Mateus 21
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs NVT
1 Te òré sa ta cùyatni Jesús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ñuú Jerusàlén, te ní quexìo‑gá ndɨhɨ‑güedé yatni vií‑nǎ ñuú Bètfagé, te xíáⁿ cáá yùcu nani Olívú. Te ní ndatnúhu‑gá ndɨhɨ úú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá,
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram a Betfagé, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Chí cuàháⁿ ñuú cáá yàtni yacáⁿ, te òré quexìo‑ndo yacáⁿ te nanihí‑ndó ɨ̀ɨⁿ búrru dɨ̀hɨ́ ndètnɨ́ɨ‑dɨ ndɨhɨ déhe‑dɨ, te nandaxi‑ndo‑güèdɨ te candeca‑ndo‑güèdɨ quixi.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão uma jumenta amarrada, com seu jumentinho ao lado. Desamarrem os animais e tragam-nos para mim.
3 Te núu ìó ñáyiu dàdahaⁿ ñaha xii‑güedɨ, te cúñaha‑ndo xìí‑yu sá yǔhú Yaá xícá cùu ndɨhɨ‑ndo xini ñuhu‑í‑güedɨ, te ndɨ̌hɨ‑ni natendaha‑ǐ‑güedɨ núhú‑güedɨ cúñaha‑ndo —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
3 Se alguém lhes perguntar o que estão fazendo, digam apenas: ‘O Senhor precisa deles’, e de imediato a pessoa deixará que vocês os levem.”
4 Te ducaⁿ nǐ cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǔú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
4 Isso aconteceu para cumprir o que foi dito por meio do profeta:
5 Duha ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǔú tùtú‑gá.
5 “Digam ao povo de Sião: ‘Vejam, seu Rei se aproxima. Ele é humilde e vem montado num jumento, num jumentinho, cria de jumenta’”.
6 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te ní quide‑güedé nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé cada‑güedé.
6 Os dois discípulos fizeram como Jesus havia ordenado.
7 Te ní ndexìo‑güedé ndécá‑güedě ɨɨⁿ bǔrru dɨ̀hɨ́ ndɨhɨ déhe‑dɨ, te ní sacáⁿ ndodo‑güedé dóó‑güedě sátá‑güedɨ, te dǎtnùní cuásaá Jèsús sátá ɨɨⁿ‑dɨ ní ngódó ñàha‑gá xii‑dɨ.
7 Trouxeram a jumenta e o jumentinho e puseram seus mantos sobre o jumentinho, e Jesus montou nele.
8 Te ío cuéhé ñǎyiu ta sàcáⁿ‑yu dóǒ‑yu ichi cuáháⁿ‑gá cuèndá núú dǒǒ‑yu‑áⁿ yǎha‑gá ndɨhɨ quɨtɨ yòdo‑gá. Te davá‑yu xèhndé‑yu ndaha yùtnu ñúú tá sàcáⁿ‑yu cuáháⁿ.
8 Grande parte da multidão estendeu seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros cortaram ramos das árvores e os espalharam pelo chão.
9 Te nchaa ñáyiu yòdonuu núú‑gǎ ndɨhɨ nchaa ñáyiu nchìcúⁿ ndàa sátá‑gǎ ní ngüíta‑yu níhi càháⁿ‑yu, te càchí‑yu: —¡Ío càhnu cuu Yaá cúú ñàní tnáhá ndǐi Dàvií! ¡Te Yá Ndiǒxí ío na chìndee ñaha‑gá chi cùu‑gá Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí véxi quìde núú‑gǎ! ¡Te ndéé nchaa sá ìó andɨu na càchí‑xi sá ǐo càhnu cuu‑gá! —duha càchí‑yu.
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana, Bendito é o que vem em nome do Senhor! Hosana no mais alto céu!”.
