Lucas 14
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NAA
1 Te ɨɨn kɨvɨ̱ ndéta̱tú ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱ iní ve̱'e ɨɨn cha̱a kúñá'nu nuu cháa fariseo jíná'an‑de ja̱ kée‑yá staa̱ jíín‑de. Te kájito yu'u‑dé‑ya̱.
1 Num sábado, ao entrar Jesus na casa de um dos principais fariseus para tomar uma refeição, eles o estavam observando.
2 Te ni̱ kenda ɨɨn cha̱a kú'u̱‑de kue'e̱ kuiñi, kándii̱‑de nuu̱‑yá.
2 E eis que diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín cháa kákuu maestro ley jíín cháa fariseo: Á kuu sá'a‑ri̱ tana̱ kɨvɨ́ ndéta̱tú xí túu, áchí‑ya̱.
3 Então Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou:
4 Ko máá‑de, tú ní káka'a̱n kutɨ‑dé. Yúan‑na te ni̱ ki'in‑ya̱ cháa ñú'un kuiñi‑ún. Te ni̱ nasáva̱'a‑ya̱‑dé. Te ni̱ natájí‑yá‑de kua̱no'on‑dé.
4 Eles, porém, não disseram nada. Então Jesus pegou na mão daquele homem, curou-o e o mandou embora.
5 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ún: Te nú burro máá‑ró xí xndɨkɨ̱‑ro̱ júngava‑tɨ̱ iní ɨɨn sókó, te tú natava‑ro‑tɨ́ va̱sa kɨvɨ̱ ndéta̱tú kúu náún. Achí‑ya̱.
5 A seguir, Jesus lhes perguntou:
6 Te tú ní kákuu xndíó káni‑de ni ɨɨn tu̱'un nuu̱‑yá ja̱ súan ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de.
6 A isto nada puderam responder.
7 Te ni̱ jini̱‑ya̱ já kándúkú‑de jungo̱o jíñú'ún‑de silla xini̱ mesa. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ ɨ́ɨn tu̱'un yátá jíín cháa ni̱ kataka̱ yúan.
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, Jesus contou-lhes uma parábola:
8 Nú ni̱ kana ɨɨn cha̱a xini̱‑ro̱ já kí'i̱n‑ro̱ ɨ́ɨn viko tánda'a, te ma̱ júngo̱o jíñú'ún‑ró silla xini̱ mesa. Chi̱ nú súan, sanaa te a ni̱ kana‑de xini̱ ɨ́ɨn cha̱a kúñá'nu‑ga̱ vásá róó.
8 — Quando alguém convidá-lo para um casamento, não sente no lugar de honra, pois pode haver um convidado mais importante do que você.
9 Te chaa̱ cha̱a ni̱ kana xini̱‑ro̱‑ún jíín‑de. Te ka'a̱n‑de jíín‑ró: Kuxio, ná kúnchaa̱ cha̱a yá'a jia̱n. Yúan‑na te kúka nuu̱‑ro̱ kí'i̱n‑ro̱ ondé sandɨ̱'ɨ́‑na̱ kunchaa̱‑ro̱.
9 Então aquele que convidou os dois dirá a você: “Dê o lugar a este aqui.” Então você irá, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Ko nú ni̱ kana ɨɨn cha̱a xini̱‑ro̱, kuá'án te jungo̱o‑ró ondé sandɨ̱'ɨ́‑na̱. Chi̱ nú jaa̱ cha̱a ni̱ kana róó yúan te kachi̱‑de kuni‑ró: Amigo, nuu̱ silla jíñú'ún yá'a jungo̱o‑ró, achi̱‑de. Yúan‑na te nduñá'nu‑ró jíto nuu̱ cháa káxiu̱kú ká'nu jíín‑ró.
10 Pelo contrário, quando alguém convidá-lo, vá sentar no último lugar, para que, quando vier aquele que o convidou, diga a você: “Amigo, venha sentar num lugar melhor.” Isso será uma honra para você diante de todos os demais convidados.
11 Chi ta̱ká cha̱a sáñá'nu‑de máá‑de, ndusúchí‑de. Te ta̱ká cha̱a sásúchí‑de máá‑de, nduñá'nu‑de. Achí‑ya̱.
11 Porque todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Te suni ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín cháa ni̱ kana xini̱‑yá‑ún: Nú sá'a‑ró sámá xí xíni, ma̱ kána‑ró xiní cháa kákuu amigo‑ro̱, ni xini̱ ñaní‑ro̱, ni xini̱ tá'an‑ró, ni xini̱ cháa kúká. Chi̱ nú súan te suni máá‑de nakana‑de xini̱‑ro̱. Te ni̱ kuu ja̱ ní nani'i̱n‑ro̱ tá'u̱‑ro̱.
