1 Samuel 20
mfo (MFO) vs NVT
1 Mẹ wọ, Devid ọrọbh ka Naiyọt k'ẹkhọma cha Rama, otza okhebha Jonatan, ọbọbh-ẹ bi, “Bọng odik kwa kaam nsi o? Kaam nji bọng odikh o? Bọng itzama rọ sa kaam nsi atte, kw'ọm-ọkham bi ofhu-m o?”
1 Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e se encontrou com Jônatas. “O que eu fiz?”, disse Davi. “Qual é meu crime? Que pecado cometi contra seu pai para que ele esteja tão decidido a me matar?”
2 Jonatan obhin-ẹ bi, “Kwẹ mando kode! Kọ ópe-ope kape! Tte mgbaakh-ọ e, odik kode kw'otte kwaam ọkhami bi osi, kw'ọn'aam ọm-ọgbaak. On-orenga yan odubh-m nwa o? Kwẹ mando kode!”
2 “Isso não vai acontecer!”, respondeu Jônatas. “Você não será morto. Ele sempre me conta tudo que pretende fazer, até mesmo as coisas de pouca importância. Sei que meu pai não esconderia de mim algo dessa natureza. Não é assim!”
3 Yina, Devid ọnwọhngi oben bi, “K'odik ọkkakka, atte orong eden cha kaam ndaakh-ọ idik mpyiri kẹ e, kẹ okk'obena k'ettem bi, ‘Jonatan kọkhaambi oronga odik nwa, oni mando ode, ettem kẹ kẹ́daam.’ Yina, odem nwa kw'Ọvaar Ibinọkpaabyi orukhi akpen, ọmaana odem nwa kwa kọ abira aruk akpen, kaam nna nwobh k'ottem kw'obo ọmaana akpen e.”
3 Então Davi fez um juramento diante de Jônatas: “Seu pai, sabendo muito bem de nossa amizade, disse a si mesmo: ‘Não contarei a Jônatas. Ele ficaria magoado’. Mas, tão certo como vive o S enhor e como você mesmo vive, eu estou a apenas um passo da morte!”.
4 Jonatan oben Devid bi, “Odik kpenamkpen kw'abeni bi nsi, kaam ńsi-osi ńnang-ọ.”
4 Jônatas perguntou: “O que posso fazer para ajudá-lo?”.
5 Mẹ wọ, Devid oben Jonatan bi, “Jima bi, ophyini wọ ode ẹdadaamiwu ch'ophe ọbhakwẹ, kw'ira ọbaana bi, kaam nchi ọchattọhk ttara ọvaarnọng. Yina, tte nda nchubha k'owoni maa opyiri ophyini k'ẹchọhkha.
5 Davi respondeu: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Sempre me sentei com o rei para comer nessa ocasião, mas amanhã me esconderei no campo e ficarei ali até o entardecer do terceiro dia.
6 Idikha atte ọbọbh-ọ kaam, gbaakh-ẹ bi, ‘Ira Devid ọtzọk ẹfa bi, nttẹ-ẹ ọbọhk ọtza ka Bẹtẹlẹhẹm kw'ode obhon kwẹ, okhuri da bẹ am-afọhni ẹja cha cho k'ẹhọhmmọr chẹ.’
6 Se seu pai perguntar onde estou, diga a ele: ‘Davi insistiu que eu o deixasse ir para casa, em Belém, participar do sacrifício que toda a família dele oferece a cada ano’.
7 Idikha obeni bi, ‘Ojibhi kẹ,’ oyini bi, odik kode. Yina, idikha ettem epyibh-ẹ, ronga bi, ọkhami itzima k'ettem otzima otzor-m.
7 Se ele disser: ‘Está bem’, então você saberá que não corro perigo. Mas, se ele se enfurecer, você saberá que ele está decidido a me fazer mal.
