Hebreus 11
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs VC
1 Te tu̱'un kándíja‑yó kúu modo ja̱ jiní‑yo̱ já íó seguro ta̱ká ndatíñu káñukuu ini̱‑yo̱, chi yu̱án kúu tuni̱ ja̱ íó ndija ta̱ká ndatíñu ja̱ tú jiní‑yo̱ núu̱.
1 A fé é o fundamento da esperança, é uma certeza a respeito do que não se vê.
2 Chi ni̱ ka̱kandíja cha̱a aná'án, te ja̱ yúán ní jatú'ún‑yá‑de.
2 Foi ela que fez a glória dos nossos, antepassados.
3 Kákandíja‑yó, te yu̱án kájuku̱'un ini̱‑yo̱ já ní sáva̱'a Dios ñu̱yɨ́vɨ jíín tú'un ni̱ ka'a̱n‑ni‑ya̱. Te chi̱i ndatíñu ja̱ tú jiní‑yo̱ núu̱, ni̱ kuva̱'a ndatíñu ja̱ á jiní‑yo̱ núu̱.
3 Pela fé reconhecemos que o mundo foi formado pela palavra de Deus e que as coisas visíveis se originaram do invisível.
4 Ni̱ kandíja Abel, te yu̱án ní ja'mu‑de ndatíñu ja̱ vá'a‑ga̱ ni̱ soko̱‑dé nuu̱ Dios vásá Caín. Súan ni̱ kandíja‑de, te ni̱ jatú'ún Dios ja̱ íó ndaa̱‑de, chi̱ súan ni̱ sá'a‑ya̱ já ní jatá'ú‑yá ndatíñu ni̱ soko̱‑dé nuu̱‑yá. Te va̱sa a ni̱ ji'i̱‑de, ko ká'a̱n‑ni‑de jíín tú'un ni̱ kandíja‑de.
4 Pela fé Abel ofereceu a Deus um sacrifício bem superior ao de Caim, e mereceu ser chamado justo, porque Deus aceitou as suas ofertas. Graças a ela é que, apesar de sua morte, ele ainda fala.
5 Ni̱ kandíja Enoc, te yu̱án ní naki'in‑ya̱‑dé kua'a̱n‑ya̱ jíín‑de, te tú ní jí'i̱‑de. Te tú ní ndénda kutɨ‑dé ni̱ ka̱sá'a‑i, chi ni̱ na̱ki'in Dios‑de. Te onde̱ ná té naki'in‑ga̱‑ya̱‑dé, te ni̱ jatú'ún Dios‑de ja̱ ní kusɨɨ̱ iní‑ya̱ ní sá'a‑de.
5 Pela fé Henoc foi arrebatado, sem ter conhecido a morte: e não foi achado, porquanto Deus o arrebatou; mas a Escritura diz que, antes de ser arrebatado, ele tinha agradado a Deus {Gn 5,24}.
6 Ko nú tú kándíja‑yó, te ma̱ kúsɨɨ̱ iní Dios sá'a‑yó, chi cha̱a kuní jaa̱ nuu̱ Dios, kánúú kándíja‑de ja̱ ndíto chakú‑ya̱ jíín já kuá'a‑ya̱ yá'u nuu̱ táká ña̱yɨvɨ kánandúkú‑i‑ya̱.
6 Ora, sem fé é impossível agradar a Deus, pois para se achegar a ele é necessário que se creia primeiro que ele existe e que recompensa os que o procuram.
7 Ni̱ kandíja Noé, te yu̱án ní ka'a̱n ni̱'in Dios jíín‑de sɨkɨ̱ sáva tiñu ja̱ té kuni̱‑ga̱‑de nuu̱. Te ja̱ ní chu'un ini̱‑de, te yu̱án ní sáva̱'a‑de ɨɨn barco náva̱'a ka̱ku‑de onde̱ jíín nɨ́ɨ́ vé'e‑de. Ja̱ súan kándíja‑de, te ni̱ na̱kuxndíi‑de sɨkɨ̱ ñúyɨ́vɨ. Te ni̱ nduu‑de ɨɨn cha̱a ní'i̱n tá'u̱ sɨkɨ́ já kéndo̱o ndaa̱‑i ja̱ kákandíja‑i.
7 Pela fé na palavra de Deus, Noé foi avisado a respeito de acontecimentos imprevisíveis; cheio de santo temor, construiu a arca para salvar a sua família. Pela fé ele condenou o mundo e se tornou o herdeiro da justificação mediante a fé.
