Atos 21
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs ARA
1 Bɔ́ bɔ́ yeé geé aá, béh bɔ́ yila bàtô ndɔ, béh lemé nde ké Kɔ̂s. Cieé ŋaga béh wa Ródè; béh den cuù ké sâ, béh nde ké Pàtárà.
1 Depois de nos apartarmos, fizemo-nos à vela e, correndo em direitura, chegamos a Cós; no dia seguinte, a Rodes, e dali, a Pátara.
2 Béh wa ké teèn, béh kwa bàtô mé nde né Fenisî, béh yila nde teèn ndɔ, béh fɔɔ́n cu gò.
2 Achando um navio que ia para a Fenícia, embarcamos nele, seguindo viagem.
3 Béh wa kwarè Sîpre, béh wɔɔ́ŋ kela kèb túnò, te béh nde lè tàbè Sirî. Béh wa ké Tîr, béh suaga doó, te bàtô sɔm su seé.
3 Quando Chipre já estava à vista, deixando-a à esquerda, navegamos para a Síria e chegamos a Tiro; pois o navio devia ser descarregado ali.
4 Ké doó sâ, béh fɔɔ́n kwa bɔ̀ Yeésò bɔ̀ déì teèn, béh bɔ́ cer weh cieé téhbeh. Bɔ́ né Pɔ̂l tueé ye bú a: «Té ké Jerusalem ndé.» Sâ Cúcuí Ŋagâ lé naá giì bɔ́ tueé ye bɔ́ a, Pɔ̂l nde né gèr ké teèn ŋené ma.
4 Encontrando os discípulos, permanecemos lá durante sete dias; e eles, movidos pelo Espírito, recomendavam a Paulo que não fosse a Jerusalém.
5 Mé njéh mene, sɔ́ndè sâ yeé gi aá, béh fɔɔ́n cu gò. Bɔ́ njií lɔ béh ké jomo lɔɔ̂. Lé naâ bɔ́ bɔ̀ véh bɔɔ̀n, mé bɔ̀ huaán bɔɔ̀n mene. Béh bɔ́ yeé wa baá ké sòn nòmò, béh cemmé nde gi doó dɔɔ́ŋ, béh dua Càŋ.
5 Passados aqueles dias, tendo-nos retirado, prosseguimos viagem, acompanhados por todos, cada um com sua mulher e filhos, até fora da cidade; ajoelhados na praia, oramos.
6 Béh bɔ́ bie gò ndɔ. Béh yila cu bàtô, béh fɔɔ́n gò; bɔ́ dé bɔɔ̀n cu cu lɔ.
6 E, despedindo-nos uns dos outros, então, embarcamos; e eles voltaram para casa.
7 Béh yuo ké Tîr sâ, béh nde ké Tolemayîs; gò dé dùdùà ceré le ké sâ. Béh suaga doó, béh nde bɔ̀ Yeésò bɔ̀ dé ké sâ bieé weh, béh bɔ́ cer cieé cén.
7 Quanto a nós, concluindo a viagem de Tiro, chegamos a Ptolemaida, onde saudamos os irmãos, passando um dia com eles.
8 Cieé ŋaga, béh fɔɔ́n cu gò Sesarê. Béh wa ké teèn, béh kela nde ké lɔ Filîp. À né nùà ŋgòr Càŋ se yɔɔ̀ŋ. Béh cer ké lɔ seèn. Lètenè bɔ̀ téhbeh bɔ̀ mé bɔ́ lé naâ ké Jerusalem balé sɔm doô, cén déì lé naâ bú.
8 No dia seguinte, partimos e fomos para Cesareia; e, entrando na casa de Filipe, o evangelista, que era um dos sete, ficamos com ele.
9 À né mé bɔ̀ huaán dé vêh nèà, bɔ́ né gi bɔ̀ *sòn-Càŋ bɔ̀.
9 Tinha este quatro filhas donzelas, que profetizavam.
10 Ké lɔ seèn sâ béh lé naâ teèn cer weh.
10 Demorando-nos ali alguns dias, desceu da Judeia um profeta chamado Ágabo;
11 à waà ká yoòr beèh, à dɔm weh kàndá Pɔ̂l, à né bɔ̀ gule bɔ̂ be mé njéh kaga bele, ye béh a: «Cúcuí Ŋagâ né tueé ye: Nuaá mé kàndá hên né dé seèn wa, bɔ̀ Jûf nde né bú ké Jerusalem mân kaga ma; wa bɔ́ nde né bú mé bɔ̀ kìn haá njií.»