8 Kọ si ejibha atzima atzor kaam ọtzọhmnọng kwọ, atzor k'echekhi ch'akk'asa ttar-m, k'itzitzikha s'Ọvaar Ibinọkpaabyi. Idikha aponga apyibh-m, kọ fhu-m ka for sọ! On-orenga yan kw'an-atte-m ọbọhk anang atte ofhu o?”
8 Mostre-me sua lealdade como amigo, pois assumimos um compromisso solene diante do S enhor . Se, por acaso, você acha que cometi alguma ofensa contra seu pai, mate-me você mesmo, aqui e agora! Não é necessário me entregar a seu pai”.
9 Jonatan oben bi, “Kwẹ mando kode! Ode bi kaam mmaang yabhi-yabhi bi, otte kwaam ọkhami bi, ọfhọ-ọ, kọ kímgbaakh o?”
9 “Nunca!”, exclamou Jônatas. “Você sabe que, se eu tivesse qualquer suspeita de que meu pai planeja matá-lo, avisaria você no mesmo instante.”
10 Devid ọn-ọbọbh Jonatan bi, “Kaam ńnenga yan ńnonga, idikha ira atte obhin-ọ k'idọdọhkhi?”
10 Então Davi perguntou: “Como saberei se seu pai ficou irado?”.
11 Jonatan oben Devid bi, “Kọ kwu mochina k'owoni.” Iwa bẹ atzọn achina k'owoni.
11 Jônatas respondeu: “Venha ao campo comigo”, e os dois foram juntos para lá.
12 Mẹ wọ, Jonatan oben Devid bi, “Kaam nwọhngi k'itzitzikha s'Ọvaar Ibinọkpaabyi kw'ode Ibinọkpaabyi kw'Israẹl bi, k'iwu ifa k'itzitzikha kaam ḿgbaak otte kwaam odik nwa ọgbaak. Idikha kẹ ọkhaam ochibhi ọkkakka okhur-ọ, kaam ńnsọ-ọ ósi aronga.
12 Então Jônatas disse a Davi: “Prometo diante do S enhor , o Deus de Israel, que amanhã ou, no máximo, depois de amanhã, a esta hora, conversarei com meu pai e avisarei você logo em seguida do que ele pensa a seu respeito. Se ele falar a seu respeito de modo favorável, informarei você.
13 Yina, idikha otte kwaam ọkhami bi ọsọ-ọ itzama, kaam ńnsọ-ọ osi aronga, kaam mbiri nkkaan-ọ ọkkaana bi arọbh afona. Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi ọnang kaam Jonatan ettuma ch'ẹbaan-m, nni mando nsi. Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi owobha ttar-ọ, mach'okk'owobha ttara otte kwaam.
13 Mas, se ele estiver irado e quiser matá-lo, que o S enhor me castigue severamente se eu não avisar você, para que possa escapar em segurança. Que o S enhor esteja com você como esteve com meu pai.
14 Yina, kọ khọkh-m idadaakha s'idum eden macha s'Ọvaar Ibinọkpaabyi, atzor k'odem kwa ńnuk akpen nduma, ifha bẹ aningi kaam afhu.
14 E que você me trate com o amor leal do S enhor enquanto eu viver. Mas, se eu morrer,
15 Kọ idadaakha sọ kàkpaara k'ẹhọhmmọr chaam, kaambi k'ogbe kw'ikhina Ọvaar Ibinọkpaabyi okk'attattaanga-nọng pa kọ Devid biphyir odimi m'ọyagbin wọ.”
15 trate minha família com esse amor leal, mesmo quando o S enhor eliminar da face da terra todos os seus inimigos”.
16 Mẹ wọ, wa Jonatan osi echekhi ttara ẹhọhmmọr cha Devid, oben bi, “Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi ọnang attattaanga-nọng pa kọ Devid ettuma ch'ẹbaan bẹ.”
16 Então Jônatas assumiu um compromisso solene com Davi e sua descendência e disse: “Que o S enhor destrua todos os inimigos de Davi!”.