8 Ni̱ kandíja Abraham, te yu̱án ní jandatu̱‑de ni̱ kenda‑de kua'a̱n‑de kɨvɨ̱ ní kana‑ya̱ xiní‑dé, náva̱'a jaa̱‑de ɨɨn lugar nuu̱ kuá'a‑ya̱ núu̱‑dé kuu ta'u̱‑dé. Te ni̱ kenda‑de kua'a̱n‑de, va̱sa tú jiní‑de ndénu̱ kí'i̱n‑de.
8 Foi pela fé que Abraão, obedecendo ao apelo divino, partiu para uma terra que devia receber em herança. E partiu não sabendo para onde ia.
9 Ni̱ kandíja‑de, te yu̱án ní ncha̱a‑de nátu̱'un cha̱a jíká núu̱ ñú'un ní keyu'u‑yá ja̱ kuá'a‑ya̱ núu̱‑dé. Yúan ni̱ ncha̱a‑de ini̱ ve̱'e kuii jíín Isaac jíín Jacob, chi̱ suni su̱chí ní'i̱n tá'a̱n ta'u̱ núu̱ ní keyu'u‑yá‑ún kákuu su̱chí‑ún.
9 Foi pela fé que ele habitou na terra prometida, como em terra estrangeira, habitando aí em tendas com Isaac e Jacó, co-herdeiros da mesma promessa.
10 Chi ni̱ ñukuu ini̱‑de koo ɨɨn ñuu̱ jíín cimiento, ja̱ máá Dios kúu I'a̱ chutá'an‑ya̱ te sá'a‑ya̱‑ún.
10 Porque tinha a esperança fixa na cidade assentada sobre os fundamentos {eternos}, cujo arquiteto e construtor é Deus.
11 Suni ni̱ kandíja máá Sara, te yu̱án ní ni'i̱n‑ñá fuerza ni̱ nuku̱'un se̱'e‑ña, va̱sa ña'an numá ni̱ kuu‑ña. Te ni̱ skáku‑ña ɨ́ɨn se̱'e onde̱ tiempo ni̱ ja̱'a xaa̱n kuiá‑ña, chi ni̱ kandíja‑ña já skíkuu va̱'a máá Dios tu̱'un ni̱ keyu'u‑yá.
11 Foi pela fé que a própria Sara cobrou o vigor de conceber, apesar de sua idade avançada, porque acreditou na fidelidade daquele que lhe havia prometido.
12 Ja̱ yúán súni súan ni̱ ka̱kaku kua'a̱‑í ni̱ sá'a ɨɨn‑ni cha̱a, va̱sa a ni̱ yii xaa̱n‑dé. Ko tata̱‑de ni̱ ndea̱ xaa̱n, nátu̱'un tiñu̱ú xíní ándɨ́vɨ́, jíín nátu̱'un ñi̱tɨ́ káa yu'u mar, ja̱ má kúu ka'u‑yó.
12 Assim, de um só homem quase morto nasceu uma posteridade tão numerosa como as estrelas do céu e inumerável como os grãos de areia da praia do mar.
13 Nini kákandíja‑de te ni̱ kaji'i̱ ta̱ká cha̱a‑ún, va̱sa tú ní káni'i̱n‑dé ja̱ ní keyu'u‑yá. Ko ni̱ kande̱'é jíká‑ni‑de nuu̱, te ni̱ kaka'a̱n‑de sa'a̱n kúta'u̱ jíín. Te ni̱ kaka'a̱n ndaa̱‑de ja̱ cháa jíká, jíín cháa káxiu̱kú núu‑ni, kákuu‑de.
13 Foi na fé que todos {nossos pais} morreram. Embora sem atingir o que lhes tinha sido prometido, viram-no e o saudaram de longe, confessando que eram só estrangeiros e peregrinos sobre a terra {Gn 23,4}.
14 Chi cha̱a káka'a̱n súan, a kástá'a̱n ndiji̱n‑de ja̱ kándúkú‑de ɨɨn ñuu̱ máá‑de ja̱ kúxiu̱kú máá‑de.
14 Dizendo isto, declaravam que buscavam uma pátria.
15 Chi̱ nú ní nákani ini̱‑de ñuu̱ nuu̱ ní kenda koyo‑de‑ún núú, íó modo ja̱ náxíó káva‑de, nú ní kákuni̱‑de núú.
15 E se se referissem àquela donde saíram, ocasião teriam de tornar a ela...
16 Ko ni̱ kakuni̱‑de ɨnga̱ ñuu̱ va̱'a xaa̱n‑gá ja̱ íó onde̱ andɨ́vɨ́. Ja̱ yúán tú kúka nuu̱ Dios nuu̱‑dé kunání‑yá Dios máá‑de, chi̱ a ni̱ sátu̱'a‑ya̱ ɨ́ɨn ñuu̱ kuxiu̱kú‑de.
