Atos 27

Gandja na Mbɨa (MDM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Lɨ u apa lɨe me ya nʉ bhʉ́ doto na Itali bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o, u atsia aha Polo di ne okpála koko na tɨkpʉ-o pɨ ngámá bini gba osʉdha. A adʉ ’lɨ anɨ me Djuliusɨ. Anɨ adʉ ngámá pɨ́ ’ndjɨ libi osʉdha ɨnde u adʉ aɨ o me «Osʉdha gba ’ngbé ngámá Kaisala-o .»Enʉ́ gba Polo abhʉ́ Loma|alt="Paul's fourth journey" src="Paul 4.pdf" size="span" copy="Put anywhere between 27:1 and 28:16" ref="27:1 – 28:16"
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ya aha ’ngbé zabʉ na gʉdhʉ na Adalamite. ’Ngbé zabʉ ango-o adʉ anʉ lɨ pápá lɨ obɨlɨ lɨ ozabʉ alʉlʉ lɨe bhʉ́ ndu doto na Adjia-o. Abhomʉ-o, ya atsia agbida. Kpála bini na gʉdhʉ na Tesalonike, bhʉ́ ndu doto na Makedonia, anʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ya. A adʉ ’lɨ anɨ me Alisitaluka.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ya akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Sidona. Djuliusɨ adʉ ne bádha bua lɨ pápá gba Polo. Abhomʉ-o, anɨ atsia aha kpadjɨ pɨ Polo me anɨ nʉ agba obɨ e, amba u teteke anɨ ne oehe ɨnde anɨ nde ne gʉmʉ e-o.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Ya yie lɨe oo, ya apʉ lɨngo kpɵmɵ na Sipele, anga anvi adʉ akʉnda nagie ya ne sidi.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Ya agulu ’ngbé ’ngu ɨnde lɨngo ndu doto na Silisia di ne Pamifilia ko. Abhomʉ-o, ya atsia akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Mila bhʉ́ ndu doto na Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Oo, ngámá gba osʉdha-a abhaka ’ngbé zabʉ bini na gʉdhʉ na Alekɨdjandɨlɨ me a nde adji bhʉ́ doto na Itali, anɨ atsia abu ya bhʉ́bhʉ́.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 ’Ngbé zabʉ-o adʉ adhʉkʉ bhʉbhʉkʉ naali. Kaka-a, ya amene ’kpɨ́ bhelé, ya atsia adje lɨkabhu naali ngʉbula nakolo lɨngo gʉdhʉ na Sinide. La ya ale lɨe nanʉ lɨ pápá bhomʉ-o pima ka anvi-e, ya atsia apʉ lɨngo doto na Salamone ɨnde alɨ ne abhʉ́ ’ngu bhʉ́ kpɵmɵ na Kelete ne asagɵ-o.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ya adhʉkʉ má tili tili lɨngo kpɵmɵ-o, ya atsia akolo lɨ bɨlɨ ɨnde u aɨ e me «Babadha ngo ’gɵ», masɨkpe de gʉdhʉ na Ladje.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Abhomʉ-o, da nadhʉkʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o atsia akolo sisiti, masɨkpe de namu ka okpála. Padhá de, anga nedhɨnga na anokomɨa natse ’zʉ na epe na odukpabini-e adʉ me a nde ane. Kaka-a, Polo atsia apa pɨ uo me:
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 «Ondaise ma, ma ngau me enʉ́ ɨnde-e adʉ́ sisiti. ’Ngbé zabʉ ne oehe ɨnde bhʉ́bhʉ́-o asíti masiti, abana nganɨ́ makpe-e, nɨ́ akólo masɨkpe de namu.»
