1 Samuel 20
mfo (MFO) vs ACF
1 Mẹ wọ, Devid ọrọbh ka Naiyọt k'ẹkhọma cha Rama, otza okhebha Jonatan, ọbọbh-ẹ bi, “Bọng odik kwa kaam nsi o? Kaam nji bọng odikh o? Bọng itzama rọ sa kaam nsi atte, kw'ọm-ọkham bi ofhu-m o?”
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá; e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Jonatan obhin-ẹ bi, “Kwẹ mando kode! Kọ ópe-ope kape! Tte mgbaakh-ọ e, odik kode kw'otte kwaam ọkhami bi osi, kw'ọn'aam ọm-ọgbaak. On-orenga yan odubh-m nwa o? Kwẹ mando kode!”
2 E ele lhe disse: Tal não suceda; não morrerás; eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me informar; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não será assim.
3 Yina, Devid ọnwọhngi oben bi, “K'odik ọkkakka, atte orong eden cha kaam ndaakh-ọ idik mpyiri kẹ e, kẹ okk'obena k'ettem bi, ‘Jonatan kọkhaambi oronga odik nwa, oni mando ode, ettem kẹ kẹ́daam.’ Yina, odem nwa kw'Ọvaar Ibinọkpaabyi orukhi akpen, ọmaana odem nwa kwa kọ abira aruk akpen, kaam nna nwobh k'ottem kw'obo ọmaana akpen e.”
3 Então Davi tornou a jurar, e disse: Teu pai sabe muito bem que achei graça em teus olhos; por isso disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Jonatan oben Devid bi, “Odik kpenamkpen kw'abeni bi nsi, kaam ńsi-osi ńnang-ọ.”
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma, eu te farei.
5 Mẹ wọ, Devid oben Jonatan bi, “Jima bi, ophyini wọ ode ẹdadaamiwu ch'ophe ọbhakwẹ, kw'ira ọbaana bi, kaam nchi ọchattọhk ttara ọvaarnọng. Yina, tte nda nchubha k'owoni maa opyiri ophyini k'ẹchọhkha.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à tarde do terceiro dia.
6 Idikha atte ọbọbh-ọ kaam, gbaakh-ẹ bi, ‘Ira Devid ọtzọk ẹfa bi, nttẹ-ẹ ọbọhk ọtza ka Bẹtẹlẹhẹm kw'ode obhon kwẹ, okhuri da bẹ am-afọhni ẹja cha cho k'ẹhọhmmọr chẹ.’
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 Idikha obeni bi, ‘Ojibhi kẹ,’ oyini bi, odik kode. Yina, idikha ettem epyibh-ẹ, ronga bi, ọkhami itzima k'ettem otzima otzor-m.
7 Se disser assim: Está bem; então teu servo tem paz; porém se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 Kọ si ejibha atzima atzor kaam ọtzọhmnọng kwọ, atzor k'echekhi ch'akk'asa ttar-m, k'itzitzikha s'Ọvaar Ibinọkpaabyi. Idikha aponga apyibh-m, kọ fhu-m ka for sọ! On-orenga yan kw'an-atte-m ọbọhk anang atte ofhu o?”
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Jonatan oben bi, “Kwẹ mando kode! Ode bi kaam mmaang yabhi-yabhi bi, otte kwaam ọkhami bi, ọfhọ-ọ, kọ kímgbaakh o?”
9 Então disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém se de alguma forma soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to revelaria eu?
10 Devid ọn-ọbọbh Jonatan bi, “Kaam ńnenga yan ńnonga, idikha ira atte obhin-ọ k'idọdọhkhi?”
10 E disse Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Jonatan oben Devid bi, “Kọ kwu mochina k'owoni.” Iwa bẹ atzọn achina k'owoni.
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Mẹ wọ, Jonatan oben Devid bi, “Kaam nwọhngi k'itzitzikha s'Ọvaar Ibinọkpaabyi kw'ode Ibinọkpaabyi kw'Israẹl bi, k'iwu ifa k'itzitzikha kaam ḿgbaak otte kwaam odik nwa ọgbaak. Idikha kẹ ọkhaam ochibhi ọkkakka okhur-ọ, kaam ńnsọ-ọ ósi aronga.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor Deus de Israel seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, e eis que se houver coisa favorável para Davi, e eu então não enviar a ti, e não to fizer saber;
13 Yina, idikha otte kwaam ọkhami bi ọsọ-ọ itzama, kaam ńnsọ-ọ osi aronga, kaam mbiri nkkaan-ọ ọkkaana bi arọbh afona. Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi ọnang kaam Jonatan ettuma ch'ẹbaan-m, nni mando nsi. Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi owobha ttar-ọ, mach'okk'owobha ttara otte kwaam.