16 Mas não. Eles aspiravam a uma pátria melhor, isto é, à celestial. Por isso, Deus não se dedigna de ser chamado o seu Deus; de fato, ele lhes preparou uma cidade.
17 Ni̱ kandíja Abraham, te yu̱án ní soko̱‑dé Isaac kɨvɨ̱ ní jito nchaa̱‑ya̱‑dé. Te máá tú'ún sé'e ñáva̱'a‑de, te sɨkɨ̱ súchí‑ún ni̱ ni'i̱n‑dé ta̱ká tu̱'un ja̱ ní keyu'u‑yá nuu̱‑dé, ko ni̱ i̱o tu̱'a‑de soko̱‑dé‑i ja̱ kúu̱‑i,
17 Foi pela sua fé que Abraão, submetido à prova, ofereceu Isaac, seu único filho,
18 va̱sa ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un‑i jíín‑de: Onde̱ chi̱i Isaac te kana‑ri̱ tata̱‑ro̱ te súan kunání, áchí‑ya̱.
18 depois de ter recebido a promessa e ouvido as palavras: Uma posteridade com o teu nome te será dada em Isaac {Gn 21,12}.
19 Chi ni̱ tava máá‑de cuenta ja̱ á kuu naschakú Dios ña̱yɨvɨ má'ñú ndɨ́yi. Te suni nátu̱'un jíín ɨ́ɨn tu̱'un yátá, te súan ni̱ nani'i̱n Abraham máá‑i ni̱ nachaku̱‑i, nátu̱'un súan.
19 Estava ciente de que Deus é poderoso até para ressuscitar alguém dentre os mortos. Assim, ele conseguiu que seu filho lhe fosse devolvido. E isso é um ensinamento para nós!
20 Ni̱ kandíja Isaac, te yu̱án ní jika̱n ta'u̱‑dé ja'a̱ Jacob, jíín Esaú, sɨkɨ̱ táká tiñu chaa̱ kuee̱‑ga̱.
20 Foi inspirado pela fé que Isaac deu a Jacó e a Esaú uma bênção em vista de acontecimentos futuros.
21 Ni̱ kandíja Jacob, te yu̱án kɨvɨ́ já á yani kuu̱‑de ni̱ jika̱n ta'u̱‑dé ja'a̱ ndéndúú se̱'e yíí José. Te ni̱ chiñú'ún‑de‑ya̱ va̱sa ndítuu‑na̱‑de xini̱ vara tɨ́ɨn‑de.
21 Foi pela fé que Jacó, estando para morrer, abençoou cada um dos filhos de José e venerou a extremidade do seu bastão.
22 Ni̱ kandíja José, te yu̱án kɨvɨ́ á kúyani kuu̱‑de, te ni̱ ka'a̱n‑de ja̱ kóo kɨvɨ̱ ndénda ña̱yɨvɨ Israel, Te ni̱ tá'ú‑de tiñu nuu̱‑í ndasa sá'a‑i jíín yíkɨ‑dé.
22 Foi pela fé que José, quando estava para morrer, fez menção da partida dos filhos de Israel e dispôs a respeito dos seus despojos.
23 Kɨvɨ̱ ní kaku Moisés ni̱ ka̱kandíja táa̱‑i náa̱‑i, te yu̱án ní chisa̱'í‑de‑i uni̱ yoo̱, chi ni̱ kajini̱‑de ja̱ lúu káa‑i. Te tú ní káyu̱'ú‑de acta ja̱ ní sá'a rey.
23 Foi pela fé que os pais de Moisés, vendo nele uma criança encantadora, o esconderam durante três meses e não temeram o edito real.