10 Te òré cuánguɨhu Jèsús ñuú Jerusàlén, te nchaa ñáyiu ñuú‑áⁿ nǐ ngüíta‑yu xǐcuáá‑yu, te davá‑yu ní ngüíta‑yu xǐtnàhá‑yu: —¿Yoo cùu tée‑ǎⁿ? —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
10 Quando Jesus entrou em Jerusalém, toda a cidade estava em grande alvoroço. “Quem é este?”, perguntavam.
11 Te davá‑yu xǐtnàhá‑yu: —Tée‑ǎⁿ cúú‑dě Jèsús tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí, te cùu‑dé tée ñuú Nazàrét ñuú yɨ́ndèhu distritú Galìleá —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
11 A multidão respondia: “É Jesus, o profeta de Nazaré, da Galileia”.
12 Te Jèsús cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te xɨtɨ́ veñúhu‑áⁿ xǐndecu ñáyiu quìde ndáhú nádìcó‑yu, ndɨhɨ ñáyiu xǐsaaⁿ, te nchaá‑yu ní queñuhu ñaha Jèsús xií‑yu quehé, te ní dándùá‑gá mèsá nchaa ñáyiu dàma díhúⁿ, ndɨhɨ nchaa xìlé sácǒo nchihi ñáyiu dìco lómá xǐndecu xɨtɨ́ veñúhu‑áⁿ.
12 Então Jesus entrou no templo e começou a expulsar todos que ali estavam comprando e vendendo animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
13 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu: —Núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te ní cachí‑gá: “Vehe‑í cúú‑xí nǔú càháⁿ ndɨhɨ ñaha ñǎyiu xii‑í”, duha ní cáháⁿ‑gá càchí‑xi núú tùtú‑gá. Dico nchòhó quídé‑ndó vèhe‑gá vehe ñadúhú —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
13 dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
14 Te xíáⁿ ndécú Jèsús ní quexìo cue tée cuàá ndɨhɨ cue tée yacua, te ní quide tátna ñaha‑gǎ xii‑güedé te ní ndúha‑güedé.
14 Os cegos e os coxos vieram a Jesus no templo, e ele os curou.
15 Te cue dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ní xiní‑güedé ní quide Jèsús sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te ndèdóho tucu‑güedé níhi xǐcáháⁿ cue landú xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu‑áⁿ, te càchí‑güexi: “Ío càhnu cuu Yaá cúú ñàní tnáhá ndǐi Dàvií”, càchí‑güexi. Te ní cudééⁿ‑güedě,
15 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei viram esses milagres maravilhosos e ouviram até as crianças no templo gritar “Hosana, Filho de Davi”, ficaram indignados.
16 te ní xáhaⁿ‑güedě xii Jèsús: —¿Ndèdóho‑n nàcuáa càháⁿ cue landú‑ǎⁿ ñǎ? —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá. Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Ndèdóho‑í, te nchòhó náa ñá túú dàcuaha‑ndo núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càháⁿ‑xi cuèndá cue landú‑ǎⁿ, te duha càchí‑xi:Duha càchí‑xi núú tùtú‑gá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
16 “Está ouvindo o que as crianças estão dizendo?”, perguntaram a Jesus. “Sim”, respondeu ele. “Vocês nunca leram as Escrituras? Elas dizem: ‘Ensinaste crianças e bebês a te dar louvor’.”
17 Te xíáⁿ nǐ dándǒo ñaha Jèsús xii‑güedé, te ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ñuú Bètaniá, yàcáⁿ ní xíndecu‑gá niú‑áⁿ.
17 Então ele voltou a Betânia, onde passou a noite.
18 Te nduu tněé‑áⁿ nehé‑ni cuáháⁿ tucu Jèsús ñuú Jerusàlén, te ichi ñùhu‑gá ní xíhí‑gá docó.
18 De manhã, enquanto voltava para Jerusalém, Jesus teve fome.
19 Te ní xiní‑gá ɨɨⁿ yutnu ngǔxí nútnɨ̌ɨ ɨɨⁿ xio yuhu ìchi, te ní xica‑gá cuáháⁿ ndéhé‑gǎ nǔu ndèé sávìdí‑xi, dico ñá túú nǎ ndèé chi mee‑ni ndàha‑xi ndeé. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii yutnu ngǔxí‑áⁿ: —¡Vitna te vá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu‑gá cuuⁿ sávìdí‑n! —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑xi. Te òré‑ni‑áⁿ nǐ yíchí yutnu ngǔxí‑áⁿ.
