Marcos 12

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te ni̱ kejá'á‑yá ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yátá jíín‑de jíná'an‑de: Ɨɨn cha̱a, ni̱ nachu'un‑de ɨɨn itu̱ uva. Te ni̱ jasu̱‑de ja̱kú. Te ni̱ jacha‑de ɨɨn yau̱ nuu̱ kaxín‑de. Te ni̱ ndukani‑de ɨɨn torre. Te ni̱ xndóo‑de nuu̱ cháa kásátiñu jíín. Te ni̱ kee‑de kua'a̱n jíká‑de.
1 Depois Jesus começou a falar por meio de parábolas . Ele disse:
2 Te ɨɨn kɨvɨ̱ te ni̱ tájí‑de ɨɨn mozo‑de va̱i nuu̱ já kásátiñu jíín uva‑ún, ja̱ vái naki'in‑de nde'e̱ itú uva nuu̱ já ní ka̱sátiñu‑ún.
2 Quando chegou o tempo da colheita, o dono enviou um empregado para receber a sua parte.
3 Ko máá‑ún, ni̱ ka̱katɨɨn‑ún mozo‑de. Te ni̱ ka̱stují‑dé. Te ni̱ ka̱kiñi'in‑ún‑de. kua̱no'on sáni‑ni‑de.
3 Mas os lavradores agarraram o empregado, bateram nele e o mandaram de volta sem nada.
4 Te máá jíto'o̱, ni̱ na̱tájí tuku‑de ɨnga̱ mozo‑de va̱i nuu̱ já kásátiñu‑ún. Te ni̱ ka̱stují‑ún xiní mozo‑de. Te ni̱ ka̱sákátá nuu̱‑dé. Te ni̱ ka̱kiñi'in‑ún‑de kua̱no'on‑dé.
4 O dono mandou mais um empregado, mas eles bateram na cabeça dele e o trataram de um modo vergonhoso.
5 Te máá jíto'o̱ uva, ni̱ na̱tájí tuku‑de ɨnga̱ cha̱a va̱i. Te ni̱ ka̱ja'ni‑ún‑de jíín kuá'a̱‑gá‑de. Te sava‑de ni̱ ka̱stují. Te sava‑de ni̱ ka̱ja'ni.
5 E ainda outro foi mandado para lá, mas os lavradores o mataram. E o mesmo aconteceu com muitos mais — uns foram surrados, e outros foram mortos.
6 Ko máá jíto'o̱, íó ɨɨn se̱'e‑de ja̱ kúndá'ú ini̱‑de. Te onde̱ sandɨ̱'ɨ́‑na̱ ni̱ tájí‑de se̱'e‑de va̱i nuu̱ cháa kásátiñu. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Ná kóo jíñú'ún yúán núu̱ sé'e‑ri̱, áchí‑de.
6 E agora a única pessoa que o dono da plantação tinha para mandar lá era o seu querido filho. Finalmente ele o mandou, pensando assim: “O meu filho eles vão respeitar.”
7 Ko máá já kásátiñu‑ún, ni̱ kanda̱tu̱'ún: Cha̱a yá'a xíin tá'u̱. Ná chó'o̱, ná ká'ni‑yo‑dé, te ná ndóo ta'u̱‑dé kuu‑yó, áchí.
7 Mas os lavradores disseram uns aos outros: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
8 Te ni̱ ka̱katɨɨn‑ún sé'e‑de. Te ni̱ ka̱ja'ni‑ún‑i. Te ni̱ ka̱skána ndɨ̱yi‑ún yatá itú uva.
8 — Então agarraram o filho, e o mataram, e jogaram o corpo para fora da plantação.
9 Ndasa sá'a jito'o̱ itu̱ uva‑ún núsáá. Chaa̱‑de, te xnáa‑dé ja̱ ní ka̱sátiñu‑ún. Te kua̱'a‑de itu̱ uva‑ún nuu̱ sáva‑ga̱ cha̱a, áchí‑ya̱.
