Lucas 2
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT
1 Te ni̱ kuu yaku̱ kɨvɨ̱. Te Augusto César, ni̱ jacha̱‑de tu̱'un ja̱ táká ña̱yɨvɨ ndútútú xiní‑í jíná'an‑i.
1 Naqueles dias, o imperador Augusto decretou um recenseamento em todo o império romano.
2 Ya̱'á kúu ja̱ ní ndutútú núú xiní‑í. Te Cirenio ni̱ kuu‑de gobernador ñuu̱ Siria.
2 (Esse foi o primeiro recenseamento realizado quando Quirino era governador da Síria.)
3 Te ta̱ká ña̱yɨvɨ‑ún, kája'a̱n‑i ndɨta'a̱n ñuu̱‑i ja̱ nákua̱'a‑i xini̱‑í.
3 Todos voltaram à cidade de origem para se registrar.
4 Te ja̱ yúán ní kenda José ini̱ ñuu̱ Nazaret, ndañúu̱ Galilea. Te ni̱ kaa‑de kua'a̱n‑de ñuu̱ Judea. Te ni̱ kɨ̱vɨ‑de ñuu̱ David ja̱ nání Belén. Chi̱ tá'an ini̱ ve̱'e David kúu‑de.
4 Por ser descendente do rei Davi, José viajou da cidade de Nazaré da Galileia para Belém, na Judeia, terra natal de Davi,
5 Náva̱'a nakua̱'a‑de xini̱‑dé jíín ñásɨ́'ɨ́‑de María, chi̱ a yani ta̱nda'a‑ñá jíín‑de, te ñú'un se̱'e‑ña.
5 levando consigo Maria, sua noiva, que estava grávida.
6 Te nini ká'i̱in‑de yúan, te ni̱ ji̱nu kɨvɨ̱ skáku‑ña‑í.
6 E, estando eles ali, chegou a hora de nascer o bebê.
7 Te ni̱ skáku‑ña sé'e yíí núú‑ña. Te ni̱ chisúkun‑ñá‑i, te ni̱ jaki̱n‑ña‑í ini̱ nu̱ndóó kɨ́tɨ, chi̱ tuká núña mesón.
7 Ela deu à luz seu primeiro filho, um menino. Envolveu-o em faixas de pano e deitou-o numa manjedoura, porque não havia lugar para eles na hospedaria.
8 Te suni ñuu̱ yúan íó cha̱a kándi̱to ñúú‑de rɨɨ̱‑de.
8 Naquela noite, havia alguns pastores nos campos próximos, vigiando rebanhos de ovelhas.
9 Te yúan ni̱ kii ɨɨn ndajá'a̱ máá Tatá Dios nuu̱‑dé. Te káyu̱'ú xaa̱n‑dé.
9 De repente, um anjo do Senhor apareceu entre eles, e o brilho da glória do Senhor os cercou. Ficaram aterrorizados,
10 Te ni̱ ka'a̱n máá ndájá'a̱‑yá jíín‑de: Ma̱ yú'ú‑ro̱ jíná'an‑ró, chi va̱i‑ri̱ kástu̱'ún‑rí ɨɨn tu̱'un va̱'a nuu̱‑ro̱, te kusɨɨ̱ iní ta̱ká ña̱yɨvɨ sá'a.
10 mas o anjo lhes disse: “Não tenham medo! Trago boas notícias, que darão grande alegria a todo o povo.
11 Chi̱ vina onde̱ ini̱ ñuu̱ David ni̱ kaku ɨɨn I'a̱ nama róó. Cristo máá Jito'o̱‑yo̱ kúu‑ya̱.
11 Hoje em Belém, a cidade de Davi, nasceu o Salvador, que é Cristo, o Senhor!
12 Te kuni̱‑ro̱ já súan íó, chi̱ nani'i̱n‑ro̱ súchí yɨ́kɨ́n‑ún yísúkun‑í sa'ma te kátúu‑í ini̱ ɨɨn nu̱ndóó kɨ́tɨ. Achí‑ya̱.
