Marcos 5

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Te ni̱ ja̱koyo‑ya̱ ɨngá lado mar ndañúu̱ Gadara.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Te ni̱ kenda‑ya̱ iní barco‑ún. Te onde̱ ve'e añú ni̱ kenda ɨɨn cha̱a tá'a̱n tachi̱ kíni, te ni̱ ketá'an‑ni‑de jíín‑yá.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 Te ncháá‑de ma̱'ñú vé'e añú. Te tú ni ɨɨn kúndéé kú'ni̱‑de jíín cadena.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Chi̱ kua'a̱ xáa̱n jínu ni̱ nu'ni̱‑de jíín manea jíín cadena. Ko cadena‑ún, ndɨ'ɨ‑ni ni̱ ja'nu̱ sava‑de. Te manea‑ún, ndɨ'ɨ‑ni ni̱ kukuáchí ní sá'a‑de. Te tú ni ɨɨn kúndéé jíín‑de ka'nu̱‑de.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Te ta̱ká kɨvɨ̱ ndúú ñúú‑ni jíka‑de yuku jíín má'ñú vé'e añú. Te kána jíín‑de, te stují‑dé máá‑de jíín yúu̱.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Te ni̱ jini̱‑de ja̱ á jíká‑ga̱ va̱i Jesús. Te ni̱ chaa‑de corre kua'a̱n‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ jukuiñi̱ jítɨ́‑de nuu̱‑yá.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 Te ni̱ kana kó'ó‑de: Na̱ún sá'a‑ní jíín‑ná Jesús, Se̱'e Dios, I'a̱ kúñá'nu xaa̱n. Ká'a̱n nda̱'ú‑ná jíín‑ní onde̱ jíín Dios, ma̱ xndó'o‑ní náá, áchí‑de.
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 Chi ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Tachi̱ kíni, kenda ki'i̱n‑ro̱ iní cha̱a yá'a, áchí‑ya̱.
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑yá‑de: Na̱ún nání‑ró. Te máá‑de, ni̱ ka'a̱n‑de: Cha̱a kua'a̱ xáa̱n nání‑ná, chi̱ kua'a̱‑ná íó, áchí‑de.
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 Te ni̱ ka'a̱n nda̱'ú‑de jíín‑yá ja̱ má kíñi'in‑ya̱‑dé ñuu̱‑ún ki'i̱n‑de.
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Te yani yuku yúan íó ɨɨn tɨku'ni̱ ká'nu kɨnɨ̱ kájitu‑tɨ̱.
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 Te tachi̱ kíni‑ún, ni̱ kaka'a̱n nda̱'ú jíín‑yá: Tájí‑ní náá ná kíngoyo‑ná kɨ̱vɨ‑ná ini̱ kɨnɨ̱ yúan, áchí.
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 Te Jesús, ni̱ ja̱'a‑ya̱ tú'un. Te ni̱ kenda tachi̱ kíni‑ún kája'a̱n. Te ni̱ kɨ̱vɨ koyo ini̱ kɨnɨ̱. Te tɨku'ni̱ kɨnɨ̱‑ún, ni̱ ka̱jungoyo‑tɨ̱ ɨ́ɨn yukáva onde̱ ini̱ mar. Te kɨnɨ̱‑ún íó nátu̱'un uu̱ mil‑tɨ̱. Te nuu̱ mar ni̱ kaji'i̱‑tɨ̱.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Te cha̱a kándi̱to‑tɨ̱ yúan, ni̱ ka̱jinu‑de. Te ni̱ kaka̱stu̱'ún‑de nuu̱ ñúu̱ jíín núu̱ rancho. Te ni̱ cha̱koyo ña̱yɨvɨ‑ún kánde̱'é‑i na̱ún ní kuu.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Te ni̱ cha̱koyo‑i nuu̱ Jesús. Te ni̱ kajini̱‑i nuu̱ cháa ni̱ ndo'o jíín tachí kíni‑ún. Te kánchaa̱‑de, ñú'un‑de sa'ma, te a ni̱ nduva̱'a xini̱‑dé. Te ni̱ kayu̱'ú‑i.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 Te cha̱a ni̱ kajini̱‑ún, ni̱ kaka̱stu̱'ún‑de nuu̱ ñáyɨvɨ vái koyo ndasa ni̱ ta'a̱n cha̱a ni̱ yi̱'i tachi̱ kíni‑ún, te ndasa ni̱ kuu jíín kɨnɨ́‑ún.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Te ni̱ ka̱kejá'á‑de ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá ja̱ ná kénda‑ya̱ ñúu̱‑de ki'i̱n‑ya̱.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Te ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱ iní barco. Te cha̱a ni̱ ta'a̱n tachi̱ kíni‑ún ká'a̱n nda̱'ú‑de jíín‑yá, ja̱ kúndee‑de jíín‑yá kuní‑de.
