Lucas 1
Ta lə Lubə Kunmindɨ kɨ́ Sigɨ (MGE) vs ACF
1 Dow-je n̰a̰ ya dꞌadɨ rɔ-dé ꞌndàngɨ né-je kɨ́ ra né dan-ji-tɨ nè lé,
1 Tendo, pois, muitos empreendido pôr em ordem a narração dos fatos que entre nós se cumpriram,
2 ə ꞌndàngɨ kɨ̀ gangɨ-é kɨ́ jꞌoo-né ta njéka̰ lo-é-tɨ lo kulə gin-é-tɨ nṵ ɓá ꞌtəl ngannjékullə-je kɨ́ njékilə mbḛ ta lə Lubə.
2 Segundo nos transmitiram os mesmos que os presenciaram desde oprincípio, e foram ministros da palavra,
3 Beɓa lokɨ mꞌdəjɨ ta dɔ né-je-tɨ kin lay kɨ̀ gangɨ-é berere-berere lo kulə gin-é-tɨ nṵ ya lé, ma̰ kàrè nəl-m kadɨ mꞌndàngɨ kɨ̀ go-é go-é ya mꞌadɨ-i i Teopil kɨ́ ꞌto dow kɨ́ boy n̰a̰.
3 Pareceu-me também a mim conveniente descrevê-los a ti, ó excelente Teófilo, por sua ordem, havendo-me já informado minuciosamente de tudo desde o princípio;
4 Mꞌndàngɨ mꞌadɨ-i bè, kdɔ kadɨ ꞌgə majɨ kɨ́ néndó-je kɨ́ ꞌingə kinlé, to néndó-je kɨ́ tɔgrɔ-tɨ ya.
4 Para que conheças a certeza das coisas de que já estás informado.
5 Ɓal-je-tɨ kɨ́ Erodɨ to-né ngar dɔnangɨ Jude-tɨ lé, njègugné lə Lubə káre isɨ nɔ̰ɔ̰, ri-é lə Jakari. Ḛ to dow kɨ́ dan kutɨ dow-je-tɨ lə Abiya kɨ́ ndɔkɨ to njègugɨ né ə ne-é to kɨ́ gin ka-tɨ lə Arɔ̰ tɔ. Ne-é lé ri-é lə Elijabɛtɨ.
5 Existiu, no tempo de Herodes, rei da Judéia, um sacerdote chamado Zacarias, da ordem de Abias, e cuja mulher era das filhas de Arão; e o seu nome era Isabel.
6 Dḛ joo lay ya ꞌto dow-je kɨ́ njéra né kɨ́ njururu nɔ̰̀ Lubə-tɨ, ꞌtəl rɔ-dé go ndukun-je-tɨ lə Lubə lay, ɓá ꞌtəl rɔ-dé go tó mindɨ ꞌƁaɓe-tɨ lay rəm, adɨ ta goto dɔ-dé-tɨ.
6 E eram ambos justos perante Deus, andando sem repreensão em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Ngà dḛ dꞌojɨ ngon al, kdɔtalə Elijabɛtɨ lé to kujɨ rəm, ɓá dḛ joo lay ya ꞌɓugə n̰a̰ ngá rəm tɔ.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos eram avançados em idade.
8 Ndɔ káre bè, Jakari a̰ ra kullə liə kɨ́ tò kadɨ-é ra nɔ̰̀ Lubə-tɨ, kdɔtalə dḛ kɨ̀ kutɨ dow-je liə ɓá to ta ra kullə lə-dé,
8 E aconteceu que, exercendo ele o sacerdócio diante de Deus, na ordem da sua turma,
9 beɓa kagɨ usɨ dɔ Jakari-tɨ titɨ kɨ́ njégugné-je ꞌra-né low-low, kadɨ ḛ ɓá ɔw mḛḛ kəy-tɨ lə ꞌƁaɓe, kdɔ kadɨ ɔw ró pər nɔ̰kagɨ kɨ́ ətɨ majɨ logugɨ né-tɨ adɨ Lubə.
