Marcos 9

Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs BKJ

Sair da comparação
1 ’Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ ìó dava nchòhó ñáyiu xǐndecu iha vitna vá cùú‑ni‑ndo, chi cundecu‑ni‑ndo ndèé quiní‑ndó sàá nduu ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xii ñáyiu, te dàvá‑áⁿ quiní‑ndó sǎ ndácú‑gǎ quídé‑gǎ nchaandɨ túhú sá vǎha —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ndɨhɨ cue ñáyiu‑áⁿ.
1 E ele disse-lhes: Na verdade eu vos digo, que alguns dos que aqui estão não provarão a morte até que vejam o reino de Deus vindo com poder.
2 Te núú ìñú nduu sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús te ní xica‑gá cuásaá‑gá ɨɨⁿ yucu dùcúⁿ, te ndèca‑gá té Pèlú, ndɨhɨ té Jàcobó, ndɨhɨ té Juàá cuásaá, te úní tnàhí‑ni cue tée‑áⁿ ndécá‑gǎ cuásaá. Te yucu‑áⁿ ndécú‑gǎ ní nadama núú‑gǎ,
2 E seis dias depois Jesus tomou consigo a Pedro, a Tiago, e a João, e os conduziu à parte a um alto monte; e transfigurou-se diante deles.
3 te ní nadama dóó‑gǎ. Te dóó‑gǎ‑áⁿ sǔúní nǐ nduu cuìxíⁿ quɨyɨ́ te tǎsaⁿ, te ni ɨ̀ɨⁿ ñáyiu ñuyíú‑a ñá túú ndàcú‑yu naqueté‑yu ɨɨⁿ dóó nduu cuìxíⁿ dàtná ní nduu dóó‑gǎ.
3 E as suas vestes tornaram-se resplandecentes, extremamente brancas como a neve, tais como nenhum lavadeiro sobre a terra as poderia branquear.
4 Te ní xiní‑güedé té Moìsés ndɨhɨ té Èliás nútnɨ̌ɨ‑güedé ndɨhɨ‑gá ndátnǔhu ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑gá.
4 E ali apareceu-lhes Elias, com Moisés; e eles falavam com Jesus.
5 Te té Pèlú ní xáhaⁿ‑dě xii Jèsús: —Mèstrú, ¡váha ní cuu sá ndécú‑ó ìha vitna! Te na dàcaa‑ndɨ́ úní tnàhá vehe tnuvixiⁿ, te ɨɨⁿ cuu cuèndá‑n te ɨɨⁿ cuu cuèndá té Moìsés te ɨɨⁿ cuu cuèndá té Èliás —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
5 E Pedro, respondendo, disse a Jesus: Mestre, é bom estarmos aqui; deixa-nos fazer aqui três tabernáculos, um para ti, um para Moisés, e um para Elias.
6 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑dé chi ío ní yùhú‑güedé, te cuèndá‑ni ní cuu yáchí‑dé ní cáháⁿ‑dé, te ni mèe‑dé ñá túú ní cùtnuní iní‑dé nása ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑dé.
6 Porque ele não sabia o que dizer, pois eles estavam grandemente atemorizados.
7 Te òré‑áⁿ nǐ quexìo ɨɨⁿ vícó nǔú ndécú‑güedě ndɨhɨ Jèsús ní dádǎhu ñaha‑xi xìi‑güedé ndɨhɨ‑gá, te xɨtɨ́ vícó‑ǎⁿ nǐ cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ní tecú dóho‑güedé, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Tée‑a cùu‑dé Déhe‑í tée ío cùu iní‑í, te cundedóho‑ndo nchàa tnúhu càháⁿ‑dé —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
7 E formou-se uma nuvem que os cobriu, e dela saiu uma voz que dizia: Este é o meu Filho amado; a ele ouvi.
8 Te òré ní quide cuèndá‑güedé, te ñá túú‑gǎ ní xìní‑güedé cue tée úú‑áⁿ chi mee‑nǎ Jèsús ndécú.
8 E de repente, eles olhando ao redor, não viram mais nenhum homem, senão só a Jesus.
9 Te òré cuánuu ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑güedé yucu‑áⁿ, te ní cáháⁿ‑gá dóho‑güedé, te xǎhaⁿ‑gǎ: —Vá yǒo ɨɨⁿ cúñaha‑ndo nchàa sá nǐ xiní‑ndó nǔú nǐ sáá‑ó‑á, te cuu cáháⁿ‑ndó dico ndéé ná yǎha ndoto yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo sá cùú‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
9 E, enquanto eles desciam do monte, ele ordenou-lhes que a nenhum homem contassem as coisas que tinham visto, até que o Filho do homem ressuscitasse dentre os mortos.