9 Aí Jesus perguntou:
10 Ni tutu̱ ii̱ yá'a té ka'u‑ga̱‑ro̱ náún. Yuu̱ já ní ka̱ské'ichi̱ cha̱a káchutá'an, ya̱'á kúu máá yúu̱ ndíso fuerza jiki̱.
10 Vocês não leram o que as
11 Máá Tatá Dios, ni̱ sá'a‑ya̱ súan. Te kánaa iní‑yo̱ ndé'é‑yó tíñu yá'a, áchí‑ya̱ jíín‑de.
11 Isso foi feito pelo Senhor
12 Te kándúkú‑de modo tɨɨn‑de‑ya̱. Chi ni̱ kaju̱ku̱'un ini̱‑de ja̱ sɨkɨ́ máá‑de kúu tu̱'un yátá ní ka'a̱n‑ya̱‑ún. Ko ni̱ kayu̱'ú‑de ni̱ ka̱jito‑de ña̱yɨvɨ. Te ni̱ ka̱xndóo‑de‑ya̱, te kája'a̱n‑de.
12 Os líderes judeus sabiam que a parábola era contra eles e quiseram prender Jesus, mas tinham medo do povo. Por isso deixaram Jesus em paz e foram embora.
13 Te ni̱ ka̱tájí‑de sava cha̱a fariseo jíín cha̱a herodiano kája'a̱n‑de nuu̱‑yá, náva̱'a tɨɨn yátá‑de‑ya̱ jíín yakú tu̱'un.
13 Depois mandaram que alguns fariseus e alguns membros do partido de Herodes fossem falar com Jesus a fim de conseguirem alguma prova contra ele.
14 Te ni̱ cha̱koyo‑de. Te ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Maestro, kájini̱‑ná ja̱ ká'a̱n ndaa̱‑ní. Te tú yú'ú‑ní jito‑ní ni ɨɨn cha̱a, chi̱ tú ndé'é‑ní ndasa jíto ta̱ká cha̱a, chi̱ sua stá'a̱n ndaa̱‑ní ichi Dios. Á kuu kua̱'a‑yó xú'ún yóo̱ nuu̱ César, xí túu. Á kua̱'a‑yó, xí ma̱ kuá'a‑yó, áchí‑de jíín‑yá.
14 Eles chegaram e disseram: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto e não se importa com a opinião dos outros. O senhor não julga pela aparência, mas ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige. Diga: é ou não é contra a nossa
15 Yúan‑na te máá‑yá, a ni̱ juku̱'un ini̱‑ya̱ já xndá'ú‑de‑ya̱ kákuni̱‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Naja̱ kájito nchaa̱‑ro̱ rúu̱. Kua̱'a xu̱'ún jián ná kíi nde̱'é‑rí, áchí‑ya̱.
15 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
16 Te máá‑de, ni̱ kaja̱'a‑de xu̱'ún‑ún nuu̱‑yá. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ndé cha̱a kúu cha̱a ncháá nuu̱ yá'a, jíín tú'un yóso yá'a, áchí‑ya̱. Te ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: César kúu, áchí‑de.
16 Eles trouxeram, e ele perguntou: Eles responderam: — São do Imperador.
17 Te Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Kua̱'a ja̱ xíin César nuu̱ César, te ja̱ xíin Dios nuu̱ Dios, áchí‑ya̱. Te ni̱ ka̱naa xáa̱n iní‑de ni̱ ka̱jini so̱'o‑de tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱.