12 Depois Jesus disse ao que o havia convidado:
13 Ko nú sá'a‑ró gasto, te kana‑ró xiní cháa ndá'ú, cha̱a tɨ́kú'lu, cha̱a tá'nú, jíín xiní cháa kuáá.
13 Pelo contrário, ao dar um banquete, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos,
14 Te xáán ndatu̱ kendo̱o‑ró nú súan, chi̱ tú na̱ún nákua̱'a‑de nuu̱‑ro̱. Ko ni'i̱n‑ro̱ yá'u‑ró kɨvɨ́ náchaku̱ ta̱ká cha̱a ndaa̱, áchí‑ya̱.
14 e você será bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensá-lo. A sua recompensa você receberá na ressurreição dos justos.
15 Te ɨɨn cha̱a yée stáa̱ jíín‑yá, ni̱ jini so̱'o‑de tu̱'un yá'a. Te ni̱ kachi̱‑de jíín‑yá: Xáán ndatu̱ kuu cha̱a ja̱ kée‑dé staa̱ onde̱ ini̱ ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Achí‑de.
15 Ao ouvir tais palavras, um dos que estavam à mesa com Jesus lhe disse: — Bem-aventurado aquele que participar do banquete no Reino de Deus.
16 Yúan‑na te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Ɨɨn cha̱a ni̱ sá'a‑de ɨɨn xíni ká'nu, te ni̱ kana‑de xini̱ kuá'a ñáyɨvɨ.
16 Jesus, porém, respondeu:
17 Te nuu̱ ní jaa̱ hora ja̱ kúxíni‑de‑ún, te ni̱ tájí‑de mozo‑de kua̱kachi̱ nuu̱ já kée stáa̱ xíni‑ún: Ña'a̱n‑ní jíná'an‑ní. Chi̱ a ni̱ ndɨ'ɨ íó tu̱'a. Achí.
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: “Venham, porque tudo já está preparado.”
18 Te ɨɨn‑ni ni̱ ka̱sájá'a̱ ini̱ ndɨ'ɨ‑de. Te cha̱a ɨɨn ni̱ kachi̱‑de jíín mozo. Ni̱ jaan‑ri̱ ɨɨn ñu'un te kánúú kínde̱'é‑rí. Te ná kúña ká'nu ini̱‑de nuu̱‑rí, chi̱ ma̱ jáa̱‑ri̱. Achí‑de.
18 Mas todos eles, um por um, começaram a apresentar desculpas. O primeiro disse: “Comprei um campo e preciso ir vê-lo; peço que me desculpe.”
19 Te ni̱ ka'a̱n ɨnga̱‑de: Ni̱ jaan‑ri̱ u'u̱n yunta xndɨkɨ̱ te kikoto nchaa̱‑ri̱‑tɨ̱. Ná kúña ká'nu ini̱‑de nuu̱‑rí, chi ma̱ jáa̱‑ri̱. Achí‑de.
19 Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; peço que me desculpe.”
20 Te ni̱ ka'a̱n tuku ɨnga̱‑de: Sáá ní ta̱nda'a‑rí. Te ja̱ yúán má kúu jaa̱‑ri̱. Achí‑de.
20 E outro disse: “Casei-me e, por isso, não posso ir.”
21 Te kua̱no'on mozo‑ún ni̱ kastu̱'ún‑de nuu̱ jíto'o̱‑de. Yúan‑na te máá táa̱ ini̱ ve̱'e‑ún, ni̱ kiti̱ ini̱‑de. Te ni̱ kachi̱‑de jíín mozo‑de: Kuá'án yachi̱ nɨ́ɨ́ núyá'u jíín táká ya̱'ya, te kana‑ró xiní cháa ndá'ú, cha̱a tɨ́kú'lu, cha̱a tá'nú, jíín cháa kuáá, ná kíkoyo‑de. Achí‑de.
21 — O servo voltou e, contou tudo ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: “Saia depressa para as ruas e becos da cidade e traga para cá os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Te ni̱ kachi̱ mozo‑ún: Táta̱, a ni̱ kuu nátu̱'un ká'a̱n‑ní ko núña‑ga̱ lugar. Achí‑i.
