Lucas 16

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Te suni ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín cháa káskuá'a jíín‑yá: Ɨɨn cha̱a kúká, ni̱ ñava̱'a‑de ɨɨn mandador. Te cha̱a kúká‑ún ni̱ jini tu̱'un‑de ja̱ stɨ́vɨ́ mandador ndatíñu‑de.
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Te ni̱ kana‑de xini̱ cháa‑ún. Te ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑de: Na̱ún tu̱'un kúu ja̱ jíni tu̱'un‑ri̱ sɨkɨ̱‑ro̱. Nakua̱'a cuenta tiñu ndíso‑ró, chi ma̱ kúu‑ga̱‑ro̱ mandador nuu̱‑rí. Achí‑de.
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Yúan‑na te cha̱a mandador, ni̱ ka'a̱n máá‑de: Ndasa sá'a‑ri̱. Chi̱ jito'o̱‑ri̱ jánchaa̱‑de tiñu mandador nuu̱‑rí. Nú kacha‑ri̱ ñu'un, ma̱ kánda‑ri̱. Nú kaka̱n‑ri̱ caridad, xaa̱n kúka nuu̱‑rí.
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 A jiní‑ri̱ ndasa sá'a‑ri̱ náva̱'a kɨvɨ̱ kuánchaa̱‑de tiñu ndíso‑ri̱, te koo ña̱yɨvɨ maní jíín‑rí, te kuu kɨ̱vɨ‑ri̱ ini̱ ve̱'e‑i.
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Te ni̱ kana‑de xini̱ ná ɨɨn cha̱a káitau̱ nuu̱ jíto'o̱‑de. Te ni̱ kachi̱‑de jíín cháa‑ún: Na̱saa taú‑ro̱ núu̱ jíto'o̱‑ri̱, áchí‑de.
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Te máá cháa‑ún, ni̱ kachi̱‑de: Uni̱ mil litro aceite, áchí‑de. Te ni̱ kachi̱ mandador jíín‑de: Ki'in lista‑ro̱. Te jungo̱o yachi̱‑ro̱. Te chaa‑ró úu̱ mil‑na̱. Achí‑de.
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑de jíín ɨngá cha̱a: Te róó, na̱saa taú‑ro̱, áchí‑de. Te cha̱a‑ún, ni̱ kachi̱‑de: Ɨɨn ciento ve'e trigo, áchí‑de. Te máá‑de ni̱ kachi̱‑de jíín cháa‑ún: Ki'in lista‑ro̱, te nachaa‑ró kúu̱n xíko‑ni, áchí‑de.
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Te jito'o̱‑ún, ni̱ ka'a̱n‑de jíín cháa mandador xndá'ú ja̱ bueno ndíchí ní sá'a‑de. Chi ta̱ká se̱'e kuia̱ yá'a, ndíchí‑ga̱ máá‑i nuu̱ ñáyɨvɨ íó vina, vásá táká se̱'e luz.
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 Te máá‑rí, ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró: Jíín xú'ún xndá'ú, ná sá'a‑ró amigo‑ro̱ náva̱'a nú ni̱ ndɨ'ɨ xu̱'ún‑ró, te naki'in‑i róó kunchaa̱‑ro̱ iní ve̱'e‑i nɨ́ɨ́ káni.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Chi cha̱a skíkuu va̱'a ɨɨn tiñu va̱sa lúlí‑ni, suni skíkuu va̱'a‑de jíín tíñu ándéé. Te cha̱a ja̱ xndá'ú‑de jíín ɨ́ɨn tiñu va̱sa lúlí‑ni, suni xndá'ú‑de jíín tíñu ándéé.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Chi̱ nú sɨkɨ̱ xú'ún xndá'ú tú ní káskíkuu va̱'a‑ró, ndé cha̱a kua̱'a tiñu ndaa̱ nuu̱‑ro̱ núsáá.
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Te nú tú ní káskíkuu va̱'a‑ró jíín ndátíñu sava‑ga̱ cha̱a, ndéja̱ kuá'a ndatíñu máá‑ró núu̱‑ro̱ núsáá.
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 Ni ɨɨn mozo ma̱ kúu kuatíñu‑de nuu̱ úu̱ jito'o̱. Chi̱ kiti̱ ini̱‑de nuu̱ ɨ́ɨn, te kumani̱‑dé jíín ɨngá, xí kuándatu̱‑de nuu̱ ɨ́ɨn te sáni̱'in ini̱‑de nuu̱ ɨnga. Ma̱ kúu kuatíñu‑ró núu̱ Dios jíín núu̱ xú'ún, áchí‑ya̱.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Te cha̱a fariseo ká'i̱in‑de yúan, cha̱a tóó iní kákuu‑de. Te ni̱ ka̱jini so̱'o‑de ta̱ká tu̱'un ká'a̱n‑ya̱. Te ni̱ ka̱sákátá‑de nuu̱‑yá.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Máá‑ró kákuni̱‑ro̱ já ná káni ini̱ ña̱yɨvɨ já cháa ndaa̱ kákuu‑ró. Ko Dios, a jiní‑ya̱ ndasa káa ichi iní añú‑ro̱. Chi̱ tiñu kájani ini̱ ña̱yɨvɨ já tíñu ñá'nu kúu‑ún, te nuu̱ Dios tiñu chá'án kúu.