13 O Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; que se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber, e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Yina, kọ khọkh-m idadaakha s'idum eden macha s'Ọvaar Ibinọkpaabyi, atzor k'odem kwa ńnuk akpen nduma, ifha bẹ aningi kaam afhu.
14 E, se eu então ainda viver, porventura não usarás comigo da beneficência do Senhor, para que não morra?
15 Kọ idadaakha sọ kàkpaara k'ẹhọhmmọr chaam, kaambi k'ogbe kw'ikhina Ọvaar Ibinọkpaabyi okk'attattaanga-nọng pa kọ Devid biphyir odimi m'ọyagbin wọ.”
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 Mẹ wọ, wa Jonatan osi echekhi ttara ẹhọhmmọr cha Devid, oben bi, “Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi ọnang attattaanga-nọng pa kọ Devid ettuma ch'ẹbaan bẹ.”
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Wa Jonatan oben Devid bi obiro ọtzọkha ọnwọhngi k'idadaakha sa kẹ Devid ọkhaam ttar-ẹ, okhuri da iwa Jonatan, Devid ọdaakh-ẹ macha fọr sa kẹ ọkhaam.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Wa Jonatan oben Devid bi, “Ophyini wọ ode ọdadaami kw'ophe ọbhakwẹ. Anọng árong-óronga bi kọ kade, da ọnọng oni ẹwọr k'ogbera kwọ ówobha.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 K'ẹchọhkha ch'iwu ifa k'itzitzikha, rọhng k'ibe nnuma s'iwa achubh mada odik nnwa ọttẹwọr, achubha mẹ ọtza kw'Ẹzẹl atzik.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente, e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Kaam ńtta ayuk attaan k'okhubha wani kw'ọtza nwuma, macha ngami bi ntta ọttọhk.
20 E eu atirarei três flechas para aquele lado, como se atirasse ao alvo.
21 Mẹ wọ, ńdọhm odikkobh, mben-ẹ bi, ‘Rọhng atza aror ayuk mba.’ Idikha abhaang da mben-ẹ bi, ‘Kkeri bẹ k'ọbọhk nwana, rọhng atza atzima bẹ akwu,’ kw'oyini bi, mbeni bi tte kọ akwu, okhuri bi, k'odik ọkkakka kw'Ọvaar Ibinọkpaabyi kw'orukhi akpen, kọ akk'anaanga, itzama kibiri ìde.
21 E eis que mandarei o moço dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti; toma-o contigo, e vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor.
22 Yina, idikha mbeni odikkobh nwa bi, ‘Kker e, ayuk mba awobh ayongi mẹ da abe,’ kw'oyini bi, kọ akhaambi afona, okhuri bi, Ọvaar Ibinọkpaabyi ọkk'ọsa bi, kọ arọbh anaanga.
22 Porém se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 Yina, odik okhuri echekhi cha mọtzọk kàrama o, bi Ọvaar Ibinọkpaabyi wọ ode owobh-ore kwa kaam ọmaana kọ, maa ogbe ode.”
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti eternamente.
24 Mẹ wọ, wa Devid ochubha k'owoni. Mada ọdadaami kw'ophe ọbhakwẹ opyiri, ọvaar Saul otza owobha ẹwọr bi, ochi ọchattọhk.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 Wa ọvaarnọng owobha ẹwọr mach'ẹmmaana ede, okkeri Jonatan itzitzikha, Abnẹr owobha ọbaanga Saul, yina, wa ọnọng kw'owobh k'ogbera kwa Devid kode.
25 E, assentando-se o rei, como das outras vezes, no seu assento, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 Saul odik m'ewu nduma kọ̀gbaakhi, da ochibhi bi, “Asimẹ odik ọkk'ọtta okhebha Devid kw'ọsẹ-ẹ ochibhi bi, kẹ kowuri k'odem kw'ira kw'osi ọdadaami nwa, k'odik ọkkakka, kẹ kowuri k'itzitzikha s'Ibinọkpaabyi.”
26 Porém naquele dia não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Yina, ewu ehobh mẹ ch'ettong iwu ifa s'ọdadaami nwuma, Devid kobiro okwu bi, okwu owobha ẹwọr k'ogbera kwẹ. Wa Saul ọbọbh nnwa kwẹ Jonatan bi, “Ode yan kwa nnwa kwa Jẹsẹ on-ode iwu ifa ma ẹwọr ma kowobh bi, ochi ọchattọhk ttara man, ikhena ma kode, mayina ma kobiro ode dọk?”
27 Sucedeu também no outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé nem ontem nem hoje a comer pão?
28 Jonatan obhina Saul bi, “K'odik ọkka Devid ọtzọk ẹfa ophyem-m bi, nttẹ-ẹ ọbọhk ọtza ka Bẹtẹlẹhẹm.
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém.
