Atos 12
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs NVT
1 Lè cu sâ, mgbè *Herôde yuo die bɔ̀ Yeésò bɔ̀ déì yoòr mé bùnò.
1 Por essa época, o rei Herodes Agripa começou a perseguir violentamente algumas pessoas da igreja.
2 À wula sɔm Jâk bei Jâŋ mé bòù.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 À yeé ke, né bɔ̀ Jûf yoòr huɔɔ́m ménâ, à sie cu Piêr. Lé naâ lè cu *Páskà mé bɔ́ yieé yeé breêd, bɔ́ kulu teèn kwá ŋgwéh.
3 Quando Herodes viu quanto isso agradava os judeus, também prendeu Pedro durante a celebração da Festa dos Pães sem Fermento.
4 Herôde yeé sie aá bú ménâ, à yií bú lè gwà cibì, à weh kaŋ kwaá bú sɔ́jì bɔ̀ŋ nèà kwarè; bɔ̀ŋ cén sɔ́jì né teèn nèà. Bɔ́ né bú mɔɔ́m; ye mɔ Páskà kela baá, te nyí weh njií ye bú ké toò bɔ̀ nùàr.
4 Depois, lançou-o na cadeia, sob a guarda de quatro escoltas, cada uma com quatro soldados. A intenção de Herodes era apresentar Pedro aos judeus para julgamento público depois da Páscoa.
5 Cu mé Piêr lé naâ ké gwà cibì sâ, bɔ̀ Yeésò bɔ̀ lé Càŋ dua loóm naâ mé terreb mene.
5 Enquanto Pedro estava no cárcere, a igreja orava fervorosamente a Deus por ele.
6 — ausente —
6 Na noite antes de Pedro ser levado a julgamento, ele dormia, preso com duas correntes entre dois soldados, e outros montavam guarda na porta da prisão.
7 — ausente —
7 De repente, uma luz intensa brilhou na cela, e um anjo do Senhor apareceu. Tocou no lado de Pedro para acordá-lo e disse: “Depressa! Levante-se!”, e as correntes caíram dos pulsos de Pedro.
8 Ye Piêr a: «Cóló njí kàndá yeè teneè, yí njí débágá gulè.» Piêr bɔɔ́ ménâ. Ye Piêr a: «Sù cɔ̀gɔ̀ dùlù yeè, béh nde, bèlè mè.»
8 Então o anjo lhe disse: “Vista-se e calce as sandálias”, e Pedro obedeceu. “Agora vista a capa e siga-me”, ordenou o anjo.
9 Piêr ndaŋ bele bú, à kɔ́ ŋgwéh ye né dé gècên, ye merré déì vuú kulu né nyí kɔɔ́.
9 Pedro deixou a cela, seguindo o anjo. O tempo todo, porém, pensava que era uma visão, sem entender que era real o que ocorria.
10 Bɔ́ kela keéh kɔ̀ŋ fà, mé bɔ̀ sɔ́jì né gi tùtúlù, bɔ́ wa lè hin déì, à sòn keéh njií né ké lɔ, né hin lɔ̀ŋ. Dé sâ komo weh ké toò bɔɔ̀n mé be seèn mbaá, bɔ́ yuo kela nde yí ceér dueè. Cìlì Càŋ kwaá lɔ bú ndɔ.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos de guarda e, quando chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o portão se abriu sozinho para eles. Os dois passaram e foram caminhando ao longo da rua até que, subitamente, o anjo o deixou.
11 Njolo yeé ŋagá baá bú, à ye: «Kènê mè ŋene kɔ baá ye né bɔ̀n, Fehtoò beèh naâ cìlì seèn ká yoòr mò temá njiî, à bú tema njií naâ, te à ndeè mè beè *Herôde se sɔm, te bɔ̀ Jûf kwè mò sén kwà cú.»
11 Por fim, Pedro caiu em si. “É verdade mesmo!”, disse ele. “O Senhor enviou seu anjo para me salvar daquilo que Herodes e os judeus planejavam me fazer!”
12 À yeé ŋgweé nyegé aá ménâ, à nde ké gwò Marî meì Jâŋ. Jâŋ sâ, yilí seèn déì né cu Mârk. Sâ, bɔ̀ nùàr né ké teèn ŋgún bilí den, bɔ́ né Càŋ dua.
12 Quando Pedro se deu conta disso, foi à casa de Maria, mãe de João Marcos, onde muitos estavam reunidos para orar.
13 Piêr waà, à gɔ hin ndɔ. Nùà seê dé vêh déì né teèn, yilí seèn né Rôdè, à nde yí tùtúlù gwà bèh hin guluù.
13 Ele bateu à porta da frente, e uma serva chamada Rode foi atender.
14 À yeé nde ŋgweé kèb cieè né hueh Piêr mân, vràb sela seér bú lòù, à lɔɔ̀ Piêr hin gulu keêh, à cu cu seér yí jomo bɔ̀ nùàr gwà dɔɔ́ŋ tueé wellê, ye bɔ́ a: «Piêr baá gè cie ma.»
