Lucas 7
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs ARA
1 Te sátá nǐ yáha ní cáháⁿ Jèsús ndɨhɨ ñáyiu, te cuáháⁿ‑gá ñuú Capèrnaúm.
1 Tendo Jesus concluído todas as suas palavras dirigidas ao povo, entrou em Cafarnaum.
2 Te yàcáⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée cùu capitáⁿ, te cùhú ɨɨⁿ tée xìnu cuechi núú‑dě tée ío‑gá cúú ìní‑dé, te sa ndècu‑ná‑dé sá cùú‑dé.
2 E o servo de um centurião, a quem este muito estimava, estava doente, quase à morte.
3 Te òré ní níhí těe cùu capitáⁿ‑áⁿ tnǔhu cuèndá Jèsús, te ní tendaha‑dě ɨɨⁿ ǔú cue tée cùu sacuéhé nǔú ñǎyiu isràél cuáháⁿ‑güedé cáháⁿ ndàhú‑güedé núú‑gǎ nǔu vá cúndèe iní‑gá quɨ́hɨ́ⁿ‑gá cada tátna‑gá tée xìnu cuechi núú‑dě‑áⁿ.
3 Tendo ouvido falar a respeito de Jesus, enviou-lhe alguns anciãos dos judeus, pedindo-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Te ní quexìo‑güedé núú ndécú Jèsús, te ní ngüíta‑güedé càháⁿ ndàhú víhí‑güedě núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑güedě: —Tée cùu capitáⁿ ní cachí‑dé véxi‑ndɨ́ nǔu vá cúndèe iní‑n quɨ̌hɨ́ⁿ‑n càda tátna‑n ɨ̀ɨⁿ tée xìnu cuechi núú‑dě chi cùhú‑dé, te tàú ndisa‑n càda‑n nacuáa càháⁿ capìtáⁿ‑áⁿ,
4 Estes, chegando-se a Jesus, com instância lhe suplicaram, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 chi tée‑ǎⁿ ío cùu iní ñáhá‑dě xii nchaa nchúhú ñáyiu isràél te dɨu‑dé ní táúchíúⁿ‑dě ní sáá veñúhu‑ndɨ́ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
5 porque é amigo do nosso povo, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Te sátá dúcáⁿ te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ‑güedé, te òré tá cùyatni‑gá vehe núú ndécú těe cùhú‑áⁿ cuǎháⁿ, te tée cùu capitáⁿ‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě xii ɨɨⁿ ǔú cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé: —Quɨ́hɨ́ⁿ‑ndó cǔñaha‑ndo xìi Yaá cúú Mèstrú sá càchí‑í sá ñà túú nǎ cani iní‑gá, chi ñá túú tàú‑í sá quɨ̌hu‑gá ndéé xɨtɨ́ vehe‑í,
6 Então, Jesus foi com eles. E, já perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos para lhe dizer: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres em minha casa.
7 chi nì sá cùnú ndúcú mèe‑í‑gá ñá túú ní cùyɨɨ‑í. Núu xíǎⁿ cúñaha‑ndo xìi‑gá sá ná càháⁿ‑ni‑gá sá ndǔha tée xìnu cuechi núù‑í‑a te ndúha‑dé.
7 Por isso, eu mesmo não me julguei digno de ir ter contigo; porém manda com uma palavra, e o meu rapaz será curado.
8 Chi yúhú ndécú cuè tée tàxi tnuní ñáhá xìi‑í, te ducaⁿ yǔhú tucu ndècu cue sandadú táxí tnùní‑í. Te òré xǎhaⁿ‑ǐ xii ɨɨⁿ‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé ɨɨⁿ chìuⁿ te cuáháⁿ‑dé, te òré xǎhaⁿ‑ǐ xii ɨngá‑dé quixi‑dé te véxi‑dé, te òré xǎhaⁿ‑ǐ xii tée xìnu cuechi núù‑í cada‑dé ɨɨⁿ chìuⁿ te quìde‑dé. Duha càchí‑í cúñaha‑ndo xìi‑gá —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii cue tée càháⁿ ndɨhɨ‑dé‑áⁿ.