19 Encontrando uma figueira à beira do caminho, foi ver se havia figos, mas só encontrou folhas. Então, disse à figueira: “Nunca mais dê frutos!”. E, no mesmo instante, a figueira secou.
20 Te sá dúcáⁿ nǐ cuu ní xiní cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús, te ío ní cuñúhu‑güedé, te ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě: —¿Ná cuèndá ndéé dàcáⁿ ío ndɨ̌hɨ ní yíchí yutnu ngǔxí‑ǎⁿ‑i? —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
20 Quando os discípulos viram isso, ficaram admirados e perguntaram: “Como a figueira secou tão depressa?”.
21 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nǔu nchòhó quɨ́ndáá ndisa iní‑ndó Yǎ Ndiǒxí, te vá cání ɨ̀ɨⁿ cani úú iní‑ndó, te ñá dɨ́ú‑ní sǎ nǐ quide‑í‑a ní xiní‑ndó ndàcu‑ndo cada‑ndo, chi ndéé tɨ́ndúú‑a xocuɨ̀ñɨ́‑xi núú ndécú‑xí te núu cúñaha‑ndo sǎ xócuɨ̀ñɨ́‑xi te quɨ́hɨ́ⁿ‑xi quée‑xi xɨtɨ́ làmár. Te dɨu ducaⁿ càda‑xi te núu na quɨ̀ndáá iní‑ndó.
21 Jesus respondeu: “Eu lhes digo a verdade: se vocês tiverem fé e não duvidarem, poderão fazer o mesmo que fiz com esta figueira, e muito mais. Poderão até dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá.
22 Te nchaa sá ná càcáⁿ‑ndó nǔú Yǎ Ndiǒxí òré càháⁿ ndɨhɨ‑ndo‑gǎ te taxi‑gá te núu sàndáá ndisa iní‑ndó sǎ táxí‑gǎ sá xìcáⁿ‑ndó nǔú‑gǎ —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
22 Se crerem, receberão qualquer coisa que pedirem em oração”.
23 Te Jèsús cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu danehé‑gá ñáyiu, te xíáⁿ ndécú‑gǎ ní quexìo cue dútú cúnùu ndɨhɨ cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Cuìní‑ndɨ́ cachí tnúhu‑n xìi‑ndɨ́ nása ndùu tnúhu ndee ìní ndécú ndɨ̀hɨ‑n núu quìde‑n nándɨ sá quídé‑n, ¿te yoo ducaⁿ nǐ taxi tnúhu ndee ìní‑áⁿ xii‑n‑i? —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
23 Quando Jesus voltou ao templo e começou a ensinar, os principais sacerdotes e líderes do povo vieram até ele e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
24 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Yúhú tnàhá‑í cuìní‑í cácáⁿ tnúhu‑í ɨɨⁿ sá càcáⁿ tnúhu‑í núú‑ndó, te núu na càchí tnúhu‑ndo te cachí tnúhu‑í xii‑ndo yòo ní taxi tnúhu ndee ìní duha quìde‑í.
24 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
25 Te chí càchí tnúhu xii‑í yoo ní táúchíúⁿ nǐ dácuándùte ndíi Juàá ñáyiu, ¿Yá Ndiǒxí ǎⁿ cuè tée ñuyíú‑a ní táúchíúⁿ dùcaⁿ ní quide ndíi?, te chí càchí tnúhu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé. Te ní ngüíta‑güedé xǐtnàha‑güedé: —¿Nása cúñaha‑o? Chi núu na cǔñaha‑o sǎ Yǎ Ndiǒxí ní táúchíúⁿ dùcaⁿ ní quide ndíi Juàá ñá, te quesaha‑dě: “¿Ná cuèndá ñá túú ní sàndáá iní‑ndó tnǔhu ní cáháⁿ ndíi vàíⁿ?”, quesaha‑dě.
