Atos 7
Gandja na Mbɨa (MDM) vs NAA
1 Abhomʉ-o, bhele kpála gba odimandɵ ayi Etieni me: «Engʉ́ ɨnde u ngapa e lɨ mʉ bhomʉ-o, a ko bha ndjʉ kʉkʉlʉ ’ngʉ́?»
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Etieni atsia agie me: «Odyɨ ma di ne ondaise ma, yi djedje nga! Ebhe na sangu akoto nanɨ lɨ ogbi nɨ́ Abalahama bhʉ́ ndu doto na Medjopotami kala me anɨ nʉ nasɨ kʉtɨ bhʉ́ ndu doto na Alana.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Anɨ atsia apa pɨ anɨ me: ‹O ká doto gba mʉ di ne piga gba mʉ-o, amba mʉ nʉ bhʉ́ doto ɨnde ma asúno e pɨ mʉ ko.›
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Abhomʉ-o, Abalahama ayie bhʉ́ doto gba oKaladea, anɨ atsia anʉ nasɨ kʉtɨ bhʉ́ Alana. Pɨta lɨ ’dyɨ anɨ akpi lɨe, Ebhe ae anɨ bhʉ́ Alana, anɨ atsia ago ao anɨ bhʉ́ doto yi nde bhʉ́ e mbɨa ɨnde-e ko.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Ebhe ha nga nanɨ edyɨ pɨ anɨ sɨɨ de, belegʉ de mboye bɨlɨ nao ’dhʉ e ka anɨ tété. La-a, anɨ atsia apa nanɨ pɨ anɨ kalanʉ me: ‹Ma ahá doto ɨnde-e pɨ mʉ, lɨ ongɨsɨ gba mʉ-o tsia tígala ne di pɨta mʉ-o ngao.› La-a, lɨ nedhɨnga bhomʉ-o, ndɨlɨ dʉ nga nanɨ ka anɨ de.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Ebhe apa pɨ anɨ bhomʉ-o me: ‹Ongɨsɨ gba ongɨsɨ gba mʉ-o anʉ́ adʉlʉ bhʉ́ doto na gandji gandji. Oo, u akólo obalise gba okpála na doto ango-o. Lɨ okpála ango-o méne uo sisiti ngʉbula kalanga kámá badha.›
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 La-a, Ebhe apa matá di me: ‹Ma akódho ’ngʉ́ gba okpála ɨnde u akólo obalise pɨ o-o ngama. Pɨpɨta-a, u zé oo, u tsia gó dʉ́ adhɵgɵ ma lɨ bɨlɨ ɨnde.›
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Abhomʉ-o, Ebhe atsia akodho gandja ne Abalahama. Lɨ Abalahama azu Ɨsaka lɨe, anɨ atsia ato anɨ bhʉ́ gandja bhʉ́ ’kpɨ́ na madjɨna nayie lɨ ’kpɨ́ u azu anɨ lɨe-o. Ɨsaka amene bhadi moko pɨ Yakobho. Yakobho atsia amene bhadi moko pɨ onguo ogbi nɨ́ ndjɨkpa ne ká bhisi-o.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 Pɨpɨta-a, onguo ogbi nɨ́ ango-o adje siti bua naali pɨ Djodjefʉ , ndɨndɨlɨ pɨta o-o. Abhomʉ-o, u atsia atsɨndjɨ anɨ me u nʉ ne anɨ bhʉ́ bali bhʉ́ Edjipeto. La-a, Ebhe adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne anɨ.