17 Wa Jonatan oben Devid bi obiro ọtzọkha ọnwọhngi k'idadaakha sa kẹ Devid ọkhaam ttar-ẹ, okhuri da iwa Jonatan, Devid ọdaakh-ẹ macha fọr sa kẹ ọkhaam.
17 E Jônatas fez Davi reafirmar seu juramento de amizade, pois Jônatas o amava como a si mesmo.
18 Wa Jonatan oben Devid bi, “Ophyini wọ ode ọdadaami kw'ophe ọbhakwẹ. Anọng árong-óronga bi kọ kade, da ọnọng oni ẹwọr k'ogbera kwọ ówobha.
18 Então Jônatas disse: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Darão por sua falta quando virem que seu lugar à mesa está vazio.
19 K'ẹchọhkha ch'iwu ifa k'itzitzikha, rọhng k'ibe nnuma s'iwa achubh mada odik nnwa ọttẹwọr, achubha mẹ ọtza kw'Ẹzẹl atzik.
19 Depois de amanhã, ao entardecer, vá ao lugar onde você se escondeu antes e espere ali, junto à pedra de Ezel.
20 Kaam ńtta ayuk attaan k'okhubha wani kw'ọtza nwuma, macha ngami bi ntta ọttọhk.
20 Eu sairei e atirarei três flechas para o lado da pedra, como se atirasse num alvo.
21 Mẹ wọ, ńdọhm odikkobh, mben-ẹ bi, ‘Rọhng atza aror ayuk mba.’ Idikha abhaang da mben-ẹ bi, ‘Kkeri bẹ k'ọbọhk nwana, rọhng atza atzima bẹ akwu,’ kw'oyini bi, mbeni bi tte kọ akwu, okhuri bi, k'odik ọkkakka kw'Ọvaar Ibinọkpaabyi kw'orukhi akpen, kọ akk'anaanga, itzama kibiri ìde.
21 Então mandarei um ajudante trazer de volta as flechas. Se você me ouvir dizer a ele: ‘As flechas estão deste lado’, saberá, tão certo como vive o S enhor , que tudo está bem e que não há perigo algum.
22 Yina, idikha mbeni odikkobh nwa bi, ‘Kker e, ayuk mba awobh ayongi mẹ da abe,’ kw'oyini bi, kọ akhaambi afona, okhuri bi, Ọvaar Ibinọkpaabyi ọkk'ọsa bi, kọ arọbh anaanga.
22 Mas, se eu disser a ele: ‘Vá mais para frente; as flechas estão adiante’, significará que você deve partir de imediato, pois o S enhor o manda ir embora.
23 Yina, odik okhuri echekhi cha mọtzọk kàrama o, bi Ọvaar Ibinọkpaabyi wọ ode owobh-ore kwa kaam ọmaana kọ, maa ogbe ode.”
23 E que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade que existe entre nós”.
24 Mẹ wọ, wa Devid ochubha k'owoni. Mada ọdadaami kw'ophe ọbhakwẹ opyiri, ọvaar Saul otza owobha ẹwọr bi, ochi ọchattọhk.
24 Então Davi se escondeu no campo e, quando começou a festa da lua nova, o rei sentou-se para comer.
25 Wa ọvaarnọng owobha ẹwọr mach'ẹmmaana ede, okkeri Jonatan itzitzikha, Abnẹr owobha ọbaanga Saul, yina, wa ọnọng kw'owobh k'ogbera kwa Devid kode.
25 Ocupou seu lugar de costume, encostado à parede, com Jônatas sentado diante dele e Abner ao seu lado. O lugar de Davi, porém, ficou vazio.
26 Saul odik m'ewu nduma kọ̀gbaakhi, da ochibhi bi, “Asimẹ odik ọkk'ọtta okhebha Devid kw'ọsẹ-ẹ ochibhi bi, kẹ kowuri k'odem kw'ira kw'osi ọdadaami nwa, k'odik ọkkakka, kẹ kowuri k'itzitzikha s'Ibinọkpaabyi.”