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, ficou tão contente que, em vez de abrir a porta, correu de volta para dentro dizendo a todos: “Pedro está à porta!”.
15 Bɔ́ su bú sòn yoòr, bɔ́ ye bú a: «Wò né nùà kùlù wee!» À né teèn ŋgelá, ye bɔ́ a: «Né ka bú.» Bɔ́ den cuù, ye bú a: «Sâ né càŋ seèn.»
15 Eles, porém, disseram: “Você está fora de si!”. Diante da insistência dela, concluíram: “Deve ser o anjo dele”.
16 Cu sâ hin née ka gɔɔ́ den ye. Bɔ́ gulu hin ndɔ, bɔ́ ŋene né ka Piêr bɔ̀n, geí laré bɔ́ gwà dɔɔ́ŋ.
16 Enquanto isso, Pedro continuava a bater. Quando, por fim, abriram a porta e o viram, ficaram admirados.
17 À me njií bɔ́ mé be, ye bɔ́ a, bí húné nɔɔ́ŋ. À se bɔ́ gèh dé mé Fehtoò beèh la naâ bú lè gwà cibì sɔm keéh. Jomo sâ, ye bɔ́ a, bɔ́ túé kéh Jâk mé bɔ̀ déì ménâ ma. À yuo kela ndɔ, à nde ser toò.
17 Ele fez um sinal para se acalmarem e lhes contou como o Senhor o havia tirado da prisão. “Contem a Tiago e aos outros irmãos o que aconteceu”, disse ele. Então foi para outro lugar.
18 Cieé yeé ŋaga baá, bèmè tarê mân kɔ die lètenè bɔ̀ sɔ́jì, bɔ́ munó kuú njií mé Piêr la naâ ŋaá seér, bɔ́ kwà ŋgwéh.
18 Ao amanhecer, houve grande alvoroço entre os soldados a respeito do que tinha acontecido a Pedro.
19 *Herôde ye, bɔ́ fɔ́n bú fɔɔ̀n. Bɔ́ fɔɔ́n kuú mene, bɔ́ bú kwà ŋgwéh ndɔ. À ye, bɔ́ bíé bɔ̀ sɔ́jì cécéné cécéné ma. À bie le mé bɔ́, ye wúlá bɔ́ wulà. Jomo sâ, à yuo ké Judê, à fɔɔ́n gò Sesarê ndɔ, à nde cer den ŋgɔgɔ́ ké sâ.
19 Herodes ordenou que fosse feita uma busca completa por ele. Não conseguindo encontrá-lo, interrogou os guardas e mandou executá-los. Depois disso, Herodes partiu da Judeia e foi passar algum tempo em Cesareia.
20 Herôde bar lom bɔ̀ Tîr bɔ̀, mé bɔ̀ Sídɔ̀ŋ bɔ̀ dé ndùàn. Yeé baá ménâ, bɔ́ kwaá sòn, bɔ́ nde sie gule nuaá mé ke yeé gwà cèrrè Herôde. Yilí nùà sâ né Blasta. Bɔ́ ye te bɔ́ bɔ́ nde ké yoòr Herôde, bɔ́ dua bú dɔlê lètenè bɔɔ̀n bɔ́bɔ̂ ma. Lòù sam, yáb bɔɔ̀n yuo yeé te tàbè seèn.
20 O rei Herodes estava muito irado com o povo de Tiro e Sidom. Assim, as duas cidades se uniram na tentativa de se reconciliar com o rei, pois dependiam de suas terras para obter alimento. Então, tendo conquistado o apoio de Blasto, assistente pessoal do rei,
21 Cieé mé bɔ́ lé sie kwaá naâ sâ yeé waà baá, Herôde su cɔ̀gɔ̀ mgbè seèn, à ŋaá den te kɔgɔ, à yila bɔ́ ndeè, à nde bɔ́ faá nùà koô nde yeé nɔ.
21 conseguiram uma audiência. No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso para eles.
22 Bɔ́ bɔm bú ye: «Dé hên hueh nùàr sam cuú, né hueh Càŋ.»
22 O povo o ovacionava, gritando: “É a voz de um deus, e não de um homem!”.
23 Tètèì sam, cìlì Càŋ Dueè suagà ter, si bú ŋgwagán, sòn mé à la meé naâ Càŋ doô, à kuú ndɔ.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes com uma enfermidade, pois ele não ofereceu a glória a Deus. Foi comido por vermes e morreu.
24 Ŋgòr Càŋ dé seén kɔ lom né bèh dɔɔ́ŋ yaám ndeê.
24 Enquanto isso, a palavra de Deus continuava a se espalhar, e havia muitos novos convertidos.
25 Bàrnàbâs bɔ̂ Sɔ̂l yeé bɔɔ́ sɔm aá seé bɔɔ̀n ké Jerusalem, bɔ́ fɔɔ́n gò, bɔ́ cu cu jomo, bɔ́ weh sie Jâŋ mé bɔ́ yilá cu né Mârk beè.
25 Quando Barnabé e Saulo terminaram sua missão em Jerusalém, voltaram levando consigo João Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.