Atos 7

Gandja na Mbɨa (MDM) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Abhomʉ-o, bhele kpála gba odimandɵ ayi Etieni me: «Engʉ́ ɨnde u ngapa e lɨ mʉ bhomʉ-o, a ko bha ndjʉ kʉkʉlʉ ’ngʉ́?»
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Etieni atsia agie me: «Odyɨ ma di ne ondaise ma, yi djedje nga! Ebhe na sangu akoto nanɨ lɨ ogbi nɨ́ Abalahama bhʉ́ ndu doto na Medjopotami kala me anɨ nʉ nasɨ kʉtɨ bhʉ́ ndu doto na Alana.
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Anɨ atsia apa pɨ anɨ me: ‹O ká doto gba mʉ di ne piga gba mʉ-o, amba mʉ nʉ bhʉ́ doto ɨnde ma asúno e pɨ mʉ ko.›
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Abhomʉ-o, Abalahama ayie bhʉ́ doto gba oKaladea, anɨ atsia anʉ nasɨ kʉtɨ bhʉ́ Alana. Pɨta lɨ ’dyɨ anɨ akpi lɨe, Ebhe ae anɨ bhʉ́ Alana, anɨ atsia ago ao anɨ bhʉ́ doto yi nde bhʉ́ e mbɨa ɨnde-e ko.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Ebhe ha nga nanɨ edyɨ pɨ anɨ sɨɨ de, belegʉ de mboye bɨlɨ nao ’dhʉ e ka anɨ tété. La-a, anɨ atsia apa nanɨ pɨ anɨ kalanʉ me: ‹Ma ahá doto ɨnde-e pɨ mʉ, lɨ ongɨsɨ gba mʉ-o tsia tígala ne di pɨta mʉ-o ngao.› La-a, lɨ nedhɨnga bhomʉ-o, ndɨlɨ dʉ nga nanɨ ka anɨ de.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Ebhe apa pɨ anɨ bhomʉ-o me: ‹Ongɨsɨ gba ongɨsɨ gba mʉ-o anʉ́ adʉlʉ bhʉ́ doto na gandji gandji. Oo, u akólo obalise gba okpála na doto ango-o. Lɨ okpála ango-o méne uo sisiti ngʉbula kalanga kámá badha.›
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 La-a, Ebhe apa matá di me: ‹Ma akódho ’ngʉ́ gba okpála ɨnde u akólo obalise pɨ o-o ngama. Pɨpɨta-a, u zé oo, u tsia gó dʉ́ adhɵgɵ ma lɨ bɨlɨ ɨnde.›
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Abhomʉ-o, Ebhe atsia akodho gandja ne Abalahama. Lɨ Abalahama azu Ɨsaka lɨe, anɨ atsia ato anɨ bhʉ́ gandja bhʉ́ ’kpɨ́ na madjɨna nayie lɨ ’kpɨ́ u azu anɨ lɨe-o. Ɨsaka amene bhadi moko pɨ Yakobho. Yakobho atsia amene bhadi moko pɨ onguo ogbi nɨ́ ndjɨkpa ne ká bhisi-o.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 Pɨpɨta-a, onguo ogbi nɨ́ ango-o adje siti bua naali pɨ Djodjefʉ , ndɨndɨlɨ pɨta o-o. Abhomʉ-o, u atsia atsɨndjɨ anɨ me u nʉ ne anɨ bhʉ́ bali bhʉ́ Edjipeto. La-a, Ebhe adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne anɨ.