17 Então Jesus disse: E eles ficaram admirados com Jesus.
18 Yúan‑na te ni̱ cha̱koyo cha̱a saduceo nuu̱‑yá. Te cha̱a‑ún, káka'a̱n‑de ja̱ tú nachaku̱ kutɨ ndɨ́yi. Te ni̱ kajika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱:
18 Alguns saduceus , os quais afirmam que ninguém ressuscita, chegaram perto de Jesus e disseram:
19 Maestro. Moisés, ni̱ chaa‑de tutu̱ ni̱ ndo̱o jíín‑yó, nú ñani̱ ɨɨn cha̱a kuu̱‑de, te ndo̱o ñasɨ́'ɨ́‑de, te nú tú se̱'e‑de ní íó, te ñani̱‑de naki'in ñasɨ́'ɨ́‑de, te nandaki̱n‑de tata̱ ñani̱‑de, áchí tutu̱‑ún.
19 — Mestre, Moisés escreveu para nós a seguinte lei : “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
20 Te ni̱ ka'i̱o usia̱ ñani̱. Te cha̱a núú, ni̱ ta̱nda'a‑dé. Yúan‑na te ni̱ ji'i̱‑de. Te tú ní xndóo‑de tata̱‑de.
20 Acontece que havia sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos.
21 Te cha̱a uu̱, ni̱ naki'in‑de‑ña. Te ni̱ ji'i̱‑de. Te ni cha̱a‑ún, tú ní xndóo‑de tata̱‑de. Te cha̱a uni̱, suni súan.
21 O segundo casou com a viúva e morreu sem deixar filhos. Aconteceu a mesma coisa com o terceiro.
22 Te ndɨ́'usiá‑de, ni̱ kancha̱ka‑de‑ña. Te tú ni ɨɨn‑de ní xndóo‑de tata̱. Te onde̱ sandɨ̱'ɨ́‑na̱ te ni̱ ji'i̱ máá ñá'an‑ún.
22 Afinal, os sete irmãos casaram com a mesma mulher e morreram sem deixar filhos. Depois de todos eles, a mulher também morreu.
23 Núsáá te kɨvɨ̱ náchaku̱ ta̱ká ndɨ̱yi, ja̱ náchaku̱ máá ñaní jíná'an‑de, te ndé ɨɨn‑de kuu‑ña ñásɨ́'ɨ́‑de, chi̱ ndɨ́'usiá‑de, ni̱ kancha̱ka‑de‑ña, áchí‑de jíín‑yá.
23 Portanto, no dia da ressurreição, quando todos os mortos tornarem a viver, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
24 Yúan‑na te Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Tú kájuku̱'un ini̱‑ro̱ jíín tutú ii̱, ni jíín fuerza Dios. Yu̱án ní ka̱stɨ́vɨ́‑ró tú'un.
24 Jesus respondeu:
25 Chi̱ kɨvɨ̱ náchaku̱‑de ma̱'ñú ndɨ́yi, ni tuká ta̱nda'a kútɨ‑dé, ni ma̱ náta̱nda'a máá‑ña. Chi̱ nduu‑de nátu̱'un ndajá'a̱ ká'i̱o andɨ́vɨ́.
25 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
26 Te sɨkɨ̱ ndɨ́yi ja̱ náchaku̱, á té ka'u‑ga̱‑ro̱ tutú Moisés, ndasa ni̱ ka'a̱n Dios jíín‑de ma̱'ñú yukú: Máá‑rí kúu Dios Abraham, Dios Isaac, Dios Jacob, áchí‑ya̱ jíín Moisés.
26 Vocês nunca leram no
27 Ko nasu̱ Dios cha̱a ni̱ kaji'i̱ kúu‑ya̱, chi̱ sua Dios cha̱a káichaku̱ kúu‑ya̱. Xaa̱n kástɨ́vɨ́‑ró tú'un núsáá, áchí‑ya̱ jíín‑de.
27 E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos. Vocês estão completamente errados!
28 Te ɨɨn cha̱a cháa tutu̱ ni̱ jini so̱'o‑de kástátá'an‑de, ni̱ jaa̱‑de. Te ni̱ jini̱‑de ja̱ vá'a ni̱ nachísó‑yá tu̱'un nuu̱‑dé. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱: Ndé tu̱'un kánúú xáa̱n‑gá nuu̱ táká tu̱'un ni̱ tá'ú‑yá tiñu sáá, áchí‑de.