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Engʉ́ bini, ngámá gba osʉdha adʉ azɨba naae naali mabhundja gba kpála ɨnde adʉ adjele ’ngbé zabʉ-o, di ne bhe gba bhʉlʉ ’ngbé zabʉ-o. Anɨ tsia zɨba bhe gba Polo-o de.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Matá di-e, kʉtɨ ango-o tɨ ne nabhue bhʉ́bhʉ́ bhʉ́ nedhɨnga na zini de. Abhomʉ-o, masɨkpe de ndʉ okpála hana ɨnde adʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o atsia apa me o yie oo mayie. U adʉ akʉnda di me, ɨ dʉ me o nde ne ngasa-a, o de kolo bhʉ́ gʉdhʉ na Fenikisi. A ko sʉka gʉdhʉ na ngo ’ngu na kpɵmɵ na Kelete. A ngatsia ’kpɨ́ ne lɨ pápá na sʉnda yoyoko ne akati, di ne sʉnda abebe ne akati. U adʉ akʉnda me o kolo oo ngʉbula me nedhɨnga na zini-e kodho ’kpɨ́ me o nde oo ko.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Abhomʉ-o, anvi na bhʉbhʉkʉ aholo nape nayie ne lɨ pápá na yoyoko. U atsia azɨba me mabhundja gba o-o akódho ’kpɨ́ ndjɨndjɨ. U agbe kalase ɨnde u agbite e lɨ ’kpʉ́ ngʉ́ nalʉ ka ’ngbé zabʉ-o bhʉ́ ’ngu, u atsia aholo akpangba ngo kpɵmɵ na Kelete.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Kolo pɨta nedhɨnga bedɨ-e, anvi na kpekpeke ɨnde u aɨ e me «Elakele», ayie bhʉ́ kpɵmɵ, atsia aholo nape.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Anvi ango-o aholo atʉmba ’ngbé zabʉ-o. Da napa me ’ngbé zabʉ-o lʉ kakala-a adʉ kpekpeke. Abhomʉ-o, ya atsia ao me ’ngbé zabʉ-o nʉ ɨbili bha ne ya lɨ pápá ɨnde lɨ anvi adʉ atʉmba ya lɨe ko.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ya akolo lɨngo mboye kpɵmɵ u aɨ e me Kauda ɨnde alila mbo ya bedɨ ka anvi-o. Abhomʉ-o, ya atsia amene ne kpéke ngʉ́ nagbili mboye kɵ́kɵ́-o ne bhʉ́lá.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 U aha, u ato bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o. Pɨpɨta-a, u agbigbite ngo ’ngbé zabʉ-o hana ne ekpʉ́ ngʉ́ nalilila. U adʉ la lɨe ne tsʉlʉ me ’ngbé zabʉ anʉ́ atʉ lɨe lɨ sike, ɨ tsia bála o lɨngo doto na Libi de-e, u ae bongo ɨnde pɨ́ ’ngbʉ ’ngbé zabʉ-o, u atsia ao me anvi dʉ ɨbili adyudyo o ngae.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, anvi adʉ bha adyɨkɨ ’ngbé zabʉ-o ne ya kpekpeke. Kaka-a, u atsia aholo apandja oehe ɨnde adʉ bhʉ́bhʉ́-o, ababala bhʉ́ ’ngu.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Bhʉ́ ’kpɨ́ na bata-a, okpála na kulu ngao makpe-e, u abha oehe ɨnde nadjele ’ngbé zabʉ-o, u atsia abala bhʉ́ ’ngu.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Sʉnda ’kpɨ́ bhelé, ya u ela de. Ya u di oɨkʉpala de. Anvi adʉ bha nape kpekpeke. Ya dʉ matá ne ’to ya de me ya akóbho makobho-o de.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Okpála ɨnde adʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o zʉ ’he de ngʉbula ’kpɨ́ bhelé. Abhomʉ-o, Polo ayie bhʉ́lá, anɨ alʉ bhʉ́ ká uo. Anɨ atsia apa me: «Ondaise ma, ɨ dʉ́ nako me yi djé ma uu me nɨ́ ayie bhʉ́ kpɵmɵ na Kelete de-e, nɨ́ de sia ngua lɨkabhu ɨnde-e de. Oehe-e de siti la di-i de.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 La mbɨa ɨnde-e, yi sia kpéke bua. Padhá de, anga sʉka yi bini kpí-i de, engʉ́ bini, asíti bha bini ne ’ngbé zabʉ-o.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Sukpe na nakɨ-e, Ebhe ɨnde ma nde ne bali gba e-e, ma nde la di ngamene kulu pɨ e-e, atima andjelu gba e mʉma.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Anɨ atsia apa mʉma me: ‹Polo, mo odjé tsʉlʉ de. A ayo me mʉ kpokpo ’ngʉ́ gba mʉ-o kala ’ngbé ngámá Kaisala. Kaka-a, Ebhe bhʉ́ bádha bhʉ́ ’bu gba e akóbho mʉ di ne okpála ɨnde yi nde ngadholo bhʉ́ dabɨlɨ bini ne o bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o.›
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ka ’ngʉ́ ango-o, ondaise ma, atou! Padhá de, anga ma ngabhuka me, Ebhe améne maka anɨ apa lɨe mʉma ko.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Engʉ́ bini, ’ngbé zabʉ anʉ́ atʉ lɨe ne nɨ́ lɨngo kpɵmɵ bini.»