9 Segundo o costume sacerdotal, coube-lhe em sorte entrar no templo do Senhor para oferecer o incenso.
10 Dɔ kàdɨ̀ ró nɔ̰kagɨ-je-tɨ kɨ́ ətɨ majɨ logugɨ né-tɨ lé, kosɨ dow-je lay dꞌa̰ ꞌpa ta kɨ̀ Lubə takəy-tɨ lə Lubə.Njègugné ró nɔ̰kagɨ kɨ́ ətɨ majɨ logugɨ né-tɨ|alt="Prêtre qui brûle lʼencens sur lʼautel" src="hk00260c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="1:10"
10 E toda a multidão do povo estava fora, orando, à hora do incenso.
11 Rəmə tajinatɨ nè ya malayka lə ꞌƁaɓe tḛḛ kɨ̀ Jakari kɔy, a̰ taá dɔ kɔ̀l, kəl logugɨ né-tɨ kɨ́ to lo ró nɔ̰kagɨ-je kɨ́ ətɨ majɨ-majɨ lé.
11 E um anjo do Senhor lhe apareceu, posto em pé, à direita do altar do incenso.
12 Lokɨ Jakari un kəm-é oo-é lé, dɔ-é təl, ɓəl ində bandɨ-é batɨ gangɨ.
12 E Zacarias, vendo-o, turbou-se, e caiu temor sobre ele.
13 Ngà malayka lé idə-é panè:
13 Mas o anjo lhe disse: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João.
14 Ngon lé, à to né rɔnəl n̰a̰ kadɨ-i rəm,
14 E terás prazer e alegria, e muitos se alegrarão no seu nascimento,
15 Ḛ à to dow kɨ́ boy n̰a̰ takəm ꞌƁaɓe-tɨ.
15 Porque será grande diante do Senhor, e não beberá vinho, nem bebida forte, e será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre de sua mãe.
16 Ḛ à kadɨ Israyel-je n̰a̰ ꞌtəl kɨ rɔ ꞌƁaɓe Lubə-tɨ lə-dé.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus,
17 Ḛ à njiyə nɔ̰̀ ꞌƁaɓe-tɨ kɨ̀ tagɨr-je kɨ̀ tɔ́gɨ kɨ́ ndɔkɨ Eli ɔw-né,
17 E irá adiante dele no espírito e virtude de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os rebeldes à prudência dos justos, com o fim de preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Jakari dəjɨ malayka lé panè: «Ri ɓá à tɔjɨ-m kadɨ mꞌgə kɨ́ né kinlé à ra né wa? Kdɔtalə ma̰ mꞌɓugə rəm, ɓá ne-m kàrè ɓal-é n̰a̰ ngá rəm tɔ.»
18 Disse então Zacarias ao anjo: Como saberei isto? pois eu já sou velho, e minha mulher avançada em idade.
19 Malayka lé ilə-é-tɨ panè: «Ma̰ lé, ri-m lə Gabriyel, njèka̰ takəm Lubə-tɨ. Lubə ulə-m kadɨ mꞌree mꞌpa sə-i ta rəm, kadɨ mꞌilə Poyta kɨ́ Majɨ kin mbi-i-tɨ rəm tɔ.
19 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado a falar-te e dar-te estas alegres novas.
20 Yən, ꞌa kisɨ bè ya, ꞌa kasɨ pa ta al ya sar kadɨ né kɨ́ mꞌpa ta-é kinlé, né-é ra-né né. Kdɔtalə ta-je lə-m kɨ́ mꞌpa kɨ́ to ta-je kɨ́ ndɔ-é asɨ ə né-é à ra né lé, i ꞌoo kɨ ta kɨ́ tɔgrɔ-tɨ al.»
20 E eis que ficarás mudo, e não poderás falar até ao dia em que estas coisas aconteçam; porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo se hão de cumprir.
21 Gangɨ lo-é-tɨ kinlé, dow-je dꞌa̰ ꞌngəbɨ Jakari ə lo ta igɨ-dé sə́l, kdɔtalə ka̰ kɨ́ ḛ a̰ mḛḛ kəy-tɨ lə Lubə ɓəy ə ɓəy-ɓəy kinlé.
