Atos 26
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARC
1 Te dǎtnùní ní xáhaⁿ tě Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél xii té Pǎblú:
1 Depois, Agripa disse a Paulo: Permite-se-te que te defendas. Então, Paulo, estendendo a mão em sua defesa, respondeu:
2 — ausente —
2 Tenho-me por venturoso, ó rei Agripa, de que perante ti me haja, hoje, de defender de todas as coisas de que sou acusado pelos judeus,
3 — ausente —
3 mormente sabendo eu que tens conhecimento de todos os costumes e questões que há entre os judeus; pelo que te rogo que me ouças com paciência.
4 ’Te sa nàha nchaa cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél nàcuáa ní quide‑í ñuú‑í ndɨhɨ ñuú Jerusàlén cútnàhá ní cuu landú‑í.
4 A minha vida, pois, desde a mocidade, qual haja sido, desde o princípio, em Jerusalém, entre os da minha nação, todos os judeus a sabem.
5 Te mee‑güedě náhá‑güedě sá ndèé lǐhli‑í ní chitnahá‑í cue tée cùu fariséú. Te núu cuìní‑güedé cáháⁿ‑güedé sá těe farìséú cúù‑í àdi ñáhá dico nchaa‑güedé sa nàha‑güedé sá cuè tée‑áⁿ nǐ chitnahá‑í. Te cue tée cùu fariséú‑áⁿ ǐo cuìní‑güedé cada‑güedé nchaa nàcuáa nchìcúⁿ nihnu ñáyiu quìdé‑yu. Te yúhú nchaa sá nchìcúⁿ nihnú‑yu quìdé‑yu‑áⁿ nǐ quide‑í.
5 Sabendo de mim, desde o princípio (se o quiserem testificar), que, conforme a mais severa seita da nossa religião, vivi fariseu.
6 Te vitna ndècu‑í iha, te cáháⁿ‑n nǔu váha‑ni quìde‑í àdi ñáhá, chi cue tée‑ǎⁿ téé ñàha‑güedé cuéchi xii‑í cuèndá sá sàndáá iní‑í sá ndótó nchàa ñáyiu ní xíhí. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii nchaa ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha.
6 E, agora, pela esperança da promessa que por Deus foi feita a nossos pais, estou aqui e sou julgado,
7 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ xǐndetú‑yu nduu ndòto ñáyiu ní xíhí ní cùu. Te dɨu‑ni ducaⁿ ndètu nchaa ñaní tnáhá‑ó ndècu ñuyíú‑a ndéé vitna, te xíǎⁿ nǔu cuěi nduu cuěi niú càháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí. Te sá sàndáá iní‑í nǔu xíǎⁿ ní cáháⁿ‑í, te tèe ñaha cue tée isràél cuéchi xii‑í.
7 à qual as nossas doze tribos esperam chegar, servindo a Deus continuamente, noite e dia. Por esta esperança, ó rei Agripa, eu sou acusado pelos judeus.
8 ¿Te ná cuèndá nchòhó cue tée isràél ñá túú cuìní‑ndó quɨ̀ndáá iní‑ndó sǎ dándòto Yá Ndiǒxí nchaa ñáyiu ní xíhí? —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě.
8 Pois quê? Julga-se coisa incrível entre vós que Deus ressuscite os mortos?
9 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
9 Bem tinha eu imaginado que contra o nome de Jesus, o Nazareno, devia eu praticar muitos atos,
10 Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide‑í ñuú Jerusàlén. Te cue dútú cúnùu ní taxi‑güedé ɨɨⁿ tutú cuèndá tnɨɨ‑í ñáyiu ní sándáá iní tnúhu Jèsús, te vàí‑yu ní chihi‑í vecaá. Te òré ní cáháⁿ‑güedé sá cáhní‑güedě ñáyiu‑áⁿ, te tnàhá‑í ní cáháⁿ‑í sá cúú càhni ñaha‑güedé xií‑yu.
10 o que também fiz em Jerusalém. E, havendo recebido poder dos principais dos sacerdotes, encerrei muitos dos santos nas prisões; e, quando os matavam, eu dava o meu voto contra eles.
11 Te tɨtnɨ́ xito ní sáháⁿ‑í nchaa veñúhu ñáyiu isràél, te ní cani‑í‑yu te ní xáhaⁿ‑ǐ sá dáñǎ‑yu ichi Jèsús. Te cuèndá ío ní cudéèⁿ‑í núǔ‑yu, xíǎⁿ ní sáháⁿ‑í nchaa ñuú xícá nǐ sánúndúcù‑í dava‑gá ñáyiu sàndáá iní tnúhu‑gá cuèndá dandòho ñaha‑güedé xií‑yu.
11 E, castigando-os muitas vezes por todas as sinagogas, os obriguei a blasfemar. E, enfurecido demasiadamente contra eles, até nas cidades estranhas os persegui.
