Lucas 14

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te ɨɨn kɨvɨ̱ ndéta̱tú ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱ iní ve̱'e ɨɨn cha̱a kúñá'nu nuu cháa fariseo jíná'an‑de ja̱ kée‑yá staa̱ jíín‑de. Te kájito yu'u‑dé‑ya̱.
1 Num sábado, Jesus entrou na casa de certo líder fariseu para tomar uma refeição. E as pessoas que estavam ali olhavam para Jesus com muita atenção.
2 Te ni̱ kenda ɨɨn cha̱a kú'u̱‑de kue'e̱ kuiñi, kándii̱‑de nuu̱‑yá.
2 Um homem, com as pernas e os braços inchados, chegou perto dele.
3 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín cháa kákuu maestro ley jíín cháa fariseo: Á kuu sá'a‑ri̱ tana̱ kɨvɨ́ ndéta̱tú xí túu, áchí‑ya̱.
3 E Jesus perguntou aos mestres da Lei e aos fariseus:
4 Ko máá‑de, tú ní káka'a̱n kutɨ‑dé. Yúan‑na te ni̱ ki'in‑ya̱ cháa ñú'un kuiñi‑ún. Te ni̱ nasáva̱'a‑ya̱‑dé. Te ni̱ natájí‑yá‑de kua̱no'on‑dé.
4 Mas eles não responderam nada. Então Jesus pegou o homem, curou-o e o mandou embora.
5 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ún: Te nú burro máá‑ró xí xndɨkɨ̱‑ro̱ júngava‑tɨ̱ iní ɨɨn sókó, te tú natava‑ro‑tɨ́ va̱sa kɨvɨ̱ ndéta̱tú kúu náún. Achí‑ya̱.
5 Aí disse:
6 Te tú ní kákuu xndíó káni‑de ni ɨɨn tu̱'un nuu̱‑yá ja̱ súan ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de.
6 E eles não puderam responder.
7 Te ni̱ jini̱‑ya̱ já kándúkú‑de jungo̱o jíñú'ún‑de silla xini̱ mesa. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ ɨ́ɨn tu̱'un yátá jíín cháa ni̱ kataka̱ yúan.
7 Certa vez Jesus estava reparando como os convidados escolhiam os melhores lugares à mesa. Então fez esta comparação:
8 Nú ni̱ kana ɨɨn cha̱a xini̱‑ro̱ já kí'i̱n‑ro̱ ɨ́ɨn viko tánda'a, te ma̱ júngo̱o jíñú'ún‑ró silla xini̱ mesa. Chi̱ nú súan, sanaa te a ni̱ kana‑de xini̱ ɨ́ɨn cha̱a kúñá'nu‑ga̱ vásá róó.
8 — Quando alguém convidá-lo para uma festa de casamento, não sente no melhor lugar. Porque pode ser que alguém mais importante tenha sido convidado.
9 Te chaa̱ cha̱a ni̱ kana xini̱‑ro̱‑ún jíín‑de. Te ka'a̱n‑de jíín‑ró: Kuxio, ná kúnchaa̱ cha̱a yá'a jia̱n. Yúan‑na te kúka nuu̱‑ro̱ kí'i̱n‑ro̱ ondé sandɨ̱'ɨ́‑na̱ kunchaa̱‑ro̱.
9 Então quem convidou você e o outro poderá dizer a você: “Dê esse lugar para este aqui.” Aí você ficará envergonhado e terá de sentar-se no último lugar.
10 Ko nú ni̱ kana ɨɨn cha̱a xini̱‑ro̱, kuá'án te jungo̱o‑ró ondé sandɨ̱'ɨ́‑na̱. Chi̱ nú jaa̱ cha̱a ni̱ kana róó yúan te kachi̱‑de kuni‑ró: Amigo, nuu̱ silla jíñú'ún yá'a jungo̱o‑ró, achi̱‑de. Yúan‑na te nduñá'nu‑ró jíto nuu̱ cháa káxiu̱kú ká'nu jíín‑ró.
10 Pelo contrário, quando você for convidado, sente-se no último lugar. Assim quem o convidou vai dizer a você: “Meu amigo, venha sentar-se aqui num lugar melhor.” E isso será uma grande honra para você diante de todos os convidados.
11 Chi ta̱ká cha̱a sáñá'nu‑de máá‑de, ndusúchí‑de. Te ta̱ká cha̱a sásúchí‑de máá‑de, nduñá'nu‑de. Achí‑ya̱.
11 Porque quem se engrandece será humilhado, mas quem se humilha será engrandecido.
12 Te suni ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín cháa ni̱ kana xini̱‑yá‑ún: Nú sá'a‑ró sámá xí xíni, ma̱ kána‑ró xiní cháa kákuu amigo‑ro̱, ni xini̱ ñaní‑ro̱, ni xini̱ tá'an‑ró, ni xini̱ cháa kúká. Chi̱ nú súan te suni máá‑de nakana‑de xini̱‑ro̱. Te ni̱ kuu ja̱ ní nani'i̱n‑ro̱ tá'u̱‑ro̱.