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Ebhe agbegbe Djodjefʉ bhʉ́ lɨkabhu gba e hana. Anɨ asuno bádha bhʉ́ ’bu gba e pɨ anɨ ne ɨmbɨlangʉ, anɨ atsia amene di me engʉ́ gba anɨ-e dʉ anga lɨ Falao, ’ngbé ngámá na doto na Edjipeto-o naali. Abhomʉ-o, Falao atsia ao anɨ ngámá pɨ́ ’ndjɨ Edjipeto di ne pɨ́ ’ndjɨ etɨ gba e libhomu.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Pɨpɨta-a, adyɨndɨ atsia alɨ bhʉ́ Edjipeto libhomu di ne bhʉ́ doto na Kanana. Lɨkabhu adʉ naali. Kaka-a, onguo ogbi nɨ́ dʉ asia ehe nazʉ mazʉ de.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Lɨ Yakobho adje lɨe me ehe nazʉ mazʉ bhʉ́ Edjipeto-o, anɨ atsia atima ongɨsɨ gba e, onguo ogbi nɨ́ oo bhʉtsibhʉtsi na bini.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 U anʉ lɨe bhʉtsibhʉtsi na bhisi-e, Djodjefʉ atsia asuno lɨe pɨ ondaise e. Abhomʉ-o, Falao atsia ambɨla piga gba Djodjefʉ-o.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Pɨpɨta-a, Djodjefʉ atima okpála me u nʉ ha ’dyɨ nɨ Yakobho ne piga gba e hana. U adʉ nanɨ ndʉ o hana okpála ndjɨkpa mananɨka ne ká bhuluvue.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Abhomʉ-o, Yakobho anʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ongɨsɨ gba e, onguo ogbi nɨ́, bhʉ́ Edjipeto. U atsia amu oo.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 U abha kuo uo anʉ ne di bhʉ́ gʉdhʉ na Sikeme. Abhomʉ-o, u atsia azɨ bhʉ́ lata ɨnde lɨ Abalahama akala nanɨ e ka ongɨsɨ gba Emola bhʉ́ Sikeme-o.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 Lɨ nedhɨnga akolo lɨe masɨkpe ngʉbula me Ebhe mene engʉ́ ɨnde anɨ apa nanɨ e kalanʉ me nɨ améne e pɨ Abalahama, piga gba nɨ́-e abe ndʉ e. Okpála atsia akolo bhelé bhʉ́ Edjipeto.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Pɨpɨta-a, ngámá koko aholo naʉ bhʉ́ Edjipeto. Ngámá ango-o mbɨla nanɨ engʉ́ gba Djodjefʉ-o de.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Anɨ apite okpála gba nɨ́-o, anɨ atsia amene onguo ogbi nɨ́ sisiti. Anɨ aholo uo ne kpéke me u o ká ongɨsɨ na ndjendje gba o-o, amba ongɨsɨ ango-o mu.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Lɨ nedhɨnga bhomʉ-o, u azu Moidje . Anɨ adʉ babadha naali bhʉ́ djila Ebhe. U akʉ anɨ epe bata bhʉ́ ’bu ’tɨ gba ’dyɨ e.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Lɨ u ao ká anɨ lɨe, ndɨlɨ na ɵɵlɵ gba Falao aha anɨ, anɨ atsia akʉ anɨ maka ndɨlɨ gba e makpe.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 U asuno ndʉ ɨmbɨlangʉ hana gba okpála na Edjipeto pɨ Moidje. Anɨ atsia akolo kpekpeke bhʉ́ nagama ’ngʉ́ di ne namene ’he.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 Lɨ Moidje akolo lɨe ne kalanga ndjɨkpa badha-a, anɨ atsia abhundja lɨ bua e me nɨ nʉ tsia ondaise nɨ, omaƗsalaele.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Oo, anɨ au me maEdjipeto bini ngamene sʉka omaƗsalaele sisiti. Abhomʉ-o, ngʉ́ nagie siti ’ngʉ́ bhomʉ-o, anɨ atsia abhɵlɵ maEdjipeto ango-o.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Moidje adʉ abhundja naae me ondaise nɨ omaƗsalaele ambɨla me Ebhe alo nɨ ngʉ́ nakobho o. Engʉ́ bini ngauo-o, u mbɨla la mo-o de.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, Moidje abhaka me omaƗsalaele bhisi nde ngagʉ gbele sʉnda o. Abhomʉ-o, anɨ akʉnda nayoko uo. Do anɨ de-e: ‹Wai, yi ne ondaise. Yi ngamene lɨyi sisiti ka nɨ?›
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Engʉ́ bini, kpála bhende adʉ amene kilí e sisiti-e andjimba Moidje, anɨ atsia apa me: ‹A ko da ɨnde ao mʉ ngámá di ne kpála nakodho ’ngʉ́ gba ya-a?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Mo okʉnda nabhɵlɵ ma, maka mo obhɵlɵ lili maEdjipeto lɨe?›
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Lɨ Moidje adje eli bhomʉ-o lɨe, anɨ ayie bhʉ́ Edjipeto, anɨ akpe, anɨ atsia anʉ adʉ bhʉ́ doto na Madiana. Oo, anɨ azu ongɨsɨ na obhosɨbhosɨ bhisi.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 Pɨta kalanga ndjɨkpa badha-a, andjelu bini akoto lɨ Moidje bhʉ́ mili bɨlɨ dengo eta na Sinai. Andjelu ango-o akoto lɨ anɨ bhʉ́ djua me a nde ngatsi bhʉ́ tsá ’pó.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Anɨ angamba naali ka engʉ́ ɨnde anɨ au e-o. Nedhɨnga anɨ adʉ adyudyo lɨe lɨe masɨkpe ngʉ́ natsitsia-a, anɨ atsia adje ’li Ngámá apa me:
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‹Ma ne Ebhe gba onguo ogbi mʉ, Ebhe gba Abalahama, Ebhe gba Ɨsaka, Ebhe gba Yakobho.› Moidje aholo nagʉkʉ ka tsʉlʉ, anɨ le natsitsia de.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Abhomʉ-o, Ngámá atsia apa pɨ anɨ me: ‹Pandja malɵkɵ bhʉ́ ’dhʉ mʉ, anga bɨlɨ mo olʉ lɨe ɨnde-e, a ko bɨlɨ na bubu.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Ma au maka u ngato mbolo lɨ okpála gba ma bhʉ́ Edjipeto lɨe au. Ma atsia adje la di maka u ngalopolo lɨo lɨe adje. Ma ago ngʉ́ nagbegbe uo bhʉ́ bali ango-o. Mbɨa ɨnde-e, ma ngatima mʉ bhʉ́ Edjipeto, nʉnʉ.›
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 A ko Moidje ɨnde lɨ omaƗsalaele ayala e, ɨnde u apa pɨ e me: ‹Ao mʉ ngámá di ne kpála nakodho ’ngʉ́ gba ya-a da?› Ebhe atima anɨ me anɨ dʉ ngámá di ne mʉkobho. Andjelu apa pɨ anɨ lɨ nedhɨnga ɨnde anɨ akoto lɨ anɨ lɨe bhʉ́ tsá ’pó ɨnde adʉ atsi ko.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Moidje agbegbe omaƗsalaele bhʉ́ doto na Edjipeto ngae. Anɨ amene ongʉ́ na ngbengbengbe di na ngangamba bhʉ́ doto ango-o, bhʉ́ ’ngbé ’ngu na Mbembe di ne bhʉ́ ’gʉ. Anɨ amene ongʉ́ ango-o bhʉ́ kalanga ndjɨkpa badha.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 A ko matá bhadi Moidje ɨnde apa pɨ omaƗsalaele me: ‹Ebhe agbé polofeta pɨ yi maka ma bhʉ́ ká ondaise yi.›
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Lɨ onguo ogbi nɨ́ apɵkɵbhɵ bhʉ́la o lɨe bhʉ́ ’gʉ-o, Moidje adʉ oo. Anɨ adʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne onguo ogbi nɨ́. Anɨ adʉ la di bhʉ́ dabɨlɨ bini ne andjelu ɨnde adʉ agama ’ngʉ́ pɨ anɨ apɨ́ ’ta na Sinai-o. Anɨ asia eli na mʉkobho-o ngʉ́ nakpokpokpo pɨ nɨ́ ngae.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 Engʉ́ bini, onguo ogbi nɨ́ dʉ amene lɨ́lɨ gba anɨ-e de, u adʉ ayala anɨ. Abhomʉ-o, u adʉ akʉnda nagie lɨo bhʉ́ doto na Edjipeto.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 U apa pɨ Alona me: ‹Bho oebhe pɨ ya, amba u dʉ adholo kala ya. Padhá de, anga Moidje ɨnde-e, ɨnde apandja ya bhʉ́ doto na Edjipeto-o, ya mbɨla engʉ́ ɨnde akolo lɨ anɨ-e de.›
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Abhomʉ-o, u abho kulu ndɨlɨ bagala, bhʉ́ oekpɨ́ bhomʉ, u atsia atsulu enʉ pɨ anɨ. U amene anokomɨa kabula ehe ɨnde u abho e ne ’kpa o-o.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Engʉ́ bini, Ebhe adji ’ngbʉ e lɨ uo, anɨ atsia ao uo me u dhɵgɵ oɨkʉpala, maka u aye lɨe bhʉ́ bhuku gba opolofeta me:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Yi abɨ mangbo wema gba ebhe Moloko,
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 Onguo ogbi nɨ́, bhʉ́ ’gʉ-o, adʉ nanɨ ka uo ne ’tɨ ngbangbalɨ lɨ Ebhe adʉ asuno lɨe bhʉ́ e-o. Moidje abho nanɨ maka bhende lɨ Ebhe asuno nanɨ e pɨ anɨ-o.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Abhomʉ-o, u atsia aha ’tɨ ngbangbalɨ ango-o pɨ ongɨsɨ gba onguo ogbi nɨ́, ɨnde adʉ lɨ nedhɨnga lɨ Djodjue adʉ lɨe ngámá-o. U atsia adʉ alɨ ne di bhʉ́ odoto gba opiga ɨnde lɨ Ebhe ato nanɨ holo bhʉ́ ’dhʉ o kala uo-o. U adʉ oo akolo bhʉ́ nedhɨnga gba ’ngbé ngámá Davidi.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Engʉ́ gba Davidi ɨnde asia nanɨ bádha bhʉ́ ’bu gba Ebhe-e , adʉ bhʉ́ djila Ebhe ndjɨndjɨ. Anɨ atsia ayo nanɨ kpadjɨ me nɨ yiki etɨ pɨ Ebhe gba Yakobho.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Engʉ́ bini, Salomo, ndɨlɨ gba Davidi-e, ayiki mangbo nanɨ etɨ pɨ anɨ ngae.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 La-a, Ebhe Apɨ́ ’Kpɨ́ dʉdʉ bhʉ́ ’tɨ ɨnde lɨ okpála ayiki e ne ’kpa o-o de. Maka lɨ polofeta apa lɨe me:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‹Ngámá apa me: ekpɨ́ ne dabɨlɨ na ngámá gba ma-o.