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Ebhe agbegbe Djodjefʉ bhʉ́ lɨkabhu gba e hana. Anɨ asuno bádha bhʉ́ ’bu gba e pɨ anɨ ne ɨmbɨlangʉ, anɨ atsia amene di me engʉ́ gba anɨ-e dʉ anga lɨ Falao, ’ngbé ngámá na doto na Edjipeto-o naali. Abhomʉ-o, Falao atsia ao anɨ ngámá pɨ́ ’ndjɨ Edjipeto di ne pɨ́ ’ndjɨ etɨ gba e libhomu.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 Pɨpɨta-a, adyɨndɨ atsia alɨ bhʉ́ Edjipeto libhomu di ne bhʉ́ doto na Kanana. Lɨkabhu adʉ naali. Kaka-a, onguo ogbi nɨ́ dʉ asia ehe nazʉ mazʉ de.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Lɨ Yakobho adje lɨe me ehe nazʉ mazʉ bhʉ́ Edjipeto-o, anɨ atsia atima ongɨsɨ gba e, onguo ogbi nɨ́ oo bhʉtsibhʉtsi na bini.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 U anʉ lɨe bhʉtsibhʉtsi na bhisi-e, Djodjefʉ atsia asuno lɨe pɨ ondaise e. Abhomʉ-o, Falao atsia ambɨla piga gba Djodjefʉ-o.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Pɨpɨta-a, Djodjefʉ atima okpála me u nʉ ha ’dyɨ nɨ Yakobho ne piga gba e hana. U adʉ nanɨ ndʉ o hana okpála ndjɨkpa mananɨka ne ká bhuluvue.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Abhomʉ-o, Yakobho anʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ongɨsɨ gba e, onguo ogbi nɨ́, bhʉ́ Edjipeto. U atsia amu oo.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 U abha kuo uo anʉ ne di bhʉ́ gʉdhʉ na Sikeme. Abhomʉ-o, u atsia azɨ bhʉ́ lata ɨnde lɨ Abalahama akala nanɨ e ka ongɨsɨ gba Emola bhʉ́ Sikeme-o.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 Lɨ nedhɨnga akolo lɨe masɨkpe ngʉbula me Ebhe mene engʉ́ ɨnde anɨ apa nanɨ e kalanʉ me nɨ améne e pɨ Abalahama, piga gba nɨ́-e abe ndʉ e. Okpála atsia akolo bhelé bhʉ́ Edjipeto.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Pɨpɨta-a, ngámá koko aholo naʉ bhʉ́ Edjipeto. Ngámá ango-o mbɨla nanɨ engʉ́ gba Djodjefʉ-o de.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Anɨ apite okpála gba nɨ́-o, anɨ atsia amene onguo ogbi nɨ́ sisiti. Anɨ aholo uo ne kpéke me u o ká ongɨsɨ na ndjendje gba o-o, amba ongɨsɨ ango-o mu.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Lɨ nedhɨnga bhomʉ-o, u azu Moidje . Anɨ adʉ babadha naali bhʉ́ djila Ebhe. U akʉ anɨ epe bata bhʉ́ ’bu ’tɨ gba ’dyɨ e.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Lɨ u ao ká anɨ lɨe, ndɨlɨ na ɵɵlɵ gba Falao aha anɨ, anɨ atsia akʉ anɨ maka ndɨlɨ gba e makpe.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 U asuno ndʉ ɨmbɨlangʉ hana gba okpála na Edjipeto pɨ Moidje. Anɨ atsia akolo kpekpeke bhʉ́ nagama ’ngʉ́ di ne namene ’he.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 Lɨ Moidje akolo lɨe ne kalanga ndjɨkpa badha-a, anɨ atsia abhundja lɨ bua e me nɨ nʉ tsia ondaise nɨ, omaƗsalaele.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Oo, anɨ au me maEdjipeto bini ngamene sʉka omaƗsalaele sisiti. Abhomʉ-o, ngʉ́ nagie siti ’ngʉ́ bhomʉ-o, anɨ atsia abhɵlɵ maEdjipeto ango-o.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Moidje adʉ abhundja naae me ondaise nɨ omaƗsalaele ambɨla me Ebhe alo nɨ ngʉ́ nakobho o. Engʉ́ bini ngauo-o, u mbɨla la mo-o de.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, Moidje abhaka me omaƗsalaele bhisi nde ngagʉ gbele sʉnda o. Abhomʉ-o, anɨ akʉnda nayoko uo. Do anɨ de-e: ‹Wai, yi ne ondaise. Yi ngamene lɨyi sisiti ka nɨ?›
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 Engʉ́ bini, kpála bhende adʉ amene kilí e sisiti-e andjimba Moidje, anɨ atsia apa me: ‹A ko da ɨnde ao mʉ ngámá di ne kpála nakodho ’ngʉ́ gba ya-a?
