Atos 22
Tuhun Ndyoo sihin tyehen ñi (MIHNT) vs NVT
1 Ndoho tata sahnu ta ndoho yañi xaa, tyizoho ndo tuhun cua quehin sihin ndo vityi vatyi ñahñi cuatyi i zavehi. Catyi ra.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Ta sa siñi ñiyɨvɨ vatyi cahan ra zahan hebreo ta i cutaxi ca ñu. Ta i catyi ra Pablo.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 Ra hebreo cui tañi maa ndo. I caqui ñuu Tarso, ñuu iyo cuenda Cilicia, zoco ñuu ya i sahnu mi vatyi i zacuehi sihin ra sahnu Gamaliel. Vaha xaan i zacuaha ra sii, cuhva iyo ley sa cuenda ñiyɨvɨ sahnu sii yo. Tandɨhɨ quɨvɨ sica iñi cuhva cua tyei yahvi sii Ndyoo sihin tandɨhɨ cuii añime tañi sica iñi tucu maa ndo.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ta quɨvɨ cuan i sahñi tahan xein sihin ñiyɨvɨ sino iñi sii ra Jesús, ta iyo ñu i sahñi. Ta i quihin sii rayɨɨ ta sii ñu zɨhɨ, ta i tyihi sii ñu vehe caa.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Sa ndaa cuu ra cu nuu sii zutu sihin tandɨhɨ ra sahnu vatyi maa ra cuu ra i saha tutu sii, sa sindyize ta sehin nu ndyaa ra hebreo yañi yo ñuu Damasco. Sehin sa nanduqui sii ñu sino iñi sii ra Jesús cua quisi ndyaque sii ñu ihya ñuu Jerusalén vatyi cua ndoho ñu.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Ta cuehin ta maa ora sa cuñi sei ñuu Damasco. Ta ta sica ñi i quituu minoo ñúhu ndisi xaan. Siconduu si sii.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 I nduve nu ñuhu. Ta zɨquɨ i siñi sa cahan minoo ra cahan ta catyi ra: “Saulo, Saulo. Ña vaha sa cahñi tohon sihin mi,” catyi ra.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ta i ndaca tuhin ta catyi: “¿Yoo ra cuun, tata?” Ta i catyi ra: “Yuhvi cui ra Jesús, ra ñuu Nazaret. Sihin mi sahñi tohon.” Catyi ra Jesús.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 I yuhu xaan ra ndɨhɨ sihin vatyi ndyehe ra ñúhu cuan, zoco ña siñi ra sa cahan ra cahan sihin.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Tacuan ta i catyi: “¿Ñaa sa cuñun zavehi tata?” Ta i catyi ra Jesús: “Nduviton ta cuhun ñuu Damasco. Indyacuan cua nacatyi ñiyɨvɨ suhun tandɨhɨ sa cua zavohon.”
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Zoco ñá cuu ndyehi. Ndaha i cuei zacuu ñuhu cuan. Yucuan cuenda i tɨɨn ra ndɨhɨ sihin ndehi, ta i sindyaca ra sii ndya ñuu Damasco.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Yucuan iyo minoo ra nañi Ananías. Zacahnu ra sii Ndyoo tañi catyi ley saha ra Moisés. Tandɨhɨ ñiyɨvɨ hebreo iyo yucuan catyi ñu vatyi ra vaha xaan cuu ra.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Saa ra Ananías nu ndyei ta i quisaha catyi ra: “Yoho yañi Saulo, cua ndundisi tucu ndyehun vityi.” Catyi ra. Ta zuun ñi caa cuhva cuan i ndundisi tucu ndyehi. Ta i cuu ndyehi sii ra Ananías.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Ta i catyi ra sihin: “Ndya ta sa naha ta cuhva ndya vityi i zacahnu ñiyɨvɨ sahnu sii yo sii ra Ndyoo, ta zuun ñi maa ra i casi suun ta tyiemvu vatyi cua coton ñaa sa cuñi ra zavohon ta cua ndyehun sii ra Jesús, ra ñahñi cuatyi iyo. Ta i saha ra Ndyoo sa cuɨñɨ moo tuhun cahan ra suhun.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Ta vityi cua nacatyun sihin ñiyɨvɨ nacahnu ñuu ñiyɨvɨ cuhva iyo ra. Cua nacatyun tandɨhɨ sa i ndyehun ta tandɨhɨ sa i tyizohon.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ta vityi ma cuatu con. Nduviton ta coo ndutyon cuenda ra Jesús. Ta cua zandasi ra cuatyun.”
