Atos 27
Gandja na Mbɨa (MDM) vs NVI
1 Lɨ u apa lɨe me ya nʉ bhʉ́ doto na Itali bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o, u atsia aha Polo di ne okpála koko na tɨkpʉ-o pɨ ngámá bini gba osʉdha. A adʉ ’lɨ anɨ me Djuliusɨ. Anɨ adʉ ngámá pɨ́ ’ndjɨ libi osʉdha ɨnde u adʉ aɨ o me «Osʉdha gba ’ngbé ngámá Kaisala-o .»Enʉ́ gba Polo abhʉ́ Loma|alt="Paul's fourth journey" src="Paul 4.pdf" size="span" copy="Put anywhere between 27:1 and 28:16" ref="27:1 – 28:16"
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Ya aha ’ngbé zabʉ na gʉdhʉ na Adalamite. ’Ngbé zabʉ ango-o adʉ anʉ lɨ pápá lɨ obɨlɨ lɨ ozabʉ alʉlʉ lɨe bhʉ́ ndu doto na Adjia-o. Abhomʉ-o, ya atsia agbida. Kpála bini na gʉdhʉ na Tesalonike, bhʉ́ ndu doto na Makedonia, anʉ bhʉ́ dabɨlɨ bini ne ya. A adʉ ’lɨ anɨ me Alisitaluka.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, ya akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Sidona. Djuliusɨ adʉ ne bádha bua lɨ pápá gba Polo. Abhomʉ-o, anɨ atsia aha kpadjɨ pɨ Polo me anɨ nʉ agba obɨ e, amba u teteke anɨ ne oehe ɨnde anɨ nde ne gʉmʉ e-o.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Ya yie lɨe oo, ya apʉ lɨngo kpɵmɵ na Sipele, anga anvi adʉ akʉnda nagie ya ne sidi.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Ya agulu ’ngbé ’ngu ɨnde lɨngo ndu doto na Silisia di ne Pamifilia ko. Abhomʉ-o, ya atsia akolo bhʉ́ gʉdhʉ na Mila bhʉ́ ndu doto na Lisia.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Oo, ngámá gba osʉdha-a abhaka ’ngbé zabʉ bini na gʉdhʉ na Alekɨdjandɨlɨ me a nde adji bhʉ́ doto na Itali, anɨ atsia abu ya bhʉ́bhʉ́.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 ’Ngbé zabʉ-o adʉ adhʉkʉ bhʉbhʉkʉ naali. Kaka-a, ya amene ’kpɨ́ bhelé, ya atsia adje lɨkabhu naali ngʉbula nakolo lɨngo gʉdhʉ na Sinide. La ya ale lɨe nanʉ lɨ pápá bhomʉ-o pima ka anvi-e, ya atsia apʉ lɨngo doto na Salamone ɨnde alɨ ne abhʉ́ ’ngu bhʉ́ kpɵmɵ na Kelete ne asagɵ-o.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Ya adhʉkʉ má tili tili lɨngo kpɵmɵ-o, ya atsia akolo lɨ bɨlɨ ɨnde u aɨ e me «Babadha ngo ’gɵ», masɨkpe de gʉdhʉ na Ladje.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Abhomʉ-o, da nadhʉkʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o atsia akolo sisiti, masɨkpe de namu ka okpála. Padhá de, anga nedhɨnga na anokomɨa natse ’zʉ na epe na odukpabini-e adʉ me a nde ane. Kaka-a, Polo atsia apa pɨ uo me:
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 «Ondaise ma, ma ngau me enʉ́ ɨnde-e adʉ́ sisiti. ’Ngbé zabʉ ne oehe ɨnde bhʉ́bhʉ́-o asíti masiti, abana nganɨ́ makpe-e, nɨ́ akólo masɨkpe de namu.»