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 Mo okʉnda nabhɵlɵ ma, maka mo obhɵlɵ lili maEdjipeto lɨe?›
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Lɨ Moidje adje eli bhomʉ-o lɨe, anɨ ayie bhʉ́ Edjipeto, anɨ akpe, anɨ atsia anʉ adʉ bhʉ́ doto na Madiana. Oo, anɨ azu ongɨsɨ na obhosɨbhosɨ bhisi.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 Pɨta kalanga ndjɨkpa badha-a, andjelu bini akoto lɨ Moidje bhʉ́ mili bɨlɨ dengo eta na Sinai. Andjelu ango-o akoto lɨ anɨ bhʉ́ djua me a nde ngatsi bhʉ́ tsá ’pó.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Anɨ angamba naali ka engʉ́ ɨnde anɨ au e-o. Nedhɨnga anɨ adʉ adyudyo lɨe lɨe masɨkpe ngʉ́ natsitsia-a, anɨ atsia adje ’li Ngámá apa me:
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‹Ma ne Ebhe gba onguo ogbi mʉ, Ebhe gba Abalahama, Ebhe gba Ɨsaka, Ebhe gba Yakobho.› Moidje aholo nagʉkʉ ka tsʉlʉ, anɨ le natsitsia de.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Abhomʉ-o, Ngámá atsia apa pɨ anɨ me: ‹Pandja malɵkɵ bhʉ́ ’dhʉ mʉ, anga bɨlɨ mo olʉ lɨe ɨnde-e, a ko bɨlɨ na bubu.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Ma au maka u ngato mbolo lɨ okpála gba ma bhʉ́ Edjipeto lɨe au. Ma atsia adje la di maka u ngalopolo lɨo lɨe adje. Ma ago ngʉ́ nagbegbe uo bhʉ́ bali ango-o. Mbɨa ɨnde-e, ma ngatima mʉ bhʉ́ Edjipeto, nʉnʉ.›
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 A ko Moidje ɨnde lɨ omaƗsalaele ayala e, ɨnde u apa pɨ e me: ‹Ao mʉ ngámá di ne kpála nakodho ’ngʉ́ gba ya-a da?› Ebhe atima anɨ me anɨ dʉ ngámá di ne mʉkobho. Andjelu apa pɨ anɨ lɨ nedhɨnga ɨnde anɨ akoto lɨ anɨ lɨe bhʉ́ tsá ’pó ɨnde adʉ atsi ko.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Moidje agbegbe omaƗsalaele bhʉ́ doto na Edjipeto ngae. Anɨ amene ongʉ́ na ngbengbengbe di na ngangamba bhʉ́ doto ango-o, bhʉ́ ’ngbé ’ngu na Mbembe di ne bhʉ́ ’gʉ. Anɨ amene ongʉ́ ango-o bhʉ́ kalanga ndjɨkpa badha.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 A ko matá bhadi Moidje ɨnde apa pɨ omaƗsalaele me: ‹Ebhe agbé polofeta pɨ yi maka ma bhʉ́ ká ondaise yi.›
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 Lɨ onguo ogbi nɨ́ apɵkɵbhɵ bhʉ́la o lɨe bhʉ́ ’gʉ-o, Moidje adʉ oo. Anɨ adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne onguo ogbi nɨ́. Anɨ adʉ la di bhʉ́ dabɨlɨ bini ne andjelu ɨnde adʉ agama ’ngʉ́ pɨ anɨ apɨ́ ’ta na Sinai-o. Anɨ asia eli na mʉkobho-o ngʉ́ nakpokpokpo pɨ nɨ́ ngae.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 Engʉ́ bini, onguo ogbi nɨ́ dʉ amene lɨ́lɨ gba anɨ-e de, u adʉ ayala anɨ. Abhomʉ-o, u adʉ akʉnda nagie lɨo bhʉ́ doto na Edjipeto.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 U apa pɨ Alona me: ‹Bho oebhe pɨ ya, amba u dʉ adholo kala ya. Padhá de, anga Moidje ɨnde-e, ɨnde apandja ya bhʉ́ doto na Edjipeto-o, ya mbɨla engʉ́ ɨnde akolo lɨ anɨ-e de.›
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Abhomʉ-o, u abho kulu ndɨlɨ bagala, bhʉ́ oekpɨ́ bhomʉ, u atsia atsulu enʉ pɨ anɨ. U amene anokomɨa kabula ehe ɨnde u abho e ne ’kpa o-o.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Engʉ́ bini, Ebhe adji ’ngbʉ e lɨ uo, anɨ atsia ao uo me u dhɵgɵ oɨkʉpala, maka u aye lɨe bhʉ́ bhuku gba opolofeta me:
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Yi abɨ mangbo wema gba ebhe Moloko,
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 Onguo ogbi nɨ́, bhʉ́ ’gʉ-o, adʉ nanɨ ka uo ne ’tɨ ngbangbalɨ lɨ Ebhe adʉ asuno lɨe bhʉ́ e-o. Moidje abho nanɨ maka bhende lɨ Ebhe asuno nanɨ e pɨ anɨ-o.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Abhomʉ-o, u atsia aha ’tɨ ngbangbalɨ ango-o pɨ ongɨsɨ gba onguo ogbi nɨ́, ɨnde adʉ lɨ nedhɨnga lɨ Djodjue adʉ lɨe ngámá-o. U atsia adʉ alɨ ne di bhʉ́ odoto gba opiga ɨnde lɨ Ebhe ato nanɨ holo bhʉ́ ’dhʉ o kala uo-o. U adʉ oo akolo bhʉ́ nedhɨnga gba ’ngbé ngámá Davidi.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Engʉ́ gba Davidi ɨnde asia nanɨ bádha bhʉ́ ’bu gba Ebhe-e , adʉ bhʉ́ djila Ebhe ndjɨndjɨ. Anɨ atsia ayo nanɨ kpadjɨ me nɨ yiki etɨ pɨ Ebhe gba Yakobho.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Engʉ́ bini, Salomo, ndɨlɨ gba Davidi-e, ayiki mangbo nanɨ etɨ pɨ anɨ ngae.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 La-a, Ebhe Apɨ́ ’Kpɨ́ dʉdʉ bhʉ́ ’tɨ ɨnde lɨ okpála ayiki e ne ’kpa o-o de. Maka lɨ polofeta apa lɨe me:
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‹Ngámá apa me: ekpɨ́ ne dabɨlɨ na ngámá gba ma-o.