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Tacuan i tahan si sii tañi sa nacatyi sihin ndo ta zɨquɨ i quisi nanuhi ndya ñuu Jerusalén ya. Sehin vehe ñuhu hebreo cua caca tahvi sii Ndyoo, ta i ndyehi sii ra Jesús.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Ta i cahan ra sihin ta catyi ra: “Zanumon, ta quiton yatyi ñi ñuu Jerusalén. Vatyi ma sino iñi ñiyɨvɨ ya sa nacatyun sihin ñu sa cuenda mi.”
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Tacuan ta i catyi sihin ra: “Tata, sito ñiyɨvɨ vatyi i sehin tandɨhɨ vehe ñuhu hebreo. Ta i tɨin sii ñiyɨvɨ sino iñi suun, ta i tyihi sii ñu vehe caa. Ta i cañi sii ñu.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Ta sito ñiyɨvɨ cuhva i sihi ra Esteban, ra i cahan xaan sa cuenda moo. Ta sito ñu vatyi tahan xaan iñi sa sahñi ñiyɨvɨ sii ra. Ta yuhvi cuu ra i sicumi zahma ndisi ra sahñi sii ra.”
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Zoco i catyi tucu ra Jesús sihin: “Cuahan vityi vatyi mi tava tyiño suun sa cohon sa cuenda mi, ta cua cuhun nu sica ca nu iyo inga ñiyɨvɨ, ñu yɨvɨ ñiyɨvɨ hebreo cuu.” Tacuan i nacatyi ra Pablo sa cahan ra sihin ñiyɨvɨ yuvehe nu ndyaa zandaru.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 I tyizoho ñiyɨvɨ sa cahan ra Pablo sa xihna ñi, zoco ñá tyizoho ca ñu sa quisaha cahan ra sa cuenda inga ñiyɨvɨ, ñu yɨvɨ ñiyɨvɨ hebreo cuu. I quisaha cana saa ñu ta catyi ñu: ¡Nacuu ra ya vatyi yɨvɨ sa vaha zavaha ra!
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 I cana saa ñu, ta i zavico ñu zahma ñu, ta i cañi ihno ñu ñiyɨtɨ ityi zɨquɨ.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Tacuan ta i catyi ra cu nuu sii zandaru vatyi nacundyaca zandaru sii ra Pablo sisi vehe. I catyi ra cu nuu sihin inga zandaru vatyi cua cañi ra sii ra sihin cuarta ndya cua nacatyi ra ñaa cuenda cana saa xaan ñiyɨvɨ. Cuñi ra cu nu coto ra ñaa cuatyi cuñi ñu sihin ra Pablo.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 I sihñi zandaru sii ra Pablo sihin minoo yutu sihin ñɨɨ. Ta zɨquɨ i quisaha catyi ra Pablo sihin minoo ra cu capitán: Ña saha ley ndo sa cañi ndo sii minoo ra ñuu Roma. Ta tañaha ca cuhin nuu ra juez, ndɨhɨ ca.
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ta sa siñi ra capitán sa cahan ra Pablo ta cuahan ra nu iyo ra cu nuu sii zandaru ta catyi ra: Zacuendon cuhva zavohon vatyi ra yucuan, ra ñuu Roma cuu ra.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Tacuan ta cuahan ra cu nuu sii zandaru nu ndyaa ra Pablo ta i ndaca tuhun ra sii ra ta catyi ra: ¿Atu ndisa cuii vatyi ra ñuu Roma cuun? Ta i catyi ra Pablo: Zuun.
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ta zɨquɨ i catyi ra cu nuu sii zandaru: Cuaha xaan xuhun i tyiyahvi ta i ndui ra ñuu Roma. Ta i catyi ra Pablo: Yuhvi, ra cuenda ñuu Roma cui vatyi i caqui minoo ñuu nu ndyaca ñaha ñuu Roma.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Tacuan i catyi ra Pablo, ta yatyi xaan i zandɨhɨ zandaru tuhun sa cua cañi ra sii ra. Ta i yuhu xaan ra cu nuu sii zandaru sa sito ra vatyi ra ñuu Roma cuu ra Pablo. Ta sa saha ra sa cuhñi zandaru sii ra.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Cuñi ra cu nuu sii zandaru coto ra ñaa cuatyi cuñi ñiyɨvɨ hebreo sihin ra Pablo. Yucuan cuenda inga quɨvɨ i zatitahan ra sii ra zutu nahnu sihin tandɨhɨ inga ra ñiñi. Tacuan ta i ndasi zandaru sii ra Pablo ta sindyaca ra sii ra nu titahan ra cuan.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.