12 ’Te cuèndá xíǎⁿ ní xica tucu‑í cuáháⁿ‑í ñuú Dàmascú, néhè‑í tutú ní taxi cue dútú cúnùu cuáháⁿ, cuèndá sá ndácù‑í tnɨɨ‑í nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús ní cùu.
12 Sobre o que, indo, então, a Damasco, com poder e comissão dos principais dos sacerdotes,
13 Te òré caúxúú nduu ñùhu‑í ichi cuáháⁿ‑í, te uuⁿni ní quee ñuhú andɨu nǐ dáyèhé‑xi ndéé núú nútnɨ̌ɨ‑í ndɨhɨ cue tée ndèca tnaha ndɨhɨ‑í, te níhi‑gá ní dáyèhé‑xi dàcúúxí nchǐcanchii.
13 ao meio-dia, ó rei, vi no caminho uma luz do céu, que excedia o esplendor do sol, cuja claridade me envolveu a mim e aos que iam comigo.
14 Te nchaa‑ndɨ́ ní nduá‑ndɨ́ ndéé ñuhu, te ní tecú dóho‑í càháⁿ ɨɨⁿ sá càháⁿ tnúhu ñáyiu isràél, te càchí‑xi: “Yòhó Sàulú, ¿Ná cuèndá cúú ǔhú iní ñáhá‑n xìi‑í dándòho ñaha‑n? Te ío dàndoho‑n mee‑n, chi dàtná cuìní‑n quìde ndɨcutu quide‑n chi quɨtɨ‑áⁿ òré cǔxi‑güedé‑dɨ pùyá te sǎha‑dɨ patàdá núú‑xi, te sá dúcáⁿ quìde‑dɨ te quìde úhú‑dɨ mee‑dɨ. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yohó chi ñá túú sàndáá iní ñáhá‑n xìi‑í”, càchí sá nǐ cáháⁿ‑áⁿ.
14 E, caindo nós todos por terra, ouvi uma voz que me falava e, em língua hebraica, dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues? Dura
15 Te ní xáhaⁿ‑ǐ: “¿Ná cúú yòhó sá nǐ cáháⁿ‑áiⁿ?”, xǎhaⁿ‑ǐ. Te càchí sá càháⁿ‑áⁿ: “Yúhú cúù‑í Jèsús Yaá cúú ǔhú iní‑n”, duha ní cachí sá càháⁿ‑áⁿ. Te xíǎⁿ ní cutnùní iní‑í sá Jèsús càháⁿ.
15 E disse eu: Quem és, Senhor? E ele respondeu: Eu sou Jesus, a quem tu persegues.
16 Te ní cachí‑gá: “Ndacuɨ́ñɨ́‑n chi yúhú càháⁿ‑í chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n càda‑n chiuⁿ‑í, chi quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ‑n nǔú ñǎyiu nàcuáa ní cuu ní xiní ñáhá‑n xìi‑í vitna, te quixi tucu‑í cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑ǐ xii‑n, te cúñaha‑n xìí‑yu nàcuáa cáháⁿ‑í.
16 Mas levanta-te e põe-te sobre teus pés, porque te apareci por isto, para te pôr por ministro e testemunha tanto das
17 Chi cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǎháⁿ‑n tnǔhu‑í núú ñǎyiu isràél ndɨhɨ núú ñǎyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te coto ñaha‑ǐ xii‑n cuèndá vá cáhní ñàhá‑yu xii‑n.
17 livrando-te deste povo e
18 Te cuìní‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n cǔñaha‑n xìí‑yu sá dáñǎ‑yu nchaa ichi cuèhé ichi duha ndècú‑yu, te tuhá‑yu ichi váha cuèndá vá quɨ̀ndáá iní‑yu cadá‑yu sá càháⁿ yucu ñǎvǎha, te quɨndáá iní‑yu cadá‑yu nchaa nàcuáa càháⁿ Yǎ Ndiǒxí. Te núu na quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu càháⁿ‑í, te cada càhnu iní‑í nchaa cuéchi‑yu, te naníhí tàhú‑yu ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu sa ní xócuɨ̀ñɨ́ nchaa sá cuèhé sá dúhá nǐ xíndecu iní‑yu”, duha ní cachí‑gá xii‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél.
18 para lhes abrires os olhos e das trevas e
19 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú xii té Àgripá:
19 Pelo que, ó rei Agripa, não fui desobediente à visão celestial.
20 Te díhna‑gá ñáyiu ñuú Dàmascú ní cáháⁿ‑í tnúhu‑gá núǔ‑yu, te ní xáhaⁿ‑ǐ xií‑yu sá dáñǎ‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá quìdé‑yu, te cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí, te cadá‑yu mee‑ni sǎ vǎha cuèndá cutnùní iní dava‑gá‑yu sá nǐ dáñǎ‑yu nchaa sá ñà túú vǎha ní xóo cadá‑yu. Te ducaⁿ‑ni nì xáhaⁿ‑ǐ xii ñáyiu ñuú Jerusàlén ndɨhɨ ñáyiu nɨhìí nàcióⁿ Isràél ndɨhɨ nchaa ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél.