12 Vocês o reconhecerão por este sinal: encontrarão o bebê enrolado em faixas de pano, deitado numa manjedoura”.
13 Te sanaa‑ní te ni̱ kenda ɨɨn tɨku'ni̱ andɨ́vɨ́, ká'i̱in kua'a̱‑yá jíín ndájá'a̱‑yá‑ún, kánakana jaa‑ya̱ Dios, te káka'a̱n‑ya̱:
13 De repente, juntou-se ao anjo uma grande multidão do exército celestial, louvando a Deus e dizendo:
14 Ná nákana jaa‑yó Dios onde̱ andɨ́vɨ́. Te ná ndúndéé iní ta̱ká ña̱yɨvɨ iní ñu̱yɨ́vɨ yá'a, sá'a Dios ja̱ kúsɨɨ̱ iní‑ya̱ jíín‑i, áchí.
14 “Glória a Deus nos mais altos céus, e paz na terra àqueles de que Deus se agrada!”.
15 Yúan‑na te ndajá'a̱‑yá‑ún, ni̱ xndóo‑ya̱‑dé te káno'o̱n‑ya̱ ándɨ́vɨ́. Te máá cháa ndíto‑tɨ̱, káka'a̱n‑de: Ná kí'o̱n ondé Belén te kuni̱‑yo̱ na̱ún ní kuu. Chi̱ súan ni̱ kastu̱'ún máá Tatá Dios nuu̱‑yo̱. Achí‑de.
15 Quando os anjos voltaram para o céu, os pastores disseram uns aos outros: “Vamos a Belém para ver esse acontecimento que o Senhor nos anunciou”.
16 Te yachi̱ kája'a̱n‑de. Te ni̱ kajini̱‑de nuu̱ María jíín José, jíín núu̱ súchí yɨ́kɨ́n‑ún kátúu‑í ini̱ nu̱ndóó kɨ́tɨ.
16 Indo depressa ao povoado, encontraram Maria e José, e lá estava o bebê, deitado na manjedoura.
17 Te súan ni̱ kajini̱‑de nuu̱‑í. Te ni̱ kajacha̱‑de tu̱'un ndasa ni̱ kajini̱‑de sɨkɨ̱ súchí yɨ́kɨ́n‑ún.
17 Depois de o verem, os pastores contaram a todos o que o anjo tinha dito a respeito da criança,
18 Te ni̱ ka̱naa iní ta̱ká ña̱yɨvɨ ní ka̱jini so̱'o‑i tu̱'un káka'a̱n cha̱a kándi̱to rɨɨ̱.
18 e todos que ouviam a história dos pastores ficavam admirados.
19 Ko María ni̱ chiva̱'a‑ña táká tu̱'un yá'a. Te náxndáa̱‑ña tú'un‑ún ini̱ añú‑ña.
19 Maria, porém, guardava todas essas coisas no coração e refletia sobre elas.
20 Te ni̱ ka̱naxíó káva cha̱a kándi̱to rɨɨ̱, káno'o̱n‑de, kánakana jaa‑de Dios. Chi̱ ni̱ ka̱jini̱‑de ja̱ íó ndaa̱ ta̱ká tu̱'un ni̱ ka̱jini so̱'o‑de, nátu̱'un ni̱ ka'a̱n ndajá'a̱‑yá jíín‑de.
20 Os pastores voltaram, glorificando e louvando a Deus por tudo que tinham visto e ouvido. Tudo aconteceu como o anjo lhes havia anunciado.
21 Te ni̱ kuu una̱ kɨvɨ̱. Te ni̱ xɨtɨ̱ ndúu̱ su̱chí yɨ́kɨ́n‑ún. Te ni̱ ka̱skúnání‑de‑i Jesús, chi̱ sɨ́'vɨ́‑ún ni̱ ka'a̱n ndajá'a̱‑yá ná té júku̱'un‑ga̱‑i núú.
21 Oito dias depois, quando o bebê foi circuncidado, chamaram-no Jesus, o nome que o anjo lhe tinha dado antes mesmo de ele ser concebido.
