔñaha‑n xìí‑yu sá dáñǎ‑yu nchaa ichi cuèhé ichi duha ndècú‑yu, te tuhá‑yu ichi váha cuèndá vá quɨ̀ndáá iní‑yu cadá‑yu sá càháⁿ yucu ñǎvǎha, te quɨndáá iní‑yu cadá‑yu nchaa nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí. Te núu na quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu càháⁿ‑í, te cada càhnu iní‑í nchaa cuéchi‑yu, te naníhí tàhú‑yu ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu sa ní xócuɨ̀ñɨ́ nchaa sá cuèhé sá dúhá nǐ xíndecu iní‑yu”, duha ní cachí‑gá xii‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél.
18 para abrir os olhos deles a fim de que se voltem das trevas para a luz, e do poder de Satanás para Deus. Então receberão o perdão dos pecados e a herança entre o povo de Deus, separado pela fé em mim’.
19 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú xii té Àgripá:
19 “Portanto, rei Agripa, obedeci à visão celestial.
20 Te díhna‑gá ñáyiu ñuú Dàmascú ní cáháⁿ‑í tnúhu‑gá núǔ‑yu, te ní xáhaⁿ‑ǐ xií‑yu sá dáñǎ‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu, te cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí, te cadá‑yu mee‑ni sǎ vǎha cuèndá cutnùní iní dava‑gá‑yu sá nǐ dáñǎ‑yu nchaa sá ñà túú vǎha ní xóo cadá‑yu. Te ducaⁿ‑ni nì xáhaⁿ‑ǐ xii ñáyiu ñuú Jerusàlén ndɨhɨ ñáyiu nɨhìí nàcióⁿ Isràél ndɨhɨ nchaa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
20 Anunciei a mensagem primeiro em Damasco, depois em Jerusalém e em toda a Judeia, e também aos gentios, dizendo que todos devem arrepender-se, voltar-se para Deus e mostrar, por meio de suas boas obras, que mudaram de rumo.
21 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑í nǔu ní tnɨɨ ñaha cuè tée isràél xii‑í cútnàhá ní sáháⁿ‑í veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu cahni ñaha‑güedé ní cùu.
21 Alguns judeus me prenderam no templo por anunciar essa mensagem e tentaram me matar.
22 Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii‑í nǔu ndècu‑í iha tnàvíí càháⁿ‑í tnúhu‑gá, te mee‑ni tnǔhu‑gá càháⁿ ndɨhɨ‑í nchaá‑yu, cuěi ñáyiu cuica, te cuěi ñáyiu ndàhú. Te ndíi Moìsés ndɨhɨ dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ‑güedé nàcuáa cada‑xi vitna, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ‑í nchaa‑ni nduu.
22 Mas Deus tem me protegido até este momento, para que eu dê testemunho a todos, dos mais simples até os mais importantes. Não ensino nada além daquilo que os profetas e Moisés disseram que haveria de acontecer,
23 Te cue tée‑áⁿ nǐ cachí‑güedé sá Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a ndoho tnahá‑gá, te cuú‑gá, te dǎtnùní ndoto‑gá. Te ducaⁿ càda‑xi nchaa ñáyiu ní xíhí ndotó‑yu núu na sàá nduu chi ducaⁿ càda‑xi ní cachí méé Yǎ Ndiǒxí. Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ ndoto‑gá, xíǎⁿ cútnùní sá cúú nàníhí tàhú ñáyiu, cuěi ñáyiu isràél, te cuěi ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél. Te dàtná‑ni ndùu tnúhu ní cáháⁿ cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha‑ǎⁿ, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ yúhú tucu —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě.
23 que o Cristo sofreria e seria o primeiro a ressuscitar dos mortos e, desse modo, anunciaria a luz de Deus tanto aos judeus como aos gentios”.
24 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ té Pǎblú, te ní cáháⁿ níhi té Fèstú, te xǎhaⁿ‑dě:
24 De repente, Festo gritou: “Paulo, você está louco! O excesso de estudo o fez perder o juízo!”.
25 Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú:
25 Mas Paulo respondeu: “Não estou louco, excelentíssimo Festo. Digo a mais sensata verdade,
26 Te té Àgripá‑a sa nàha‑dé ndɨhɨ nchaa ñáyiu isràél nàcuáa ní cuu, chi sa ní níhí‑dě tnúhu ndɨhɨ dava‑gá‑yu nàcuáa ní cáháⁿ‑í, núu xíǎⁿ cúyɨ̀ɨ‑í càháⁿ ndɨhɨ‑í‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Fèstú.
26 e o rei Agripa sabe dessas coisas. Expresso-me com ousadia porque tenho certeza de que esses acontecimentos são todos de conhecimento dele, pois não se passaram em algum canto escondido.
27 Te ní xáhaⁿ‑dě xii té Àgripá:
27 Rei Agripa, o senhor crê nos profetas? Eu sei que sim”.
28 Te ní xáhaⁿ tě Àgripá:
28 Então Agripa o interrompeu: “Você acredita que pode me convencer a tornar-me cristão em tão pouco tempo?”.
29 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
29 Paulo respondeu: “Em pouco ou em muito tempo, peço a Deus que tanto o senhor como os demais aqui presentes se tornem como eu, exceto por estas correntes”.
30 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní ngúnutnɨ́ɨ té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél, ndɨhɨ té Fèstú tée cùu gobiernú, ndɨhɨ tá Berènicé ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu xǐnucóo yatni.
30 Então o rei, o governador, Berenice e todos os outros se levantaram e se retiraram.
31 Te ní tnahá‑yu ndèca tnahá‑yu cuáháⁿ ɨɨⁿ xio. Te ní xítnàhá‑yu:
31 Enquanto saíam, conversavam entre si e concordaram: “Esse homem não fez nada que mereça morte ou prisão”.
32 Te té Àgripá ní xáhaⁿ‑dě xii té Fèstú:
32 E Agripa disse a Festo: “Ele poderia ser posto em liberdade se não tivesse apelado a César”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.