11 e, vindo ter conosco, tomando o cinto de Paulo, ligando com ele os próprios pés e mãos, declarou: Isto diz o Espírito Santo: Assim os judeus, em Jerusalém, farão ao dono deste cinto e o entregarão nas mãos dos gentios.
12 Béh yeé nde ŋgweé njií mân, mé béh mene, mé bɔ̀ dé ké Sesarê mene dɔɔ́ŋ, béh bɔŋ gi Pɔ̂l, ye bú a: «Kúkùr yeè, té ké Jerusalem ndé.»
12 Quando ouvimos estas palavras, tanto nós como os daquele lugar, rogamos a Paulo que não subisse a Jerusalém.
13 Pɔ̂l den seér cuù, ye béh a: «Sâ né kei wa? Hên bí fɔɔ́n né ceér, te bí yueé tur sɔm mè temé lè! Mè tueé bí, mè baá hên. Ké Jerusalem né mene dé kagaà, né mene cio, mɔ né felè Yeésò Fehtoò mò, mè hên nɔ.»
13 Então, ele respondeu: Que fazeis chorando e quebrantando-me o coração? Pois estou pronto não só para ser preso, mas até para morrer em Jerusalém pelo nome do Senhor Jesus.
14 Béh yeé ŋene, yíé ŋgwéh ménâ, béh kwaá lɔ ménâ ndɔ, béh tueé lom aá ye, Fehtoò beèh a, bɔ́ bá njií mé à gwaán nê ma.
14 Como, porém, não o persuadimos, conformados, dissemos: Faça-se a vontade do Senhor!
15 Béh yeé cer weh cu aá, jomo sâ béh nyegé njèh, béh fɔɔ́n gò Jerusalem ndɔ.
15 Passados aqueles dias, tendo feito os preparativos, subimos para Jerusalém;
16 Bɔ̀ mbɔ̀ŋ ké Sesarê déì njií lɔ béh, bɔ́ weh njií béh ké lɔ Násɔ̀ŋ, nùà Sîpre, béh cer ké teèn. Né nùàr Yeésò baá dàb.
16 e alguns dos discípulos também vieram de Cesareia conosco, trazendo consigo Mnasom, natural de Chipre, velho discípulo, com quem nos deveríamos hospedar.
17 Béh yeé wa baá ké Jerusalem, bɔ̀ Yeésò bɔ̀ samé weh lom béh mé vɔ́gɔ́-temé mene.
17 Tendo nós chegado a Jerusalém, os irmãos nos receberam com alegria.
18 Cieé ŋaga, béh bɔ̀ Pɔ̂l nde ké lɔ Jâk, bɔ̀ kokoô bɔ̀ te mbàgà Càŋe bilí gi ké teèn ndɔ.
18 No dia seguinte, Paulo foi conosco encontrar-se com Tiago, e todos os presbíteros se reuniram.
19 Pɔ̂l yeé bie aá bɔ́, à se bele bɔ́ dèbbè seê seèn mé Càŋ lé bɔɔ́ keéh naâ beè seèn lètenè bɔ̀ɔ́ mé Jûf sam dɔɔ́ŋ.
19 E, tendo-os saudado, contou minuciosamente o que Deus fizera entre os gentios por seu ministério.
20 Bɔ́ yeé ŋgweé aá ménâ, bɔ́ yila Càŋ teèn seên. Bɔ́ den cuù ye Pɔ̂l a: «Wò ŋéné ŋgwéh bɔ̀ Jûf ŋgún baá gi bɔ̀ Yeésò bɔ̀ ndɔ wa? Bɔ́ né lom te *sóú joloò tétég.
20 Ouvindo-o, deram eles glória a Deus e lhe disseram: Bem vês, irmão, quantas dezenas de milhares há entre os judeus que creram, e todos são zelosos da lei;
21 Bɔ́ lé naá giì ŋgweé, ye wò né yeé bɔ̀ Jûf mé tàbè hihiné feh, ye bɔ́ a, té sóú Músì jòlò, bɔ́ té bɔ̀ huaán *ŋgór ŋɔ́b cú, bɔ́ té gènnè bɔ̀ Jûf bèlè ndɔ ma.
21 e foram informados a teu respeito que ensinas todos os judeus entre os gentios a apostatarem de Moisés, dizendo-lhes que não devem circuncidar os filhos, nem andar segundo os costumes da lei.
22 Á hên, te béh bɔɔ́ nde né naàn? Béh kɔ né ye, bɔ́ nde né ŋgweé gií, ye wò waà baá kèn.