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Engʉ́ bini, ngámá gba osʉdha adʉ azɨba naae naali mabhundja gba kpála ɨnde adʉ adjele ’ngbé zabʉ-o, di ne bhe gba bhʉlʉ ’ngbé zabʉ-o. Anɨ tsia zɨba bhe gba Polo-o de.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Matá di-e, kʉtɨ ango-o tɨ ne nabhue bhʉ́bhʉ́ bhʉ́ nedhɨnga na zini de. Abhomʉ-o, masɨkpe de ndʉ okpála hana ɨnde adʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o atsia apa me o yie oo mayie. U adʉ akʉnda di me, ɨ dʉ me o nde ne ngasa-a, o de kolo bhʉ́ gʉdhʉ na Fenikisi. A ko sʉka gʉdhʉ na ngo ’ngu na kpɵmɵ na Kelete. A ngatsia ’kpɨ́ ne lɨ pápá na sʉnda yoyoko ne akati, di ne sʉnda abebe ne akati. U adʉ akʉnda me o kolo oo ngʉbula me nedhɨnga na zini-e kodho ’kpɨ́ me o nde oo ko.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Abhomʉ-o, anvi na bhʉbhʉkʉ aholo nape nayie ne lɨ pápá na yoyoko. U atsia azɨba me mabhundja gba o-o akódho ’kpɨ́ ndjɨndjɨ. U agbe kalase ɨnde u agbite e lɨ ’kpʉ́ ngʉ́ nalʉ ka ’ngbé zabʉ-o bhʉ́ ’ngu, u atsia aholo akpangba ngo kpɵmɵ na Kelete.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Kolo pɨta nedhɨnga bedɨ-e, anvi na kpekpeke ɨnde u aɨ e me «Elakele», ayie bhʉ́ kpɵmɵ, atsia aholo nape.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Anvi ango-o aholo atʉmba ’ngbé zabʉ-o. Da napa me ’ngbé zabʉ-o lʉ kakala-a adʉ kpekpeke. Abhomʉ-o, ya atsia ao me ’ngbé zabʉ-o nʉ ɨbili bha ne ya lɨ pápá ɨnde lɨ anvi adʉ atʉmba ya lɨe ko.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Ya akolo lɨngo mboye kpɵmɵ u aɨ e me Kauda ɨnde alila mbo ya bedɨ ka anvi-o. Abhomʉ-o, ya atsia amene ne kpéke ngʉ́ nagbili mboye kɵ́kɵ́-o ne bhʉ́lá.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 U aha, u ato bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o. Pɨpɨta-a, u agbigbite ngo ’ngbé zabʉ-o hana ne ekpʉ́ ngʉ́ nalilila. U adʉ la lɨe ne tsʉlʉ me ’ngbé zabʉ anʉ́ atʉ lɨe lɨ sike, ɨ tsia bála o lɨngo doto na Libi de-e, u ae bongo ɨnde pɨ́ ’ngbʉ ’ngbé zabʉ-o, u atsia ao me anvi dʉ ɨbili adyudyo o ngae.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, anvi adʉ bha adyɨkɨ ’ngbé zabʉ-o ne ya kpekpeke. Kaka-a, u atsia aholo apandja oehe ɨnde adʉ bhʉ́bhʉ́-o, ababala bhʉ́ ’ngu.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Bhʉ́ ’kpɨ́ na bata-a, okpála na kulu ngao makpe-e, u abha oehe ɨnde nadjele ’ngbé zabʉ-o, u atsia abala bhʉ́ ’ngu.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Sʉnda ’kpɨ́ bhelé, ya u ela de. Ya u di oɨkʉpala de. Anvi adʉ bha nape kpekpeke. Ya dʉ matá ne ’to ya de me ya akóbho makobho-o de.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Okpála ɨnde adʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o zʉ ’he de ngʉbula ’kpɨ́ bhelé. Abhomʉ-o, Polo ayie bhʉ́lá, anɨ alʉ bhʉ́ ká uo. Anɨ atsia apa me: «Ondaise ma, ɨ dʉ́ nako me yi djé ma uu me nɨ́ ayie bhʉ́ kpɵmɵ na Kelete de-e, nɨ́ de sia ngua lɨkabhu ɨnde-e de. Oehe-e de siti la di-i de.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 La mbɨa ɨnde-e, yi sia kpéke bua. Padhá de, anga sʉka yi bini kpí-i de, engʉ́ bini, asíti bha bini ne ’ngbé zabʉ-o.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Sukpe na nakɨ-e, Ebhe ɨnde ma nde ne bali gba e-e, ma nde la di ngamene kulu pɨ e-e, atima andjelu gba e mʉma.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Anɨ atsia apa mʉma me: ‹Polo, mo odjé tsʉlʉ de. A ayo me mʉ kpokpo ’ngʉ́ gba mʉ-o kala ’ngbé ngámá Kaisala. Kaka-a, Ebhe bhʉ́ bádha bhʉ́ ’bu gba e akóbho mʉ di ne okpála ɨnde yi nde ngadholo bhʉ́ dabɨlɨ bini ne o bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o.›
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Ka ’ngʉ́ ango-o, ondaise ma, atou! Padhá de, anga ma ngabhuka me, Ebhe améne maka anɨ apa lɨe mʉma ko.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Engʉ́ bini, ’ngbé zabʉ anʉ́ atʉ lɨe ne nɨ́ lɨngo kpɵmɵ bini.»
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Sukpe na ekpɨ́ na ndjɨkpa ne ká badha, anvi adʉ adyudyo ’ngbé zabʉ-o ne ya pɨ́ ’ngbé ’ngu ɨnde ’lɨ e me Adiliatike. Abhomʉ-o, tutu sukpe-e, okpála nadjele ’ngbé zabʉ-o abhundja naao me ya akolo dengo ’gɵ.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 U aha ekpʉ́ ɨnde u agbite tili ’he lɨ ’ndjɨ e, u abhike bhʉ́ ’ngu. U atsia au me engu-o tsutsu metele ndjɨkpa bata ne ká mananɨka. U adyudyo mbo lɨo ne kalanʉ masudha, u atsia abhike matá bhʉ́ ’ngu. U au me engu-o tsutsu metele ndjɨkpa bhisi ne ká madjɨna.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 U adʉ adje tsʉlʉ me ’ngbé zabʉ-o atʉ́ lɨe lɨ oteme de. Kaka-a, u atsia abala okalase badha ɨnde u agbigbite e lɨ okpʉ-o bhʉ́ ’ngu ne akele ’ngbé zabʉ-o, ngʉbula me alʉ bhʉ́ da e bini. U atsia adʉ ne gʉmʉ me ekpɨ́ seke bhado má gala!