10 Núu xíǎⁿ cue tée‑áⁿ nǐ xúhuⁿ nahi‑ni ìní‑güedé nchaa sá nǐ xiní‑güedé núú nǐ sáháⁿ‑güedé ndɨhɨ Jèsús te ñá túú tnàhí ni cǎháⁿ‑güedé, dico ní ndúcú tnǔhu núú tnáhá‑güedě ná cuèndá ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑gá sá ndèé ná yǎha ndoto‑gá sá cùú‑gá te dǎtnùní cáháⁿ‑güedé nàcuáa ndùu nchaa sá nǐ xiní‑güedé.
10 E eles guardaram o que foi dito entre si, perguntando uns aos outros o que significava ressuscitar dentre os mortos.
11 Te ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —¿Cuìní‑ndɨ́ cachí tnúhu‑n nǎ cuèndá càchí cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés sá dǐhna‑gá té Èliás ndixi‑dé te dǎtnùní quixi Yaá tendaha Yǎ Ndiǒxí quixi ñuyíú‑a? —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
11 E eles o perguntam, dizendo: Por que dizem os escribas que Elias deveria vir primeiro?
12 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ: —Ndáá sá códó nùu ɨɨⁿ tée quixi‑dé te cada‑dé dàtná ní quide té Èliás, te tée‑áⁿ cada ndáá‑dé nchaa nàcuáa cùu. Dico núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càháⁿ‑xi cuèndá yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo sá ǐo ndoho‑í, te daquèe tɨhú ñáhá ñǎyiu xii‑í.
12 E, respondendo ele, disse-lhes: Na verdade Elias virá primeiro, e restaurará todas as coisas; e, como está escrito do Filho do homem, que ele deve sofrer muitas coisas, e ser reduzido a nada.
13 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo vìtna sá sà ní quixi ɨɨⁿ tée ní quide dàtná ní xóo cada té Èliás, te cue ñáyiu ñá túú ní cǎnehé‑yu sá yɨ́ñùhu núú‑dě, te ní quide ñàhá‑yu xii‑dé nchaa nàcuáa ní quixi iní méě‑yu. Te núú tùtú Yǎ Ndiǒxí sa ndèé tnuní nchaa nàcuáa yáha‑dé, te nchaa xíǎⁿ sa ní quide ñaha ñáyiu xii‑dé —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
13 Mas eu vos digo que Elias já veio, e eles fizeram-lhe tudo o que quiseram, como está escrito sobre ele.
14 Te Jèsús ní ndexìo‑gá ndɨhɨ cue tée úní‑áⁿ nǔú xǐndecu dava‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te vài vihi ñáyiu ndècu núú ndécú‑güedě‑áⁿ, te tnàhá cue tée dàcuaha ñaha xií‑yu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés xǐndecu, te cue tée‑áⁿ nǎndɨ tnúhu xǎhaⁿ‑güedě xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús.
14 E, ele aproximando-se dos seus discípulos, viu ao redor deles uma grande multidão, e os escribas interrogando a eles.
15 Te òré ní xiní‑yu ní ndexìo‑gá, te nchaá‑yu ío ní cuñúhu‑yu, te xìnú‑yu ní sáháⁿ ní cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑gá.
15 E imediatamente toda a multidão, vendo-o, ficou grandemente surpreendida, e, correndo para ele, o saudaram.
16 Te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá nǔu ná tnúhu ndàtnúhu‑güedé ndɨhɨ cue tée‑áⁿ.
16 E ele perguntou aos escribas: O que interrogas com eles?
17 Te ɨɨⁿ ñáyiu xǐndecu xíáⁿ nǐ xáhǎⁿ‑yu xii‑gá: —Mèstrú, ndèca‑í déhe‑í véxi nànducu ñaha‑í xii‑n, chi yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑dé, te dɨu xíǎⁿ ní quide ní cuu ñɨ̀hɨ́‑dé.
