Apocalipse 14
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs ARC
1 Jomo sâ mè yeé ke, Mbieè Sèmè baá ké te tòr Siyɔ̂ŋ njebá den; à né mé bɔ̀ nùàr kám yuií mé kám yulà nèà cùɔ̀b nèà beè. Bɔ̀ sâ bɔ̀ né gi dé bɔɔ̀n mé yilí seèn toò kuûn nyagá den, bɔ́ né gi mé yilí Tele seèn toò kuûn nyagá den ndɔ.
1 E olhei, e eis que estava o Cordeiro sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, que em sua testa tinham escrito o nome dele e o de seu Pai.
2 Mè yeé ŋgweé, hueh déì baá ké te vulúu faá nòmò vùvù nɔ ŋgulí, né faá nu nɔ gwaán tulú. Hueh sâ ŋgulí lom né faá hueh njâŋ nɔ.
2 E ouvi uma voz do céu como a voz de muitas águas e como a voz de um grande trovão; e uma voz de harpistas, que tocavam com a sua harpa.
3 Bɔ̀ kám bɔ̀ hèllè né ké toò kɔgɔ̀ njebá den, bɔ́ né ké toò bɔ̀ njèh lèlàŋ nèà mé bɔ̀ kokoô bɔ̀ doô; bɔ́ né bené feê sònò de den; bené sâ lé de kɔ cegé naâ bɔ̀ɔ́ mé Càŋ lé naâ ká lè wɔ́ŋe ŋaá weh doô. Né bɔ̀ kám yuií bɔ̀, mé kám yulà nèà cùɔ̀b nèà sâ.
3 E cantavam um como cântico novo diante do trono e diante dos quatro animais e dos anciãos; e ninguém podia aprender aquele cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Bɔ̀ sâ bɔ̀ lé naâ dé bɔɔ̀n yo bɔɔ̀n jolo nyegé, bɔ́ lé bɔ̀ véh kèmà ná ŋgwêh, bɔ́ né lom dé bɔɔ̀n jomo Mbieè Sèmè, à nde mene he, bɔ́ bɔ́ né kɔɔ́. Sâ né bɔ̀ toò jɔ̀gɔ̀ bɔ̀. Càŋ lé ká doó lètenè bɔ̀ nùàr ŋa weéh naâ bɔ́, te bɔ́ den beè seèn, beè Mbieè Sèmè ndɔ.
4 Estes são os que não estão contaminados com mulheres, porque são virgens. Estes são os que seguem o Cordeiro para onde quer que vai. Estes são os que dentre os homens foram comprados como primícias para Deus e para o Cordeiro.
5 Bɔ̀ sâ bɔ̀ mé nyeén lè sam, bɔ́ mé veên déì yoòr sam ndɔ.
5 E na sua boca não se achou engano; porque são irrepreensíveis diante do trono de Deus.
6 Mè yeé ke, cìlì Càŋ déì baá tɔ́g ké ka vulû lɔɔ́ yɔŋ, à ndeè naâ bɔ̀ nùàr Njàgà Bagaà dé ndeèr tueé weh. Lé naâ bɔ̀ nùàr mé gèh hihiné, lò hihiné mé ju hihiné ndɔ.
6 E vi outro anjo voar pelo meio do céu, e tinha o evangelho eterno, para o proclamar aos que habitam sobre a terra, e a toda nação, e tribo, e língua, e povo,
7 Cìlì Càŋ doô né ké ter lɔgɔ́ njií, ye bɔ̀ nùàr a: Bí vèh Càŋ veèh, bí sén njí bú ké ter. Cu seèn waà baá. Kènê ju nde aá felè bɔ̀ nùàr tená. Bí kéí bú keì. Vulú bɔ̂ tàbè mé nòmò mene dɔɔ́ŋ lɔ si giì naâ bú.»
7 dizendo com grande voz: Temei a Deus e dai-lhe glória, porque vinda é a hora do seu juízo. E adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Cìlì Càŋ dé jomò njege bele cu dé toò ndɔ; à né sònò tueé gɔ ye: Gi aá, gi aá kèn. Tàŋɔ̀r Babilɔ̂n doó mvúɔ́b. À lé bɔ̀ nùàr wɔ́ŋ dɔɔ́ŋ sela feéh naâ sár.»