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 Ko Jesús, tú ní já'a‑ya̱ tú'un, chi ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Kuáno'on vé'e‑ró núu̱ tá'an‑ró. Te kani‑ró tú'un ná ñá'nu xaa̱n tíñu ni̱ sá'a máá Jíto'o̱‑ro̱ jíín‑ró, te ndasa ni̱ kundá'ú ini̱‑ya̱ róó, áchí‑ya̱.
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Te ni̱ kee‑de kua'a̱n‑de. Te ni̱ kejá'á‑de ni̱ jacha̱‑de tu̱'un ini̱ ñuu̱ Decápolis ná ñá'nu xaa̱n tíñu ni̱ sá'a Jesús jíín‑de. Te ndivii ñáyɨvɨ yúan, ni̱ ka̱naa iní‑i kájini tu̱'un‑i.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Te ni̱ ja̱'a tuku Jesús kua'a̱n‑ya̱ jíín barco ɨnga̱ lado. Te ni̱ ka̱ndutútú kuá'a̱ xáa̱n ñáyɨvɨ núu̱‑yá. Te máá‑yá, kándii̱‑ya̱ yú'u mar.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Te ni̱ chaa̱ ɨɨn cha̱a nání‑de Jairo kúñá'nu‑de ini̱ ve̱'e sinagoga. Te ni̱ jini̱‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ jukuiñi̱ jítɨ́‑de nuu̱‑yá.
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 Te ni̱ ka'a̱n nda̱'ú téyíí‑de jíín‑yá: Se̱sɨ́'ɨ́‑ná a yani kuu̱‑i. Ki'i̱n‑yo̱ te xndée‑ní nda'a‑ní sɨkɨ̱‑í náva̱'a ná káku‑i, te nachaku̱‑i, áchí‑de.
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Te ni̱ kee‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱ jíín‑de. Te ni̱ kandiki̱n kua'a̱ ñáyɨvɨ kája'a̱n‑i jíín‑yá. Te ni̱ kajaxi̱n‑i‑ya̱.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Te yúan íó ɨɨn ña'an ní kuu uxi̱ uu̱ kuia̱ ndó'o‑ña kué'e̱ játɨ nɨñi̱‑ñá.
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 Te xaa̱n ní ndo'o‑ña jíín ñáta̱ná. Te ni̱ janu̱‑ña táká ja̱ ñáva̱'a‑ña jíín. Te tú kutɨ ní kúu tana̱, chi̱ sasua ví'í‑gá ni̱ sá'a.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 Te ni̱ jini tu̱'un‑ña tú'un Jesús. Te ni̱ jaa̱‑ña íchi yatá‑yá ma̱'ñú ñáyɨvɨ kuá'a̱‑ún. Te ni̱ ké'é‑ña sá'ma‑yá.
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 Chi ni̱ ka'a̱n‑ña: Nú ná ké'é‑rí va̱sté sá'ma‑yá, te ka̱ku‑ri̱. Achí‑ña.
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Te onde̱ nuu̱ kána nɨñi̱‑ñá‑ún, ni̱ ichi̱‑ni. Te ni̱ jini̱‑ña já ondé ini̱ yikɨ kúñu‑ña ní nduva̱'a tu̱ndó'o tá'a̱n‑ña‑ún.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Te Jesús, ni̱ jini̱‑ni ini̱ máá‑yá ja̱ ní kenda fuerza‑ya̱ kuá'a̱n. Te ni̱ jíó káva‑ya̱ núu̱ ñáyɨvɨ kuá'a̱. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Ndéja̱ ní ké'é sá'ma‑rí, áchí‑ya̱.
