Lucas 15
Tuhun Ndyoo sihin tyehen ñi (MIHNT) vs BKJ
1 Ta tandɨhɨ ra tava xuhun cuenda ra ndyaca ñaha ta ra iyo cuatyi, i tuhva ra sii ra Jesús vatyi cuñi ra tyizoho ra sa cahan ra.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Ta i cahan xehe ra fariseo ta ra maestro cuenda ley sa cuenda ra Jesús, ta i catyi ra: Ra ihya, cahan ra sihin ra iyo cuatyi, ta sasi ra sihin ra.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Tacuan ta i cahan ra Jesús sihin ra zɨquɨ minoo cuhva ta catyi ra:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 Yoo ndoho, ra iyo minoo ziendu mvee ticatyi zono, tatu cua naa minoo tɨ ¿atu ma zandoo ndo tandɨhɨ tɨ sicuhu? Ta cua nanducu ndo sii sa minoo tɨ cuan ndya nañihi ndo sii tɨ.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Ta cuhva sa cua nañihi ndo sii tɨ, cua cozo zoco ndo sii tɨ, ta zɨɨ xaan cua cuñi ndo.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Ta tatu sa nasaa ndo vehe ndo cua cana ndo sii amigo ndo ta sii ñiyɨvɨ yucu yatyi, ta cua catyi ndo: “Cuzɨɨ xaan iñi ndo sihin, vatyi i nañihi mvee ticatyi zone quɨtɨ sa cua naa.”
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Ta catyi sihin maa ndo vatyi zuun ñi cuhva cuan, zɨɨ xaan cua cuñi ángel gloria sa cuenda minoo ra cua ndu‑uu iñi cuatyi. Zɨɨ ca cua cuñi ángel sihin sa minoo ra cuan ta zɨquɨ sihin sa cumi xico sahun cumi tahan ñiyɨvɨ vaha sa ñahñi cuatyi ta ña zama ñu cuhva iyo ñu.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Ta inga tucu cuhva, tatu iyo minoo ñaha sa cumi usi tahan xuhun, ta tatu cua naa minoo xuhun ña. ¿Atu ma tyaa ña minoo candil ta natɨhvɨ ña sisi vehe ña ta nanducu ña xuhun cuan ndya cuhva ndya cua nañihi ña sii si?
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Ta tatu sa nañihi ña sii si, cua cana ña sii amigo ña ta sii ñiyɨvɨ yucu yatyi, ta cua catyi ña: “Cuzɨɨ xaan iñi ndo sihin, vatyi i nañihi xuhin sa cua naa.”
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Ta zuun ñi cuhva cuan catyi sihin maa ndo vatyi zɨɨ xaan cua cuñi ángel ra Ndyoo sa cuenda minoo ra cua ndu‑uu iñi cuatyi.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Tacuan ta i catyi tucu ra Jesús cuhva ya: Sicoo minoo ra, ta uu tahan zehe yɨɨ ra i sicoo.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ta minoo saha i catyi ra luhlu ca sihin zutu ra: “Tata, cuhvon ndaha tyiño sa tahan si sii.” Ta i natahvi zutu ra ndaha tyiño sa tahan si sii minoo minoo zehe ra.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Ta ña cuaha ñi quɨvɨ ta zɨquɨ i xico ra luhlu ca cuan tandɨhɨ cuii sa nacuhva zutu ra sii ra. Ta i zatahan ra xuhun ra, ta cuahan ra nusica. Ta yucuan i zanaa ra tandɨhɨ cuii xuhun ra sihin sa cuzɨɨ iñi ra. Ta zana xaan i sicoo ra.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Ta sa yaha zanaa ra tandɨhɨ, ta zɨquɨ i sicoo minoo tama ñuu cuan, ta i quisaha sizoco ra.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Tacuan ta sahan ra vehe minoo ra ñuu cuan. Ta i tasi ra cuan sii ra nu iyo quɨnɨ zono ra vatyi cua cuhva ra sa casi tɨ.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Ta i sizoco xaan ra ndya cuhva cuñi ra casi ra sa sasi quɨnɨ. Ta yoñi maa sa saha sa casi ra.