17 E um da multidão, respondendo, disse: Mestre, trouxe-te o meu filho, que tem um espírito mudo;
18 Te ío ndòho‑dé chi súúní nděni ní cuu ngǒtnɨɨ ñaha‑xi xìi‑dé, te òré ducaⁿ quìde ñaha‑xi xii‑dé te dànduá ñáhá‑xí, te quène tɨ́ñú yuhu‑dé, te cùrúhñú nǔhu‑dé, te ndàda ruúⁿ ñáhá‑xí xìi‑dé. Te sa ní xáhaⁿ‑ǐ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑n sá quéñùhu‑güedé espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii‑dé dico ñá túú ní ndàcu‑güedé queñuhu‑güedé‑xi —càchí ñáyiu‑áⁿ xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá.
18 e este, onde quer que o apanhe, derruba-o; e ele espuma, e range os dentes, e vai definhando; e eu disse aos teus discípulos que o expulsassem, mas eles não puderam.
19 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ: —¡Nchaa nchòhó ñáyiu ndècu ñuyíú‑a ío sàá iní‑ndó, chi ñá túú cuìní‑ndó quɨ̀ndáá iní‑ndó Yǎ Ndiǒxí, te ní cuu vài nduu quide ndee iní‑í nchaa sá quídé‑ndó! ¿Te ná ndéé ama vá dúcáⁿ‑gǎ cada‑ndo‑i? Te chí cándèca tée cùhú‑áⁿ táquìxi iha —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
19 E ele, respondendo-lhes, disse: Ó geração sem fé! Até quando hei de estar convosco? Até quando vos suportarei? Trazei-o a mim!
20 Te ñáyiu ndɨhɨ ñaha xìi tée yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ ndécá ñàhá‑yu xii‑dé cuáháⁿ ndéé núú Jèsús, te òré ní xiní ñáhá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ xii‑gá, te ní ngüíta‑ni‑xi sàhni yɨhɨ́ ñáhá tùcu‑xi xii‑dé, te ní dándùá ñáhá‑xí xìi‑dé, te ní ngüíta‑dé xíchí ñùhu‑dé, te quène tɨ́ñú yuhu‑dé.
20 E eles o trouxeram até ele; e vendo-o, o espírito imediatamente o convulsionou; e ele caiu no chão, e revolvia-se, espumando.
21 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú tǎtá‑dě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —¿Ná ndéé ama ní ngüíta‑xi duha ndòho déhe‑n? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te tée‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Ndéé cútnàhá cúú lǐhli‑dé ní ngüíta espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha duha quìde ñaha‑xi xii‑dé.
21 E perguntou ao seu pai: Há quanto tempo isto veio a ele? E ele disse: Desde criança.
22 Te ní cùtɨtnɨ́ xito dàngaunihnu ñaha‑xi xii‑dé núú ñùhú, te ní cutɨtnɨ́ tucu xito dàngaunihnu ñaha‑xi xii‑dé ndute cuìní‑xi cahni ñaha‑xi xìi‑dé. Te ndèca‑í‑dé véxi núú‑n te núu ndacu‑n càda tátna‑n‑dě, te cundàhú iní ñáhá‑n xìi‑ndɨ́ chindee ñàha‑n —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
22 E muitas vezes isto o tem lançado no fogo, e dentro da água, para o destruir; mas, se tu podes fazer alguma coisa, tem compaixão de nós, e ajuda-nos.
23 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ: —Te ná cuèndá càchí‑n nǔu ndacu‑í cada tátna‑í déhe‑n, chi nchaa ñáyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi‑í te nìhí‑yu sá ná càcáⁿ‑yu núù‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
23 E Jesus disse-lhe: Se tu podes crer, todas as coisas são possíveis ao que crê.
24 Te tǎtá těe cuechi‑ǎⁿ nǐhi ní cáháⁿ‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —Sàndáá iní ñáhà‑í xii‑n, dico chindee ñàha xii‑í cuèndá ná quɨ̀ndáá iní ñáhá‑gǎ‑í xii‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
24 E imediatamente o pai do menino exclamou e disse em lágrimas: Senhor, eu creio! Ajude a minha incredulidade.
25 Te Jèsús ndéhé‑gǎ sá ǐo vài ñáyiu ta tàcá núú ndécú‑gǎ‑áⁿ. Te ní tenàá‑gá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑xi: —Yòhó espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha, ní quide ñɨ̀hɨ́‑n nǐ quide doho‑n těe‑a, dico vitna yúhú càchí‑í sá quéé‑n yɨ̀quɨ cuñú‑dé te vá ndɨ̌hu‑gá‑n —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ.