22 Yúan‑na te ni̱ ji̱nu kɨvɨ̱ ndúndoo‑ña, nátu̱'un ká'a̱n ley Moisés. Te ni̱ kaja̱ncha̱ka‑de‑i ñuu̱ Jerusalén náva̱'a stá'a̱n‑de‑i nuu̱ máá Tatá Dios.
22 Então chegou o tempo da oferta de purificação, como era a exigência da lei de Moisés. Seus pais o levaram a Jerusalém para apresentá-lo ao Senhor,
23 Chi̱ yóso núu̱ tutú máá Tatá Dios: Ta̱ká su̱chí yíí káku núú, su̱chí‑ún, ná kúña ii̱‑í nuu̱ máá Tatá Dios, áchí.
23 pois a lei do Senhor dizia: “Se o primeiro filho for menino, será consagrado ao Senhor”.
24 Te suni soko̱‑dé uu̱ lɨ́'vɨ, xí úu̱ paloma, nátu̱'un ká'a̱n ley máá Tatá Dios.
24 Assim, ofereceram o sacrifício exigido pela lei do Senhor: “duas rolinhas ou dois pombinhos”.
25 Te yúan íó ɨɨn cha̱a ñuu̱ Jerusalén, nání‑de Simeón. Te cha̱a ndaa̱, cha̱a ndoo kúu‑de, te ñúkuu ini̱‑de chaa̱ I'a̱ ka'a̱n tu̱'un ndéé jíín ñáyɨvɨ Israel. Te Espíritu Santo jíka‑ya̱ jíín‑de.
25 Naquela época, vivia em Jerusalém um homem chamado Simeão. Ele era justo e devoto, e esperava ansiosamente pela restauração de Israel. O Espírito Santo estava sobre ele
26 Chi̱ a ni̱ kastu̱'ún Espíritu Santo nuu̱‑dé ja̱ má kúu̱ kutɨ‑dé te nú tú kuni̱‑de nuu̱ Cristo máá Tatá Dios xna'a̱n‑ga̱.
26 e lhe havia revelado que ele não morreria enquanto não visse o Cristo enviado pelo Senhor.
27 Te ni̱ chaa̱‑de ini̱ ve̱'e ii̱, ni̱ sá'a Espíritu Santo. Yúan‑na te táa̱ su̱chí lúlí Jesús, ni̱ ka̱skɨ́vɨ‑de‑i ini̱ ve̱'e ii̱, ja̱ sá'a‑de jíín‑i nátu̱'un ká'a̱n ley.
27 Nesse dia, o Espírito o conduziu ao templo. Assim, quando Maria e José chegaram para apresentar o menino Jesus ao Senhor, como a lei exigia,
28 Te Simeón, ni̱ junu nchaa̱‑de‑i. Te ni̱ nakana jaa‑de Dios. Te ni̱ ka'a̱n‑de:
28 Simeão tomou a criança nos braços e louvou a Deus, dizendo:
29 Ai̱ Táta̱, sía̱‑ní mozo‑ní ná kí'i̱n‑de, nátu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ní, chi̱ ni̱ kuva̱'a ini̱‑ná vina.
29 “Soberano Deus, agora podes levar em paz o teu servo, como prometeste.
30 Chi ni̱ jini̱ jíín núu̱‑ná ja̱ náma‑ní yóó.
30 Vi a tua salvação,
31 Chi yu̱án ní sátu̱'a‑ní jíto nuu̱ táká ña̱yɨvɨ,
31 que preparaste para todos os povos.
32 náva̱'a ná kúndiji̱n nuu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación, te nduñá'nu ña̱yɨvɨ máá‑ní Israel, sá'a‑ní. Achí‑de.
32 Ele é uma luz de revelação às nações e é a glória do teu povo, Israel!”.
33 Te José jíín náa̱‑i, kánaa iní‑de kájini so̱'o‑de tu̱'un‑i ndasa ká'a̱n cha̱a‑ún.
33 Os pais de Jesus ficaram admirados com o que se dizia a respeito dele.
34 Te ni̱ jika̱n ta'u̱ Simeón ja'a̱‑dé jíná'an‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑de jíín náa̱‑i María: Su̱chí yá'a va̱i‑i ja̱ nduá te ndonda kua'a̱ ñáyɨvɨ Israel sá'a‑i. Te státá'an ña̱yɨvɨ já sɨkɨ́‑í.