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 Te cha̱a káskuá'a jíín‑yá, ni̱ kaka'a̱n‑de: Ndé'é‑ní ja̱ ñáyɨvɨ kuá'a̱ yá'a kájaxi̱n‑i níí, te áchí‑ní: Ndéja̱ ní ké'é rúu̱, áchí‑de.
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Te máá‑yá, yá'a yúan ndé'é‑yá náva̱'a kuni̱‑ya̱ ndéja̱ ní sá'a.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Yúan‑na te ña'an‑ún, yú'ú‑ña te kɨ́sɨ‑i‑ña, chi̱ a jiní‑ña ndasa ni̱ ta'a̱n‑ña. Te ni̱ chaa̱‑ña. Te ni̱ jukuiñi̱ jítɨ́‑ña núu̱‑yá. Te ni̱ kachi̱ ndaa̱‑ña táká tu̱'un.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Te máá‑yá, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ña: Hija, ni̱ kandíja‑ró te yu̱án ní ka̱ku‑ró. Ma̱ yú'ú‑ro̱, chi ni̱ nduva̱'a‑ró túndó'o tá'a̱n‑ro̱, áchí‑ya̱.
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Te sá súan ká'a̱n‑ya̱, te ni̱ cha̱koyo ña̱yɨvɨ ká'i̱in ve'e cha̱a kúñá'nu ini̱ ve̱'e sinagoga, te ni̱ kaka'a̱n‑i jíín‑de: A ni̱ ji'i̱ se̱sɨ́'ɨ́‑ní. Naja̱ stá'a̱n‑ga̱‑ní Maestro, áchí‑i.
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Te Jesús, ni̱ jini so̱'o‑ya̱ tú'un yá'a ja̱ súan ni̱ kaka'a̱n‑i jíín cháa kúñá'nu ini̱ ve̱'e sinagoga. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ma̱ yú'ú‑ro̱. Kandíja te ni̱ kuu‑ni, áchí‑ya̱.
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Te tú ní já'a‑ya̱ tú'un kundiki̱n ni ɨɨn yata̱‑yá, chi̱ máá‑ni Pedro jíín Jacobo jíín ñaní‑de Juan.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Te ni̱ cha̱koyo‑ya̱ vé'e cha̱a kúñá'nu ini̱ ve̱'e sinagoga. Te ni̱ jini̱‑ya̱ já kúvaa̱, kánde'e̱, kákana jíkó'ó xáa̱n kákuu.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Te ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Naja̱ kákuvaa̱‑ro̱ kánde'e̱‑ro̱. Te su̱chí sɨ́'ɨ́ yá'a, tú ní jí'i̱‑i, chi̱ kixí‑ni‑i, áchí‑ya̱.
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Te ni̱ ka̱sákátá ñáyɨvɨ‑ún nuu̱‑yá. Ko máá‑yá, ni̱ kiñi'in ndɨ'ɨ‑ya̱‑í kája'a̱n‑i yata̱ ké'e. Te ni̱ ki'in‑ya̱ máá‑ni táa̱ náa̱ su̱chí sɨ́'ɨ́‑ún, jíín cháa ká'i̱in jíín‑yá, te ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱ núu̱ kátúu súchí sɨ́'ɨ́‑ún kua'a̱n‑ya̱.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Te ni̱ tɨɨn‑ya̱ ndá'a súchí sɨ́'ɨ́‑ún. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑i: Talita cumi, ja̱ kuní ka'a̱n: Súchi̱, jíín‑ró ká'a̱n‑ri̱, nduko̱o, áchí‑ya̱.
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Te ni̱ nduko̱o‑ni su̱chí sɨ́'ɨ́‑ún. Te ni̱ jika‑i, chi̱ a íó‑i uxi̱ uu̱ kuia̱. Te ni̱ ka̱naa iní‑de kánde̱'é‑de, te xaa̱n káyu̱'ú‑de.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Te Jesús, ni̱ ka'a̱n xaa̱n‑yá jíín‑de ja̱ tú ni ɨɨn kuni tu̱'un. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de ja̱ ná kuá'a‑de ja̱ kée‑í.
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.