26 Saul não disse nada sobre isso naquele dia, pois pensou: “Deve ter acontecido algo que deixou Davi cerimonialmente impuro”.
27 Yina, ewu ehobh mẹ ch'ettong iwu ifa s'ọdadaami nwuma, Devid kobiro okwu bi, okwu owobha ẹwọr k'ogbera kwẹ. Wa Saul ọbọbh nnwa kwẹ Jonatan bi, “Ode yan kwa nnwa kwa Jẹsẹ on-ode iwu ifa ma ẹwọr ma kowobh bi, ochi ọchattọhk ttara man, ikhena ma kode, mayina ma kobiro ode dọk?”
27 Mas, quando o lugar de Davi também ficou vazio no dia seguinte, Saul perguntou a Jônatas: “Por que o filho de Jessé não veio para a refeição nem ontem nem hoje?”.
28 Jonatan obhina Saul bi, “K'odik ọkka Devid ọtzọk ẹfa ophyem-m bi, nttẹ-ẹ ọbọhk ọtza ka Bẹtẹlẹhẹm.
28 Jônatas respondeu: “Davi me pediu, com insistência, para ir a Belém.
29 Kẹ oben-m bi, ‘Tzotzokhaan tte-m ọbọhk mfona, okhuri bi, ẹhọhmmọr chaman esi ẹjafọhni k'obhon e, ọgbaanotte kwaam ọtzọhmi bi, kaam nda e. Idikha nkk'ọphyaam ndọkha k'itzitzikha sọ, tte nda nne agbaanotte paam.’ Kẹ wọ osi kẹ Devid ma kode bi, ochi ọchattọhk k'okpokkoro kwa kọ ọvaarnọng.”
29 Disse: ‘Por favor, deixe-me ir, pois nossa família oferecerá um sacrifício na cidade. Meu irmão exigiu que eu estivesse presente. Portanto, peço que me deixe ir ver meus irmãos’. Por isso ele não está aqui, à mesa do rei”.
30 Saul ọn-ọdọkh-ẹ ọmaana Jonatan maa oben-ẹ bi, “Kọ ade nnwa kw'ọrẹrẹkhi kwanọng, kaam nnọng kẹ bi, kọ abe ka nnam sa nnwa kwa Jẹsẹ e, mgbar nde sọ, mgbar mbiri nde s'akka kw'ọmmaan-ọ.
30 Saul se enfureceu com Jônatas e disse: “Seu traidor, filho de uma prostituta! Pensa que não sei que você quer que ele seja rei, para sua própria vergonha e de sua mãe?
31 Eden nda cha nnwa nwuma kwa Jẹsẹ oruk akpen m'ọyagbin, kọ ọmaana ẹvaar chọ aranga káttima e. Idikha arong atzim, kọ tzim-ẹ achen-m, kkeri kẹ ọkhaambi ope.”
31 Enquanto esse filho de Jessé viver, você jamais será rei. Agora vá buscá-lo para que eu o mate!”.
32 Jonatan ọbhakhi obhina otte Saul bi, “Da kẹ oji bọng odik, kw'ọn-ọbaan k'obo o?”
32 “Por que ele deve morrer?”, perguntou Jônatas a seu pai. “O que ele fez?”
33 Wa Saul ọtzọkha ọkhọhn kwẹ ọbhari bi ofhu Jonatan. Mẹ wọ e, Jonatan otzin bi, otte ọkhami bi, ofhu Devid.
33 Então Saul atirou sua lança contra Jônatas, com a intenção de matá-lo. Com isso, Jônatas viu que seu pai estava mesmo decidido a matar Davi.