25 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”. Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
26 Te núu na cǔñaha‑o sǎ cuè ñáyiu ñuyíú‑a ní táúchíúⁿ dùcaⁿ ní quide ndíi ña, te cudééⁿ ñǎyiu núú‑ó, chi nchaá‑yu càchí‑yu sá Yǎ Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi sá càháⁿ ndíi tnúhu‑gá núú ñǎyiu —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
26 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos atacados pela multidão, pois todos pensam que João era profeta”.
27 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii Jèsús: —Ñá túú xìní‑ndɨ́ yoo ní táúchíúⁿ dùcaⁿ ní dácuándùte ndíi Juàá ñáyiu —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te núu ducaⁿ te ni yǔhú vá càchí tnúhu‑í xii‑ndo yòo ní taxi tnúhu ndee ìní duha quìde‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
27 Por fim, responderam a Jesus: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas.”
28 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé: —Na càni‑í ɨɨⁿ cuèndú núú‑ndó nàcuáa tecú tnùní‑ndó tnǔhu càháⁿ‑í. Ɨɨⁿ tée ndècu úú déhe‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě xii déhe‑dé tée sacuéhé‑gǎ: “Yòhó déhe‑í, véxi‑í càháⁿ ndàhú‑í núú‑n nǔu vá cúndèe iní‑n cuǎnùndaha ñaha‑n xii‑í cada chìuⁿ‑o núú nǐ xitu‑í yoho yàha stilé”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
28 “O que acham disto? Um homem que tinha dois filhos disse ao mais velho: ‘Filho, vá trabalhar no vinhedo hoje’.
29 Te ní xáhaⁿ děhe‑dé xii‑dé: “Vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑í cada chìuⁿ‑í núú chíúⁿ‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tǎtá‑dě. Dico cuèé ní nacani iní‑dé te ní sáháⁿ‑dé ní quide chìuⁿ‑dé núú chíúⁿ tǎtá‑dě.
29 O filho respondeu: ‘Não vou’, mas depois mudou de ideia e foi.
30 Te tée‑áⁿ nǐ sáháⁿ tucu‑dé ní xáhaⁿ‑dě xii déhe‑dé té lǐhli‑gá nǔu vá cúndèe iní‑dé cuánùndaha ñaha‑dé, te ní xáhaⁿ děhe‑dé‑áⁿ xii‑dé: “Cuu cuánùndaha ñaha‑í xii‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Dico ñá túú ní sǎháⁿ‑dé cada chìuⁿ‑dé.
30 Então o pai disse ao outro filho: ‘Vá você’, e ele respondeu: ‘Sim senhor, eu vou’, mas não foi.
31 Te vitna chí càháⁿ nǔu ndědacàa cue tée úú‑áⁿ nǐ quide‑güedé sá cuìní tǎtá‑güedě —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé. Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Tée cùu sacuéhé‑gǎ, tée ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé díhna —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá. Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ncháá cuè tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú, ndɨhɨ cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní yáchí‑gá ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii cue tée‑áⁿ ndɨhɨ cue ñáyiu dɨ̀hɨ́‑áⁿ dàcúúxí nchòhó.
31 “Qual dos dois obedeceu ao pai?” Eles responderam: “O primeiro”. Então Jesus explicou: “Eu lhes digo a verdade: cobradores de impostos e prostitutas entrarão no reino de Deus antes de vocês.
