João 13
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs ACF
1 Te cùmání‑gǎ tnahá vico pàscuá, te Jèsús sa nàha‑gá sá sà ní cuyatni òré dàndóo‑gá ñuyíú‑a, te ndaa‑gá núú ndécú Tǎtá‑gǎ. Te ío ní cuu iní‑gá nchaa ñáyiu ní sándáá iní ñáhá xìi‑gá, te ní quide ndisa‑gá sá nǐ cuu iní ñáhá‑gǎ xií‑yu.
1 Ora, antes da festa da páscoa, sabendo Jesus que já era chegada a sua hora de passar deste mundo para o Pai, como havia amado os seus, que estavam no mundo, amou-os até o fim.
2 Te ní quɨ́hu yucu ñǎvǎha dɨ́quɨ́ tě Jùdás déhe té Xǐmú Iscàrioté, te ní sani iní‑dé nàcuáa cada‑dé cuáha cuèndá‑dé Jèsús núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá xìi‑gá. Te Jèsús sa nàha‑gá sá méé Yǎ Ndiǒxí Yaá cúú Tǎtá‑gǎ ní sáñaha‑gǎ tnúhu ndee ìní xii‑gá sá cádá‑gǎ núú‑gǎ, te nàha‑gá sá dɨ́ú nǔú Tǎtá‑gǎ ní quee‑gá véxi‑gá ñuyíú‑a. Te sáá nduu nàsáá tucu‑gá núú Tǎtá‑gǎ. Te cùdini Jesús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní cùu, te ní ndacuɨ́ñɨ́‑gá yuhu mèsá, te ní taunuu‑gá ɨɨⁿ dóó níhnú‑gǎ, te ní queheⁿ‑gá ɨɨⁿ dóó nǐ dácútú‑gǎ núú yɨ́quɨ́‑gǎ.
2 E, acabada a ceia, tendo já o diabo posto no coração de Judas Iscariotes, filho de Simão, que o traísse,
3 — ausente —
3 Jesus, sabendo que o Pai tinha depositado nas suas mãos todas as coisas, e que havia saído de Deus e ia para Deus,
4 — ausente —
4 Levantou-se da ceia, tirou as vestes, e, tomando uma toalha, cingiu-se.
5 Te ní chihi‑gá ndute ɨɨⁿ tǐná, te xíáⁿ nǐ naquete‑gá sáhá cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ndɨhɨ dóó ndútú nǔú yɨ́quɨ́‑gǎ‑áⁿ nǐ nadayìchí‑gá sáhá‑güedě.
5 Depois deitou água numa bacia, e começou a lavar os pés aos discípulos, e a enxugar-lhos com a toalha com que estava cingido.
6 Te òré naquete‑gá sáhá tě Xǐmú, àdi Pelú, ní cùu ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú, ¿te yòhó naquete‑n sǎhà‑í‑u? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
6 Aproximou-se, pois, de Simão Pedro, que lhe disse: Senhor, tu lavas-me os pés a mim?
7 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Vitna ñá cútnùní iní‑n sǎ quídè‑í‑a dico sáá nduu te cutnùní iní‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
7 Respondeu Jesus, e disse-lhe: O que eu faço não o sabes tu agora, mas tu o saberás depois.
8 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú: —Yúhú chi vá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu te naquete‑n sǎhà‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Te núu vá náquète‑í sáhá‑n áⁿ, te vá cádá‑gǎ‑n cuèndá sá ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑í xii‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
8 Disse-lhe Pedro: Nunca me lavarás os pés. Respondeu-lhe Jesus: Se eu te não lavar, não tens parte comigo.
9 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú: —Te núu ducaⁿ te vá méé‑ní sǎhà‑í naquete‑n, chi naquete‑n tnàhá ndaha‑í ndɨhɨ dɨ́quɨ̀‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
9 Disse-lhe Simão Pedro: Senhor, não só os meus pés, mas também as mãos e a cabeça.
10 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé: —Tée íchí nǐ xichi chi xìni ñuhu‑xi sá sǎhá‑na‑dě ndoo, te ducaⁿ te nduu ndoo‑dé nɨhìí‑dé. Te nchòhó sa càndoo‑ndo cuéi ñá ncháá‑ndó càndoo —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
10 Disse-lhe Jesus: Aquele que está lavado não necessita de lavar senão os pés, pois no mais todo está limpo. Ora vós estais limpos, mas não todos.
