Atos 22
Tuhun Ndyoo sihin tyehen ñi (MIHNT) vs ACF
1 Ndoho tata sahnu ta ndoho yañi xaa, tyizoho ndo tuhun cua quehin sihin ndo vityi vatyi ñahñi cuatyi i zavehi. Catyi ra.
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Ta sa siñi ñiyɨvɨ vatyi cahan ra zahan hebreo ta i cutaxi ca ñu. Ta i catyi ra Pablo.
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 Ra hebreo cui tañi maa ndo. I caqui ñuu Tarso, ñuu iyo cuenda Cilicia, zoco ñuu ya i sahnu mi vatyi i zacuehi sihin ra sahnu Gamaliel. Vaha xaan i zacuaha ra sii, cuhva iyo ley sa cuenda ñiyɨvɨ sahnu sii yo. Tandɨhɨ quɨvɨ sica iñi cuhva cua tyei yahvi sii Ndyoo sihin tandɨhɨ cuii añime tañi sica iñi tucu maa ndo.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 Ta quɨvɨ cuan i sahñi tahan xein sihin ñiyɨvɨ sino iñi sii ra Jesús, ta iyo ñu i sahñi. Ta i quihin sii rayɨɨ ta sii ñu zɨhɨ, ta i tyihi sii ñu vehe caa.
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Sa ndaa cuu ra cu nuu sii zutu sihin tandɨhɨ ra sahnu vatyi maa ra cuu ra i saha tutu sii, sa sindyize ta sehin nu ndyaa ra hebreo yañi yo ñuu Damasco. Sehin sa nanduqui sii ñu sino iñi sii ra Jesús cua quisi ndyaque sii ñu ihya ñuu Jerusalén vatyi cua ndoho ñu.
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 Ta cuehin ta maa ora sa cuñi sei ñuu Damasco. Ta ta sica ñi i quituu minoo ñúhu ndisi xaan. Siconduu si sii.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 I nduve nu ñuhu. Ta zɨquɨ i siñi sa cahan minoo ra cahan ta catyi ra: “Saulo, Saulo. Ña vaha sa cahñi tohon sihin mi,” catyi ra.
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ta i ndaca tuhin ta catyi: “¿Yoo ra cuun, tata?” Ta i catyi ra: “Yuhvi cui ra Jesús, ra ñuu Nazaret. Sihin mi sahñi tohon.” Catyi ra Jesús.
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 I yuhu xaan ra ndɨhɨ sihin vatyi ndyehe ra ñúhu cuan, zoco ña siñi ra sa cahan ra cahan sihin.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Tacuan ta i catyi: “¿Ñaa sa cuñun zavehi tata?” Ta i catyi ra Jesús: “Nduviton ta cuhun ñuu Damasco. Indyacuan cua nacatyi ñiyɨvɨ suhun tandɨhɨ sa cua zavohon.”
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Zoco ñá cuu ndyehi. Ndaha i cuei zacuu ñuhu cuan. Yucuan cuenda i tɨɨn ra ndɨhɨ sihin ndehi, ta i sindyaca ra sii ndya ñuu Damasco.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 Yucuan iyo minoo ra nañi Ananías. Zacahnu ra sii Ndyoo tañi catyi ley saha ra Moisés. Tandɨhɨ ñiyɨvɨ hebreo iyo yucuan catyi ñu vatyi ra vaha xaan cuu ra.
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Saa ra Ananías nu ndyei ta i quisaha catyi ra: “Yoho yañi Saulo, cua ndundisi tucu ndyehun vityi.” Catyi ra. Ta zuun ñi caa cuhva cuan i ndundisi tucu ndyehi. Ta i cuu ndyehi sii ra Ananías.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Ta i catyi ra sihin: “Ndya ta sa naha ta cuhva ndya vityi i zacahnu ñiyɨvɨ sahnu sii yo sii ra Ndyoo, ta zuun ñi maa ra i casi suun ta tyiemvu vatyi cua coton ñaa sa cuñi ra zavohon ta cua ndyehun sii ra Jesús, ra ñahñi cuatyi iyo. Ta i saha ra Ndyoo sa cuɨñɨ moo tuhun cahan ra suhun.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Ta vityi cua nacatyun sihin ñiyɨvɨ nacahnu ñuu ñiyɨvɨ cuhva iyo ra. Cua nacatyun tandɨhɨ sa i ndyehun ta tandɨhɨ sa i tyizohon.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Ta vityi ma cuatu con. Nduviton ta coo ndutyon cuenda ra Jesús. Ta cua zandasi ra cuatyun.”
