Mateus 22
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NTLH
1 Te ni̱ ka'a̱n Jesús ɨnga̱ tu̱'un yátá jíín‑de jíná'an‑de:
1 De novo Jesus usou parábolas para falar ao povo. Ele disse:
2 Ñuu̱ nátu̱'un andɨ́vɨ́ kúu nátu̱'un ɨɨn rey ja̱ ní sá'a‑de ɨɨn viko tánda'a já kúu se̱'e‑de.
2 — O
3 Te ni̱ tájí‑de mozo‑de kuaka̱na xini̱ táká ña̱yɨvɨ ní kastu̱'ún‑de nuu̱, ná kíi‑i. Ko ña̱yɨvɨ‑ún, tú ní kákuni̱‑i kii‑i.
3 Depois mandou os empregados chamarem os convidados, mas eles não quiseram vir.
4 Te ni̱ tájí tuku‑de yaku̱‑ga̱ mozo‑de kája'a̱n. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Kachi̱ nuu̱ ñáyɨvɨ ní kana‑ri̱ xini̱‑ún: A ni̱ sátu̱'a‑ri̱ ja̱ kúxíni‑yó. Ni̱ ja'ni‑rí xndɨkɨ̱‑rí jíín kɨ́tɨ xá'án, te ndɨ'ɨ a íó tu̱'a. Ña'a̱n viko tánda'a jíná'an‑ró. Achi̱‑ro̱.
4 Então mandou outros empregados com o seguinte recado: “Digam aos convidados que tudo está preparado para a festa. Já matei os bezerros e os bois gordos, e tudo está pronto. Que venham à festa!”
5 Ko ña̱yɨvɨ‑ún, tú ní kájítú iní‑i. Te kája'a̱n‑i tiñu máá‑i, ɨɨn‑i ichi rancho‑i, te ɨnga̱‑i nuu̱ ndátíñu‑i.
5 — Mas os convidados não se importaram com o convite e foram tratar dos seus negócios: um foi para a sua fazenda, e outro, para o seu armazém.
6 Te sava‑ga̱‑i, ni̱ ka̱katɨɨn‑i mozo‑de, te ni̱ kaja̱'a‑i tuka̱ nuu̱‑dé, te ni̱ kaja'ni‑í‑de.
6 Outros agarraram os empregados, bateram neles e os mataram.
7 Te ni̱ jini tu̱'un rey. Te ni̱ kiti̱ ini̱‑de. Te ni̱ tájí‑de soldado‑de kája'a̱n. Te ni̱ xnáa‑dé ña̱yɨvɨ ní ka̱ja'ni ndɨ́yi‑ún. Te ni̱ ja'mu‑de ñuu̱‑i.
7 O rei ficou com tanta raiva, que mandou matar aqueles assassinos e queimar a cidade deles.
8 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n rey jíín mozo‑de: Ja̱ndáa̱, ja̱ víko tánda'a, a íó tu̱'a. Ko ña̱yɨvɨ ní kana‑ri̱ xini̱‑ún, tú va̱'a ña̱yɨvɨ kákuu‑i.
8 Depois chamou os seus empregados e disse: “A minha festa de casamento está pronta, mas os convidados não a mereciam.
9 Núsáá te kuá'án jíná'an‑ró ondé nuu̱ náketá'an ichi yatá ñúu̱. Te kana‑ró xiní na̱saa ña̱yɨvɨ ní'i̱n‑ro̱, ná kíi‑i nuu̱ víko tánda'a yá'a. Achí‑de.
9 Agora vão pelas ruas e convidem todas as pessoas que vocês encontrarem.”
10 Te ni̱ kenda koyo mozo‑de kája'a̱n ta̱ká‑ni ichi. Te ni̱ stútú‑de na̱saa ña̱yɨvɨ ní kani'i̱n‑dé: Ɨɨn jínu‑ni ña̱yɨvɨ vá'a jíín ñáyɨvɨ ú'u̱. Te viko tánda'a‑ún ni̱ chítú ndɨ́ɨ jíín ñáyɨvɨ.