21 E o povo estava esperando a Zacarias, e maravilhava-se de que tanto se demorasse no templo.
22 Lokɨ Jakari tḛḛ ndaa-tɨ ngá lé, ḛ asɨ pa sə-dé ta al, ya rəmə dḛ ꞌgə kɨ́ né ra-é tokɨ nḭ bè mḛḛ kəy-tɨ lə Lubə. Ḛ ɔy ji-é ra ta-dé-tɨ pa-né sə-dé ta ə pa ta al bin ya ngá.
22 E, saindo ele, não lhes podia falar; e entenderam que tinha tido uma visão no templo. E falava por acenos, e ficou mudo.
23 Beɓa lokɨ ndɔ kullə liə tingə ngá lé, Jakari təl ɔw ɓe liə gogɨ.
23 E sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para sua casa.
24 Go-tɨ, ne-é Elijabɛtɨ ndan ngon ə ɓɔyɔ rɔ-é kəy ya na̰y mḭ ə ḛ panè:
24 E, depois daqueles dias, Isabel, sua mulher, concebeu, e por cinco meses se ocultou, dizendo:
25 «Yən, ḛ kin ɓá to né kɨ́ majɨ kɨ́ ꞌƁaɓe ra adɨ-m dɔkaglo-tɨ kɨ́ nè kin, kdɔ kɔr-né rɔsɔl dɔ-m-tɨ takəm dow-je-tɨ!»
25 Assim me fez o Senhor, nos dias em que atentou em mim, para destruir o meu opróbrio entre os homens.
26 Na̰y mɛkḛ go-tɨ lé, Lubə ulə malayka kɨ́ ri-é lə Gabriyel dɔnangɨ Galile-tɨ mḛḛ ɓebo-tɨ káre kɨ́ ꞌɓa-é Najarɛtɨ,
26 E, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 kadɨ ɔw rɔ ngon mandɨ-tɨ kɨ́ gə dingəm al ɓəy kɨ́ dingəm kɨ́ ri-é lə Jojepɨ kɨ́ to ngon kà Dabidɨ uwə dɔ-é. Ngon mandɨ lé ri-é lə Mari.
27 A uma virgem desposada com um homem, cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Malayka lé ree ɔw kəy go-é-tɨ ə pa siə ta panè: Mꞌra-i lapiya, i kɨ́ Lubə ra sə-i majɨ! ꞌƁaɓe nà̰y sə-i!
28 E, entrando o anjo aonde ela estava, disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo; bendita és tu entre as mulheres.
29 Ta kinlé təl dɔ Mari adɨ ḛ dəjɨ rɔ-é ta panè sé kin to lapiya kɨ́ ban ɓá tana̰ bè wa?
29 E, vendo-o ela, turbou-se muito com aquelas palavras, e considerava que saudação seria esta.
30 Malayka lé idə-é panè: Mari, ꞌɓəl al! Kdɔtalə Lubə ra sə-i majɨ!
30 Disse-lhe, então, o anjo: Maria, não temas, porque achaste graça diante de Deus.
31 ꞌOo bè, ꞌa ndan ngon, ꞌa kojɨ ngon kɨ́ dingəm, ə ꞌa kində ri-é lə Jeju.
31 E eis que em teu ventre conceberás e darás à luz um filho, e pôr-lhe-ás o nome de Jesus.
32 Ḛ à to dow kɨ́ boy ə dꞌa ɓa-é Ngon lə Lubə kɨ́ njèkisɨ taá dɔra̰-tɨ nṵ ə ꞌƁaɓe Lubə à kadɨ-é isɨ dɔ kalikɔɓe-tɨ lə ka-é Dabidɨ.
32 Este será grande, e será chamado filho do Altíssimo; e o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 Ḛ à kɔ̰ɓe dɔ gin kojɨ-tɨ lə Jakobɨ ya sartagangɨ; tɔgrɔ-tɨ, kɔ̰ɓe liə lé sɔ̰y-é à goto.