25 Quando Jesus viu que as pessoas vinham correndo juntas, ele repreendeu o espírito imundo, dizendo-lhe: Tu, espírito mudo e surdo, eu te ordeno: sai dele, e não entres mais nele.
26 Te espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ nǐ dácáná sàa ñaha‑xi xii tée‑áⁿ, te ní sahni yɨ̀hɨ́ ñáhá tùcu‑xi xii‑dé, te dǎtnùní ní quee ñaha‑xi xìi‑dé cuáháⁿ‑xi, dico tée‑áⁿ chi dacàa‑ni ndɨ́yɨ càa‑dé cátùu‑dé. Te nchaa ñáyiu xǐndecu xíáⁿ càchí‑yu sá nǐ xíhí‑dé ní cùu.
26 E o espírito gritou, e agitando-o com violência, saiu dele; e ele estava como um morto, de modo que muitos diziam: Ele está morto.
27 Te Jèsús ní tnɨɨ‑gá ndaha‑dé ní ndocani ñaha‑gǎ xii‑dé, te ní ndacóo‑dé ní nucúnutnɨ́ɨ‑dé.
27 Mas Jesus, tomando-o pela mão, o ergueu; e ele se levantou.
28 Te Jèsús cuándɨhu‑gá xɨtɨ́ vehe ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te òré ndéhé‑güedě ñá túú‑gǎ ñáyiu, te ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Cachí tnúhu xii‑ndɨ́ ná cuèndá ñá túú ní ndàcu‑ndɨ́ queñuhu‑ndɨ́ espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii tée‑ǎⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
28 E, quando ele entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram em particular: Por que nós não pudemos expulsá-lo?
29 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ nǔu òré cuìní‑ndó quèñuhu‑ndo espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii ñáyiu dàtná cúú espíritú cúndɨ̀hɨ‑xi yɨhɨ ñaha xii tée‑ǎⁿ ní cùu ña, te xìni ñuhu‑xi sá ǐo cáháⁿ ndɨhɨ‑ndo Yǎ Ndiǒxí te ñá túú tnàhí ná caxi‑ndo cǎháⁿ ndɨhɨ‑ndo‑gǎ, te ducaⁿ te ndacu‑ndo quèñuhu‑ndo espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii ñáyiu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
29 E ele disse-lhes: Este tipo não sai de modo algum, senão pela oração e pelo jejum.
30 Te Jèsús ní quee‑gá núú ndécú‑gǎ‑áⁿ ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ‑güedé distrìtú Galìleá, te cuìní‑gá sá vǎ quìní ñáyiu ndèé ichi cuáháⁿ‑gá.
30 E, tendo partido dali, passavam pela Galileia, e não queria que nenhum homem soubesse isto.
31 Te ducaⁿ nǐ sani iní‑gá, chi mee‑gǎ sa nàha‑gá sá ndàá cada‑xi nàcuáa xǎhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te duha xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo sáá ɨɨⁿ nduu te cuáha cuèndá ñáhá‑güedě xii‑í núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá, te cahni ñaha‑güedě xii‑í, dico nduu úní sá cùú‑í te ndoto‑í —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
31 Pois ele ensinava aos seus discípulos, e lhes dizia: O Filho do homem será entregue nas mãos dos homens, e matá-lo-ão; e, após ser morto, ele será ressuscitado ao terceiro dia.
32 Dico ñá túú tnàhí ni tècú tnùní‑güedé nása ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑gá, te ni ñà túú ní cùyɨɨ‑güedé cácáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ.
32 Mas eles não entenderam este discurso, e tinham medo de interrogá-lo.
33 Te Jèsús ní quexìo‑gá ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ñuú Capèrnaúm, te òré sa ndècu‑gá ɨɨⁿ vehe te ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑güedě, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —¿Nándɨ cùu tnúhu ta xǐtnàha‑ndo véxi? —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
33 E ele chegou a Cafarnaum; e, estando na casa, perguntou-lhes: O que discutíeis entre vós pelo caminho?
34 Dico ñá túú tnàhí ni cǎháⁿ‑güedé cúñaha‑güedě xii‑gá nǔu ná tnúhu xǐtnàha‑güedé òré ñúhú‑güedě ichi. Te ducaⁿ nǐ quide‑güedé chi cuèndá tá ndàtnúhu‑güedé nǔu ndědacàa‑güedé ío‑gá cúnùu.