10 — Então os empregados saíram pelas ruas e reuniram todos os que puderam encontrar, tanto bons como maus. E o salão de festas ficou cheio de gente.
11 Te ni̱ kɨ̱vɨ rey ini̱ ve̱'e ja̱ ndé'é‑de nuu̱ ñáyɨvɨ ní kataka̱. Te ni̱ jini̱‑de nuu̱ ɨ́ɨn cha̱a ja̱ tú ñú'un‑de sa'ma víko tánda'a.
11 Quando o rei entrou para ver os convidados, notou um homem que não estava usando roupas de festa
12 Te ni̱ kachi̱‑de jíín cháa‑ún: Amigo, ndasa ni̱ kɨ̱vɨ‑ró yá'a ja̱ ná tú ñú'un‑ró sá'ma víko tánda'a, áchí‑de. Te máá cháa‑ún, tú ní ká'a̱n kutɨ‑dé.
12 e perguntou: “Amigo, como é que você entrou aqui sem roupas de festa?”
13 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n rey jíín cháa kájatíñu‑ún: Tɨɨn‑ró te ku'ni̱‑ro̱ ndá'a‑dé ja'a̱‑dé, te kiñi'in‑ró‑de ná kí'i̱n‑de nuu̱ ñáa yata̱ ké'e. Yúan nde'e̱‑de te nakaji‑dé ñii yú'u‑dé.
13 Então o rei disse aos empregados: “Amarrem os pés e as mãos deste homem e o joguem fora, na escuridão. Ali ele vai chorar e ranger os dentes de desespero.”
14 Chi ni̱ kana‑ri̱ xini̱ kuá'a̱‑í, ko yaku̱‑ni‑i ni̱ ka̱ji‑ri̱, áchí‑ya̱.
14 E Jesus terminou, dizendo:
15 Yúan‑na te kája'a̱n cha̱a fariseo. Te ni̱ kanda̱tu̱'ún máá‑de nú ndasa tɨɨn yátá‑de‑ya̱ jíín tú'un ká'a̱n‑ya̱.
15 Os fariseus saíram e fizeram um plano para conseguir alguma prova contra Jesus.
16 Te ni̱ ka̱tájí‑de cha̱a káskuá'a jíín máá‑de jíín cháa herodiano kája'a̱n nuu̱‑yá. Te ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Maestro, kájini̱‑ná ja̱ ká'a̱n ndaa̱‑ní te stá'a̱n ndaa̱‑ní ichi Dios. Te tú yú'ú‑ní jíto‑ní ni ɨɨn cha̱a, chi̱ tú ndé'é‑ní ndasa jíto ta̱ká cha̱a.
16 Então mandaram que alguns dos seus seguidores e alguns membros do partido de Herodes fossem dizer a Jesus: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto, ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige e não se importa com a opinião dos outros, nem julga pela aparência.
17 Núsáá te kachi̱‑ní nuu̱‑ná jíná'an‑ná: Ndasa kachi̱‑ní, á kuu kua̱'a‑yó xú'ún yóo̱ nuu̱ César xí túu, áchí‑de.
17 Então o que o senhor acha: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
18 Ko Jesús, ni̱ juku̱'un ini̱‑ya̱ já xndá'ú‑de‑ya̱ kákuni̱‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Cha̱a uu̱ xini̱ kákuu‑ró. Naja̱ kájito nchaa̱‑ro̱ rúu̱.
18 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
19 Stá'a̱n xu̱'ún yóo̱ jián ná ndé'é‑rí. Achí‑ya̱ jíín‑de. Te ni̱ ka̱stá'a̱n‑de ɨɨn peso máá‑de nuu̱‑yá.
19 Tragam a moeda com que se paga o imposto! Trouxeram a moeda,
20 Yúan‑na te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Ndé cha̱a kúu cha̱a ncháá nuu̱ yá'a, jíín tú'un yóso yá'a, áchí‑ya̱.