34 Então Simeão os abençoou e disse a Maria, a mãe do bebê: “Este menino está destinado a provocar a queda de muitos em Israel, mas também a ascensão de tantos outros. Foi enviado como sinal de Deus, mas muitos resistirão a ele.
35 Náva̱'a ná kénda ndiji̱n ndasa kájani ini̱ kua'a̱ ñáyɨvɨ. Te ɨɨn yuchi̱ kui̱so ini̱ añú‑ro̱. Achí‑de.
35 Como resultado, serão revelados os pensamentos mais profundos de muitos corações, e você sentirá como se uma espada lhe atravessasse a alma”.
36 Te suni kándee Ana yúan, ña'an jáni tu̱'un Dios kúu‑ña, se̱'e Fanuel tata̱ Aser kúu‑ña. Te a ni̱ yii‑ña chi̱ onde̱ ná jáá‑ña te ni̱ kanchaa̱‑ña jíín yíi‑ñá usia̱ kuia̱.
36 A profetisa Ana, filha de Fanuel, da tribo de Aser, também estava no templo. Era muito idosa e havia perdido o marido depois de sete anos de casados
37 Te ni̱ kendo̱o ndá'ú‑ña ondé ni̱ ji̱nu‑ña kúu̱n xíko kuu̱n kuiá‑ña. Te tú kúxio‑ña iní ve̱'e ii̱, chi̱ sua játíñu‑ña ndúú ñúú. Te ndicha̱ ini̱‑ña. Te jikán ta'u̱‑ñá.
37 e vivido como viúva até os 84 anos. Nunca deixava o templo, adorando a Deus dia e noite, em jejum e oração.
38 Te suni hora‑ún ni̱ chaa̱‑ña, ni̱ nakana jaa‑ña Dios. Te ni̱ ka'a̱n‑ña tú'un su̱chí yɨ́kɨ́n‑ún nuu̱ táká ña̱yɨvɨ káñukuu ini̱‑i kenda ɨɨn cha̱a nama‑de ñuu̱ Jerusalén.
38 Chegou ali naquele momento e começou a louvar a Deus. Falava a respeito da criança a todos que esperavam a redenção de Jerusalém.
39 Te ni̱ kuu ni̱ skíkuu‑de ta̱ká tiñu ká'a̱n ley máá Tatá Dios. Te káno'o̱n‑de ñuu̱‑de Nazaret ndañúu̱ Galilea.
39 Após cumprirem todas as exigências da lei do Senhor, os pais de Jesus voltaram para casa em Nazaré, na Galileia.
40 Te su̱chí lúlí‑ún, ni̱ ja'nu ndéé‑i, te ni̱ yija‑i, te ni̱ kundíchí xáa̱n‑í, te ni̱ kusɨɨ̱ iní Dios jíín‑i.
40 Ali o menino foi crescendo, saudável e forte. Era cheio de sabedoria, e o favor de Deus estava sobre ele.
41 Te ndɨta'a̱n kuia̱ kája'a̱n táa̱‑i ñuu̱ Jerusalén, ja̱ ndé'é‑de viko Pascua yúan.
41 Todos os anos, os pais de Jesus iam a Jerusalém para a festa da Páscoa.
42 Te nuu̱ ní kuu uxi̱ uu̱ kuia̱‑i, te ni̱ ka̱kaa táa̱‑i kája'a̱n‑de ñuu̱ Jerusalén, nátu̱'un kásá'a máá‑de kɨvɨ̱ víko‑ún.
42 Quando Jesus completou doze anos, foram à festa, como de costume.
43 Te ni̱ ji̱nu kɨvɨ̱ víko‑ún, te káno'o̱n‑de. Te su̱chí lúlí Jesús ni̱ kendo̱o‑i ini̱ ñuu̱ Jerusalén, ni tú ní kájini̱ táa̱‑i náa̱‑i.
