Atos 24
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs ARIB
1 Jomo sâ kela cieé tîn, Ananíà *ŋgàŋ sèmè dé koô bɔ́ bɔ̀ kokoô bɔ̀ déì mé nùà kélá-gàm bɔɔ̀n, wa ké Sesarê. Nùà kélá-gàm sâ, yilí seèn lé naâ Tèrtúlù. Bɔ́ yeé wa baá, bɔ́ nde ké toò ŋgɔ́mnà Felísì mé ju Pɔ̂l hèllè.
1 Cinco dias depois o sumo sacerdote Ananias desceu com alguns anciãos e um certo Tertulo, orador, os quais fizeram, perante o governador, queixa contra Paulo.
2 Bɔ́ yilá njiî Pɔ̂l ndɔ.
2 Sendo este chamado, Tertulo começou a acusá-lo, dizendo:
3 Né mene he, dé koô, béh bɔ́-bagaà yeè weh né mé be fà.
3 Visto que por ti gozamos de muita paz e por tua providência são continuamente feitas reformas nesta nação, em tudo e em todo lugar reconhecemo-lo com toda a gratidão, ó excelentíssimo Félix.
4 Mè sé ki né wò ndɔ, kúkùr yeè, gér njí tie te ŋgòr beèh teèn:
4 Mas, para que não te detenha muito rogo-te que, conforme a tua eqüidade, nos ouças por um momento.
5 Beè beèh dɔɔ́ŋ, meì bɔ̀ kì-nùàr faá nùà hên nɔ sam. Lètenè bɔ̀ Najarêt bɔ̀ dɔɔ́ŋ feh né bú. Bèh mé à né lètenè bɔ̀ Jûf kelá dɔɔ́ŋ bèmè né die.
5 Temos achado que este homem é uma peste, e promotor de sedições entre todos os judeus, por todo o mundo, e chefe da seita dos nazarenos;
6 À nde teèn kema bilí baá mé *gwà Càŋ koô mene; béh lé bú sieé naâ ké teèn. [Béh ye te béh tena ju seèn faá *sóú beèh tueé nê nɔ.
6 o qual tentou profanar o templo; e nós o prendemos, e conforme a nossa lei o quisemos julgar.
7 Kwaá-taâb Lisiâs bɔ́ bɔ̀ sɔ́jì seèn nde ta tena toò, bɔ́ ŋgaá weh bú beè beèh mé terreb,
7 Mas sobrevindo o comandante Lísias no-lo tirou dentre as mãos com grande violência,
8 à tueé njií mé bɔ̀ɔ́ mé né bú sií doô, ye bɔ́ a, bɔ́ ndé túé sèr ju seèn ká toò yeè ma.] Mɔ sam, bíé kú yeè bú, wò nde né gècên beèh ŋené kɔɔ́, te wò kɔ ye béh bú sií yií né teèn.»
8 mandando aos acusadores que viessem a ti; e dele tu mesmo, examinando-o, poderás certificar-te de tudo aquilo de que o acusamos.
9 À yeé nde cib sòn mân, bɔ̀ Jûf gwaán yií teèn, te den ka faá né ménâ nɔ.
9 Os judeus também concordam na acusação, afirmando que estas coisas eram assim.
10 Jomo sâ ŋgɔ́mnà me njií Pɔ̂l mé be, te à tueé dé seèn ndɔ. Pɔ̂l ye bú a: «Mè kɔ né ye, baá nyèmà kɔ́beè nùà téná-juù felè bɔ̀ nùàr beèh dɔɔ́ŋ né wò. Mè sòn mò toò yeè tueé sɔm nde né mé vɔ́gɔ́-temé mene.
10 Paulo, tendo-lhe o governador feito sinal que falasse, respondeu: Porquanto sei que há muitos anos és juiz sobre esta nação, com bom ânimo faço a minha defesa,
11 Mè tueé wò, mè lé naá cuù ké Jerusalem bèh Càŋ duaà ndeé, lan née cieé yulà cùɔ̀b fà yɔ́gɔ́ kéh ŋgwéeh ye. Mɔ wò né gwaán, bíé kú yeè.
11 pois bem podes verificar que não há mais de doze dias subi a Jerusalém para adorar,
12 Né mene ké *gwà Càŋ koô, né mene ké *gwà sóù, bêh nuaré déì lé sàn kú ná ŋgwêh. Né mene ké lètenè lɔɔ̂, mè cìlì nùàr sób ŋgwéh. Ndɔ́g, nuaré déì lé mè teèn kwà ná ŋgwêh.
12 e que não me acharam no templo discutindo com alguém nem amotinando o povo, quer nas sinagogas quer na cidade.
13 Bɔ̀ nùàr hên tueé né mbaá, njií mé bɔ́ né mè teèn sií, bɔ́ wò cí fèh kòmò ndé ŋgwéh.
13 Nem te podem provar as coisas de que agora me acusam.
14 «Mè dé mò toò yeè kɔ cegé né njèh cén, ye mè seé Càŋ bɔ̀ tele beèh léí jɔ̀gɔ̀ bɔɔ́ né mé ceér dé feê. Bɔ́ den seér cu né kɔɔ́, ye né nyeén. Sâ, né mene te mvù sóù, né mene te mvù bɔ̀ *sòn-Càŋ bɔ̀, njií mé né gi teèn nyagá den dɔɔ́ŋ, mè temé kwaá njií né teèn ndɔ.
14 Mas confesso-te isto: que, seguindo o caminho a que eles chamam seita, assim sirvo ao Deus de nossos pais, crendo tudo quanto está escrito na lei e nos profetas.
