Atos 12

Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Lè cu sâ, mgbè *Herôde yuo die bɔ̀ Yeésò bɔ̀ déì yoòr mé bùnò.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 À wula sɔm Jâk bei Jâŋ mé bòù.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 À yeé ke, né bɔ̀ Jûf yoòr huɔɔ́m ménâ, à sie cu Piêr. Lé naâ lè cu *Páskà mé bɔ́ yieé yeé breêd, bɔ́ kulu teèn kwá ŋgwéh.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Herôde yeé sie aá bú ménâ, à yií bú lè gwà cibì, à weh kaŋ kwaá bú sɔ́jì bɔ̀ŋ nèà kwarè; bɔ̀ŋ cén sɔ́jì né teèn nèà. Bɔ́ né bú mɔɔ́m; ye mɔ Páskà kela baá, te nyí weh njií ye bú ké toò bɔ̀ nùàr.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Cu mé Piêr lé naâ ké gwà cibì sâ, bɔ̀ Yeésò bɔ̀ lé Càŋ dua loóm naâ mé terreb mene.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 — ausente —
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 — ausente —
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Ye Piêr a: «Cóló njí kàndá yeè teneè, yí njí débágá gulè.» Piêr bɔɔ́ ménâ. Ye Piêr a: «Sù cɔ̀gɔ̀ dùlù yeè, béh nde, bèlè mè.»
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Piêr ndaŋ bele bú, à kɔ́ ŋgwéh ye né dé gècên, ye merré déì vuú kulu né nyí kɔɔ́.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Bɔ́ kela keéh kɔ̀ŋ fà, mé bɔ̀ sɔ́jì né gi tùtúlù, bɔ́ wa lè hin déì, à sòn keéh njií né ké lɔ, né hin lɔ̀ŋ. Dé sâ komo weh ké toò bɔɔ̀n mé be seèn mbaá, bɔ́ yuo kela nde yí ceér dueè. Cìlì Càŋ kwaá lɔ bú ndɔ.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Njolo yeé ŋagá baá bú, à ye: «Kènê mè ŋene kɔ baá ye né bɔ̀n, Fehtoò beèh naâ cìlì seèn ká yoòr mò temá njiî, à bú tema njií naâ, te à ndeè mè beè *Herôde se sɔm, te bɔ̀ Jûf kwè mò sén kwà cú.»
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 À yeé ŋgweé nyegé aá ménâ, à nde ké gwò Marî meì Jâŋ. Jâŋ sâ, yilí seèn déì né cu Mârk. Sâ, bɔ̀ nùàr né ké teèn ŋgún bilí den, bɔ́ né Càŋ dua.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Piêr waà, à gɔ hin ndɔ. Nùà seê dé vêh déì né teèn, yilí seèn né Rôdè, à nde yí tùtúlù gwà bèh hin guluù.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 À yeé nde ŋgweé kèb cieè né hueh Piêr mân, vràb sela seér bú lòù, à lɔɔ̀ Piêr hin gulu keêh, à cu cu seér yí jomo bɔ̀ nùàr gwà dɔɔ́ŋ tueé wellê, ye bɔ́ a: «Piêr baá gè cie ma.»
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Bɔ́ su bú sòn yoòr, bɔ́ ye bú a: «Wò né nùà kùlù wee!» À né teèn ŋgelá, ye bɔ́ a: «Né ka bú.» Bɔ́ den cuù, ye bú a: «Sâ né càŋ seèn.»
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Cu sâ hin née ka gɔɔ́ den ye. Bɔ́ gulu hin ndɔ, bɔ́ ŋene né ka Piêr bɔ̀n, geí laré bɔ́ gwà dɔɔ́ŋ.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 À me njií bɔ́ mé be, ye bɔ́ a, bí húné nɔɔ́ŋ. À se bɔ́ gèh dé mé Fehtoò beèh la naâ bú lè gwà cibì sɔm keéh. Jomo sâ, ye bɔ́ a, bɔ́ túé kéh Jâk mé bɔ̀ déì ménâ ma. À yuo kela ndɔ, à nde ser toò.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Cieé yeé ŋaga baá, bèmè tarê mân kɔ die lètenè bɔ̀ sɔ́jì, bɔ́ munó kuú njií mé Piêr la naâ ŋaá seér, bɔ́ kwà ŋgwéh.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 *Herôde ye, bɔ́ fɔ́n bú fɔɔ̀n. Bɔ́ fɔɔ́n kuú mene, bɔ́ bú kwà ŋgwéh ndɔ. À ye, bɔ́ bíé bɔ̀ sɔ́jì cécéné cécéné ma. À bie le mé bɔ́, ye wúlá bɔ́ wulà. Jomo sâ, à yuo ké Judê, à fɔɔ́n gò Sesarê ndɔ, à nde cer den ŋgɔgɔ́ ké sâ.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Herôde bar lom bɔ̀ Tîr bɔ̀, mé bɔ̀ Sídɔ̀ŋ bɔ̀ dé ndùàn. Yeé baá ménâ, bɔ́ kwaá sòn, bɔ́ nde sie gule nuaá mé ke yeé gwà cèrrè Herôde. Yilí nùà sâ né Blasta. Bɔ́ ye te bɔ́ bɔ́ nde ké yoòr Herôde, bɔ́ dua bú dɔlê lètenè bɔɔ̀n bɔ́bɔ̂ ma. Lòù sam, yáb bɔɔ̀n yuo yeé te tàbè seèn.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Cieé mé bɔ́ lé sie kwaá naâ sâ yeé waà baá, Herôde su cɔ̀gɔ̀ mgbè seèn, à ŋaá den te kɔgɔ, à yila bɔ́ ndeè, à nde bɔ́ faá nùà koô nde yeé nɔ.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Bɔ́ bɔm bú ye: «Dé hên hueh nùàr sam cuú, né hueh Càŋ.»
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Tètèì sam, cìlì Càŋ Dueè suagà ter, si bú ŋgwagán, sòn mé à la meé naâ Càŋ doô, à kuú ndɔ.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Ŋgòr Càŋ dé seén kɔ lom né bèh dɔɔ́ŋ yaám ndeê.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Bàrnàbâs bɔ̂ Sɔ̂l yeé bɔɔ́ sɔm aá seé bɔɔ̀n ké Jerusalem, bɔ́ fɔɔ́n gò, bɔ́ cu cu jomo, bɔ́ weh sie Jâŋ mé bɔ́ yilá cu né Mârk beè.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.