33 E reinará eternamente na casa de Jacó, e o seu reino não terá fim.
34 Beɓa Mari idə malayka lé panè: Ma̰ mꞌgə dingəm al ɓəy, ngà né kin à ra né ban ɓan wa?
34 E disse Maria ao anjo: Como se fará isto, visto que não conheço homem algum?
35 Malayka lé təl ilə-é-tɨ panè: Ndil kɨ́ aa njay à ree dɔ-i-tɨ rəm, tɔ́gɨ Lubə kɨ́ njèkisɨ taá dɔra̰-tɨ nṵ à gəə dɔ-i sipɨ rəm tɔ. Gin-é kin ɓá ngon kɨ́ ꞌa kojɨ-é lé à to dow kɨ́ aa njay ə dꞌa ɓa-é Ngon lə Lubə.
35 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e a virtude do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; por isso também o Santo, que de ti há de nascer, será chamado Filho de Deus.
36 Yən, nojɨ-i Elijabɛtɨ kàrè ndan ngon tɔ. Ḛ ndan ngon dɔ ɓugə-é-tɨ ə à kojɨ ngon kɨ́ dingəm. Ḛ kɨ́ ndɔkɨ ꞌɓa-é kujɨ dené lé, ndan ngon ra na̰y mɛkḛ ngá.
36 E eis que também Isabel, tua prima, concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril;
37 Kdɔtalə né kɨ́ dum Lubə ya goto.
37 Porque para Deus nada é impossível.
38 Beɓa Mari panè: Ma̰ mꞌto ngonnjèkullə lə ꞌƁaɓe! Kadɨ-é ra sə-m kɨ́ go ta-tɨ kɨ́ i ꞌpa lé ya. Rəmə malayka lé in̰ə Mari ə ɔw.
38 Disse então Maria: Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Mḛḛ ndɔ-é-je-tɨ kinlé ya Mari ḭ usɨ rəbəə ɔw lɔw ɓebo-tɨ káre kɨ́ dan mbal-je-tɨ dɔnangɨ Jude-tɨ.
39 E, naqueles dias, levantando-se Maria, foi apressada às montanhas, a uma cidade de Judá,
40 Lokɨ ɔw tḛḛ lé, ḛ ɔw mḛḛ kəy-tɨ lə Jakari ə ra lapiya Elijabɛtɨ.
40 E entrou em casa de Zacarias, e saudou a Isabel.
41 Beɓa lokɨ Elijabɛtɨ oo lapiya kɨ́ Mari ra-é lé taá ya, ngon kɨ́ mḛḛ-é-tɨ lé rɔ-é nəl-é adɨ tɔsɨ mḛḛ-é gul-gul ə Ndil kɨ́ aa njay rusɨ mḛḛ Elijabɛtɨ.
41 E aconteceu que, ao ouvir Isabel a saudação de Maria, a criancinha saltou no seu ventre; e Isabel foi cheia do Espírito Santo.
42 Elijabɛtɨ pa ta kɨ̀ ndi-é kɨ́ boy panè: Lubə tɔr ndi-é dɔ-i-tɨ dan dené-je-tɨ lay, ngon kɨ́ mḛḛ-i-tɨ kàrè Lubə tɔr ndi-é dɔ-é-tɨ tɔ.
42 E exclamou com grande voz, e disse: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito o fruto do teu ventre.
43 Ə́ ma̰ kin ya mꞌasɨ kadɨ kɔ̰ ꞌƁaɓe lə-m ree ɓe lə-m wa!
43 E de onde me provém isto a mim, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 Mꞌpa bè kdɔtalə lokɨ lapiya kɨ́ i ꞌra-m lé gangɨ mbi-m-tɨ taá ya rəmə, rɔ ngon kɨ́ mḛḛ-m-tɨ nəl-é adɨ tɔsɨ mḛḛ-m gul-gul.