34 Mas eles calaram-se; porque pelo caminho haviam discutido entre si qual deles seria o maior.
35 Te Jèsús ní ngóo‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndɨ ùxúú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá: —Chí táquìxi iha te cundedóho‑ndo tnǔhu na càháⁿ‑í‑a. Te núu ìó dava‑ndo cuìní‑ndó cùnuu‑ndo, te cada‑ndo sǎ cúú‑ndó ñǎyiu nchìcúⁿ cuìí‑nǎ, te cunu cuechi‑ndo nǔú tnàha ñáyiu‑ndo —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
35 E ele assentou-se, e chamando os doze, disse-lhes: Se algum homem deseja ser o primeiro, este será o último de todos, e o servo de todos.
36 Te Jèsús ní sanutnɨ́ɨ‑gá ɨɨⁿ té lǐhli cuádava tnuú‑güedé, te dǎtnùní ní nguɨ́dèhé ñáhá‑gǎ xii‑dé, te xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
36 E ele tomou uma criança, e a colocou no meio deles; e, tomando-a nos seus braços, disse-lhes:
37 —Nchaa ñáyiu na quèheⁿ cuendá ɨɨⁿ té lǐhli dàtná té lǐhli‑a cuèndá sá ñúhú ìní ñáhǎ‑yu xii‑í ñá, te cada iní‑yu sá yǔhú ní queheⁿ cuèndá‑yu. Te nchaa ñáyiu na quèheⁿ cuendá ñáhá xìi‑í te ñá dɨ́ú‑ní mèe‑í ní quèheⁿ cuendá‑yu, chi tnàhá Tǎtà‑í Dútú Ndiǒxí Yaá ní tendaha ñàha xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a ní queheⁿ cuèndá‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
37 Qualquer que receber uma destas crianças em meu nome, recebe a mim; e qualquer que me receber, não recebe a mim, mas àquele que me enviou.
38 Te té Juàá dɨu‑ni ɨɨⁿ tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú, ní xiní‑ndɨ́ ɨɨⁿ tée càcunehe ñaha‑dé xii‑n, te quèñuhu‑dé espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha xii ñáyiu, te nchúhú ñá túú ní dàña‑gá‑ndɨ́ ducaⁿ càda‑dé, chi ñá túú xìca cuu ndɨhɨ ñaha‑dé xii‑o —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
38 E João lhe respondeu, dizendo: Mestre, nós vimos um que expulsava demônios em teu nome, mas ele não nos segue; e nós o proibimos, porque ele não nos segue.
39 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Daña‑ndo na càda nahi‑dé ní cùu, chi ñá túú nì ɨɨⁿ ñáyiu ndɨ̌hɨ ndɨ̌hɨ‑ni ndacu cáháⁿ cuèhé cuèndá‑í te núu càcunehe ñahá‑yu xii‑í, te quìdé‑yu sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada.
39 Jesus, porém, disse: Não lho proibais; porque não há homem que faça milagre em meu nome, e possa logo falar mal de mim.
40 Te nchaa ñáyiu ñá túú cùu úhú iní ñáhá xìi‑o te cùndɨhɨ ñahá‑yu.
40 Porque quem não é contra nós, é por nós.
41 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ cuè ñáyiu na tàxi ɨɨⁿ yaxiⁿ ndute coho‑ndo cuendá sá cúú‑ndó cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑í, te ñáyiu‑áⁿ sǎá nduu te dacuéi sá nìhí‑yu sá ndúú tǎhǔ‑yu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
41 Porquanto, todo aquele que vos der de beber um copo de água em meu nome, porque sois de Cristo, na verdade eu vos digo que ele não perderá a sua recompensa.
42 Te xǎhaⁿ tùcu Jesús xii‑güedé: —Te núu ɨɨⁿ tée na dàcaháⁿ‑dé cue ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑í cadá‑yu nándɨ sá cuèhé sá dúhá, te váha‑gá sá nǔu na dàcutu ndeé‑güedé ɨɨⁿ yúú yǒdó dǔcúⁿ‑dě, te dàquée ñaha‑güedě xii‑dé xɨtɨ́ ndute làmár, te ñá dɨ́ú sǎ cúndècu‑dé ducaⁿ càda‑dé.