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados às minhas ordens, e digo a este: vai, e ele vai; e a outro: vem, e ele vem; e ao meu servo: faze isto, e ele o faz.
9 Te sátá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii Jèsús, te ní cuñúhu‑gá nchaa tnúhu ní cáháⁿ tée cùu capitáⁿ‑áⁿ, te ní nchócótó‑gǎ núú nchàa ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ vǎtá quìní‑gá‑í ni ɨ̀ɨⁿ ñáyiu isràél, ñáyiu ío váha sàndáá iní‑xi Yá Ndiǒxí dàtná sàndáá iní ñáhá těe‑ǎⁿ xii‑gá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
9 Ouvidas estas palavras, admirou-se Jesus dele e, voltando-se para o povo que o acompanhava, disse: Afirmo-vos que nem mesmo em Israel achei fé como esta.
10 Te òré ní ndexìo cue tée nèhe tnúhu‑áⁿ nǐ sáháⁿ núú Jèsús, te sa ní ndúha tée cùhú‑áⁿ.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, encontraram curado o servo.
11 Te sátá dúcáⁿ nǐ cuu te ní xica Jèsús cuáháⁿ‑gá ɨɨⁿ ñuú nání Nàín, ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, ndɨhɨ vài ñáyiu.
11 Em dia subsequente, dirigia-se Jesus a uma cidade chamada Naim, e iam com ele os seus discípulos e numerosa multidão.
12 Te òré ní sáá‑gá yuhu ñùú‑áⁿ, te ní xiní‑gá nchídó‑güedě ɨɨⁿ ndɨ́yɨ cuáháⁿ chindúxi ñaha‑güedě, te ndɨ́yɨ‑áⁿ cúú děhe ɨɨⁿ ñaha quèé, te ɨɨⁿdìi ducaⁿ‑ni déhe‑aⁿ ndècu ni cuu te ní xíhí‑dé. Te ío cuéhé ñǎyiu cuáháⁿ chindúxi ñaha.
12 Como se aproximasse da porta da cidade, eis que saía o enterro do filho único de uma viúva; e grande multidão da cidade ia com ela.
13 Te òré ní xiní ñáhá Jèsús xii‑aⁿ ndàhyú‑aⁿ te ní cundàhú iní ñáhá‑gǎ, te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Vá ndàhyú‑n —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
13 Vendo-a, o Senhor se compadeceu dela e lhe disse: Não chores!
14 Te ní dáyátní‑gǎ càjá ñúhú ndɨ̌yɨ‑áⁿ te ní dácàá‑gá ndaha‑gá te ní tendaha‑gǎ càjá‑áⁿ, te ní ngüɨ́ñɨ́ cue tée nchìdo ñaha‑áⁿ. Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndɨ́yɨ‑áⁿ: —Tée cuechi, yúhú càchí‑í sá ndácǒo‑n —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii ndɨ́yɨ‑áⁿ.
14 Chegando-se, tocou o esquife e, parando os que o conduziam, disse: Jovem, eu te mando: levanta-te!
15 Te tée ní xíhí‑áⁿ nǐ nucúnucóo‑dé te ní ngüíta‑dé càháⁿ‑dé, te Jèsús ní nacuáha cuèndá ñáhá‑gǎ xii‑dé ndaha nǎná‑dě.
15 Sentou-se o que estivera morto e passou a falar; e Jesus o restituiu a sua mãe.
16 Te sá dúcáⁿ nǐ quide Jèsús ní xiní‑yu te ío ní yùhú‑yu, te ní xítnàhá‑yu: —Ío càhnu cuu Yá Ndiǒxí chi ɨɨⁿ tée càháⁿ tnúhu‑gá ní quexìo núú ndécú‑ó —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu. Te ní xítnàha tucú‑yu: —Yá Ndiǒxí véxi‑gá chindee ñàha‑gá xii nchaa nchoo ñǎyiu cùu cuendá‑gá —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
16 Todos ficaram possuídos de temor e glorificavam a Deus, dizendo: Grande profeta se levantou entre nós; e: Deus visitou o seu povo.