44 Pois eis que, ao chegar aos meus ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria no meu ventre.
45 I ꞌto dené kɨ́ njènékumə̰, kdɔtalə i adɨ mḛḛ-i tokɨ né-je lay kɨ́ ꞌƁaɓe idə-i ta-é lé, à ra né ya.
45 Bem-aventurada a que creu, pois hão de cumprir-se as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas.
46 Mari panè:
46 Disse então Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 ra rɔnəl dɔ Lubə-tɨ kɨ́ to Njèkajɨ-m,
47 E o meu espírito se alegra em Deus meu Salvador;
48 kdɔtalə ḛ ilə rətɨ oo-m ma̰ ngonnjèkullə liə
48 Porque atentou na baixeza de sua serva; Pois eis que desde agora todas as gerações me chamarão bem-aventurada,
49 Kdɔtalə njètɔ́gɨ-je lay
49 Porque me fez grandes coisas o Poderoso; E santo é seu nome.
50 rəm, koo kəmtondoo liə nà̰y kɨ̀
50 E a sua misericórdia é de geração em geração Sobre os que o temem.
51 Ḛ ɔjɨ tɔ́gɨ-é;
51 Com o seu braço agiu valorosamente; Dissipou os soberbos no pensamento de seus corações.
52 ꞌboy-je lé, ḛ ɔr-dé kɔgɨ dɔ kalikɔ̰ɓe-je-tɨ lə-dé,
52 Depôs dos tronos os poderosos, E elevou os humildes.
53 dow-je kɨ́ ɓo ra-dé lé, ḛ adɨ-dé nékingə-je mburukɨ-mburukɨ,
53 Encheu de bens os famintos, E despediu vazios os ricos.
54 — ausente —
54 Auxiliou a Israel seu servo, Recordando-se da sua misericórdia;
55 — ausente —
55 Como falou a nossos pais, Para com Abraão e a sua posteridade, para sempre.
56 Mari isɨ rɔ Elijabɛtɨ-tɨ nɔ̰ɔ̰ ya à kasɨ na̰y mutə je bè ɓá təl ɔw ɓe liə gogɨ.
56 E Maria ficou com ela quase três meses, e depois voltou para sua casa.
57 Lokɨ ndɔ kojɨ ngon lə Elijabɛtɨ asɨ lé, ḛ ojɨ ngon kɨ́ dingəm.
57 E completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Njétakəy-je lə Elijabɛtɨ kɨ̀ nojɨ-é-je dꞌoo poy koo kɨ́ ꞌƁaɓe oo kəmtondoo liə lé, dḛ ꞌra rɔnəl siə.
58 E os seus vizinhos e parentes ouviram que tinha Deus usado para com ela de grande misericórdia, e alegraram-se com ela.
59 Ndɔ jinà̰y joo go-tɨ lé, dḛ ꞌree kadɨ dꞌijə ngon lé ganjangɨ ə ndigɨ ꞌɓa-é Jakari kɨ́ to ri bɔbɨ-é.
59 E aconteceu que, ao oitavo dia, vieram circuncidar o menino, e lhe chamavam Zacarias, o nome de seu pai.
60 Ngà kɔ̰-é un ta panè: Á̰-à̰! Dꞌa ɓa-é Ja̰.
60 E, respondendo sua mãe, disse: Não, porém será chamado João.
61 Rəmə dḛ ꞌtəl ꞌpa siə ꞌpanè: Dow kɨ́ dan nojɨ-i-je-tɨ kɨ́ ri-é tana̰ bè ya goto.
61 E disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 Go-tɨ, ꞌra ji-dé ꞌdəjɨ-né Jakari sé ḛ ndigɨ kadɨ ꞌɓa ngon lé ná̰ wa?