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Tacuan ta i quisaha nacañi iñi ra ta i catyi ra: “Tandɨhɨ cuii muzu zuti, sasi vaha ra ndya cuhva ndoo ca sa sasi ra. Ta yuhvi, cuñi cahñi zoco sii.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Vityi cunanuhi nu ndyaa zuti, ta tyehen cua catyi sihin ra: Tata, sicoo cuatyi nuu Ndyoo ta nuu moo.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Zohon tuhun sa yɨvɨ ca zehun cuu sii, zoco cuhvon sa cui minoo muzun.” Tacuan i sica iñi ra.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ta i nduvita ra, ta i quihin ra ityi cua nanuhu ra ndya vehe zutu ra. Zoco sica ca vasi ra ta sa i ndyehe zutu ra sii ra. Ta i cundahvi iñi ra sii zehe ra, ta i cacono ra cua zatahan ra sii ra. Ta i sicunumi ra sii ra, ta i sihi ra xɨtɨ ra.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ta i catyi zehe ra sihin ra: “Tata, sicoo cuatyi nuu ra Ndyoo ta nuu moo. Zohon tuhun sa yɨvɨ ca zehun cuu sii.” Catyi ra.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Zoco i catyi zutu ra sihin muzu ra: “Ta ndyaca ndo zahma vaha ca, ta natyihi ndo sii ra. Ta tyihi ndo minoo xehe nundaha ra. Ta natyihi ndo zapato saha ra.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Ta cahñi ndo minoo zɨndɨquɨ luhlu, quɨtɨ xahan ca, vatyi casi yo, ta nacuzɨɨ xaan iñi yo.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Vatyi zehi, sa i zehi tuhun vatyi sa i sihi ra, ta vityi ndito ra. Cua naa ra ta vityi naquita ra.” Catyi zutu ra. Ta i quisaha zavaha ñu minoo vico. Ta zɨɨ xaan i cuñi ñu.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 Ta inga zehe ra cuan, ra nuu, zatyiño ra sisi cuhu. Ta cuhva sa cua nasaa ra ndya vehe, ta siñi ra yaa ta sa sata saha ñiyɨvɨ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Ta i cana ra sii minoo muzu, ta i ndaca tuhun ra ñaa sa cuu.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Ta i catyi muzu sihin ra: “Nasaa yañun, ta i tava zutun tyiño sa cuu minoo zɨndɨquɨ luhlu, quɨtɨ xahan xaan, vatyi vaha ñi i nasaa yañun.” Catyi ra.
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Ta i cuxaan xaan ra nuu cuan, ta ñá cuñi ra quɨhvɨ sisi vehe. Yucuan cuenda i quita zutu ra, ta i cana ra sii ra.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Zoco i catyi ra sihin zutu ra: “Ndyehe, sa cuaha xaan cuiya zatyiñe suhun, ta ñahñi cuhva sa ñá tyei yahvi sa cohon. Zoco numinoo saha ta ñá sohon minoo mvee luhlu sii, vatyi cua zavehi minoo vico sihin amigi.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Ta sa nasaa zehun, ra i zanaa xuhun moo sihin ñu zɨhɨ zɨɨ iñi, ta yatyi xaan sahñun minoo zɨndɨquɨ cuenda ra.” Catyi ra.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Tacuan ta i nacahan zutu ra, ta i catyi ra sihin ra: “Zehe luhli, ndyoon sihin tandɨhɨ cuii tyiemvu. Ta tandɨhɨ sa sii, sii tucu moo cuu.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Zoco vityi tahan si sa zacahnu yo vico ya ta cuzɨɨ xaan iñi yo vatyi i zehi tuhun vatyi sa i sihi yañun, ta vityi ndito ra. Cua naa ra ta naquita ra.”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.