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Okpála nadjele ’ngbé zabʉ-o adʉ agɨlɨ kpadjɨ ngʉ́ nakpe. Abhomʉ-o, u agbe mboye kɵ́kɵ́-o, u abhike pɨ́ ’ngu. U amene mʉgɨto me u adji abala okalase ɨnde u agbigbite e lɨ ’kpʉ-o, ngʉ́ nalʉ ka ’ngbé zabʉ-o ne akala zabʉ-o.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Polo atsia apa pɨ ngámá gba osʉdha di ne pɨ osʉdha-a me: «Lɨ okpála ɨnde-e dʉ bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o de-e, yi tɨ da nakobho de.»
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Abhomʉ-o, osʉdha-a atsia atsotsolo okpʉ na mboye kɵ́kɵ́-o, atsia atapa.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Kala me ekpɨ́ seke-e, Polo ayo ka ndʉ okpála hana me u zʉ ’he. Anɨ atsia apa pɨ uo me: «A ko nakɨ ekpɨ́ ndjɨkpa ne ká badha, yi ngadjeke. Yi ngasɨ gʉmʉ. Yi le kʉ ’he belegʉ de bini.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Kaka-a, ma ayo ka yi me yi zʉ ’he. Padhá de, anga yi ne gʉgʉmʉ ngʉbula me yi kobho. Kpála bini bhʉ́ ká yi kpí-i de.»
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Pɨta anɨ apa lɨe mo-o, anɨ aha mapa, anɨ agie heni pɨ Ebhe bhʉ́ ká djila ndʉ okpála hana. Pɨpɨta-a, anɨ agʉmʉ mapa-o, anɨ atsia aholo nazʉzʉ.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Abhomʉ-o, ndʉ uo hana asia kpéke bua, u atsia aholo di nazʉ ’he.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Bhʉ́ ’ngbé zabʉ-o, ya adʉ hana okpála kámá bhisi ndjɨkpa mananɨka ne ká madhɨa.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 U auu lɨe, u atsia abala ngano bhʉ́ ’ngu ngʉbula me ’ngbé zabʉ-o kolo yayaka.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Lɨ ekpɨ́ aseke lɨe, okpála nadjele ’ngbé zabʉ-o mbɨla de me o bhʉ́ mangua doto dho-ie de. Engʉ́ bini, u au ngo ’gɵ di ne sike. U atsia abhundja me o tɨ da nadyudyo ’ngbé zabʉ-o lɨ bɨlɨ ango-o.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 U abhubhulu okalase-o, u atse ’kpa tété bhʉ́ ’ngu. U abhubhulu di ekpʉ́ na oehe ɨnde adʉ amene me ’ngbé zabʉ-o dhʉkʉ-o. Pɨpɨta-a, u abhulu bongo ɨnde lɨ bhʉ́la ’ngbé zabʉ-o ngʉbula me anvi holo nadyudyudyo. Abhomʉ-o, u atsia aholo nanʉ ne lɨ pápá na ngo ’gɵ.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Engʉ́ bini, ’ngbé zabʉ-o anʉ atʉ lɨe lɨ ’ta sike, lɨ bɨlɨ ɨnde lɨ engu ngago lɨe ne ndʉ pasʉ bhisi hana-o. Bhʉ́la ’ngbé zabʉ-o adha bhʉ́ ’ta sike-o, a ale adʉla lɨe pima. Tabhu tabhu-o atsia agʉmʉ. Padhá de, anga engu-o atʉ lɨe tété kpekpeke.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Osʉdha adʉ akʉnda nabhili okpála na tɨkpʉ-o, amba sʉka uo bini akpé ne akango de.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Engʉ́ bini, ngámá gba osʉdha-a adʉ akʉnda nakobho Polo. Abhomʉ-o, anɨ ayoko uo me u améne mo-o de. Anɨ atsia aha lɨ́lɨ pɨ okpála bhende ambɨla natɨ akango me u bala bhʉ́ ’ngu kalanʉ, amba u ze apɨ́ ’gɵ.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Okpála koko akpáta uo sidi me u nde ahoholo lɨo lɨ opalangɨ di ne opapala ’he na ’ngbé zabʉ-o. Abhomʉ-o, ndʉ uo hana atsia akolo apɨ́ ’gɵ ndjɨndjɨ.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.