11 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús chi sa nàha‑gá sá ɨ́ɨ́ⁿ cuè tée‑áⁿ cuǎha cuèndá ñáhá‑güedě xii‑gá núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá, xíǎⁿ nǔu ní xáhaⁿ‑gǎ sá ñà túú càndoo‑güedé nchaa‑güedé.
11 Porque bem sabia ele quem o havia de trair; por isso disse: Nem todos estais limpos.
12 Te sátá nǐ naquete‑gá sáhá‑güedě, te ní ndécuǐhnu‑gá dóó‑gǎ, te ní nucóo‑gá yuhu mèsá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —¿Te ní cutnùní iní‑ndó sǎ nǐ quide ñaha‑ǐ xii‑ndo‑ǎⁿ?
12 Depois que lhes lavou os pés, e tomou as suas vestes, e se assentou outra vez à mesa, disse-lhes: Entendeis o que vos tenho feito?
13 Te nchòhó váha‑ni càháⁿ‑ndó sǎ cúnùu‑í, te dànani ñaha tucu‑ndo Mestrú xii‑í, te ndáá càháⁿ‑ndó.
13 Vós me chamais Mestre e Senhor, e dizeis bem, porque eu o sou.
14 Te núu yúhú cúù‑í Mèstrú, te cùu tucu‑í tée cùnuu te nàquete‑í sáhá‑ndó, te dɨu‑ni ducaⁿ càda nchohó tucu naquete sáhá tnáhá‑ndó.
14 Ora, se eu, Senhor e Mestre, vos lavei os pés, vós deveis também lavar os pés uns aos outros.
15 Yúhú sànu ichi ñaha‑í xii‑ndo nàcuáa cada‑ndo.
15 Porque eu vos dei o exemplo, para que, como eu vos fiz, façais vós também.
16 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nì ɨɨⁿ tée xìnu cuechi ñá túú cùnuu‑dé dàcúúxí pàtróóⁿ‑dě, te ni ɨ̀ɨⁿ tée xìca chiuⁿ ñá túú cùnuu‑dé dàcúúxí těe tèndaha ñaha xii‑dé cuáháⁿ‑dé chìuⁿ. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu yúhú ndɨhɨ nchòhó.
16 Na verdade, na verdade vos digo que não é o servo maior do que o seu senhor, nem o enviado maior do que aquele que o enviou.
17 Te núu ní cutnùní iní‑ndó nàcuáa ní quide ñaha‑ǐ xii‑ndo ña, te ducaⁿ càda tnaha‑ndo te cuu váha iní ñáhá Yǎ Ndiǒxí xii‑ndo.
17 Se sabeis estas coisas, bem-aventurados sois se as fizerdes.
18 ’Yúhú, ñá túú càháⁿ‑í cuèndá‑ndó nchàa‑ndo, chi yúhú sa nàha‑í nàcuáa sàni iní ɨɨⁿ ɨɨⁿ nchòhó cue tée ní nanducu nìhnu‑í tnuú nchaa ñáyiu ñùhu ichi cuehé ichi duha ní cachí‑í chitnahá ñáhá‑ndó xìi‑í. Chi dacuɨtɨ́í sǎ quéé ndǎá‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Tée xèxi ndɨhɨ ñaha xii‑í ngóo‑dé cuu úhú iní ñáhá‑dě”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá.
18 Não falo de todos vós; eu bem sei os que tenho escolhido; mas para que se cumpra a Escritura: O que come o pão comigo, levantou contra mim o seu calcanhar.
19 Te cùmání‑gǎ sáá nduu càda ñaha‑dé sá sání ìní‑dé, núu xíǎⁿ càchí tnúhu‑í xii‑ndo nàcuáa cada‑dé, chi na sàá nduu‑ǎⁿ te cutnùní iní‑ndó sǎ yǔhú cúù‑í Crìstú Yaá ní tendaha Yǎ Ndiǒxí véxi ñuyíú‑a.
