Apocalipse 14
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs VC
1 Jomo sâ mè yeé ke, Mbieè Sèmè baá ké te tòr Siyɔ̂ŋ njebá den; à né mé bɔ̀ nùàr kám yuií mé kám yulà nèà cùɔ̀b nèà beè. Bɔ̀ sâ bɔ̀ né gi dé bɔɔ̀n mé yilí seèn toò kuûn nyagá den, bɔ́ né gi mé yilí Tele seèn toò kuûn nyagá den ndɔ.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Mè yeé ŋgweé, hueh déì baá ké te vulúu faá nòmò vùvù nɔ ŋgulí, né faá nu nɔ gwaán tulú. Hueh sâ ŋgulí lom né faá hueh njâŋ nɔ.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Bɔ̀ kám bɔ̀ hèllè né ké toò kɔgɔ̀ njebá den, bɔ́ né ké toò bɔ̀ njèh lèlàŋ nèà mé bɔ̀ kokoô bɔ̀ doô; bɔ́ né bené feê sònò de den; bené sâ lé de kɔ cegé naâ bɔ̀ɔ́ mé Càŋ lé naâ ká lè wɔ́ŋe ŋaá weh doô. Né bɔ̀ kám yuií bɔ̀, mé kám yulà nèà cùɔ̀b nèà sâ.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Bɔ̀ sâ bɔ̀ lé naâ dé bɔɔ̀n yo bɔɔ̀n jolo nyegé, bɔ́ lé bɔ̀ véh kèmà ná ŋgwêh, bɔ́ né lom dé bɔɔ̀n jomo Mbieè Sèmè, à nde mene he, bɔ́ bɔ́ né kɔɔ́. Sâ né bɔ̀ toò jɔ̀gɔ̀ bɔ̀. Càŋ lé ká doó lètenè bɔ̀ nùàr ŋa weéh naâ bɔ́, te bɔ́ den beè seèn, beè Mbieè Sèmè ndɔ.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Bɔ̀ sâ bɔ̀ mé nyeén lè sam, bɔ́ mé veên déì yoòr sam ndɔ.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Mè yeé ke, cìlì Càŋ déì baá tɔ́g ké ka vulû lɔɔ́ yɔŋ, à ndeè naâ bɔ̀ nùàr Njàgà Bagaà dé ndeèr tueé weh. Lé naâ bɔ̀ nùàr mé gèh hihiné, lò hihiné mé ju hihiné ndɔ.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Cìlì Càŋ doô né ké ter lɔgɔ́ njií, ye bɔ̀ nùàr a: Bí vèh Càŋ veèh, bí sén njí bú ké ter. Cu seèn waà baá. Kènê ju nde aá felè bɔ̀ nùàr tená. Bí kéí bú keì. Vulú bɔ̂ tàbè mé nòmò mene dɔɔ́ŋ lɔ si giì naâ bú.»
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Cìlì Càŋ dé jomò njege bele cu dé toò ndɔ; à né sònò tueé gɔ ye: Gi aá, gi aá kèn. Tàŋɔ̀r Babilɔ̂n doó mvúɔ́b. À lé bɔ̀ nùàr wɔ́ŋ dɔɔ́ŋ sela feéh naâ sár.»
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Te mè yeé ke, cìlì Càŋ déì baá cu bɔ̀ dé fà doô jomo njegé bele, à né ké ter lɔgɔ́ njií, ye: Bɔ̀ɔ́ mé dua yeé nyam mé naâ ké dùà doô nde né gèr ŋené, bɔ̀ɔ́ mé né ŋgùlàmúr seèn dua, mé né gi mé mágá seèn yoòr, né mene beè, né mene toò kuûn dɔɔ́ŋ
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 nde gi né mé mbè fúrú-temé Càŋ ŋueé kuú, te bɔ́ kekɔɔ̀. Bɔ́ nde né tuar te we tarê yilá ndeé, bɔ́ nde né gèr mé we nyùm nàgàkèn fî ŋené. Bɔ́ gèr ŋene nde né toò bɔ̀ cìlì Càŋ mé *Mbieè Sèmè.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Ju weè mé né bɔ́ ŋgie den sâ, nde né ter dé kèì cên faár yilí ŋaá den. Bɔ̀ɔ́ mé né nyam hèllè dua, mé né ŋgùlàmúr seèn dua, mé né gi mé mágá seèn yoòr dɔɔ́ŋ nde né gèr ŋené. Cíbí mé lou mene bɔ́ dù ndé ŋgwéh.»
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Sâ bɔ̀ Càŋ bɔ̀ a, yóló dé bɔɔ̀n yolò. Lòù sam, bɔ́ ŋgweé né dé bɔɔ̀n sòn Càŋ, bɔ́ temé kwaá njií né yoòr Yeésò ndɔ.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Yeé gi aá, mè ŋgweé njií hueh déì ké te vulúu ye mè a: Nyàgà bɔ̀ njií hên nyagaà. Ye mè a, nyàgà ye: Duɔɔ̂m lan nde ké toò, bɔ̀ nùàr mé kuú né mé yilí Fehtoò beèh lè, Càŋ nde né bɔ́ kulú.» Hueh doô yeé tueé gi aá, Cúcuí Ŋagâ gwaán, ye: Nyea, né môn, à nde né bɔ́ kulú. Kènê gèr sam cuú, bɔ́ dù bá dé duù; tàb seé bɔɔ̀n baá cie.»
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Jomo sâ mè ke njií njeré déì faá nùàr nɔ, né ké te vúlú nuù wulésé mân ŋené den, à né mé tàm ŋgɔ̂g felè, bɔ́ tàm sâ me né mé goó; à né cu mé bòù nulásé mân beè ndɔ.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Mè yeé ke, cìlì Càŋ déì yuo kelà baá ké *gwà Càŋ koô, à né ké ter lɔgɔ́ njií, ye nùà ké te vúlú nuù doô a: Sìè nyégé bòù sieè; baá cu, yab baá bɔlé, baá dé hobô.»
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 À yeé ŋgweé aá ménâ, à kura yií keêh bòù seèn hèllè ká doó ndɔ. Tètèì sam tàbè mvúâr!
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Jomo sâ cìlì Càŋ déì yuo kela cuù ké gwà Càŋ koô ké te vulúu, à né mé bòù déì beè ndɔ.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Mè ŋene cìlì Càŋ déì yuo kela cuù baá, à la naâ dé seèn ké toò kɔɔ̀; seé seèn né mé we. Dé sâ né ké ter lɔgɔ njií, ye nùà bòù doô a: Kènê tàb toû ké te wɔ́ŋe te gi aá kèn. Wèh bòù yeè, ndé bɔ́ mvurú bele.
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Cìlì Càŋ doô yeé ŋgweé aá ménâ, à weh bòù seèn ndɔ, à kura yií keêh ká doó, à mvurú bilí tàb toû ká doó dɔɔ́ŋ, à ŋuaán su njií ké te vua njùŋ Càŋe.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Vua sâ né ké jomo lɔɔ̂ mân, bɔ́ doró den baá-re teèn. Bɔ́ yeé baá doró, húɔ́m yuo seér teèn kɔɔ́, né faá gùm nòmò koô nɔ kwaár ndeé. Húɔ́m doô kwar sɔm gùm kílòmétà yuií tagár, lé naâ yilá ndɔ. Mɔ nyam tébágàr yila teèn, ŋgɔ̀gɔ̀ jiím, feh le lom cie kɔɔ́.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.