22 Mais tarde, o servo lhe disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, e ainda há lugar.”
23 Te jito'o̱‑ún ni̱ ka'a̱n‑de jíín mozo‑de: Kuá'án ta̱ká ichi jíín táká rancho te stétuu‑ró ñáyɨvɨ‑ún ná kíi‑i yá'a, náva̱'a ná chítú iní ve̱'e‑ri̱.
23 Então o senhor disse ao servo: “Saia pelos caminhos e atalhos e obrigue todos a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 Chi̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró já ní ɨɨn cha̱a ni̱ jaka̱na‑ró‑ún, ma̱ kúxíni kutɨ‑dé ve'e‑ri̱, áchí‑de. Achí‑ya̱.
24 Porque digo a vocês que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.”
25 Te kája'a̱n kua'a̱ xáa̱n ñáyɨvɨ jíín Jesús. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑i:
25 Grandes multidões acompanhavam Jesus, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 Nú ndé cha̱a kii‑de nuu̱‑rí, te nú chíñú'ún‑de táa̱‑de, náa̱‑de, ñasɨ́'ɨ́‑de, se̱'e‑de, ñani̱‑de, kua̱'a‑de, xí ondé jíín máá‑de, ma̱ kúu kuu‑de cha̱a skuá'a jíín‑rí.
26 — Se alguém vem a mim e não me ama mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua mulher, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Te cha̱a tú ndóyo‑de jíín túndó'o kii sɨkɨ̱‑dé, te kundiki̱n‑de ruu̱ kii‑de, ma̱ kúu kuu‑de cha̱a skuá'a jíín‑rí.
27 E quem não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Chi̱ nú ndé róó kuní‑ro̱ káni‑ró ɨ́ɨn ve'e, á tú xna'a̱n‑ga̱ jungo̱o‑ró te tava‑ro cuenta na̱saa kuu gasto, te kuni̱‑ro̱ nú va̱tu‑ni kanda‑ró jínu xí túu.
28 Pois qual de vocês, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Chi̱ nú túu, te nú a ni̱ jani‑ró já'a̱, te ma̱ kánda xu̱'ún‑ró síjínu‑ró. Yúan‑na te ta̱ká ña̱yɨvɨ kájini̱ nuu̱ vé'e tɨ́kú'lu‑ró‑ún, sákátá‑i nuu̱‑ro̱.
29 Para não acontecer que, tendo lançado os alicerces e não podendo terminar a construção, todos os que a virem zombem dele,
30 Te ka'a̱n‑i: Cha̱a yá'a, ni̱ kejá'á‑de jáni‑de ɨɨn ve'e, te tú ní kánda‑de síjínu‑de, achi̱‑i.
30 dizendo: “Este homem começou a construir e não pôde acabar.”
31 Xí nú ndé rey kuní‑de ki'i̱n‑de kua̱tá'an‑de jíín ɨngá rey, á tú xna'a̱n‑ga̱ jungo̱o‑de te nakani ini̱‑de te nú va̱tu‑ni kuu jíín uxí mil soldado kua̱tá'an‑de jíín ɨngá rey ja̱ vái sɨkɨ̱‑dé jíín okó mil soldado.
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Chi̱ nú túu, te nini jíká‑ga̱ va̱i ɨnga̱ rey, te tájí‑de ɨɨn cha̱a ki'i̱n ka'a̱n nda̱'ú jíín‑de ja̱ ná júkuiñi̱.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Te suni súan nú ndé róó tú síjíta‑ró táká ndatíñu ñáva̱'a‑ró, ma̱ kúu kuu‑ró cháa skuá'a jíín‑rí núsáá.
33 Assim, pois, qualquer um de vocês que não renuncia a tudo o que tem não pode ser meu discípulo.
34 Va̱'a íó ñii̱, ko nú onde̱ ñii̱‑ún ná náa xikó, te ndasa ndu'u'a̱ núsáá.
34 — O sal é certamente bom; mas, se o sal se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor?
35 Ma̱ kuátíñu kutɨ, ni ja̱ kúu nuu̱ ñú'un já ndúu ja̱'an, chi̱ kacha̱‑de ki'i̱n. Cha̱a íó so̱'o kuni ná'ín, ná kúni so̱'o‑de. Achí‑ya̱.
35 Não presta mais nem para a terra nem para o monte de estrume; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.