12 Depois Jesus disse ao homem que o havia convidado:
13 Ko nú sá'a‑ró gasto, te kana‑ró xiní cháa ndá'ú, cha̱a tɨ́kú'lu, cha̱a tá'nú, jíín xiní cháa kuáá.
13 Mas, quando você der uma festa, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos
14 Te xáán ndatu̱ kendo̱o‑ró nú súan, chi̱ tú na̱ún nákua̱'a‑de nuu̱‑ro̱. Ko ni'i̱n‑ro̱ yá'u‑ró kɨvɨ́ náchaku̱ ta̱ká cha̱a ndaa̱, áchí‑ya̱.
14 e você será abençoado. Pois eles não poderão pagar o que você fez, mas Deus lhe pagará no dia em que as pessoas que fazem o bem ressuscitarem.
15 Te ɨɨn cha̱a yée stáa̱ jíín‑yá, ni̱ jini so̱'o‑de tu̱'un yá'a. Te ni̱ kachi̱‑de jíín‑yá: Xáán ndatu̱ kuu cha̱a ja̱ kée‑dé staa̱ onde̱ ini̱ ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Achí‑de.
15 Um dos que estavam à mesa ouviu isso e disse para Jesus: — Felizes os que irão sentar-se à mesa no
16 Yúan‑na te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Ɨɨn cha̱a ni̱ sá'a‑de ɨɨn xíni ká'nu, te ni̱ kana‑de xini̱ kuá'a ñáyɨvɨ.
16 Então Jesus lhe disse:
17 Te nuu̱ ní jaa̱ hora ja̱ kúxíni‑de‑ún, te ni̱ tájí‑de mozo‑de kua̱kachi̱ nuu̱ já kée stáa̱ xíni‑ún: Ña'a̱n‑ní jíná'an‑ní. Chi̱ a ni̱ ndɨ'ɨ íó tu̱'a. Achí.
17 Quando chegou a hora, mandou o seu empregado dizer aos convidados: “Venham, que tudo já está pronto!”
18 Te ɨɨn‑ni ni̱ ka̱sájá'a̱ ini̱ ndɨ'ɨ‑de. Te cha̱a ɨɨn ni̱ kachi̱‑de jíín mozo. Ni̱ jaan‑ri̱ ɨɨn ñu'un te kánúú kínde̱'é‑rí. Te ná kúña ká'nu ini̱‑de nuu̱‑rí, chi̱ ma̱ jáa̱‑ri̱. Achí‑de.
18 — Mas eles, um por um, começaram a dar desculpas. O primeiro disse ao empregado: “Comprei um sítio e tenho de dar uma olhada nele. Peço que me desculpe.”
19 Te ni̱ ka'a̱n ɨnga̱‑de: Ni̱ jaan‑ri̱ u'u̱n yunta xndɨkɨ̱ te kikoto nchaa̱‑ri̱‑tɨ̱. Ná kúña ká'nu ini̱‑de nuu̱‑rí, chi ma̱ jáa̱‑ri̱. Achí‑de.
19 — Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e preciso ver se trabalham bem. Peço que me desculpe.”
20 Te ni̱ ka'a̱n tuku ɨnga̱‑de: Sáá ní ta̱nda'a‑rí. Te ja̱ yúán má kúu jaa̱‑ri̱. Achí‑de.
20 — E outro disse: “Acabei de casar e por isso não posso ir.”
21 Te kua̱no'on mozo‑ún ni̱ kastu̱'ún‑de nuu̱ jíto'o̱‑de. Yúan‑na te máá táa̱ ini̱ ve̱'e‑ún, ni̱ kiti̱ ini̱‑de. Te ni̱ kachi̱‑de jíín mozo‑de: Kuá'án yachi̱ nɨ́ɨ́ núyá'u jíín táká ya̱'ya, te kana‑ró xiní cháa ndá'ú, cha̱a tɨ́kú'lu, cha̱a tá'nú, jíín cháa kuáá, ná kíkoyo‑de. Achí‑de.
21 — O empregado voltou e contou tudo ao patrão. Ele ficou com muita raiva e disse: “Vá depressa pelas ruas e pelos becos da cidade e traga os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Te ni̱ kachi̱ mozo‑ún: Táta̱, a ni̱ kuu nátu̱'un ká'a̱n‑ní ko núña‑ga̱ lugar. Achí‑i.
22 — Mais tarde o empregado disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, mas ainda está sobrando lugar.”
23 Te jito'o̱‑ún ni̱ ka'a̱n‑de jíín mozo‑de: Kuá'án ta̱ká ichi jíín táká rancho te stétuu‑ró ñáyɨvɨ‑ún ná kíi‑i yá'a, náva̱'a ná chítú iní ve̱'e‑ri̱.