32 Chi ndíi Juàá tée ní xóo dacuàndute ñaha xii ñáyiu ní cáháⁿ ndíi nàcuáa cadá‑yu cundecú‑yu, dico nchòhó chi ñá túú cuìní‑ndó quɨ̀ndáá iní‑ndó nàcuáa ní cáháⁿ ndíi, dico cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú, ndɨhɨ cue ñáyiu dɨ̀hɨ́ xǐndecu ichi dɨ́ɨ́ ìní, chi sàndáá iní‑güedé ndɨhɨ́‑yu tnúhu ní cáháⁿ ndíi. Te nchòhó cuěi ndèhe‑ndo sá sàndáá iní cue ñáyiu‑áⁿ nchaa tnúhu ní cáháⁿ ndíi, dico ñá túú cuìní‑ndó ndìxi cuéchi iní‑ndó cuèndá nchaa sá cuèhé sá dúhá quìde‑ndo cuendá tnɨɨ‑ndo tnǔhu ní cáháⁿ ndíi —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
32 Pois João veio e mostrou o caminho da justiça, mas vocês não creram nele, enquanto cobradores de impostos e prostitutas creram. E, mesmo depois de verem isso, vocês se recusaram a mudar de ideia e crer nele.”
33 Te xǎhaⁿ tùcu Jesús xii‑güedé: —Cundedóho‑ndo na càni tucu‑í ɨngá cuèndú núú‑ndó cuèndá tecú tnùní‑ndó tnǔhu càháⁿ‑í. Ɨɨⁿ tée ní nacúxi‑dé mee‑ni yòho yaha stilé núú ñúhú‑dě, te ní chidoco‑dě cuèndá sá vǎ cúú dàñú, te ní cadúha‑dé núú quíhní‑dě ndéhé yoho yàha stilé‑áⁿ òré ná cùu, te ní cadúha‑dé ɨɨⁿ xíto dùcúⁿ núú cáúndòdo cue tée coto nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ. ’Te ní sáá ɨɨⁿ nduu quèe‑dé quɨ́ngaca cuu xica‑dě te ní dándǒo ndaha‑dě sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ xii ɨɨⁿ ǔú cue tée xìní tnáhá ndɨ̀hɨ‑dé cuèndá cada chìuⁿ‑güedé, te ní ndatnúhu‑güedé sá òré ná cúú te cuu cuèndá dava‑güedé, te ducaⁿ te ní quee‑dé cuáháⁿ‑dé.
33 “Agora, ouçam outra parábola. O dono de uma propriedade plantou um vinhedo. Construiu uma cerca ao redor, um tanque de prensar e uma torre para o guarda. Depois, arrendou o vinhedo a alguns lavradores e partiu para um lugar distante.
34 Te sátá nǐ sáá nduu nǐ cuu ndéhé nchaa yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii ɨɨⁿ ǔú cue tée xìnu cuechi núú‑dě: “Chí cuàháⁿ cácáⁿ‑ndó sǎ cúú cuèndá‑í núú cuè tée ní dándǒo ndàha‑í nchaa yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
34 No tempo da colheita da uva, enviou seus servos a fim de receber sua parte da colheita.
35 Te cue tée ní dándǒo ndaha‑dě nchaa yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ nǐ tnɨɨ‑güedé cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ, te ɨɨⁿ‑dé ní cani‑güedé, te ɨɨⁿ‑dé ní sahni ñaha‑güedě, te ɨngá‑dé ní sáñaha‑güedě yúú.
35 Os lavradores agarraram os servos, espancaram um deles, mataram outro e apedrejaram o terceiro.
36 Te tée ní xitu yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ tendaha‑dě tɨtnɨ́‑gá tucu cue tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ‑güedé cuángácáⁿ‑güedé sá cúú cuèndá‑dé núú cuè tée ní dándǒo ndaha‑dě sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ, dico dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide ñaha cuè tée‑áⁿ xii cue tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ.
36 Então o dono da propriedade enviou um grupo maior de servos para receber a parte dele, mas o resultado foi o mesmo.
37 ’Te tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ sani iní‑dé: “Váha‑gá nǔu tendaha‑ǐ déhe‑í‑a núhú‑dé, chi òré quiní ñáhá‑güedě xii‑dé te canehe‑güedé sá yɨ́ñùhu núú‑dě”, duha ní sani iní‑dé. Te ní tendaha‑dě déhe‑dé cuánuhú‑dé.