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Sukpe na ekpɨ́ na ndjɨkpa ne ká badha, anvi adʉ adyudyo ’ngbé zabʉ-o ne ya pɨ́ ’ngbé ’ngu ɨnde ’lɨ e me Adiliatike. Abhomʉ-o, tutu sukpe-e, okpála nadjele ’ngbé zabʉ-o abhundja naao me ya akolo dengo ’gɵ.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 U aha ekpʉ́ ɨnde u agbite tili ’he lɨ ’ndjɨ e, u abhike bhʉ́ ’ngu. U atsia au me engu-o tsutsu metele ndjɨkpa bata ne ká mananɨka. U adyudyo mbo lɨo ne kalanʉ masudha, u atsia abhike matá bhʉ́ ’ngu. U au me engu-o tsutsu metele ndjɨkpa bhisi ne ká madjɨna.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 U adʉ adje tsʉlʉ me ’ngbé zabʉ-o atʉ́ lɨe lɨ oteme de. Kaka-a, u atsia abala okalase badha ɨnde u agbigbite e lɨ okpʉ-o bhʉ́ ’ngu ne akele ’ngbé zabʉ-o, ngʉbula me alʉ bhʉ́ da e bini. U atsia adʉ ne gʉmʉ me ekpɨ́ seke bhado má gala!
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Okpála nadjele ’ngbé zabʉ-o adʉ agɨlɨ kpadjɨ ngʉ́ nakpe. Abhomʉ-o, u agbe mboye kɵ́kɵ́-o, u abhike pɨ́ ’ngu. U amene mʉgɨto me u adji abala okalase ɨnde u agbigbite e lɨ ’kpʉ-o, ngʉ́ nalʉ ka ’ngbé zabʉ-o ne akala zabʉ-o.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Polo atsia apa pɨ ngámá gba osʉdha di ne pɨ osʉdha-a me: «Lɨ okpála ɨnde-e dʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o de-e, yi tɨ da nakobho de.»
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Abhomʉ-o, osʉdha-a atsia atsotsolo okpʉ na mboye kɵ́kɵ́-o, atsia atapa.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Kala me ekpɨ́ seke-e, Polo ayo ka ndʉ okpála hana me u zʉ ’he. Anɨ atsia apa pɨ uo me: «A ko nakɨ ekpɨ́ ndjɨkpa ne ká badha, yi ngadjeke. Yi ngasɨ gʉmʉ. Yi le kʉ ’he belegʉ de bini.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Kaka-a, ma ayo ka yi me yi zʉ ’he. Padhá de, anga yi ne gʉgʉmʉ ngʉbula me yi kobho. Kpála bini bhʉ́ ká yi kpí-i de.»
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Pɨta anɨ apa lɨe mo-o, anɨ aha mapa, anɨ agie heni pɨ Ebhe bhʉ́ ká djila ndʉ okpála hana. Pɨpɨta-a, anɨ agʉmʉ mapa-o, anɨ atsia aholo nazʉzʉ.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Abhomʉ-o, ndʉ uo hana asia kpéke bua, u atsia aholo di nazʉ ’he.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o, ya adʉ hana okpála kámá bhisi ndjɨkpa mananɨka ne ká madhɨa.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 U auu lɨe, u atsia abala ngano bhʉ́ ’ngu ngʉbula me ’ngbé zabʉ-o kolo yayaka.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, okpála nadjele ’ngbé zabʉ-o mbɨla de me o bhʉ́ mangua doto dho-ie de. Engʉ́ bini, u au ngo ’gɵ di ne sike. U atsia abhundja me o tɨ da nadyudyo ’ngbé zabʉ-o lɨ bɨlɨ ango-o.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 U abhubhulu okalase-o, u atse ’kpa tété bhʉ́ ’ngu. U abhubhulu di ekpʉ́ na oehe ɨnde adʉ amene me ’ngbé zabʉ-o dhʉkʉ-o. Pɨpɨta-a, u abhulu bongo ɨnde lɨ bhʉ́la ’ngbé zabʉ-o ngʉbula me anvi holo nadyudyudyo. Abhomʉ-o, u atsia aholo nanʉ ne lɨ pápá na ngo ’gɵ.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Engʉ́ bini, ’ngbé zabʉ-o anʉ atʉ lɨe lɨ ’ta sike, lɨ bɨlɨ ɨnde lɨ engu ngago lɨe ne ndʉ pasʉ bhisi hana-o. Bhʉ́la ’ngbé zabʉ-o adha bhʉ́ ’ta sike-o, a ale adʉla lɨe pima. Tabhu tabhu-o atsia agʉmʉ. Padhá de, anga engu-o atʉ lɨe tété kpekpeke.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Osʉdha adʉ akʉnda nabhili okpála na tɨkpʉ-o, amba sʉka uo bini akpé ne akango de.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Engʉ́ bini, ngámá gba osʉdha-a adʉ akʉnda nakobho Polo. Abhomʉ-o, anɨ ayoko uo me u améne mo-o de. Anɨ atsia aha lɨ́lɨ pɨ okpála bhende ambɨla natɨ akango me u bala bhʉ́ ’ngu kalanʉ, amba u ze apɨ́ ’gɵ.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Okpála koko akpáta uo sidi me u nde ahoholo lɨo lɨ opalangɨ di ne opapala ’he na ’ngbé zabʉ-o. Abhomʉ-o, ndʉ uo hana atsia akolo apɨ́ ’gɵ ndjɨndjɨ.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.