22 Que se há de fazer, pois? Certamente saberão da tua chegada.
23 Mɔ né mân, kɔ wò kènê bɔɔ́ faá béh nde né wò tueé nɔ. Béh né mé bɔ̀ nùà nèà teèn, bɔ́ né yáb jolo.
23 Faze, portanto, o que te vamos dizer: estão entre nós quatro homens que, voluntariamente, aceitaram voto;
24 Wèh sìè bɔ́ beè, bí bɔ́ nde te bɔ́ *sené bí, wò gwɔm sòn bɔɔ̀n, te bɔ́ bele sɔm tou yoòr. Mɔ baá mân, bɔ̀ njií mé bɔ́ né wò felè tueé kwaá dɔɔ́ŋ, bɔ̀ nùàr nde né faá njèh mbaâ nɔ ke njií, bɔ́ tueé seér ye, wò né sóú Músì jolo ndɔ ma.
24 toma-os, purifica-te com eles e faze a despesa necessária para que raspem a cabeça; e saberão todos que não é verdade o que se diz a teu respeito; e que, pelo contrário, andas também, tu mesmo, guardando a lei.
25 Dé ju bɔ̀ Yeésò bɔ̀ mé Jûf sam, béh lé naá giì bɔ́ kàgà-ndòn beèh nyagá njií, ye bɔ́ a: bɔ́ té *sèmè dé cècàŋ yíé, bɔ́ té húɔ́m sònò nágá kéh; núɔ́gɔ́ nyaàm mé bɔ́ nei wulà naâ lòù, bɔ́ té yíé, bɔ́ té yàgà yɔ̀ŋ ndɔ.»
25 Quanto aos gentios que creram, já lhes transmitimos decisões para que se abstenham das coisas sacrificadas a ídolos, do sangue, da carne de animais sufocados e das relações sexuais ilícitas.
26 Pɔ̂l weh bɔ̀ nùà nèà sâ ndɔ. Cieé ŋaga, bɔ́ bɔ́ nde ké bèh *sènè sâ, bɔ́ kou bɔ́. Jomo sâ à nde ké *gwà Càŋ koô, à tueé kwaá bɔ́ cieé mé bɔ́ nde né teèn kou ceré, mé bɔ́ nde né sèmè dé nùà kàn haá ndɔ.
26 Então, Paulo, tomando aqueles homens, no dia seguinte, tendo-se purificado com eles, entrou no templo, acertando o cumprimento dos dias da purificação, até que se fizesse a oferta em favor de cada um deles.
27 Mé bɔ̀ cieé téhbeh hèllè nde gií, sâ bɔ̀ *Jûf mé lé yuoó naâ te tàbè Asíà ŋene gi aá Pɔ̂l ké gwà Càŋ koô kèn. Bɔ́ soób su Pɔ̂l dàm nùàr yoòr, bɔ́ sie bú.
27 Quando já estavam por findar os sete dias, os judeus vindos da Ásia, tendo visto Paulo no templo, alvoroçaram todo o povo e o agarraram,
28 Kéŋ die, bɔ́ ye: «Bɔ̀ *Iserálà bɔ̀, bí ndê, bí yí be teèn! Nùà hên maŋgo felè dàm bɔ̀ Iserálà bɔ̀ tueé seér yeé kɔɔ́. À felè *sóú Músì bɔ̂ gwà Càŋ koô hên tueé gi né ménâ ndɔ. Hên ká gwà Càŋ à yií keéh bilí cu aá mé bɔ̀ kurú mene, à gwà Càŋ mé njéh bɔɔ́ yilí sɔm aá kèn.»
28 gritando: Israelitas, socorro! Este é o homem que por toda parte ensina todos a serem contra o povo, contra a lei e contra este lugar; ainda mais, introduziu até gregos no templo e profanou este recinto sagrado.
29 Sâ bɔ́ lé ŋenè naâ Pɔ̂l bɔ̂ Trofîm nùà Efêse, bɔ́ lé naâ ké lètenè lɔɔ̂, bɔ́ ye merré déì Pɔ̂l lé naâ bú ké gwà Càŋ yií keéh.
29 Pois, antes, tinham visto Trófimo, o efésio, em sua companhia na cidade e julgavam que Paulo o introduzira no templo.
30 Yeé baá ménâ, bèmè ka salé yɔŋ lɔɔ́ dɔɔ́ŋ. Bɔ̀ nùàr né kàn mé kán durá yuoô, bɔ́ né teèn ndeé. Bɔ́ né mé Pɔ̂l cie tulu yuo kelá, bɔ́ né bɔ̀ hin gwà Càŋ jomo coló njií.
30 Agitou-se toda a cidade, havendo concorrência do povo; e, agarrando a Paulo, arrastaram-no para fora do templo, e imediatamente foram fechadas as portas.