62 E perguntaram por acenos ao pai como queria que lhe chamassem.
63 Beɓa Jakari dəjɨ-dé bəgrə ə ndàngɨ né-tɨ panè: Ri-é lə Ja̰. Rəmə dḛ lay ya ndil-dé tḛḛ sa̰y.
63 E, pedindo ele uma tabuinha de escrever, escreveu, dizendo: O seu nome é João. E todos se maravilharam.
64 Tajinatɨ nè ya ta Jakari tḛḛ ə ndɔ̰-é ɗɨrə́ bə̀rə̀rə̀, adɨ pa ta ɔsɨ-né gajɨ Lubə.
64 E logo a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; e falava, louvando a Deus.
65 Dow-je lay kɨ́ go lo-tɨ kɨ́ tin kinlé, ɓəl ində bandɨ-dé gangɨ rəm, ɓá dḛ kɨ́ dꞌisɨ dan mbal-je-tɨ lay kɨ́ dɔnangɨ Jude-tɨ kàrè, dꞌɔr-na̰ poy né-je lay kɨ́ ra né kinlé rəm tɔ.
65 E veio temor sobre todos os seus vizinhos, e em todas as montanhas da Judéia foram divulgadas todas estas coisas.
66 Dḛ lay kɨ́ ta-je kin usɨ mbi-dé-tɨ lé, ꞌgɨr dɔ-tɨ ə ꞌpanè: Ngon kinlé à to dow kɨ́ ban-ban ə́n ə! Kdɔtalə tɔ́gɨ ꞌƁaɓe nà̰y siə.
66 E todos os que as ouviam as conservavam em seus corações, dizendo: Quem será, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Ndil kɨ́ aa njay rusɨ mḛḛ bɔbɨ-é Jakari, adɨ pa ta kɨ́ ta Lubə-tɨ panè:
67 E Zacarias, seu pai, foi cheio do Espírito Santo, e profetizou, dizendo:
68 Kɔsgajɨ kɨ́ dɔ ꞌƁaɓe Lubə-tɨ lə Israyel-je,
68 Bendito o Senhor Deus de Israel, Porque visitou e remiu o seu povo,
69 Dan nganka Dabidɨ-tɨ kɨ́ to ngonnjèkullə liə lé,
69 E nos levantou uma salvação poderosa Na casa de Davi seu servo.
70 Ḛ adɨ njètaa-ji kilə-ji taá tḛḛ titɨ
70 Como falou pela boca dos seus santos profetas, desde o princípio do mundo;
71 ꞌpanè: Nꞌa taa-ji kilə-ji taá ji njéba-je-tɨ lə-ji,
71 Para nos livrar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam;
72 Beɓa ḛ oo kəmtondoo lə ka-ji-je
72 Para manifestar misericórdia a nossos pais, E lembrar-se da sua santa aliança,
73 titɨ kɨ́ ndɔkɨ ubɨ-né rɔ-é adɨ ka-ji Abrakam panè:
73 E do juramento que jurou a Abraão nosso pai,
74 — ausente —
74 De conceder-nos que, Libertados da mão de nossos inimigos, o serviríamos sem temor,
75 — ausente —
75 Em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 Ə i ngon kɨ́ bər kinlé, dꞌa ɓa-i njèpata kɨ́
76 E tu, ó menino, serás chamado profeta do Altíssimo, Porque hás de ir ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos;
77 kdɔ kadɨ adɨ kəm dow-je liə
77 Para dar ao seu povo conhecimento da salvação, Na remissão dos seus pecados;
78 Kdɔtalə Lubə lə-ji lé to njèkoo kəmtondoo kɨ́ n̰a̰.
78 Pelas entranhas da misericórdia do nosso Deus, Com que o oriente do alto nos visitou;
79 kdɔ kadɨ ndógɨ dɔ dow-je-tɨ
79 Para iluminar aos que estão assentados em trevas e na sombra da morte; A fim de dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Ngà ngon lé, tɔgɨ, ɓá Ndil kɨ́ aa njay adɨ gosɨ liə usɨ dɔ madɨ-é-tɨ rəm tɔ. Ḛ isɨ diləlo-tɨ ya sar ndɔ-tɨ kɨ́ ḛ tḛḛ tɔjɨ-né rɔ-é adɨ Israyel-je ꞌgə-é-né.
80 E o menino crescia, e se robustecia em espírito. E esteve nos desertos até ao dia em que havia de mostrar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.