28 Um mestre da Lei que estava ali ouviu a discussão. Viu que Jesus tinha dado uma boa resposta e por isso perguntou: — Qual é o mais importante de todos os mandamentos da
29 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Ya̱'á kúu tu̱'un kánúú xáa̱n‑gá nuu̱ táká‑ga̱: Kuni so̱'o Israel, máá Tatá‑yo̱ Dios, máá ɨ́ɨn‑ni‑ya̱ íó.
29 Jesus respondeu:
30 Núsáá te kumani̱‑ro̱ jíín máá Tatá‑ro̱ Dios onde̱ jíín iní jíín añú‑ro̱, jíín nɨ́ɨ́ núu̱ jiní tuní‑ro̱, jíín nɨ́ɨ́ fuerza‑ro̱. Ya̱'á kúu tu̱'un tá'ú tíñu kánúú xáa̱n‑gá.
30 Ame o Senhor, seu Deus, com todo o coração, com toda a alma, com toda a mente e com todas as forças.”
31 Te tu̱'un uu̱ kúu suni nátu̱'un ɨnga̱‑ún: Kundá'ú ini̱‑ro̱ tá'an‑ró nátu̱'un kúndá'ú ini̱‑ro̱ máá‑ró. Tuká ɨnga̱ tu̱'un tá'ú tíñu kánúú‑ga̱ íó, chi ya̱'á‑na̱, áchí‑ya̱ jíín‑de.
31 E o segundo mais importante é este: “Ame os outros como você ama a você mesmo.” Não existe outro mandamento mais importante do que esses dois.
32 Yúan‑na te cha̱a cháa tutu̱, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá: Ja̱ndáa̱ Maestro, va̱'a ká'a̱n‑ní, chi̱ Dios ɨɨn‑ni‑ya̱ íó, te tuká ɨnga̱ Dios íó.
32 Então o mestre da Lei disse a Jesus: — Muito bem, Mestre! O senhor disse a verdade. Ele é o único Deus, e não existe outro além dele.
33 Te kumani̱‑yo̱ jíín‑yá onde̱ jíín iní jíín añú‑yo̱, jíín nɨ́ɨ́ núu̱ jiní tuní‑yo̱, jíín nɨ́ɨ́ fuerza‑yo̱, te kundá'ú ini̱‑yo̱ tá'an‑yó nátu̱'un kúndá'ú ini̱‑yo̱ máá‑yó, kánúú xáa̱n‑gá ya̱'á vásá já ká'mu‑yó kɨ́tɨ jíín táká kɨtɨ ká'ni‑yo núu̱‑yá, áchí‑de jíín‑yá.
33 Devemos amar a Deus com todo o nosso coração, com toda a nossa mente e com todas as nossas forças e também devemos amar os outros como amamos a nós mesmos. Pois é melhor obedecer a estes dois mandamentos do que trazer animais para serem queimados no altar e oferecer outros sacrifícios a Deus.
34 Yúan‑na te ni̱ jini̱ Jesús ja̱ vá'a xaa̱n ní xndíó káni‑de tu̱'un. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: A yani kuu kɨ̱vɨ‑ró ñúu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu, áchí‑ya̱. Te ni ɨɨn‑de, tuká ní chúndéé iní‑de kaka̱ tu̱'ún‑de‑ya̱:
34 Jesus viu que o mestre da Lei tinha respondido com sabedoria e disse: Depois disso ninguém tinha coragem de fazer mais perguntas a Jesus.
35 Te ni̱ stá'a̱n Jesús ini̱ ve̱'e ii̱. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Naja̱ káka'a̱n cha̱a káchaa tutu̱ ja̱ Cristo kúu Se̱'e David.