42 E qualquer que escandalizar um destes pequeninos que creem em mim, melhor lhe fora que se lhe pendurasse ao pescoço uma pedra de moinho, e que ele fosse lançado no mar.
43 Te núu ɨɨⁿ xio ndaha‑ndo quìde‑xi quide‑ndo nándɨ sá cuèhé sá dúhá, te quehndé‑ndó cuǐta‑xi, chi váha‑gá sá nánìhí tàhú‑ndó cuěi na cuǐta ɨɨⁿ xio ndaha‑ndo te ñá dɨ́ú sǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑ndó nɨ̀hií nɨ́ ndúú‑ndó nǔú ùhú núú ndàhú núú dìcó sàá ndáhá ìtá ñuhú nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
43 E, se a tua mão te ofender, corta-a; melhor é entrares na vida mutilado do que, tendo duas mãos, ires para o inferno, para o fogo que nunca se apaga;
44 Chi yàcáⁿ cúú‑xí nǔú ñà túú tnàhí ndàhvá ñuhú, te ío ndoho‑ndo cùndecu‑ndo xíáⁿ nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
44 onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.
45 Te núu ɨɨⁿ xio sáhá‑ndó quìde‑xi quide‑ndo nándɨ sá cuèhé sá dúhá, te quehndé‑ndó cuǐta‑xi, chi váha‑gá sá nánìhí tàhú‑ndó cuěi na cuǐta ɨɨⁿ xio sáhá‑ndó, te ñá dɨ́ú sǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑ndó nɨ̀hií nɨ́ ndúú‑ndó nǔú ùhú núú ndàhú núú dìcó sàá ndáhá ìtá ñuhú nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
45 E, se o teu pé te ofender, corta-o; melhor te é entrar na vida coxo do que, tendo dois pés, ires para o inferno, para o fogo que nunca se apaga;
46 Chi yàcáⁿ ñá túú tnàhí ndàhvá ñuhú, te ío ndoho‑ndo cùndecu‑ndo xíáⁿ nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
46 onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.
47 Te núu ɨɨⁿ xio tɨnùu‑ndo quide‑xi quide‑ndo nándɨ sá cuèhé sá dúhá, te tava‑ndo cuǐta‑xi, chi váha‑gá sá cúndècu‑ndo núú ndécú Yǎ Ndiǒxí táxí tnùní‑gá cuěi na cuǐta ɨɨⁿ xio tɨnùu‑ndo, te ñá dɨ́ú sǎ ndɨ̀ nduú xio núú‑ndó quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó nǔú ùhú núú ndàhú.
47 E, se o teu olho te ofender, arranca-o; melhor é entrares no reino de Deus com um só olho, do que, tendo dois olhos, seres lançado no fogo do inferno;
48 Chi yàcáⁿ ñá túú tnàhí ndàhvá ñuhú, te ío ndoho‑ndo cùndecu‑ndo xíáⁿ nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
48 onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.
49 ’Te dàtná quídé‑güedě quɨtɨ sàhni‑güedé chìhi‑güedé cuñú‑dɨ ñɨɨ́ te dàquée‑güedé núú ñùhú, ducaⁿ sǎtnahá‑xi ndoho cue ñáyiu chi ío ndohó‑yu.
49 Porque cada um será salgado com fogo, e cada sacrifício será salgado com sal.
50 Te ñɨ́ɨ́ chi ío váha nàndɨ́hɨ‑xi, dico núu na ndùu víxiⁿ‑xi te ñá túú‑gǎ nándɨ̌hɨ‑xi te ni ñà túú‑gǎ nása cada‑o ndùu úhá tucu‑xi. Te ío váha cada cuèndá‑ndó nàcuáa cundecu‑ndo cuèndá cuu‑ndo ñǎyiu váha, te ducaⁿ te cuu‑ndo dàtná ñɨ́ɨ́ sǎ ñà túú ndùu víxiⁿ, te ío váha cundecu ndɨhɨ tnàha‑ndo —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
50 Sal é bom; mas, se o sal se tornar insípido, com que o temperareis? Tende sal em vós mesmos, e paz uns com os outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.