17 Te nchaa ñuú distrìtú Jùdeá, ndɨhɨ dava‑gá ñuú ní níhǐ‑yu tnúhu nàcuáa ní quide Jèsús.
17 Esta notícia a respeito dele divulgou-se por toda a Judeia e por toda a circunvizinhança.
18 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ té Juàá ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé nchaa sá nǐ quide‑gá, núu ní cana‑dé úú tnàhá‑güedé
18 Todas estas coisas foram referidas a João pelos seus discípulos. E João, chamando dois deles,
19 cuèndá cúñaha‑dě quɨ́hɨ́ⁿ‑güedé nducu tnǔhu‑güedé núú Jèsús, te núu sá dɨ́ú‑gǎ cúú‑gǎ Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí véxi ñuyíú‑a àdi sá cúndètu nahi‑ni‑güedé mei Yàá‑áⁿ.
19 enviou-os ao Senhor para perguntar: És tu aquele que estava para vir ou havemos de esperar outro?
20 Te òré ní quexìo cue tée ní tendaha tě Juàá núú ndécú Jèsús, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá: —Té Juàá tée dàcuandute ñaha xii ñáyiu ní tendaha ñàha‑dé xii‑ndɨ́ véxi‑ndɨ́ cácáⁿ tnúhú‑ndɨ̌ núú‑n, núu sá dɨ́ú‑n cùu Cristú Yaá quixi ñuyíú‑a, àdi sá cúndètu‑ndɨ́ mei Crìstú càchí‑dé —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
20 Quando os homens chegaram junto dele, disseram: João Batista enviou-nos para te perguntar: És tu aquele que estava para vir ou esperaremos outro?
21 Te mei òré ní quexìo‑güedé‑áⁿ nǐ quide tátna Jèsús vài ñáyiu cùhú, te davá‑yu càhú víhí tnàhá‑yu, te ndɨ dɨ́ɨ́ⁿ ndɨ̀ dɨ́ɨ́ⁿ nǔú cuèhé tnàhá‑yu ɨɨⁿ ɨɨ́ⁿ‑yu, te cue ñáyiu yɨ̀hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha ní queñuhu‑gá espíritú‑áⁿ yɨquɨ cùñú‑yu, te ío vài ñáyiu cuàá ní nacaáⁿ‑gá núǔ‑yu.
21 Naquela mesma hora, curou Jesus muitos de moléstias, e de flagelos, e de espíritos malignos; e deu vista a muitos cegos.
22 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Chí cuánùhú te cani‑ndo cuèndú núú tě Juàá nchaa sá nǐ xiní‑ndó quìde‑í, ndɨhɨ nchaa nàcuáa ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑í ní xíndedóho‑ndo. Te cúñaha‑ndo xìi‑dé sá quídé tǎtna‑í núú cuè ñáyiu cuàá, te quìde tátna‑í cue ñáyiu yacua, ndɨhɨ cue ñáyiu tnàhá cuéhé sǎ dátèhyú nihnu‑xi yɨquɨ cùñú‑yu, ndɨhɨ cue ñáyiu doho, nchaa ñáyiu‑áⁿ quìde tátna‑í te ndǔha‑yu, te ndéé cue ñáyiu sa ní xíhí dándòto‑í cúñaha‑ndo xìi‑dé, te cúñaha tùcu‑ndo xii‑dé sá nděcuu‑í dánèhé‑í nchaa ñáyiu ndàhú tnúhu sá sánú ìchi ñaha xií‑yu nàcuáa naníhí tàhú‑yu.
22 Então, Jesus lhes respondeu: Ide e anunciai a João o que vistes e ouvistes: os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres, anuncia-se-lhes o evangelho.
23 Te cúñaha tùcu‑ndo xii‑dé sá ǐo váha táhú nchaa ñáyiu ñá túú quìde sáá iní nchaa tnúhu càháⁿ‑í, duha cúñaha‑ndo xìi‑dé —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
23 E bem-aventurado é aquele que não achar em mim motivo de tropeço.
24 Te sátá nǐ yáha‑güedé cuánuhú‑güedé, te ní ngüíta Jèsús ní cáháⁿ‑gá núú ñǎyiu cuèndá té Juàá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu: —Nchòhó ní sándéhé‑ndó ɨ̀ɨⁿ tée ndècu xɨtɨ́ yucu, te tée‑áⁿ ñà túú sàni ɨɨⁿ sani úú iní‑dé, chi ñá túú quìde‑dé dàtná quídé nchàa ité náhnú cuǎháⁿ‑xi duha cuáháⁿ‑xi dàcáⁿ òré quéné tǎchí.