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 Tacuan i tahan si sii tañi sa nacatyi sihin ndo ta zɨquɨ i quisi nanuhi ndya ñuu Jerusalén ya. Sehin vehe ñuhu hebreo cua caca tahvi sii Ndyoo, ta i ndyehi sii ra Jesús.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Ta i cahan ra sihin ta catyi ra: “Zanumon, ta quiton yatyi ñi ñuu Jerusalén. Vatyi ma sino iñi ñiyɨvɨ ya sa nacatyun sihin ñu sa cuenda mi.”
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Tacuan ta i catyi sihin ra: “Tata, sito ñiyɨvɨ vatyi i sehin tandɨhɨ vehe ñuhu hebreo. Ta i tɨin sii ñiyɨvɨ sino iñi suun, ta i tyihi sii ñu vehe caa. Ta i cañi sii ñu.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Ta sito ñiyɨvɨ cuhva i sihi ra Esteban, ra i cahan xaan sa cuenda moo. Ta sito ñu vatyi tahan xaan iñi sa sahñi ñiyɨvɨ sii ra. Ta yuhvi cuu ra i sicumi zahma ndisi ra sahñi sii ra.”
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 Zoco i catyi tucu ra Jesús sihin: “Cuahan vityi vatyi mi tava tyiño suun sa cohon sa cuenda mi, ta cua cuhun nu sica ca nu iyo inga ñiyɨvɨ, ñu yɨvɨ ñiyɨvɨ hebreo cuu.” Tacuan i nacatyi ra Pablo sa cahan ra sihin ñiyɨvɨ yuvehe nu ndyaa zandaru.
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 I tyizoho ñiyɨvɨ sa cahan ra Pablo sa xihna ñi, zoco ñá tyizoho ca ñu sa quisaha cahan ra sa cuenda inga ñiyɨvɨ, ñu yɨvɨ ñiyɨvɨ hebreo cuu. I quisaha cana saa ñu ta catyi ñu: ¡Nacuu ra ya vatyi yɨvɨ sa vaha zavaha ra!
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 I cana saa ñu, ta i zavico ñu zahma ñu, ta i cañi ihno ñu ñiyɨtɨ ityi zɨquɨ.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Tacuan ta i catyi ra cu nuu sii zandaru vatyi nacundyaca zandaru sii ra Pablo sisi vehe. I catyi ra cu nuu sihin inga zandaru vatyi cua cañi ra sii ra sihin cuarta ndya cua nacatyi ra ñaa cuenda cana saa xaan ñiyɨvɨ. Cuñi ra cu nu coto ra ñaa cuatyi cuñi ñu sihin ra Pablo.
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 I sihñi zandaru sii ra Pablo sihin minoo yutu sihin ñɨɨ. Ta zɨquɨ i quisaha catyi ra Pablo sihin minoo ra cu capitán: Ña saha ley ndo sa cañi ndo sii minoo ra ñuu Roma. Ta tañaha ca cuhin nuu ra juez, ndɨhɨ ca.
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Ta sa siñi ra capitán sa cahan ra Pablo ta cuahan ra nu iyo ra cu nuu sii zandaru ta catyi ra: Zacuendon cuhva zavohon vatyi ra yucuan, ra ñuu Roma cuu ra.
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Tacuan ta cuahan ra cu nuu sii zandaru nu ndyaa ra Pablo ta i ndaca tuhun ra sii ra ta catyi ra: ¿Atu ndisa cuii vatyi ra ñuu Roma cuun? Ta i catyi ra Pablo: Zuun.
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Ta zɨquɨ i catyi ra cu nuu sii zandaru: Cuaha xaan xuhun i tyiyahvi ta i ndui ra ñuu Roma. Ta i catyi ra Pablo: Yuhvi, ra cuenda ñuu Roma cui vatyi i caqui minoo ñuu nu ndyaca ñaha ñuu Roma.
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Tacuan i catyi ra Pablo, ta yatyi xaan i zandɨhɨ zandaru tuhun sa cua cañi ra sii ra. Ta i yuhu xaan ra cu nuu sii zandaru sa sito ra vatyi ra ñuu Roma cuu ra Pablo. Ta sa saha ra sa cuhñi zandaru sii ra.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Cuñi ra cu nuu sii zandaru coto ra ñaa cuatyi cuñi ñiyɨvɨ hebreo sihin ra Pablo. Yucuan cuenda inga quɨvɨ i zatitahan ra sii ra zutu nahnu sihin tandɨhɨ inga ra ñiñi. Tacuan ta i ndasi zandaru sii ra Pablo ta sindyaca ra sii ra nu titahan ra cuan.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.