Apocalipse 14
Tuhun Ndyoo sihin tyehen ñi (MIHNT) vs VC
1 Tacuan ta zɨquɨ i ndyehi vatyi nandyaa ra cu Mvee Ticatyi ra Ndyoo xiñi yucu Sión. Ta sihin ra ndɨhɨ ziendu uu xico cumi mil tahan ñiyɨvɨ. Maa ñi ñiyɨvɨ sa ndyaa zɨvɨ ra cu Mvee Ticatyi ta zɨvɨ Zutu ra yɨquɨ nuu ñu.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Ta zɨquɨ i siñi minoo nduzu sa quita andɨvɨ. Cuu si tañi nduzu sa cucayu cuaha xaan yuu ta tañi nduzu iyo tatu ñihi xaan cahan zavi. Ta siñi nduzu sa zavacu ñiyɨvɨ arpa.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Ta sata ñiyɨvɨ minoo yaa saa ityi nuu ra ndyaa nu tyayu cahnu ta nuu sa cumi tahan quɨtɨ sa yucu sihin ra ta nuu ra sahnu ndyaca ñaha, ndɨhɨ ca. Ta yoñi ca cuu cutuhva yaa cuan, maa ñi sa ziendu uu xico cumi mil tahan ñiyɨvɨ sa i cacu nu yucu ñiyɨvɨ ñuu ñiyɨvɨ sito sii si.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Maa ñu cuu ñu sa ñá zavaha ndya vaha ñi. Ñá quixi zana rayɨɨ sihin ndya vaha ñi ñaha. Ñahñi maa cuatyi zavaha ñu caña ñi. Ta ndyico ñu sii ra cu Mvee Ticatyi vazu ndyaca maa cuahan ra. Cacu ñu nu yucu ñiyɨvɨ ñuu ñiyɨvɨ, ta cuu ñu tañi sa xihna cuii ñi ofrenda cua ñihi ra Ndyoo ta ra cu Mvee Ticatyi.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Yoñi cuu catyi vatyi vatya ñu vatyi ña tuhva ñu cahan cuendu. Ta ñahñi maa cuatyi ñu iyo ityi nuu ra Ndyoo.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Tacuan i cuu si ta zɨquɨ i ndyehi vatyi ndava minoo ángel ta cuahan ra zava mahñu andɨvɨ sa quisi catyi ra Tuhun Ndyoo sa ma cunaa, ta nacatyi ra yozo caa cua zacacu ra Ndyoo sii ñiyɨvɨ. I zacoto ra tuhun cuan sii ñiyɨvɨ iyo ñuu ñiyɨvɨ, sii ñiyɨvɨ zɨɨn zɨɨn nación ta zɨɨn zɨɨn ñuu ta zɨɨn zɨɨn tata. Ta sii ñiyɨvɨ cahan zahan ta sii ñiyɨvɨ cahan tyehen ñi.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Saa xaan i cahan ra, ta i catyi ra: Nayuhu ndo sii ra Ndyoo, ta zacahnu ndo sii ra vatyi sa saa cuhva cua tyicuhva ra sii ñiyɨvɨ. Zacahnu ndo sii ra i zavaha andɨvɨ ta ñuu ñiyɨvɨ ta tyañuhu ta tandɨhɨ zoco ndutya.
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Ta i sindyico inga ángel sii ángel sa xihna ñi cuan, ta catyi ra: Sa tɨvɨ ñuu cahnu Babilonia vatyi i zatɨvɨ ñiyɨvɨ ñuu cuan sii tandɨhɨ ñuu ñiyɨvɨ sihin tandɨhɨ cuatyi sa quiñi xaan i zavaha ñu.
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Tacuan i catyi ángel cu uu cuan, ta i sindyico inga ángel sii ra, ta saa xaan cahan tucu ra ta catyi ra: Yoo ñiyɨvɨ cua zacahnu sii quɨtɨ cuan a sii sa zavaha ñiyɨvɨ cuhva caa tɨ, a tatu saha ñiyɨvɨ sa cundyaa marca tɨ yɨquɨ nuu ñu a ndaha ñu.