24 Tendo-se retirado os mensageiros, passou Jesus a dizer ao povo a respeito de João: Que saístes a ver no deserto? Um caniço agitado pelo vento?
25 Te ni ñà túú ní sàndéhé‑ndó ɨ̀ɨⁿ tée nìhnu dóó vǎha dóó vii càa. Te nchòhó xìní‑ndó sǎ ñǎyiu sàcuíhnu dóó vǎha dóó vii càa ñá túú nǎ cúmǎní xií‑yu, te nchaa ñáyiu‑áⁿ ndécǔ‑yu vehe cue tée cùnuu yɨndaha ñaha xii ñáyiu.
25 Que saístes a ver? Um homem vestido de roupas finas? Os que se vestem bem e vivem no luxo assistem nos palácios dos reis.
26 Dico nchòhó chi ní sándéhé‑ndó ɨ̀ɨⁿ tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí. Te ndáá sá dɨ́ú těe càháⁿ tnúhu‑gá cúú‑dě dico cùnuu‑gá‑dé dàcúúxí dàva‑gá cue tée càháⁿ tnúhu‑gá.
26 Sim, que saístes a ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais que profeta.
27 Te dɨu cuèndá té Juàá‑áⁿ càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii Crìstú, te duha ní xáhaⁿ‑gǎ:Duha ní xáhaⁿ‑gǎ, te ducaⁿ nǐ ngódó tnùní núú tùtú‑gá.
27 Este é aquele de quem está escrito:
28 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ nì ɨɨⁿ cue tée ñuyíú‑a ñá túú cùnuu‑güedé dàtná cúnùu té Juàá tée dàcuandute ñaha xii ñáyiu. Te nchaa ñáyiu sa ta ndɨ̌hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí vitna cuáháⁿ cúnùu‑gá‑ni tucú‑yu dàcúúxí tě Juàá cuěi cùú‑yu ñáyiu ñá túú cùnuu dacúúxí dàva‑gá ñáyiu yɨ̀ndaha‑gá —càchí Jèsús xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
28 E eu vos digo: entre os nascidos de mulher, ninguém é maior do que João; mas o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús, núu nchaa ñáyiu ní dácuándùte té Juàá ní cachí‑yu sá ǐo váha quìde Yá Ndiǒxí, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ cáháⁿ cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú, cue tée ní dácuándùte‑dé.
29 Todo o povo que o ouviu e até os publicanos reconheceram a justiça de Deus, tendo sido batizados com o batismo de João;
30 Dico cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, cue tée ñá túú ní dàcuandute té Juàá ñá túú ní tnàhá iní‑güedé cada‑güedé nchaa sá vǎha cuìní Yǎ Ndiǒxí.
30 mas os fariseus e os intérpretes da Lei rejeitaram, quanto a si mesmos, o desígnio de Deus, não tendo sido batizados por ele.
31 Te Xítohó Jesucrìstú ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu: —Na càchí tnúhu‑í xii‑ndo nàcuáa sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu ndècu vitna.
31 A que, pois, compararei os homens da presente geração, e a que são eles semelhantes?
32 Chi ñáyiu‑áⁿ cúǔ‑yu dàtná cue landú sácǒo núú yǎhu dàdɨquɨ‑güexi te níhi càháⁿ‑güexi, te xǐtnàha‑güexi: “Ní tɨú‑ndɨ́ yaá ndɨhɨ vǐlu te ñá túú ní cuìní‑ndó càta‑ndo. Te ío yica ìní ní xita yuhu‑ndɨ̌ te ñá túú ní ndǎhyú‑ndó”, càchí‑güexi xǐtnàha‑güexi. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu ndècu vitna.