20 e ele perguntou:
21 Te ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: César kúu, áchí‑de. Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Kua̱'a ja̱ xíin César nuu̱ César, te ja̱ xíin Dios nuu̱ Dios núsáá, áchí‑ya̱.
21 Eles responderam: — São do Imperador. Então Jesus disse:
22 Te nuu̱ ní ka̱jini so̱'o‑de tu̱'un yá'a, te ni̱ ka̱naa iní‑de, te ni̱ ka̱xndóo‑de‑ya̱, te kája'a̱n‑de.
22 Eles ficaram admirados quando ouviram isso. Então deixaram Jesus e foram embora.
23 Te suni kɨvɨ̱‑ún ni̱ ja̱koyo cha̱a saduceo nuu̱‑yá. Cha̱a‑ún káka'a̱n‑de ja̱ tú nachaku̱ kutɨ ndɨ́yi. Te ni̱ kajika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱:
23 Naquele mesmo dia chegaram perto de Jesus alguns saduceus , afirmando que ninguém ressuscita.
24 Maestro, Moisés ni̱ ka'a̱n‑de: Nú ɨɨn cha̱a kuu̱‑de, te nú tú se̱'e‑de ní íó. Te ñani̱‑de, ná náta̱nda'a jíín ñásɨ́'ɨ́‑de, te ndukani‑de tata̱ ñani̱‑de.
24 Eles disseram a Jesus: — Mestre, Moisés ensinou assim: “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
25 Te jíín‑ná ni̱ ka'i̱o usia̱ ñani̱. Te cha̱a núú ni̱ ta̱nda'a‑dé. Te ni̱ ji'i̱‑de. Te tú se̱'e‑de ní íó. Te ni̱ xndóo‑de ñasɨ́'ɨ́‑de nuu̱ ñaní‑de.
25 Acontece que havia entre nós sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos. Assim, ele deixou a viúva para o segundo irmão.
26 Te suni súan ni̱ ta'a̱n cha̱a uu̱, te suni súan cha̱a uni̱, onde̱ ndɨ́'usiá‑de.
26 A mesma coisa aconteceu com este, e também com o terceiro, e, finalmente, com todos os sete.
27 Te nuu̱ ní kaji'i̱ ndɨ́'usiá‑de, te suni ni̱ ji'i̱ máá ñá'an‑ún.
27 Depois de todos eles, a mulher também morreu.
28 Núsáá te kɨvɨ̱ náchaku̱ ta̱ká ndɨ̱yi, te ja̱ ndɨ́'usiá‑de ndé ɨɨn‑de kuu‑ña ñásɨ́'ɨ́‑de. Chi̱ ndɨ'ɨ‑de ni̱ kancha̱ka‑de‑ña, áchí‑de jíín‑yá.
28 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
29 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n Jesús: Máni kástɨ́vɨ́‑ró tú'un, chi̱ tú kájuku̱'un ini̱‑ro̱ jíín tutú ii̱, ni jíín fuerza Dios.
29 Jesus respondeu:
30 Chi̱ kɨvɨ̱ náchaku̱‑de ma̱'ñú ndɨ́yi, ni cha̱a tú ta̱nda'a‑dé jíín ñásɨ́'ɨ́, ni ña'an tú koo yii‑ñá. Chi̱ nduu‑de nátu̱'un ndajá'a̱ Dios andɨ́vɨ́.
30 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
31 Te sɨkɨ̱ ndɨ́yi ja̱ náchaku̱, á tú ní káka'u‑ró tutú ja̱ ní ka'a̱n Dios jíín‑ró:
31 E, quanto à ressurreição dos mortos, será que vocês nunca leram o que Deus disse? Ele afirmou:
32 Máá‑rí kúu Dios Abraham, Dios Isaac, Dios Jacob, áchí‑ya̱. Ko nasu̱ Dios cha̱a ni̱ kaji'i̱ kúu‑ya̱, chi̱ sua Dios cha̱a káichaku̱ kúu‑ya̱, áchí Jesús jíín‑de.
