Apocalipse 16
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs VC
1 Jomo sâ mè ŋgweé njií hueh déì baá ké gwà Càŋ koô lɔgɔ́, ye bɔ̀ cìlì Càŋ téhbeh doô a: Bɔ̀ ŋgàb njùŋ Càŋ téhbeh dɔɔ́ŋ, bí ndé sù njí ké te wɔ́ŋe.»
1 Ouvi, então, uma voz forte saindo do templo, que dizia aos sete Anjos: Ide, e derramai sobre a terra as sete taças da ira de Deus.
2 Cìlì Càŋ dé toò jɔ̀gɔ̀ njege yuo, nde su njií ŋgàb dé seèn. Bɔ̀ɔ́ mé dua yeé ŋgùlàmúr doô, nyer yulásé mân ŋar yila bɔ́ yoòr. Bɔ̀ɔ́ mé né mé mágá nyaàm doô yoòr dɔɔ́ŋ ŋene kuú gi mé gèr njùŋ sâ.
2 O primeiro, portanto, pôs-se a derramar a sua taça sobre a terra. Formou-se uma úlcera atroz e maligna nos homens que tinham o sinal da Fera e que se prostravam diante de sua imagem.
3 Cìlì Càŋ dé jomò su njií ŋgàb dé seèn dùà te ndèndèŋ nòmò. Nòmò ŋa húɔ́m, né faá húɔ́m komô nɔ; njèh dùà dɔɔ́ŋ kuú gi.
3 O segundo derramou a sua taça sobre o mar. Este tornou-se sangue, como o de um morto, e pereceu todo ser que estava no mar.
4 Cìlì Càŋ dé tagâr nde ŋgàb dé seèn dùà su njií ndɔ: bɔ̀ nòmò kokoô mé bɔ̀ nduùn mene ŋa gi húɔ́m.
4 O terceiro derramou a sua taça sobre os rios e as fontes das águas, e transformaram-se em sangue.
5 Mè yeé ŋgweé, cìlì Càŋ déì baá tueé. Dé sâ, seé seèn né yeé mé nòmò. À ye Càŋ a: Môn Càŋ Dueè, wò né lom Nùà dilî kɔɔ́. Wò né léí jɔ̀gɔ̀, wò né kènê ndɔ. Nùà gècên né wò. Wò ju hên tena yií né teèn.
5 Ouvi, então, o anjo das águas dizer: Tu és justo, tu que és e que eras o Santo, que assim julgas.
6 Bɔ̀ nùà hên né gi bɔ̀ wúlá-nùàr bɔ̀. Dàm húɔ̂m bɔ̀ sòn yeè bɔ̀ mé bɔ̀ nùàr yeè dɔɔ́ŋ, lɔ berré giì beè bɔ̀ nùà hên, wò bɔ́ húɔ́m hên kura yií né teèn.»
6 Porque eles derramaram o sangue dos santos e dos profetas, tu lhes deste também sangue para beber. Eles o merecem.
7 Hueh déì den cuù ké te kɔ, ye: Môn Càŋ Dueè Nùà terrèb, wò ju tena yií yeé teèn.»
7 Ouvi o altar dizer: Sim, Senhor Deus Dominador, são verdadeiros e justos os teus julgamentos.
8 Jomo sâ cìlì Càŋ dé nèà su njií ŋgàb dé seèn ké te lou; lou kwa terreb faá we nɔ, te à fií bɔ̀ nùàr.
8 O quarto derramou a sua taça sobre o sol, e foi-lhe dado queimar os homens com o fogo.
9 À yila bɔ́ fiî ndɔ. Yeé baá bɔ́ seé weh, bɔ́ duagá seér cu lòù, bɔ́ lɔɔ̀ temé kweéh seêr. Càŋ mé terreb felè bɔ̀ njèh gèr sâ né beè seèn, bɔ́ seb seér cu bú lòù. Yeé baá ménâ, bɔ́ bú sén cú ndɔ.
9 E os homens foram queimados por grande calor, e amaldiçoaram o nome de Deus, que pode desencadear esses flagelos; e não quiseram arrepender-se e dar-lhe glória.
10 Cìlì Càŋ dé tîn su njií ŋgàb dé seèn te kɔgɔ nyam doô; cibí die te lò seèn, yili mban lɔ bɔ̀ nùàr seèn ménâ, gèr kwaá njií bɔ́ be yoòr. Bɔ́ né leba mé nyie yieé,
10 O quinto derramou a sua taça sobre o trono da Fera. Seu reino se escureceu e seus súditos mordiam a língua de dor.
11 nyer yulásé mân né bɔ́ yoòr ŋaár yilá. Bɔ́ lɔɔ̀ dene bɔɔ̀n kweéh seêr, bɔ́ seb seér cu Càŋ Nùà vulû lòù.