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 Cuaha xaan cuaha xaan tundoho cua ndyehe ñu zavaha cuhva cuan vatyi cua zandoho ra Ndyoo sii ñu. Sa cuxaan xaan ra vityi, ta cua tasi tuñi ra sii ñiyɨvɨ zavaha cuhva cuan ityi nuu ángel ra ta ityi nuu ra cu Mvee Ticatyi vatyi cua tyihi ra sii ñu nu cayu ñúhu sihin azufre.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Ñiyɨvɨ zacahnu sii quɨtɨ cuan a sii sa zavaha ñiyɨvɨ cuhva caa tɨ, a tatu saha ñu cundyaa marca a zɨvɨ tɨ sii ñu, cua cayu ñu. Cua cayu ñu ñiyaca ta ndyiyaca, ta cua ndaa ñuhma ñu tandɨhɨ cuii tyiemvu.
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Yucuan cuenda cuñi si vatyi ñiyɨvɨ cuenda ra Ndyoo, yoo ñu tyaa yahvi sa cahan ra ta sino xaan iñi ñu sii ra Jesucristo, cuñi si vatyi nacundyee xaan iñi ñu. Catyi ángel cuan.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Ta zɨquɨ i siñi minoo nduzu sa quita andɨvɨ, ta catyi si sihin: “Vityi ta ityi nuu ca zɨɨ xaan cuu sii ñiyɨvɨ sino iñi sii ra ndyaca ñaha sii yo cuee ca sa cuu ñu. Avi, catyi Tatyi Ii ra Ndyoo vatyi cua quitatu ñu sihin tyiño ñu, ta sa vaha sa i zavaha ñu cua cuhun si gloria sihin ñu.”
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Tacuan ta zɨquɨ i nandyehi, ta i ndyehi minoo vico cuisi, ta nuu si ndyaa minoo ra caa tañi caa ra i quisi ndya gloria. Ñoho minoo corona xuhun cuaan xiñi ra, ta ndaha ra minoo mityi cutya, xaan xaan si.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Ta i quita inga ángel ndya nu ndyaa ra Ndyoo, ta i cana saa ra ta cahan ra sihin ra ndyaa nu vico cuan, ta i catyi ra: Sa saa si cuhva nacuhun ndaha tyiñon vatyi sa sityi xaan sa iyo ñuu ñiyɨvɨ. Cahndyon sii si ta nacuhun. Catyi ra.
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Ta zɨquɨ ra ndyaa nu vico cuan i zayaha ra mityi ra nuu ñuu ñiyɨvɨ, ta i naquihin ra ndaha tyiño ra.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Yaha cuan ta zɨquɨ i quita inga ángel ndya nu ndyaa ra Ndyoo andɨvɨ, ta ndyizo tucu maa ra minoo mityi cutya ta xaan xaan si.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Ta i quita inga tucu ángel ndya nu ndyaa altar. Maa ra ndyizo tyiño nu cayu ñúhu nu altar. Ta i cana saa ra ta catyi ra sihin ra ndyizo mityi xaan cuan: Sa sityi xaan yucu vixi uva sa iyo ñuu ñiyɨvɨ. Yucuan cuenda cahndyon sii si.
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Ta zɨquɨ i zayaha ángel cuan mityi ra nu ñuu ñiyɨvɨ ta sahndya ra yucu vixi uva sa iyo ñuu ñiyɨvɨ, ta i tyihi ra sii si nu cua quita ndutya si vatyi yucuan cuu nu cua cuxaan xaan ra Ndyoo sihin ñiyɨvɨ.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Sata ñuu cuu nu i sañi ra yucu vixi uva cuan. Ta cuaha xaan nɨñɨ si i quita nu i sañi ra sii si. Yaha xaan cuaha nɨñɨ i quita. Cono xaan i nduu si. I ndaa si, ta saa si ndya freno caballo sa zucu. Ta i saa si uñi ziendu kilómetro nu ñuhu cuhva i sino si.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.