37 “Por fim, o dono enviou seu filho, pois pensou: ‘Certamente respeitarão meu filho’.
38 Dico òré ní xiní cue tée quìde chiuⁿ‑áⁿ děhe tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ, te ní xítnàha‑güedé: “Tée‑ǎⁿ tée véxi nduu táhú ñuhu‑a ndɨhɨ nchaa sá cáá nǔú‑xi, dico cahni‑o‑dě te mee‑o ndùu táhú‑ó sǎ ndúú tǎhú‑dě”, càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
38 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
39 Te ní tnɨɨ‑güedé tée‑áⁿ te ndèca ñaha‑güedé cuáháⁿ ɨɨⁿ xio yuhu ñùhu‑áⁿ, te ní sahni ñaha‑güedě xii‑dé —duha cuáháⁿ cuèndú ní cani Jèsús núú‑güedě.
39 Então o agarraram, o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram.
40 Te ní xáhaⁿ tùcu Jesús xii‑güedé: —¿Te nchòhó sa cùtnuní iní‑ndó nǎsa cada ñaha xǐtohó ñuhu‑áⁿ xii cue tée‑áⁿ ñǎ? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
40 “Quando o dono da terra voltar, o que vocês acham que ele fará com aqueles lavradores?”, perguntou Jesus.
41 Te cue tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Tée cùu xítohó ñuhu‑áⁿ nǔhú‑dé, te vá cúndàhú iní‑dé cue tée cuihna ìní‑xi‑áⁿ chi cahni ñaha‑dě xii‑güedé, te dàndóo ndaha‑dě ñuhu‑dé xii cue tée cùtnuní iní‑dé cada ndáá cuèndá ndɨ tnahá cúúⁿ nděhé nchaa yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ te cuáñaha‑güedě xii‑dé sá cúú cuèndá‑dé —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
41 Os líderes religiosos responderam: “Ele os matará cruelmente e arrendará o vinhedo para outros, que lhe darão sua parte depois de cada colheita”.
42 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Te nchòhó, náa ñá túú dàcuaha‑ndo núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi:Duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
42 Então Jesus disse: “Vocês nunca leram nas Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular. Isso é obra do Senhor e é maravilhosa de ver’?
43 Te duha càháⁿ‑í chi Yá Ndiǒxí cada‑gá te vá nìhí‑ndó tnǔhu ndee ìní cundecu ndɨhɨ‑ndo cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha‑gá xii‑ndo, chi tnúhu ndee ìní‑áⁿ cundecu ndɨhɨ cue ñáyiu cada ndáá cuèndá ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu.
43 Eu lhes digo que o reino de Deus lhes será tirado e entregue a um povo que produzirá os devidos frutos.
44 Te yúú sǎ cúnùu‑áⁿ cúú‑xí yǔhú, te nchaa ñáyiu ñá túú tnɨ̀ɨ tnúhu‑í cùú‑yu dàtná ɨɨⁿ ñáyiu ndùá núú yǔú‑ǎⁿ te tnàhnú duúⁿ‑yu, àdi núu na tàú ñáhá‑xí xìí‑yu, te dacàchi duuⁿ ñaha‑xi —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
44 Quem tropeçar nesta pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
45 Te sá dúcáⁿ ndùu cuendú ní cani Jèsús te cue tée cùu dútú cúnùu‑áⁿ, ndɨhɨ cue tée cùu fariséú ní cutnùní iní‑güedé sá cuèndá‑güedé ní cáháⁿ‑gá.
45 Quando os principais sacerdotes e fariseus ouviram essa parábola, perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia.
46 Te ní cuiní‑güedé tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá òré‑áⁿ dico ñá túú ní cùyɨɨ‑güedé, chi ní yùhú‑güedé cue ñáyiu, chi ní cutnùní iní‑yu sá cúú‑gǎ ɨɨⁿ tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí.
46 Queriam prendê-lo, mas tinham medo das multidões, pois elas o consideravam um profeta.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.