31 Bɔ́ né ceér fɔɔ́n ye te bɔ́ wula Pɔ̂l wulà. Njàgà nde tɔb kwa kwaá-taâb bɔ̀ Rɔ̂m bɔ̀, ye bú a: Jerusalem baá jilí ma.
31 Procurando eles matá-lo, chegou ao conhecimento do comandante da força que toda a Jerusalém estava amotinada.
32 À yeé nde ŋgweé njií mân, à yilá weh bɔ̀ kokoô bɔ̀ lètenè bɔ̀ sɔ́jì, mé bɔ̀ sɔ́jì déì, bɔ́ bɔ́ dula suaga ké teèn. Bɔ̀ nùàr yeé ŋene njií aá kwaá-taâb bɔ́ bɔ̀ sɔ́jì seèn baá ndeê, bɔ́ vu lɔ Pɔ̂l núr loboò ndɔ.
32 Então, este, levando logo soldados e centuriões, correu para o meio do povo. Ao verem chegar o comandante e os soldados, cessaram de espancar Paulo.
33 Kwaá-taâb doô waà njebá nde yí kwarè Pɔ̂l, ye bɔ́ cáb sìè bú sieè, bɔ́ yí bú fɔ̀gɔ̀ lɔ̀ŋ beè. Jomo sâ ye bɔ́ a: Pɔ̂l né neì wa? À bɔɔ́ naâ kei ndɔ wa?
33 Aproximando-se o comandante, apoderou-se de Paulo e ordenou que fosse acorrentado com duas cadeias, perguntando quem era e o que havia feito.
34 À né mene ménâ bieé, bɔ̀ nùàr kɔ lom né ké ter lɔgɔ́ njií. Dé kàn ye mbeî kàn, dé kân ye kelà kán. Bɔ́ yeé baá tieè kwaá-taâb ménâ tueé vurú den, ye bɔ́ wèh njí bú ké te mbàn bɔ̀ sɔ́jì.
34 Na multidão, uns gritavam de um modo; outros, de outro; não podendo ele, porém, saber a verdade por causa do tumulto, ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza.
35 Mé bɔ́ nde ké ka cébbê waá, sâ Pɔ̂l nde aá mé núr beè bɔ̀ nùàr kuú dɔlé, bɔ̀ sɔ́jì ŋgaá jɔgɔ weéh baá bú lòù.
35 Ao chegar às escadas, foi preciso que os soldados o carregassem, por causa da violência da multidão,
36 Bɔ̀ nùàr né lom jomo kem bele. Dé kàn ye wúlá bú wulà, dé kân ye wúlá bú wulà ma.
36 pois a massa de povo o seguia gritando: Mata-o!
37 Bɔ́ yeé nde aá mé Pɔ̂l ké te mbàne komo yuo kelá, à tueé njií kwaá-taâb mé ju Greêk, ye bú a: «Mè nde né lɔ́ŋ kwa, te mè tueé wò njeré déì wa?» Kwaá-taâb doô ye bú a: «Wò la né ju Greêk tueé nɔɔ́?
37 E, quando Paulo ia sendo recolhido à fortaleza, disse ao comandante: É-me permitido dizer-te alguma coisa? Respondeu ele: Sabes o grego?
38 Wò nùà Ejíptò loù doô sam wa? Nùà hèllè lé naâ bɔ̀ nùàr soób, lɔɔ́ jilí gi mé njéh, à lé naâ mé bɔ̀ wúlá-feh bɔ̀ kám nèà ké ya dueè ker yilá. Wò bú sam wa?»
38 Não és tu, porventura, o egípcio que, há tempos, sublevou e conduziu ao deserto quatro mil sicários?
39 Pɔ̂l ye bú a: «Mè né dé mò nùà *Jûf, bɔ́ lé ŋaár naâ mè ké Târse te tàbè Silisî. Né lɔɔ́ koô; mè teèn né huaán. Kúkùr yeè, kwá mè tueé weh mé bɔ̀ nùàr teèn.»
39 Respondeu-lhe Paulo: Eu sou judeu, natural de Tarso, cidade não insignificante da Cilícia; e rogo-te que me permitas falar ao povo.
40 Kwaá-taâb ye bú a: «Túé yeè tueè.» Pɔ̂l wuo njebá ter ké te cébbée, me fɔ njií bɔ̀ nùàr mé be. Bɔ̀ nùàr nɔɔ́ŋ ndɔ. Pɔ̂l duɔɔ́m bɔ́ njèh mé ju *hebreêh tueé njiî, ye bɔ́ a:
40 Obtida a permissão, Paulo, em pé na escada, fez com a mão sinal ao povo. Fez-se grande silêncio, e ele falou em língua hebraica, dizendo:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.