34 Jonatan obina bi bik, ọmaana idọdọkhi s'ideden. Ottong iwu ifa s'ophe, Jonatan ọchattọhk kochi, okhuri da ọdọkh-ẹ k'ọgbarsa-dik kw'otte osi ọnang Devid.
34 Enfurecido, Jônatas levantou-se da mesa e, durante o segundo dia da festa, recusou-se a comer, frustrado pelo modo como seu pai havia desonrado Davi publicamente.
35 K'ekpebha ch'ewu ehobh mẹ, wa Jonatan otzima odikkobh wani otzima ochina kẹ da Devid ochubh,
35 Na manhã seguinte, como combinado, Jônatas foi ao campo e levou consigo um ajudante para apanhar as flechas.
36 oben odikkobh nwuma bi, “Rọbh ẹbhar atza aror ayuk mba pa ńtta.” Mada odikkobh nwa ọttẹwọr ọrọbh ofona, Jonatan ọtta oyuk k'odem kwa bẹ atto ayongi k'ibe s'ọn-am-ọrọbh.
36 Disse ao ajudante: “Comece a correr, para que possa encontrar as flechas quando eu as atirar”. O ajudante correu, e Jônatas atirou uma flecha para além dele.
37 Mada odikkobh nwa opyiri mẹ da oyuk kwa Jonatan otto, Jonatan ọkpẹbh-ẹ oben bi, otto k'itzitzikha sọ e.”
37 Quando o ajudante estava quase chegando ao lugar onde a flecha havia caído, Jônatas gritou: “A flecha está mais à frente!
38 Jonatan on-ọkpebh, oyer-ẹ, oben bi, “Jabhi mmo ẹbhar-ẹbhar, k'eden kàbe.” Mẹ wọ, odikkobh nwuma odungi oyuk nwuma ọkpa nnam okwu okhebha itta kwẹ.
38 Rápido! Não fique aí parado!”. Então o ajudante apanhou a flecha e correu de volta para seu senhor.
39 Odikkobh nwa odik manda wani kw'ọttaan-ẹ ọttaani kode, oyongi Jonatan ọmaana Devid bọ iwa arong odik kwa bẹ am-asi.
39 O ajudante não suspeitava de nada; apenas Jônatas e Davi entenderam o sinal.
40 Wa Jonatan otzini egbongkpo pyẹ ọnang odikkobh nwa, oben-ẹ bi, “Kọ tzima ekpo mbya kpa nnam k'obhon.”
40 Então Jônatas entregou o arco e as flechas ao ajudante e ordenou que os levasse de volta à cidade.
41 Mada odikkobh nwa okk'ofona, Devid obina k'ichubhabe k'okhubha kw'ẹrakha-ẹrakha, orenga ka kwabọhk kw'ọtza nwa kw'ochubh oyin ka, otza okhebha Jonatan, Devid ọrakha ottima itzitzikha k'irerek igbe ittaan orima Jonatan. Bẹ abaakha ayok, bẹ abira abhom, yina, Devid on-obhom ọyọhnga Jonatan.
41 Assim que o ajudante foi embora, Davi saiu de seu esconderijo no lado sul da pedra de Ezel. Davi se curvou diante de Jônatas três vezes, com o rosto em terra. E, quando se beijaram e se despediram, ambos choravam, especialmente Davi.
42 Wa Jonatan on-oben Devid bi, “Na rọhng e, tte Ọvaar Ibinọkpaabyi owobha ttara kọ k'odidiri. Mada mokk'eyok-chekhi nda ọsa, ‘Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi ode owobh-ore kwaman, ttara va pa va pọ, ọmaana va pa va paam maa ogbe ode.’ ” Wa Devid obina ofona, Jonatan obiro ọkpa nnam k'obhon.
42 Por fim, Jônatas disse a Davi: “Vá em paz, pois juramos lealdade um ao outro em nome do S enhor . Que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade entre nós e entre nossos descendentes”. Então Davi partiu, e Jônatas voltou à cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.