35 Quando Jesus estava ensinando no pátio do Templo, perguntou:
36 Chi̱ suni máá David, ni̱ ka'a̱n‑de ni̱ sá'a Espíritu Santo jíín‑de: Máá Tatá Dios ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín Jíto'o̱‑ri̱: Nungo̱o‑ró íchi ndává'a‑ri̱, te ná chúkú‑rí cha̱a kájito u'u̱ róó, kuu‑de teyu̱ kuxndíi ja'a̱‑ro̱, áchí Dios. Achí David.
36 Pois Davi, inspirado pelo Espírito Santo, escreveu:
37 Chi̱ suni máá David, Jito'o̱, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá. Te ndasa kuu máá‑yá se̱'e‑de núsáá, áchí‑ya̱. Te ta̱ká ña̱yɨvɨ ndá'ú, ni̱ ka'i̱o ini̱ ni̱ ka'i̱o añú‑i ni̱ ka̱jini ná'ín‑i ja̱ ká'a̱n‑ya̱.
37 O próprio Davi chama o Messias de Senhor. Portanto, como é que o Messias pode ser descendente de Davi? Uma grande multidão escutava com prazer o que Jesus ensinava.
38 Te ni̱ stá'a̱n‑ya̱ tú'un. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑i: Koto‑ró máá‑ró núu̱ cháa káchaa tutu̱. Chi̱ kákuni̱‑de kaka‑de jíín sú'nu̱ káni. Te kákuni̱‑de ja̱ ká'a̱n sa̱'án‑yo̱ jíín‑de nu̱yá'u.
38 Ele dizia ao povo:
39 Te silla onde̱ xini̱ mesa ini̱ ve̱'e sinagoga, jíín silla xini̱ mesa nuu̱ íó xíni kákuni̱‑de.
39 preferem os lugares de honra nas
40 Te cha̱a yá'a kákókó‑de ve'e ña'an kéndo̱o ndá'ú, te kásá'a‑de ja̱ túu kua̱chi‑de, yu̱án kájika̱n ta'u̱ ná'án‑de. Cha̱a yá'a ví'í‑gá ta'nu̱ ndatu̱‑de, áchí‑ya̱.
40 Exploram as viúvas e roubam os seus bens; e, para disfarçarem, fazem orações compridas. Portanto, o castigo que eles vão sofrer será pior ainda!
41 Te kánchaa̱ Jesús ichi núu̱ janú nuu̱ kásoko̱‑í xu̱'ún. Te ndé'é‑yá ndasa káchu'un kua'a̱ ñáyɨvɨ xú'ún iní janu̱‑ún. Te kua'a̱ cháa kúká, ni̱ ka̱chu'un téyíí‑de.
41 Jesus estava no pátio do Templo, sentado perto da caixa das ofertas, olhando com atenção as pessoas que punham dinheiro ali. Muitos ricos davam muito dinheiro.
42 Te ni̱ chaa̱ ɨɨn ña'an ní kendo̱o ndá'ú. Te ni̱ chindee‑ña úu̱ xu̱'ún yɨ́kɨ́ náa, ja̱ kúu ɨɨn centavo.
42 Então chegou uma viúva pobre e pôs na caixa duas moedinhas de pouco valor.
43 Yúan‑na te ni̱ kana‑ya̱ xiní cháa káskuá'a jíín‑yá. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, ja̱ ñá'an ní kendo̱o ndá'ú yá'a, ni̱ chu'un‑ga̱‑ña vásá táká ña̱yɨvɨ ní ka̱chu'un ini̱ janu̱‑ún.
43 Aí Jesus chamou os discípulos e disse:
44 Chi ta̱ká‑i, ni̱ ka̱chu'un‑i ja̱ ní ndendoso sɨkɨ́‑í. Ko ña'an yá'a, va̱sa kúndá'ú‑ña, ko ni̱ chu'un ndɨ'ɨ‑ña já ñáva̱'a‑ña, onde̱ jíín táká ja̱ kúchaku̱‑ña, áchí‑ya̱ jíín‑de.
44 Porque os outros deram do que estava sobrando. Porém ela, que é tão pobre, deu tudo o que tinha para viver.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.