24 Ni̱ kandíja Moisés, onde̱ kɨvɨ̱ ní ja'nu‑de. Yu̱án tuká ní já'a‑de tu̱'un ja̱ kúnání‑de se̱'e se̱sɨ́'ɨ́ Faraón.
24 Foi pela fé que Moisés, uma vez crescido, renunciou a ser tido como filho da filha do faraó,
25 Sua ni̱ kuni̱‑de ja̱ kóto‑de tu̱ndó'o jíín ñáyɨvɨ Dios, nasu̱ já núnúu‑ni kusɨɨ̱ iní‑de jíín tú'un sɨɨ̱ iní ja̱ ndíso kua̱chi.
25 preferindo participar da sorte infeliz do povo de Deus, a fruir dos prazeres culpáveis e passageiros.
26 Chi̱ a ni̱ tava‑dé cuenta ja̱ nú ka'a̱n‑i sɨkɨ̱‑dé ja̱ sɨkɨ́ Cristo, te kúká xáa̱n‑gá kuu‑de sá'a, vásá já kúu ta̱ká yaka̱ xu̱'ún íó ini̱ ñuu̱ Egipto, chi̱ a ni̱ nde̱'é‑de ja̱ kuá'a‑ya̱ yá'u‑de.
26 Com os olhos fixos na recompensa, considerava os ultrajes por amor de Cristo como um bem mais precioso que todos os tesouros dos egípcios.
27 Ni̱ kandíja‑de, te yu̱án ní kenda‑de ñuu̱ Egipto. Te tú ní yú'ú‑de, va̱sa kití ini̱ rey. Te ni̱ kanda‑de, chi ni̱ sá'a‑de cuenta ja̱ á ndé'é‑de nuu̱ máá I'a̱ tú jiní ndiji̱n‑yo̱ núu̱.
27 Foi pela fé que deixou o Egito, não temendo a cólera do rei, com tanta segurança como estivesse vendo o invisível.
28 Ni̱ kandíja‑de, te yu̱án ní ja'ni‑dé lélú Pascua, te ni̱ joso̱ yúyú‑de nɨñi̱‑tɨ́, náva̱'a nú va̱i ndajá'a̱ ká'ni‑yá ta̱ká se̱'e núú, te ma̱ ké'é‑yá‑i jíná'an‑i.
28 Foi pela fé que mandou celebrar a Páscoa e aspergir {os portais} com sangue, para que o anjo exterminador dos primogênitos poupasse os dos filhos de Israel.
29 Ni̱ ka̱kandíja‑de, te yu̱án ní kuu ni̱ kaja̱'a‑ni‑de sava sava ma̱'ñú mar kuá'á, nátu̱'un nuu̱ ñú'un íchí‑ni. Te súan kándúkú cháa ñuu̱ Egipto sá'a‑de jíín ndúcha‑ún kákuni̱‑de núú, ko ni̱ kókó‑ni‑cha̱‑dé.
29 Foi pela fé que os fez atravessar o mar Vermelho, como por terreno seco, ao passo que os egípcios que se atreveram a persegui-los foram afogados.
30 Ni̱ ka̱kandíja‑i, te yu̱án ní jungoyo corral nama̱ yúu̱ ñúu̱ Jericó, onde̱ ni̱ ji̱nu ni̱ ka̱jíkó ndúu̱‑i ñuu̱‑ún nuu̱ usiá kɨvɨ̱.
30 Foi pela fé que desabaram as muralhas de Jericó, depois de rodeadas por sete dias.
31 Ni̱ kandíja Rahab, ña'an tɨnɨ́ ini̱, te yu̱án tú ní náa‑ñá ɨɨn jínu‑ni jíín ñáyɨvɨ ní'in ini̱, chi̱ sua ni̱ ka'a̱n‑ña tú'un ndéé iní jíín cháa ni̱ ka̱jito yu'u, te ni̱ jatá'ú‑ña‑dé.
31 Foi pela fé que Raab, a meretriz, não pereceu com aqueles que resistiram, por ter dado asilo aos espias.
32 Na̱ún ká'a̱n‑ga̱‑ri̱ núsáá. Chi̱ tuká tiempo ja̱ káni‑ga̱‑ri̱ tu̱'un Gedeón, tu̱'un Barac, tu̱'un Sansón, tu̱'un Jefté, tu̱'un David, tu̱'un Samuel, jíín tú'un ta̱ká cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios onde̱ sáá.