11 Amaldiçoaram o Deus do céu por causa de seus sofrimentos e das suas feridas, sem se arrependerem dos seus atos.
12 Cìlì Càŋ dé ténjên nde su njií ŋgàb dé seèn te nòmò koô mé bɔ́ yilá né Efrátè doô. Nòmò hèllè ŋemá yuo, te bɔ̀ mgbè mé yuo ndeè né kèb bà sela kela sa.
12 O sexto derramou a sua taça sobre o grande rio Eufrates, e secaram-se as suas águas para que se abrisse caminho aos reis do oriente.
13 Mè yeé ke, bɔ̀ tándulu déì tagár yuo kelà baá kèn, bɔ́ den bele né faá kùlà nɔ. Déì yuo kelà sònò mèmàm, déì sònò nyam doô, déì sònò nùà ndòn hèllè.
13 Vi {sair} da boca do Dragão, da boca da Fera e da boca do falso profeta três espíritos imundos semelhantes a rãs;
14 Seé bɔ̀ tándulu sâ né táhunó lètenè bɔ̀ mgbèémgbè wɔ́ŋ dɔɔ́ŋ bɔɔ́ yɔŋ gɔɔ̀, bɔ́ né bɔ́ yilá bilí gɔ, te loù mé Càŋ terrèb nde né ju tená, bɔ́ bɔ́ kwaá njií taáb doó.
14 são os espíritos de demônios que realizam prodígios, e vão ter com os reis de toda a terra, a fim de reuni-los para a batalha do Grande Dia do Deus Dominador.
15 Jue mè Yeésò, mè nab waà nde né faá yíb nɔ. Samésé nde né nuaá mé né làŋ mé cɔ̀gɔ̀ yoòr. À dé seèn toò bɔ̀ nùàr loù sâ, luŋturu gɔ̀ ndé ŋgwéh.»
15 {Eis que venho como um ladrão! Feliz aquele que vigia e guarda as suas vestes para que não ande nu, ostentando a sua vergonha!}
16 Bɔ̀ tándulu doô né ka mé bɔ̀ mgbèémgbè bilí ndeé, bɔ́ nde bilí kwaá bɔ́ ké Harmagedɔ̂ŋ; né yilí bèh sâ te ju *hebreêh.
16 Eles os reuniram num lugar chamado em hebraico Har-Magedon.
17 Jomo sâ cìlì Càŋ dé téhbeèh su njií ŋgàb dé seèn ké ter mbaá. À yeé su sɔm aá, mè ŋgweé njií hueh déì baá ké *gwà Càŋ koô te kɔgɔ Càŋ ŋgulí taré, ye: Bɔɔ́ baá kèn! Bɔɔ́ baá kèn!»
17 O sétimo derramou a sua taça pelos ares e saiu do templo uma grande voz do trono, que dizia: Está pronto!
18 Yeé baá ménâ tueé den, mbàn die, nu gwaán, bɔ̀ hueh né ŋgulí, tàbè jilí taré, dé tueê sam. Bèh lɔɔ́ mé naâ-naà mé Càŋ lɔ meè nùàr, gèh tàbè jilí tarê bú sâ lɔ née teèn sam ye.
18 Houve, então, relâmpagos, vozes e trovões, assim como um terremoto tão grande como jamais houve desde que há homens na terra.
19 Tàbè kerré geé kwaá Babilɔ̂n bèh tagár; bɔ̀ lɔɔ́ kokoô ká lè wɔ́ŋe dɔɔ́ŋ ŋemmé tɔbé yuo gi ndɔ. Càŋ yeé nde munó njií dé Babilɔ̂n mân, temé ŋaâ bú, à kura njií gi bú ŋgàb njùŋ lè.
19 A grande cidade foi dividida em três partes, e as cidades das nações caíram, e Deus lembrou-se da grande Babilônia, para lhe dar de beber o cálice do vinho de sua ira ardente.
20 Gùm ten tàbè dé kàn mé né lètenè nòmò dɔɔ́ŋ kum le dùà; nùàr tòr mé njéh ŋéné cú ndɔ.
20 Todas as ilhas fugiram, e montanha alguma foi encontrada.
21 Bɔ̀ mege boô faá gùm nyèn nɔ né ké ter komó suagâ, né bɔ̀ nùàr seé weh. Bɔ́ yila cu Càŋ mé njéh lòù selé seêr, sâ bɔgɔ́ yɔgɔ́ baá!
21 Grandes pedras de gelo, que podiam pesar um talento, caíram do céu sobre os homens. Os homens amaldiçoaram a Deus por causa do flagelo da saraiva, pois este foi terrível.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.