29 Kẹ oben-m bi, ‘Tzotzokhaan tte-m ọbọhk mfona, okhuri bi, ẹhọhmmọr chaman esi ẹjafọhni k'obhon e, ọgbaanotte kwaam ọtzọhmi bi, kaam nda e. Idikha nkk'ọphyaam ndọkha k'itzitzikha sọ, tte nda nne agbaanotte paam.’ Kẹ wọ osi kẹ Devid ma kode bi, ochi ọchattọhk k'okpokkoro kwa kọ ọvaarnọng.”
29 Dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir; se, pois, agora tenho achado graça em teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja a meus irmãos; por isso não veio à mesa do rei.
30 Saul ọn-ọdọkh-ẹ ọmaana Jonatan maa oben-ẹ bi, “Kọ ade nnwa kw'ọrẹrẹkhi kwanọng, kaam nnọng kẹ bi, kọ abe ka nnam sa nnwa kwa Jẹsẹ e, mgbar nde sọ, mgbar mbiri nde s'akka kw'ọmmaan-ọ.
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da mulher perversa e rebelde; não sei eu que tens escolhido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Eden nda cha nnwa nwuma kwa Jẹsẹ oruk akpen m'ọyagbin, kọ ọmaana ẹvaar chọ aranga káttima e. Idikha arong atzim, kọ tzim-ẹ achen-m, kkeri kẹ ọkhaambi ope.”
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia, e traze-mo nesta hora; porque é digno de morte.
32 Jonatan ọbhakhi obhina otte Saul bi, “Da kẹ oji bọng odik, kw'ọn-ọbaan k'obo o?”
32 Então respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer? Que tem feito?
33 Wa Saul ọtzọkha ọkhọhn kwẹ ọbhari bi ofhu Jonatan. Mẹ wọ e, Jonatan otzin bi, otte ọkhami bi, ofhu Devid.
33 Então Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Jonatan obina bi bik, ọmaana idọdọkhi s'ideden. Ottong iwu ifa s'ophe, Jonatan ọchattọhk kochi, okhuri da ọdọkh-ẹ k'ọgbarsa-dik kw'otte osi ọnang Devid.
34 Por isso Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa; e no segundo dia da lua nova não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha humilhado.
35 K'ekpebha ch'ewu ehobh mẹ, wa Jonatan otzima odikkobh wani otzima ochina kẹ da Devid ochubh,
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 oben odikkobh nwuma bi, “Rọbh ẹbhar atza aror ayuk mba pa ńtta.” Mada odikkobh nwa ọttẹwọr ọrọbh ofona, Jonatan ọtta oyuk k'odem kwa bẹ atto ayongi k'ibe s'ọn-am-ọrọbh.
36 Então disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Mada odikkobh nwa opyiri mẹ da oyuk kwa Jonatan otto, Jonatan ọkpẹbh-ẹ oben bi, otto k'itzitzikha sọ e.”
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço, e disse: Não está porventura a flecha mais para lá de ti?
38 Jonatan on-ọkpebh, oyer-ẹ, oben bi, “Jabhi mmo ẹbhar-ẹbhar, k'eden kàbe.” Mẹ wọ, odikkobh nwuma odungi oyuk nwuma ọkpa nnam okwu okhebha itta kwẹ.
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, corre, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas, e veio a seu senhor.
39 Odikkobh nwa odik manda wani kw'ọttaan-ẹ ọttaani kode, oyongi Jonatan ọmaana Devid bọ iwa arong odik kwa bẹ am-asi.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Wa Jonatan otzini egbongkpo pyẹ ọnang odikkobh nwa, oben-ẹ bi, “Kọ tzima ekpo mbya kpa nnam k'obhon.”
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia, e disse-lhe: Anda, e leva-as à cidade.
41 Mada odikkobh nwa okk'ofona, Devid obina k'ichubhabe k'okhubha kw'ẹrakha-ẹrakha, orenga ka kwabọhk kw'ọtza nwa kw'ochubh oyin ka, otza okhebha Jonatan, Devid ọrakha ottima itzitzikha k'irerek igbe ittaan orima Jonatan. Bẹ abaakha ayok, bẹ abira abhom, yina, Devid on-obhom ọyọhnga Jonatan.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi do lado do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram juntos, mas Davi chorou muito mais.
42 Wa Jonatan on-oben Devid bi, “Na rọhng e, tte Ọvaar Ibinọkpaabyi owobha ttara kọ k'odidiri. Mada mokk'eyok-chekhi nda ọsa, ‘Tte Ọvaar Ibinọkpaabyi ode owobh-ore kwaman, ttara va pa va pọ, ọmaana va pa va paam maa ogbe ode.’ ” Wa Devid obina ofona, Jonatan obiro ọkpa nnam k'obhon.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz; o que nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência, seja perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então se levantou Davi, e partiu; e Jônatas entrou na cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.