20 Antes, anunciei primeiramente aos que estão em Damasco e em Jerusalém, e por toda a terra da Judeia, e aos gentios, que se emendassem e se convertessem a Deus, fazendo obras dignas de arrependimento.
21 Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑í nǔu ní tnɨɨ ñaha cuè tée isràél xii‑í cútnàhá ní sáháⁿ‑í veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu cahni ñaha‑güedé ní cùu.
21 Por causa disto, os judeus lançaram mão de mim no templo e procuraram matar- me.
22 Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii‑í nǔu ndècu‑í iha tnàvíí càháⁿ‑í tnúhu‑gá, te mee‑ni tnǔhu‑gá càháⁿ ndɨhɨ‑í nchaá‑yu, cuěi ñáyiu cuica, te cuěi ñáyiu ndàhú. Te ndíi Moìsés ndɨhɨ dava‑gá cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǐ cáháⁿ‑güedé nàcuáa cada‑xi vitna, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ‑í nchaa‑ni nduu.
22 Mas, alcançando socorro de Deus, ainda até ao dia de hoje permaneço, dando testemunho, tanto a pequenos como a grandes, não dizendo nada mais do que o que os profetas e Moisés disseram que devia acontecer,
23 Te cue tée‑áⁿ nǐ cachí‑güedé sá Crìstú Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a ndoho tnahá‑gá, te cuú‑gá, te dǎtnùní ndoto‑gá. Te ducaⁿ càda‑xi nchaa ñáyiu ní xíhí ndotó‑yu núu na sàá nduu chi ducaⁿ càda‑xi ní cachí méé Yǎ Ndiǒxí. Te cuèndá sá dúcáⁿ nǐ ndoto‑gá, xíǎⁿ cútnùní sá cúú nàníhí tàhú ñáyiu, cuěi ñáyiu isràél, te cuěi ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél. Te dàtná‑ni ndùu tnúhu ní cáháⁿ cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha‑ǎⁿ, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ yúhú tucu —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě.
23 isto é, que o Cristo devia padecer e, sendo o primeiro da ressurreição dos mortos, devia anunciar a luz a este povo e aos gentios.
24 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ té Pǎblú, te ní cáháⁿ níhi té Fèstú, te xǎhaⁿ‑dě:
24 E, dizendo ele isto em sua defesa, disse Festo em alta voz: Estás louco, Paulo! As muitas letras te fazem delirar!
25 Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú:
25 Mas ele disse: Não deliro, ó potentíssimo Festo! Antes, digo palavras de verdade e de um são juízo.
26 Te té Àgripá‑a sa nàha‑dé ndɨhɨ nchaa ñáyiu isràél nàcuáa ní cuu, chi sa ní níhí‑dě tnúhu ndɨhɨ dava‑gá‑yu nàcuáa ní cáháⁿ‑í, núu xíǎⁿ cúyɨ̀ɨ‑í càháⁿ ndɨhɨ‑í‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Fèstú.
26 Porque o rei, diante de quem falo com ousadia, sabe estas coisas, pois não creio que nada disto lhe é oculto; porque isto não se fez em qualquer canto.
27 Te ní xáhaⁿ‑dě xii té Àgripá:
27 Crês tu nos profetas, ó rei Agripa? Bem sei que crês.
28 Te ní xáhaⁿ tě Àgripá:
28 E disse Agripa a Paulo: Por pouco me queres persuadir a que me faça cristão!
29 Te ní xáhaⁿ tùcu té Pǎblú:
29 E disse Paulo: Prouvera a Deus que, ou por pouco ou por muito, não somente tu, mas também todos quantos hoje me estão ouvindo se tornassem tais qual eu sou, exceto estas cadeias.
30 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé, te ní ngúnutnɨ́ɨ té Àgripá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Isràél, ndɨhɨ té Fèstú tée cùu gobiernú, ndɨhɨ tá Berènicé ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu xǐnucóo yatni.
30 Dizendo ele isto, se levantou o rei, e o governador, e Berenice, e os que com eles estavam assentados.
31 Te ní tnahá‑yu ndèca tnahá‑yu cuáháⁿ ɨɨⁿ xio. Te ní xítnàhá‑yu:
31 E, apartando-se dali, falavam uns com os outros, dizendo: Este homem nada fez digno de morte ou de prisões.
32 Te té Àgripá ní xáhaⁿ‑dě xii té Fèstú:
32 E Agripa disse a Festo: Bem podia soltar-se este homem, se não houvera apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.