23 — Aí o patrão respondeu: “Então vá pelas estradas e pelos caminhos e obrigue os que você encontrar ali a virem, a fim de que a minha casa fique cheia.
24 Chi̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró já ní ɨɨn cha̱a ni̱ jaka̱na‑ró‑ún, ma̱ kúxíni kutɨ‑dé ve'e‑ri̱, áchí‑de. Achí‑ya̱.
24 Pois eu afirmo a vocês que nenhum dos que foram convidados provará o meu jantar!”
25 Te kája'a̱n kua'a̱ xáa̱n ñáyɨvɨ jíín Jesús. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑i:
25 Certa vez uma grande multidão estava acompanhando Jesus. Ele virou-se para eles e disse:
26 Nú ndé cha̱a kii‑de nuu̱‑rí, te nú chíñú'ún‑de táa̱‑de, náa̱‑de, ñasɨ́'ɨ́‑de, se̱'e‑de, ñani̱‑de, kua̱'a‑de, xí ondé jíín máá‑de, ma̱ kúu kuu‑de cha̱a skuá'a jíín‑rí.
26 — Quem quiser me acompanhar não pode ser meu seguidor se não me amar mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua esposa, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a si mesmo.
27 Te cha̱a tú ndóyo‑de jíín túndó'o kii sɨkɨ̱‑dé, te kundiki̱n‑de ruu̱ kii‑de, ma̱ kúu kuu‑de cha̱a skuá'a jíín‑rí.
27 Não pode ser meu seguidor quem não estiver pronto para morrer como eu vou morrer e me acompanhar.
28 Chi̱ nú ndé róó kuní‑ro̱ káni‑ró ɨ́ɨn ve'e, á tú xna'a̱n‑ga̱ jungo̱o‑ró te tava‑ro cuenta na̱saa kuu gasto, te kuni̱‑ro̱ nú va̱tu‑ni kanda‑ró jínu xí túu.
28 Se um de vocês quer construir uma torre , primeiro senta e calcula quanto vai custar, para ver se o dinheiro dá.
29 Chi̱ nú túu, te nú a ni̱ jani‑ró já'a̱, te ma̱ kánda xu̱'ún‑ró síjínu‑ró. Yúan‑na te ta̱ká ña̱yɨvɨ kájini̱ nuu̱ vé'e tɨ́kú'lu‑ró‑ún, sákátá‑i nuu̱‑ro̱.
29 Se não fizer isso, ele consegue colocar os alicerces, mas não pode terminar a construção. Aí todos os que virem o que aconteceu vão caçoar dele, dizendo:
30 Te ka'a̱n‑i: Cha̱a yá'a, ni̱ kejá'á‑de jáni‑de ɨɨn ve'e, te tú ní kánda‑de síjínu‑de, achi̱‑i.
30 “Este homem começou a construir, mas não pôde terminar!”
31 Xí nú ndé rey kuní‑de ki'i̱n‑de kua̱tá'an‑de jíín ɨngá rey, á tú xna'a̱n‑ga̱ jungo̱o‑de te nakani ini̱‑de te nú va̱tu‑ni kuu jíín uxí mil soldado kua̱tá'an‑de jíín ɨngá rey ja̱ vái sɨkɨ̱‑dé jíín okó mil soldado.
31 — Se um rei que tem dez mil soldados vai partir para combater outro que vem contra ele com vinte mil, ele senta primeiro e vê se está bastante forte para enfrentar o outro.
32 Chi̱ nú túu, te nini jíká‑ga̱ va̱i ɨnga̱ rey, te tájí‑de ɨɨn cha̱a ki'i̱n ka'a̱n nda̱'ú jíín‑de ja̱ ná júkuiñi̱.
32 Se não fizer isso, acabará precisando mandar mensageiros ao outro rei, enquanto este ainda estiver longe, para combinar condições de paz. Jesus terminou, dizendo:
33 Te suni súan nú ndé róó tú síjíta‑ró táká ndatíñu ñáva̱'a‑ró, ma̱ kúu kuu‑ró cháa skuá'a jíín‑rí núsáá.
33 — Assim nenhum de vocês pode ser meu discípulo se não deixar tudo o que tem.
34 Va̱'a íó ñii̱, ko nú onde̱ ñii̱‑ún ná náa xikó, te ndasa ndu'u'a̱ núsáá.
34 — O sal é uma coisa útil; mas, se perde o gosto, deixa de ser sal.
35 Ma̱ kuátíñu kutɨ, ni ja̱ kúu nuu̱ ñú'un já ndúu ja̱'an, chi̱ kacha̱‑de ki'i̱n. Cha̱a íó so̱'o kuni ná'ín, ná kúni so̱'o‑de. Achí‑ya̱.
35 É jogado fora, pois não serve mais nem para a terra nem para o monte de esterco. Se vocês têm ouvidos para ouvirem, então ouçam.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.