15 Mè ndèm mé Càŋ kwaá njií né faá bɔ́ né mé bú kwaá njií nɔ. Béh bɔ́ né gi kɔɔ́, ye bɔ̀ gècên bɔ̀ mé bɔ̀ nyeén bɔ̀ nde gi né lè cio komo yuo ma.
15 Tendo esperança em Deus, como estes mesmos também esperam, de que há de haver ressurreição tanto dos justos como dos injustos.
16 Mè tég lege lom né dé cî, ye te ká lè mò, né mene njolò Càŋ, né mene njolò bɔ̀ nùàr, mè njèh dɔɔ́ŋ bɔɔ́ gi né mé húɔ́m-temé.
16 Por isso procuro sempre ter uma consciência sem ofensas diante de Deus e dos homens.
17 «Mè lé naâ cie nyèmà ŋgún bɔɔ́, mè lé ké Jerusalem cu cuù lòù. Mè ndeè kàgàlɔ̀ŋ mé bɔ̀ nùàr beèh haá njií, te gam bɔ́. Mè ndeè *sèmè dé mò ké toò Càŋ haá ndɔ.
17 Vários anos depois vim trazer à minha nação esmolas e ofertas.
18 Bɔ́ lé mè ké *gwà Càŋ koô ŋenè naâ, sâ mè né mé tou yoòr. Bêh cìlì nùàr lé kɔɔ́ ná ŋgwêh, bèmè lé teèn ná ŋgwêh ndɔ.
18 Ocupado nestas coisas, me acharam já santificado no templo não em ajuntamento, nem com tumulto, alguns judeus da Ásia,
19 Doó lé naâ bɔ̀ Jûf mé lé yuoó naâ lè tàbè Asíà. Bɔ̀ sâ bɔ̀ sé la ká toò yeè waà né kɔɔ́. Mɔ béh bɔ́ né mé njeré déì, bɔ́ tueé.
19 os quais deviam comparecer diante de ti e acusar-me se tivessem alguma coisa contra mim;
20 Mɔ sam, bɔ̀ hên bɔ̀ a, túé kwɔ̀m veên mò sâ. Loù mé bɔ́ lé naâ mè ké te *mbàgà juù njií, mè lé saàb naâ kei wa? Bɔ́ túé sɔ̀m cie.
20 ou estes mesmos digam que iniqüidade acharam, quando compareci perante o sinédrio,
21 Mè dé mò kɔ cegé né njèh cén, ye mè lé naâ ké ter lɔgɔ́ njií, ye mè né ndèm kwaá, ye bɔ̀ komó nde cu né lè cio komo yuo. Mè ju hên yila kuú né dé cî.»
21 a não ser acerca desta única palavra que, estando no meio deles, bradei: Por causa da ressurreição dos mortos é que hoje estou sendo julgado por vós.
22 Sâ Felísì né ceér bɔ̀ Yeésò bɔ̀ kɔɔ́. À yeé ŋgweé aá ménâ, ye bɔ́ a: Ju kuún aá kèn; kɔ Lisiâs kwaá-taâb waà baá, nyí tena ye ju biì sâ ma.
22 Félix, porém, que era bem informado a respeito do Caminho, adiou a questão, dizendo: Quando o comandante Lísias tiver descido, então tomarei inteiro conhecimento da vossa causa.
23 Jomo sâ ye nùà koô bɔ̀ sɔ́jì a: «Wèh njí cú Pɔ̂l ké gwà cibì, wò yi kwaá bú lòù, te bɔ̀ mbeí yɔŋ nde beh yoòr seèn, bɔ́ gam bú.»
23 E ordenou ao centurião que Paulo ficasse detido, mas fosse tratado com brandura e que a nenhum dos seus proibisse servi-lo.
24 Yeé cer weh baá, Felísì bɔ̂ veèh seèn Drusílà waà. Veèh dé seèn né nùà *Jûf. Bɔ́ yeé waà baá, bɔ́ tema yilá njiî Pɔ̂l. Pɔ̂l waà ndɔ, à yila tueê, bɔ́ né felá. À tueé bɔ́ felè temé yoòr Yeésò *Kristò kwaá njiî.
24 Alguns dias depois, vindo Félix com sua mulher Drusila, que era judia, mandou chamar a Paulo, e ouviu-o acerca da fé em Cristo Jesus.
25 À tueé bɔ́ gèh dé dene dilî, à tueé bɔ́ gèh dé yo sieè ndɔ. À yeé baá bú dé ju beè Càŋ dieè tueé, veéh bɔɔ́ bú njèh, ye Pɔ̂l a: «Ndé cú ké gwò ye. Mɔ mè kwa cu aá lɔ́ŋ, mè yilá ye wò.»
25 E discorrendo ele sobre a justiça, o domínio próprio e o juízo vindouro, Félix ficou atemorizado e respondeu: Por ora vai-te, e quando tiver ocasião favorável, eu te chamarei.
26 À lé beè Pɔ̂l kèb déì gwaán naâ kàgàlɔ̀ŋ ndɔ. À lé bú ká yoòr seèn yilá njií beéh dé cî. Bɔ́ bú né sòn tueé.
26 Esperava ao mesmo tempo que Paulo lhe desse dinheiro, pelo que o mandava chamar mais freqüentemente e conversava com ele.
27 Ka méménâ nyèmà fà yeé kela baá, Pɔrsiû Fésetù waà kweéh ŋgɔ́mnà Felísì. Sâ Pɔ̂l lé née gwà cibì ménâ den den ye. Lòù sam, Felísì lé gwàn ná ŋgwêh njolo mé bɔ̀ Jûf veê.
27 Mas passados dois anos, teve Félix por sucessor a Pórcio Festo; e querendo Félix agradar aos judeus, deixou a Paulo preso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.