32 Que mais direi? Faltar-me-á o tempo, se falar de Gedeão, Barac, Sansão, Jefté, Davi, Samuel e dos profetas.
33 Ni̱ ka̱kandíja‑de, te yu̱án ní ka̱kundéé‑de ni̱ ka̱tɨɨn‑de so̱'o ñuu̱ ná'nu, ni̱ ka̱sá'a‑de tiñu ndaa̱, ni̱ kani'i̱n‑dé tu̱'un ni̱ keyu'u‑yá, ni̱ kajasu̱‑de yu'u ndɨ́ka'a jíná'an‑tɨ̱,
33 Graças à sua fé conquistaram reinos, praticaram a justiça, viram se realizar as promessas. Taparam bocas de leões,
34 ni̱ kanda'va̱‑de ñu'u̱n kayú yáá, ni̱ kaka̱ku‑de yu'u machete, ni̱ ka̱nani'i̱n iní‑de ja̱ ní kaku'u̱‑de, bueno ni̱'in ni̱ ka̱nduu‑de ni̱ sá'a‑ya̱ kɨvɨ́ ní ka̱jatá'an‑de nuu̱ guerra, te ni̱ ka̱skúnu‑de soldado ɨnga̱ ñuu̱ jíká já kája̱tá'an jíín‑de‑ún kája'a̱n.
34 extinguiram a violência do fogo, escaparam ao fio de espada, triunfaram de enfermidades, foram corajosos na guerra e puseram em debandada exércitos estrangeiros.
35 Ió ñasɨ́'ɨ́ ja̱ ní ka̱nani'i̱n‑ñá se̱'e‑ña já á ni̱ kaji'i̱‑i te ni̱ ka̱nachaku̱‑i. Sava‑de ni̱ ka̱ndo'o xaa̱n‑dé ni̱ ka̱sá'a‑i, ko tú ní kája̱'a‑de tu̱'un ja̱ kúu ka̱ku‑de, náva̱'a kundéé‑de nachaku̱ va̱'a‑ga̱‑de.
35 Devolveram vivos às suas mães os filhos mortos. Alguns foram torturados, por recusarem ser libertados, movidos pela esperança de uma ressurreição mais gloriosa.
36 Sava‑de ni̱ ka̱sákátá‑i nuu̱‑dé, te ni̱ ka̱xndó'o‑i‑de jíín cuarta, te suni ni̱ kaju'ni̱‑i cadena‑de, te ni̱ ka'i̱in‑de veka̱a.
36 Outros sofreram escárnio e açoites, cadeias e prisões.
37 Ni̱ kaja̱'a‑i yuu̱ xiní‑dé. Ni̱ ka̱xɨtɨ‑í‑de jíín sierra. Ni̱ ka̱ja'ni‑í‑de jíín machete. Ni̱ ka̱jika‑de ichi yá'a ichi yúan. Te ni̱ kañu̱'un‑de ñii rɨ́ɨ̱ jíín ñíi ndíxí'ú. Ndá'ú‑ni ni̱ kata'a̱n‑de, ni̱ ka̱jito‑de tu̱ndó'o, te ni̱ ka̱stá'a̱n‑i‑de.
37 Foram apedrejados, massacrados, serrados ao meio, mortos a fio de espada. Andaram errantes, vestidos de pele de ovelha e de cabra, necessitados de tudo, perseguidos e maltratados,
38 Ni̱ ka̱jinu‑de onde̱ nuu̱ ñú'un té'é. Te suni chi̱i yuku ní kɨ̱vɨ koyo‑de. Te ni̱ ka'i̱in‑de yau̱ kava jíín yaú chi̱i ñu'un. Te va̱'a xaa̱n‑gá kúu ta̱ká cha̱a‑ún, nasu̱ ñáyɨvɨ iní ñu̱yɨ́vɨ.
38 homens de que o mundo não era digno! Refugiaram-se nas solidões das montanhas, nas cavernas e em antros subterrâneos.
39 Te ta̱ká cha̱a yá'a, va̱sa ni̱ jatú'ún‑yá‑de sɨkɨ̱ já ní ka̱kandíja‑de, ko tú ní káni'i̱n‑dé tu̱'un ni̱ keyu'u‑yá.
39 E, no entanto, todos estes mártires da fé não conheceram a realização das promessas!
40 Chi ni̱ sátu̱'a Dios ɨɨn tiñu va̱'a xaa̱n‑gá ja̱ kúu yóó jíná'an‑yó, náva̱'a ma̱ yíja máá cháa‑ún, onde̱ nú túu yóó.
40 Porque Deus, que tinha para nós uma sorte melhor, não quis que eles chegassem sem nós à perfeição {da felicidade}.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.