43 Terminada a celebração, partiram de volta para Nazaré, mas Jesus ficou para trás, em Jerusalém, sem que seus pais notassem sua falta.
44 Te kájani ini̱‑de ja̱ ndé kándee nduu̱‑i ma̱'ñú ñáyɨvɨ káno'o̱n ichi‑ún. Te ni̱ ka̱jika‑de ɨɨn kɨvɨ̱ ncháka, te vásá ní ka̱nandúkú‑de‑i ma̱'ñú táká tá'an‑de.
44 Pensaram que ele estivesse entre os demais viajantes, mas depois de caminharem um dia inteiro começaram a procurá-lo entre os parentes e amigos.
45 Ko tú ní kánani'i̱n‑dé‑i, te ni̱ ka̱naxíó káva‑de káno'o̱n‑de ñuu̱ Jerusalén, kua̱nandúkú‑de‑i.
45 Como não o encontravam, voltaram a Jerusalém para procurá-lo.
46 Te onde̱ nuu̱ uní kɨvɨ̱ te vásá ní ka̱nani'i̱n‑dé‑i ini̱ ve̱'e ii̱, kánchaa̱‑i ma̱'ñú cháa kákuu maestro, jíni ná'ín‑i, te xndichí‑i‑de.
46 Por fim, depois de três dias, acharam Jesus no templo, sentado entre os mestres da lei, ouvindo-os e fazendo perguntas.
47 Te ta̱ká ja̱ kájini so̱'o tu̱'un ká'a̱n‑i‑ún, ni̱ ka̱naa iní kánde̱'é núu̱‑í ja̱ bueno ndito xini̱‑í, te va̱'a xndíó káni‑i tu̱'un.
47 Todos que o ouviam se admiravam de seu entendimento e de suas respostas.
48 Te nuu̱ ní kajini̱‑de nuu̱‑í, te ni̱ ka̱naa iní‑de kánde̱'é‑de. Te ni̱ ka'a̱n náa̱‑i jíín‑i: Hijo, naja̱ sá'a‑ró súan jíín‑rí, chi̱ táa̱‑ro̱ jíín rúu̱, kánandúkú xáa̱n‑rí róó te kándukuí'a̱ ini̱‑ri̱, áchí‑ña.
48 Quando o viram, seus pais ficaram perplexos. Sua mãe lhe disse: “Filho, por que você fez isso conosco? Seu pai e eu estávamos aflitos, procurando você por toda parte”.
49 Yúan‑na te ni̱ kachi̱‑i jíín‑ña: Na̱ún ní kuu, náa̱. Naja̱ kánandúkú‑ní náá. Tú kájini̱‑ní ja̱ jínu ñú'ún kúkuu‑ná jíín tíñu Táa̱‑ná náún. Achí‑i.
49 “Mas por que me procuravam?”, perguntou ele. “Não sabiam que eu devia estar na casa de meu Pai?”
50 Ko máá‑ña, tú ní kájuku̱'un ini̱‑ña tú'un ni̱ ka'a̱n‑i jíín‑ña.
50 Não entenderam, porém, o que ele quis dizer.
51 Te ni̱ nuu‑i kua̱no'on‑í jíín‑de jíná'an‑de. Te ni̱ najaa̱‑i ñuu̱ Nazaret, jándatu̱‑i nuu̱‑dé. Te náa̱‑i ni̱ chiva̱'a va̱'a‑ña táká tu̱'un yá'a ini̱ añú‑ña.
51 Então voltou com os pais para Nazaré, e lhes era obediente. Sua mãe guardava todas essas coisas no coração.
52 Te Jesús, ni̱ ja'nu‑ga̱‑i, te ni̱ kundíchí‑ga̱‑i. Te Dios jíín táká ña̱yɨvɨ, ni̱ ka̱kusɨɨ̱‑gá ini̱ jíín‑i.
52 Jesus crescia em sabedoria, em estatura e no favor de Deus e das pessoas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.