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 Ma bho ndʉ ’he bhomʉ-o hana ngama dɨ?›»
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Pɨpɨta-a, Etieni atsia apa me: «Ngayi-e, yi ne okpála na kpekpeke ’ndjɨ! Bua yi agbigbite lɨe, ’dje yi atsia anini! Ndʉ ’kpɨ́ hana yi ngamene kpekebhɵ ne Bu Bhobua maka onguo ogbi yi!
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 A ko polofeta bhedho ɨnde lɨ onguo ogbi yi to mbolo lɨ e de-e? U abhɵlɵ belegʉ obhende akpokpo ’ngʉ́ pɨndjɨ nago ka Kpála na Ngbingbili-o. Mbɨa ɨnde-e, kpála ango-o, yi apʉ anɨ, yi atsia abhɵlɵ anɨ.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Ngayi okpála ɨnde asia lɨ́lɨ gba Ebhe-e ka oandjelu-o, engʉ́ bini, yi mene la lɨ́lɨ ango-o de!»
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Lɨ okpála ɨnde adʉ lɨ bɨlɨ nakodho ’ngʉ́-o adje engʉ́ lɨ Etieni apa e lɨe, u abɨ ’gʉ́ lɨ bua o. U atsia aholo nazʉ tate o ngʉbula anɨ.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Engʉ́ bini, Etieni ɨnde adʉ me anɨ nde abedhe ne Bu Bhobua-a, atsia ’kpɨ́ ne abhʉ́lá, anɨ au zɨ Ebhe. Anɨ atsia au di Yesu me anɨ nde alʉ lɨ pá ’kpa na kokpa gba Ebhe-o.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Anɨ atsia apa me: «Yi djedje nga! Ma au kokpɨ́ abhulu lɨe, Ndɨlɨ gba kpála alʉ lɨ pá ’kpa na kokpa gba Ebhe!»
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Ndʉ okpála hana ɨnde adʉ oo adje engʉ́ bhomʉ-o lɨe, u asʉla ne ue kpekpeke, u anini ’dje o. U anʉ ndʉ o hana bhʉ́ dabɨlɨ bini, u atsia atuko pɨ́ Etieni.
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 U agbe anɨ bhʉ́ gʉdhʉ-o, u atsia aholo natʉtʉlʉ anɨ ne oteme ngʉ́ nabhɵlɵ anɨ. Okpála ɨnde adʉ apa ’ngʉ́ lɨ anɨ ne eu-o, abhʉ nanɨ makombi bini. U atsia abu obongo gba o-o bhʉ́ li ’dhʉ anɨ ngʉ́ nalilila. A adʉ ’lɨ makombi ango-o me Saulo.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Nedhɨnga u adʉ atʉtʉlʉ Etieni lɨe ne teme ngʉ́ nabhɵlɵ anɨ-e, anɨ atsia ayo Ebhe me: «Ngámá Yesu, ha bua ma haha!»
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Abhomʉ-o, anɨ akikita lɨpʉkʉ e kuto, anɨ asʉla kpekpeke me: «Ngámá, mo otsía siti ’ngʉ́ gba uo-o de!» Pɨta anɨ apa ’ngʉ́ bhomʉ-o lɨe, anɨ atsia andala ’kpa lɨ bua e.
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.