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 Máá ley jíín cháa kájani tu̱'un Dios, ni̱ kuu‑ga̱ onde̱ kɨvɨ̱ ní kii Juan. Yúan‑na te ni̱ kejá'á tú'un va̱'a ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Te ña̱yɨvɨ, jíín fuerza kɨ́vɨ koyo‑i yúan.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Ko yachi̱‑ga̱ naa ándɨ́vɨ́ jíín ñúyɨ́vɨ, vásá já náa ɨ́ɨn punto nuu̱ tutú ley.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 Nú ndé cha̱a skéndo̱o‑de ñasɨ́'ɨ́‑de te ta̱nda'a‑dé jíín ɨngá ña'an, yu̱án ísɨ́kɨ ncháa̱‑de‑ña. Te cha̱a tánda'a jíín ñá'an ní ndo̱o‑ún, suni ísɨ́kɨ ncháa̱‑de tá'an‑de.
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 Ni̱ i̱o ɨɨn cha̱a kúká, ni̱ ñu̱'un‑de sa'ma kuá'á tíndí'í jíín sá'ma tɨ́ndu̱'á vá'a. Te ndɨta'a̱n kɨvɨ̱ ní sá'a‑de ndeyu ní ka̱yee vá'a‑de.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Te suni ni̱ i̱o ɨɨn cha̱a ndá'ú nání‑de Lázaro, ni̱ jika̱n‑de caridad. Kátúu‑dé yuxé'é cháa kúká‑ún. Te nɨ́ɨ́‑de ni̱ kana ndɨ̱'yi.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Te kuní‑de kee ndá'a̱ chi̱i‑de jíín yúxi stáa̱ kóyo chi̱i mesa cha̱a kúká‑ún. Te jákoyo ti'ina̱ te kána yuu‑tɨ̱ núu̱ ndɨ́'yi‑de.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Te ni̱ ji'i̱ cha̱a jikán caridad‑ún. Te ndajá'a̱ ándɨ́vɨ́, ni̱ jaka‑ya̱‑dé kua̱no'on‑yá jíín‑de nuu̱ Abraham. Te suni ni̱ ji'i̱ cha̱a kúká‑ún, te ni̱ yu̱ji‑de.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Te cha̱a kúká‑ún, ndó'o xaa̱n‑dé kándee‑de infierno. Te ni̱ ndakoto‑de. Te onde̱ jíká ní jini̱‑de nuu̱ Abraham, te kánchaa̱ Lázaro jíín‑de.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Yúan‑na te máá cháa‑ún, ni̱ kana kó'ó‑de: Táta̱ Abraham, kundá'ú ini̱‑ní náá, te tájí‑ní Lázaro ná kíchi̱ndaji‑de xini̱ ndá'a‑dé nuu̱ ndúcha, te ná xndáji‑de yáa‑ná. Chi̱ xaa̱n jatú‑ná kayú‑ná nuu̱ yáá ñú'u̱n yá'a. Achí‑de.
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Te ni̱ kachi̱ Abraham jíín‑de: Hijo, a núku̱'un ini̱‑ro̱ já ní i̱o kúká‑ró ná ni̱ chaku̱‑ro̱, te Lázaro, sua ndá'ú ni̱ ta'a̱n‑de, ko vina, a ni̱ ndundéé iní‑de yá'a, te róó ndó'o‑ró jián.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Te suni ni̱ sá'a Dios ɨɨn xa'va̱ kúnú xáa̱n, kándee ma̱'ñú róó jíín rúu̱. Te cha̱a ká'i̱in yá'a, va̱sa kákuni̱‑de ja̱'a‑de jaa̱‑de jia̱n, ko ma̱ kúu, ni ma̱ kúu ja̱'a máá‑ró kíi‑ró yá'a. Achí Abraham.
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n, cha̱a kúká‑ún: Táa̱, jikán ta'u̱‑ná nuu̱‑ní, tájí‑ní‑de ki'i̱n‑de ve'e táa̱‑ná núsáá.
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 Chi̱ íó u'u̱n‑ga̱ ñani̱‑ná, te ná káni ndaa̱‑de tu̱'un nuu̱‑í, náva̱'a ma̱ kíkoyo‑i nuu̱ ndó'o‑ná yá'a, áchí‑de.
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Te ni̱ kachi̱ Abraham jíín‑de: A káñava̱'a‑i tutu̱ ni̱ chaa Moisés jíín tutú ni̱ ka̱chaa cha̱a ni̱ jani tu̱'un Dios onde̱ sáá. Yúan ná kúni so̱'o‑i, áchí Abraham.
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Yúan‑na te máá‑de ni̱ kachi̱‑de: Túu, táta̱ Abraham, chi̱ nú ɨɨn cha̱a ni̱ ji'i̱ ki'i̱n nuu̱‑í, yúan‑na te nakani ini̱‑i jíná'an‑i, áchí‑de.
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Ko ni̱ kachi̱ Abraham jíín‑de: Nú tú chú'un ini̱‑i tu̱'un ni̱ jani Moisés jíín cháa ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios, suni ma̱ kándíja kutɨ‑í nú nachaku̱ ɨɨn ndɨ̱yi ki'i̱n nuu̱‑í, áchí‑de.
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.