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.” E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos.
33 Te ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ ka̱naa iní‑i ni̱ ka̱jini so̱'o‑i tu̱'un stá'a̱n‑ya̱.
33 Quando a multidão ouviu isso, ficou admirada com o ensinamento dele.
34 Yúan‑na te cha̱a fariseo, ni̱ ka̱jini so̱'o‑de ja̱ ní kundéé‑yá jíín cháa saduceo, te ni̱ ka̱ndutútú‑de.
34 Os fariseus se reuniram quando souberam que Jesus tinha feito os saduceus calarem a boca.
35 Te ɨɨn máá‑de, ja̱ kúu‑de maestro ley, ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱ náva̱'a koto nchaa̱‑de‑ya̱ kuní‑de:
35 E um deles, que era mestre da Lei , querendo conseguir alguma prova contra Jesus, perguntou:
36 Maestro, ndéja̱ kúu tu̱'un tá'ú tíñu kánúú xáa̱n‑gá nuu̱ tutú ley, áchí‑de.
36 — Mestre, qual é o mais importante de todos os mandamentos da Lei ?
37 Te ni̱ kachi̱ Jesús jíín‑de: Kumani̱‑ro̱ jíín máá Tatá‑ro̱ Dios onde̱ jíín iní jíín añú‑ro̱, jíín nɨ́ɨ́ núu̱ jiní tuní‑ro̱, áchí.
37 Jesus respondeu:
38 Ya̱'á kúu tu̱'un tá'ú tíñu kánúú xáa̱n‑gá.
38 Este é o maior mandamento e o mais importante.
39 Te tu̱'un uu̱ kúu suni nátu̱'un ɨnga̱‑ún: Kundá'ú ini̱‑ro̱ tá'an‑ró nátu̱'un kúndá'ú ini̱‑ro̱ máá‑ró, áchí.
39 E o segundo mais importante é parecido com o primeiro: “Ame os outros como você ama a você mesmo.”
40 Te chi̱i ndendúú tu̱'un yá'a kándee ta̱ká tutu̱ ley, jíín táká tutu̱ cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios, áchí‑ya̱.
40 Toda a Lei de Moisés e os ensinamentos dos
41 Te nini ká'i̱in tútú cháa fariseo yúan, te Jesús ni̱ jika̱ tu̱'ún‑yá‑de:
41 Quando os fariseus estavam reunidos, Jesus perguntou a eles:
42 Ndasa kájani ini̱‑ro̱ já kúu Cristo. Ndé Se̱'e kúu‑ya̱, áchí‑ya̱. Te ni̱ kakachi̱‑de jíín‑yá: Se̱'e David kúu‑ya̱, áchí‑de.
42 — O que vocês pensam sobre o — De Davi! — responderam eles.
43 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Te naja̱ ní sá'a Espíritu ja̱ David skúnání‑de‑ya̱ Jito'o̱‑de núsáá. Chi ni̱ ka'a̱n‑de:
43 Jesus tornou a perguntar:
44 Máá Tatá Dios, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín Jíto'o̱‑ri̱: Nungo̱o‑ró íchi ndává'a‑ri̱ nini ná chúkú‑rí cha̱a kájito u'u̱ róó kuu‑de teyu̱ kuxndíi ja'a̱‑ro̱, áchí.
44 “O Senhor Deus disse ao meu Senhor:
45 Te nú Jito'o̱ ni̱ ka'a̱n David jíín‑yá, te ndasa kúu máá‑yá se̱'e‑de núsáá, áchí‑ya̱.
45 Portanto, se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
46 Te ni ɨɨn‑de tú ní kúu xndíó káni kutɨ‑dé tu̱'un nuu̱‑yá. Te ni tuká ní chúndéé iní ni ɨɨn‑de kaka̱ tu̱'ún‑de‑ya̱ ondé kɨvɨ̱‑ún.
46 Ninguém podia responder mais nada, e daquele dia em diante não tiveram coragem de lhe fazer mais perguntas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.