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Ma bho ndʉ ’he bhomʉ-o hana ngama dɨ?›»
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Pɨpɨta-a, Etieni atsia apa me: «Ngayi-e, yi ne okpála na kpekpeke ’ndjɨ! Bua yi agbigbite lɨe, ’dje yi atsia anini! Ndʉ ’kpɨ́ hana yi ngamene kpekebhɵ ne Bu Bhobua maka onguo ogbi yi!
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 A ko polofeta bhedho ɨnde lɨ onguo ogbi yi to mbolo lɨ e de-e? U abhɵlɵ belegʉ obhende akpokpo ’ngʉ́ pɨndjɨ nago ka Kpála na Ngbingbili-o. Mbɨa ɨnde-e, kpála ango-o, yi apʉ anɨ, yi atsia abhɵlɵ anɨ.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Ngayi okpála ɨnde asia lɨ́lɨ gba Ebhe-e ka oandjelu-o, engʉ́ bini, yi mene la lɨ́lɨ ango-o de!»
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Lɨ okpála ɨnde adʉ lɨ bɨlɨ nakodho ’ngʉ́-o adje engʉ́ lɨ Etieni apa e lɨe, u abɨ ’gʉ́ lɨ bua o. U atsia aholo nazʉ tate o ngʉbula anɨ.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Engʉ́ bini, Etieni ɨnde adʉ me anɨ nde abedhe ne Bu Bhobua-a, atsia ’kpɨ́ ne abhʉ́lá, anɨ au zɨ Ebhe. Anɨ atsia au di Yesu me anɨ nde alʉ lɨ pá ’kpa na kokpa gba Ebhe-o.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Anɨ atsia apa me: «Yi djedje nga! Ma au kokpɨ́ abhulu lɨe, Ndɨlɨ gba kpála alʉ lɨ pá ’kpa na kokpa gba Ebhe!»
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Ndʉ okpála hana ɨnde adʉ oo adje engʉ́ bhomʉ-o lɨe, u asʉla ne ue kpekpeke, u anini ’dje o. U anʉ ndʉ o hana bhʉ́ dabɨlɨ bini, u atsia atuko pɨ́ Etieni.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 U agbe anɨ bhʉ́ gʉdhʉ-o, u atsia aholo natʉtʉlʉ anɨ ne oteme ngʉ́ nabhɵlɵ anɨ. Okpála ɨnde adʉ apa ’ngʉ́ lɨ anɨ ne eu-o, abhʉ nanɨ makombi bini. U atsia abu obongo gba o-o bhʉ́ li ’dhʉ anɨ ngʉ́ nalilila. A adʉ ’lɨ makombi ango-o me Saulo.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Nedhɨnga u adʉ atʉtʉlʉ Etieni lɨe ne teme ngʉ́ nabhɵlɵ anɨ-e, anɨ atsia ayo Ebhe me: «Ngámá Yesu, ha bua ma haha!»
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Abhomʉ-o, anɨ akikita lɨpʉkʉ e kuto, anɨ asʉla kpekpeke me: «Ngámá, mo otsía siti ’ngʉ́ gba uo-o de!» Pɨta anɨ apa ’ngʉ́ bhomʉ-o lɨe, anɨ atsia andala ’kpa lɨ bua e.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.