19 Desde agora vo-lo digo, antes que aconteça, para que, quando acontecer, acrediteis que eu sou.
20 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nchàa ñáyiu na quèheⁿ cuendá ñáhá xìi cue tée tendaha‑ǐ cáháⁿ tnúhu‑í, te cada iní‑yu sá tnàhá yúhú ní queheⁿ cuèndá‑yu. Te nchaa ñáyiu na quèheⁿ cuendá ñáhá xìi‑í, te cada iní‑yu sá tnàhá Tǎtà‑í Dútú Ndiǒxí Yaá ní tendaha ñàha xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a ní queheⁿ cuèndá‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
20 Na verdade, na verdade vos digo: Se alguém receber o que eu enviar, me recebe a mim, e quem me recebe a mim, recebe aquele que me enviou.
21 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ Jèsús te ío ní ndɨ́hú iní‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé: —Na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ dɨ́ú‑ní ɨ̀ɨⁿ nchohó cuáha cuèndá ñáhá‑ndó xìi‑í núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
21 Tendo Jesus dito isto, turbou-se em espírito, e afirmou, dizendo: Na verdade, na verdade vos digo que um de vós me há de trair.
22 Te ní ngüíta cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ndéhé ɨ̀ɨⁿ ndehe ɨɨⁿ núú tnáhá‑güedě, chi ñá ní cùtnuní iní‑güedé ndědacàa‑güedé cuèndá‑güedé ní cáháⁿ‑gá.
22 Então os discípulos olhavam uns para os outros, duvidando de quem ele falava.
23 Te ɨɨⁿ tée‑áⁿ ǐo cùdɨ́ɨ́ ìní ñáhá Jèsús, te ndècu yatni‑dé dɨ̀ñɨ‑gá cúdìni‑dé ndɨhɨ‑gá.
23 Ora, um de seus discípulos, aquele a quem Jesus amava, estava reclinado no seio de Jesus.
24 Te té Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, ní quide‑dé sèñá núú těe ndècu yatni dɨñɨ‑gá‑áⁿ sá càcáⁿ tnúhú‑dě núú‑gǎ nǔu ndědacàa‑güedé cuèndá‑güedé ní cáháⁿ‑gá.
24 Então Simão Pedro fez sinal a este, para que perguntasse quem era aquele de quem ele falava.
25 Te tée‑ǎⁿ ní sáháⁿ ndehe yatni‑gá‑dé dɨ̀ñɨ Jesús, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá: —Mèstrú, ¿ndědacàa‑ndɨ́ cuèndá‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑n‑i? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
25 E, inclinando-se ele sobre o peito de Jesus, disse-lhe: Senhor, quem é?
26 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Na chìndóyo‑í luha pàá, te tée na cuǎha‑í te tée‑áⁿ cúú‑dě —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé. Te ní chindóyo‑gá luha pàá, te ní sáha‑gá té Jùdás déhe té Xǐmú Iscàrioté.
26 Jesus respondeu: É aquele a quem eu der o bocado molhado. E, molhando o bocado, o deu a Judas Iscariotes, filho de Simão.
27 Te òré ní queheⁿ‑dé pàá, te ní ngúndecu ndɨhɨ ñaha dùuⁿ‑ná yucu ñǎvǎha xii‑dé. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Sá nǐ sani iní‑n càda‑n te cada ndɨ̌hɨ‑ni‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
27 E, após o bocado, entrou nele Satanás. Disse, pois, Jesus: O que fazes, faze-o depressa.
28 Te ni ɨ̀ɨⁿ cue tée cùdini ndɨhɨ‑gá ñá ní tècú tnùní‑güedé nása ndùu tnúhu ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Jùdás.
28 E nenhum dos que estavam assentados à mesa compreendeu a que propósito lhe dissera isto.
29 Te dava‑güedé ní sani iní‑güedé sá sǎ cuèndá sá ndécú ndɨ̀hɨ‑dé sá ñúhú dǐhúⁿ, te váa ìó ɨɨⁿ sá cuááⁿ‑dě nàndɨ́hɨ‑güedé vico, àdi díhúⁿ cuǎha‑dé ñáyiu ndàhú xáhaⁿ‑gǎ ní cáháⁿ‑güedě.
29 Porque, como Judas tinha a bolsa, pensavam alguns que Jesus lhe tinha dito: Compra o que nos é necessário para a festa; ou que desse alguma coisa aos pobres.