32 São semelhantes a meninos que, sentados na praça, gritam uns para os outros:
33 Te té Juàá tée ní xóo dacuàndute ñaha xii ñáyiu ío ndàhú ní xóo caxi‑dé, te ni ñà túú ní xǒo coho‑dé ndudí ndéhé yoho yàha stilé sá sà ní nduu‑xi ndidí, te ní cachí‑ndó sǎ nǐ xíndecu ndɨhɨ‑dé espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha.
33 Pois veio João Batista, não comendo pão, nem bebendo vinho, e dizeis: Tem demônio!
34 Te sátá nǐ quexìo yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, te xèxi‑í xìhi‑í ndécù‑í te càchí‑ndó sǎ cúù‑í tée xèxi vihi te xìhi vihi‑í. Te càchí tucu‑ndo sǎ cúù‑í tée xìca cuu ndɨhɨ cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú, ndɨhɨ nchaa dava‑gá cue tée ndècu ichi cuehé ichi duha, duha càchí‑ndó.
34 Veio o Filho do Homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um glutão e bebedor de vinho, amigo de publicanos e pecadores!
35 Te ñáyiu ní tnahá tnúhu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, ñáyiu‑áⁿ quídě‑yu nàcuáa cutnùní sá méé‑gǎ ío ndècu ndɨhɨ‑gá sá xìní tnùní‑gá —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Te ɨɨⁿ tée cùu fariséú ní cáháⁿ‑dé Jèsús vehe‑dé caxi‑gá, te òré ní quexìo‑gá te cuánguɨhu‑gá mèsá.
36 Convidou-o um dos fariseus para que fosse jantar com ele. Jesus, entrando na casa do fariseu, tomou lugar à mesa.
37 Te xíáⁿ núcǒo‑gá ní sáá ɨɨⁿ ñadɨ̀hɨ́ te dɨu‑ni ñaha ñuú‑áⁿ cúú‑áⁿ, te ndècu‑aⁿ ichi dɨ́ɨ́ ìní, te sá nǐ níhí‑aⁿ tnúhu sá cuǎngaxi Jèsús vehe tée cùu fariséú‑áⁿ, núu nèhe‑aⁿ ɨɨⁿ yoó chitu àcití sàháⁿ tnámí.
37 E eis que uma mulher da cidade, pecadora, sabendo que ele estava à mesa na casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com unguento;
38 Te ní ngóo‑aⁿ ɨɨⁿ xio dɨ̀ñɨ Jesús, te ní ngüíta‑aⁿ ndàhyú‑aⁿ te ndɨhɨ ndute núú‑aⁿ ní naquete‑aⁿ sáhá‑gǎ. Te dǎtnùní ní nadayìchí‑aⁿ ndɨhɨ idi dɨ́quɨ́‑aⁿ, te ní teyuhu‑aⁿ sǎhá‑gǎ, te ní chihi ñaha‑aⁿ àcití sàháⁿ tnámí‑ǎⁿ.
38 e, estando por detrás, aos seus pés, chorando, regava-os com suas lágrimas e os enxugava com os próprios cabelos; e beijava-lhe os pés e os ungia com o unguento.
39 Te sá dúcáⁿ nǐ quide‑aⁿ ní xiní tée cùu fariséú tée ní cáháⁿ ñáhá xìi‑gá‑áⁿ nǔu ní sani iní‑dé: “Te núu dìcó ndisa tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí cúú těe‑a ña, te sa cutnùní iní‑dé yoo cùu ñaha tnándeé ñáhá xìi‑dé, àdi ná ñáyiu cùu‑aⁿ, te dìcó ɨɨⁿ ñaha ndècu ichi dɨ́ɨ́ ìní cúú‑áⁿ”, duha ní sani iní‑dé.
39 Ao ver isto, o fariseu que o convidara disse consigo mesmo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, porque é pecadora.
40 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: —Xǐmú, ndècu ɨɨⁿ tnúhu cachí tnúhu‑í xii‑n —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te tée cùu fariséú‑áⁿ xǎhaⁿ‑dě xii‑gá: —Cachí tnúhu, Mèstrú —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
40 Dirigiu-se Jesus ao fariseu e lhe disse: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. Ele respondeu: Dize-a, Mestre.
41 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ: —Ní xíndecu ɨɨⁿ tée ní xóo dasaⁿ nùu díhúⁿ, te ní xítaú úú tnàhá‑güedé núú‑dě. Te ɨɨⁿ‑dé ní sáha‑dé úhúⁿ cièndú díhúⁿ denàriú, te ɨngá‑dé ní sáha‑dé údico úxí.
41 Certo credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários, e o outro, cinquenta.
42 Te ñá ní nǐhí‑güedě nacháhu‑güedé núú‑dě, te tée ní sánùu ñaha‑áⁿ nǐ quide càhnu iní‑dé ndɨ ndùú‑güedé. Te vitna cachí‑ǒ tucu te núu nděda càa‑güedé cúú ìní ñáhá‑gǎ‑güedé xii‑dé —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
42 Não tendo nenhum dos dois com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Qual deles, portanto, o amará mais?
43 Te ní xáhaⁿ tě Xǐmú‑áⁿ: —Sànuu sá těe tàú vài‑gá díhúⁿ ǐo‑gá cúú ìní‑dé tée ní sánùu ñaha díhúⁿ‑ǎⁿ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Sá ndàá càháⁿ‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
43 Respondeu-lhe Simão: Suponho que aquele a quem mais perdoou. Replicou-lhe: Julgaste bem.
44 Te Jèsús ní ndacoto‑gá núú ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Xǐmú‑áⁿ: —¿Ndèhe‑n nacuáa quìde ñadɨhɨ́‑a ñǎ? Chi cuánguɨhu‑í vehe‑n, dico ñá túú ní tàxi‑n ndute ndoo sáhà‑í, te ni ñà túú ní tèyuhu ñaha‑n, te ni ñà túú ní chìhi‑n acití dɨ́quɨ̀‑í, dico ñadɨ̀hɨ́‑a ní naquete‑aⁿ ndɨhɨ ndute núú‑aⁿ sǎhà‑í, te ní nadayìchí‑aⁿ ndɨhɨ idi dɨ́quɨ́‑aⁿ, te nuu núu teyuhu‑aⁿ sáhà‑í, te ní chihi‑aⁿ acìtí sàháⁿ tnámí sǎhà‑í.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; esta, porém, regou os meus pés com lágrimas e os enxugou com os seus cabelos.
45 — ausente —
45 Não me deste ósculo; ela, entretanto, desde que entrei não cessa de me beijar os pés.
46 — ausente —
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta, com bálsamo, ungiu os meus pés.
47 Te na càchí tnúhu‑í xii‑n sǎ ǐo cùu iní ñáhá‑áⁿ xìi‑í, te núu xíǎⁿ cútnùní iní‑ó sǎ cuěi ío vài sá cuèhé sá dúhá nǐ quide‑aⁿ, dico Yá Ndiǒxí sa ní quide càhnu iní ñáhá‑gǎ xii‑aⁿ. Chi Yá Ndiǒxí quídé càhnu iní‑gá ñáyiu cuěi vài àdi sacú cuéchi‑yu, te núu sacú cuéchi‑yu te sacú cúú ìní ñáhǎ‑yu xii‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
47 Por isso, te digo: perdoados lhe são os seus muitos pecados, porque ela muito amou; mas aquele a quem pouco se perdoa, pouco ama.
48 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ: —Sa ní quide càhnu iní‑í nchaa cuéchi‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
48 Então, disse à mulher: Perdoados são os teus pecados.
49 Te cue tée xǐnucóo ndɨhɨ‑gá xǐtnàha‑güedé: —¿Ná tée cùu tée‑a núu nándɨ sá quídé‑dě, te ndéé nchaa yícá cuěchi ñáyiu quìde cahnu iní‑dé‑i? —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
49 Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este que até perdoa pecados?
50 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xii ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ: —Sa ní cácu nihnu‑n nǔú ùhú núú ndàhú vitna chi ní sándáá iní ñáhá‑n xìi‑í, te vitna cuanùhú te ñá túú‑gǎ ná cani iní‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
50 Mas Jesus disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.