30 Te sa ní cundɨquɨⁿ ní queheⁿ cuèndá té Jùdás pàá caxi‑dé, te òré ní níhí‑dě pàá‑áⁿ te ní quee‑dé cuáháⁿ‑dé.
30 E, tendo Judas tomado o bocado, saiu logo. E era já noite.
31 Te sátá nǐ quee té Jùdás cuáháⁿ‑dé, te ní xáhaⁿ Jèsús xii dava‑gá‑güedé: —Vitna te quiní‑ndó ndɨ̀hɨ nchaa ñáyiu sá ǐo càhnu cuu yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, te òré‑áⁿ cutnùní iní‑ndó sǎ ǐo càhnu cuu tucu mee Yá Ndiǒxí.
31 Tendo ele, pois, saído, disse Jesus: Agora é glorificado o Filho do homem, e Deus é glorificado nele.
32 Te núu yúhú quídé càhnu‑í Yǎ Ndiǒxí, te dɨu‑ni ducaⁿ càda cahnu ñaha‑gá xii yúhú, te ñá túú‑gǎ tɨtnɨ́ nduu te ducaⁿ càda‑gá.
32 Se Deus é glorificado nele, também Deus o glorificará em si mesmo, e logo o há de glorificar.
33 Te nchòhó cue déhe‑í na càchí tnúhu‑í sá sàcú duha‑ná nduu ndècu ndɨhɨ ñaha‑í xii‑ndo. Te nchòhó nanducu ñàha‑ndo xii‑í dico vá ná nìhí ñáhá‑ndó dàtná ní xáhaⁿ‑ǐ xii ñáyiu isràél, te dɨu‑ni ducaⁿ càháⁿ‑í núú‑ndó sǎ vǎ ndácú‑ndó quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó nǔú quɨ̀hɨ́ⁿ‑í.
33 Filhinhos, ainda por um pouco estou convosco. Vós me buscareis, mas, como tenho dito aos judeus: Para onde eu vou não podeis vós ir; eu vo-lo digo também agora.
34 Te duha sànu ichi ñaha tucu‑í xii‑ndo nàcuáa cada‑ndo sǎ cúú ìní tnáhá‑ndó ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ‑ndo datná yúhú cúú ìní ñáhà‑í xii‑ndo.
34 Um novo mandamento vos dou: Que vos ameis uns aos outros; como eu vos amei a vós, que também vós uns aos outros vos ameis.
35 Te núu na cùu iní tnáhá‑ndó ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ‑ndo ña, te ducaⁿ te cutnùní iní nchaa ñáyiu sá cúú‑ndó cuè tée ní chitnahá ñáhá xìi‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
35 Nisto todos conhecerão que sois meus discípulos, se vos amardes uns aos outros.
36 Te ní xáhaⁿ tě Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, xii Jèsús: —Mèstrú, ¿ndèé quɨ́hɨ́ⁿ‑n‑í? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá. Te ní xáhaⁿ Jèsús: —Vitna te vá ndácú‑n cànchicúⁿ ñáhá‑n quɨ̌hɨ́ⁿ núú quɨ̀hɨ́ⁿ‑í, dico na sàá nduu te dai sáá‑n nǔú cúndècu‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
36 Disse-lhe Simão Pedro: Senhor, para onde vais? Jesus lhe respondeu: Para onde eu vou não podes agora seguir-me, mas depois me seguirás.
37 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú xii‑gá: —Mèstrú, ¿te ná cuèndá nǔu vá ndácù‑í canchicúⁿ ñáhà‑í xii‑n quɨ̌hɨ́ⁿ vitna‑i? Chi yúhú ñá túú tnàhí yùhú‑í cuěi na cùú‑í sá cuèndá‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
37 Disse-lhe Pedro: Por que não posso seguir-te agora? Por ti darei a minha vida.
38 Te ní xáhaⁿ Jèsús: —¿Te ndáá sá xèhndé iní‑n sǎ cuěi na cùú‑n cuèndá‑í‑u? Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑n sǎ cùmání‑gǎ cana lǐhi, te úní xito cáháⁿ‑n sǎ ñà túú xìní ñáhá‑n xìi‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
38 Respondeu-lhe Jesus: Tu darás a tua vida por mim? Na verdade, na verdade te digo que não cantará o galo enquanto não me tiveres negado três vezes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.