8 E outro anjo seguiu, dizendo: Caiu! Caiu Babilônia, aquela grande cidade que a todas as nações deu a beber do vinho da ira da sua prostituição!
9 Te mè yeé ke, cìlì Càŋ déì baá cu bɔ̀ dé fà doô jomo njegé bele, à né ké ter lɔgɔ́ njií, ye: Bɔ̀ɔ́ mé dua yeé nyam mé naâ ké dùà doô nde né gèr ŋené, bɔ̀ɔ́ mé né ŋgùlàmúr seèn dua, mé né gi mé mágá seèn yoòr, né mene beè, né mene toò kuûn dɔɔ́ŋ
9 E os seguiu o terceiro anjo, dizendo com grande voz: Se alguém adorar a besta e a sua imagem e receber o sinal na testa ou na mão,
10 nde gi né mé mbè fúrú-temé Càŋ ŋueé kuú, te bɔ́ kekɔɔ̀. Bɔ́ nde né tuar te we tarê yilá ndeé, bɔ́ nde né gèr mé we nyùm nàgàkèn fî ŋené. Bɔ́ gèr ŋene nde né toò bɔ̀ cìlì Càŋ mé *Mbieè Sèmè.
10 também o tal beberá do vinho da ira de Deus, que se deitou, não misturado, no cálice da sua ira, e será atormentado com fogo e enxofre diante dos santos anjos e diante do Cordeiro.
11 Ju weè mé né bɔ́ ŋgie den sâ, nde né ter dé kèì cên faár yilí ŋaá den. Bɔ̀ɔ́ mé né nyam hèllè dua, mé né ŋgùlàmúr seèn dua, mé né gi mé mágá seèn yoòr dɔɔ́ŋ nde né gèr ŋené. Cíbí mé lou mene bɔ́ dù ndé ŋgwéh.»
11 E a fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre; e não têm repouso, nem de dia nem de noite, os que adoram a besta e a sua imagem e aquele que receber o sinal do seu nome.
12 Sâ bɔ̀ Càŋ bɔ̀ a, yóló dé bɔɔ̀n yolò. Lòù sam, bɔ́ ŋgweé né dé bɔɔ̀n sòn Càŋ, bɔ́ temé kwaá njií né yoòr Yeésò ndɔ.
12 Aqui está a paciência dos santos; aqui estão os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Yeé gi aá, mè ŋgweé njií hueh déì ké te vulúu ye mè a: Nyàgà bɔ̀ njií hên nyagaà. Ye mè a, nyàgà ye: Duɔɔ̂m lan nde ké toò, bɔ̀ nùàr mé kuú né mé yilí Fehtoò beèh lè, Càŋ nde né bɔ́ kulú.» Hueh doô yeé tueé gi aá, Cúcuí Ŋagâ gwaán, ye: Nyea, né môn, à nde né bɔ́ kulú. Kènê gèr sam cuú, bɔ́ dù bá dé duù; tàb seé bɔɔ̀n baá cie.»
13 E ouvi uma voz do céu, que me dizia: Escreve: Bem-aventurados os mortos que, desde agora, morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem dos seus trabalhos, e as suas obras os sigam.
14 Jomo sâ mè ke njií njeré déì faá nùàr nɔ, né ké te vúlú nuù wulésé mân ŋené den, à né mé tàm ŋgɔ̂g felè, bɔ́ tàm sâ me né mé goó; à né cu mé bòù nulásé mân beè ndɔ.
14 E olhei, e eis uma nuvem branca e, assentado sobre a nuvem, um semelhante ao Filho do Homem, que tinha sobre a cabeça uma coroa de ouro e, na mão, uma foice aguda.
15 Mè yeé ke, cìlì Càŋ déì yuo kelà baá ké *gwà Càŋ koô, à né ké ter lɔgɔ́ njií, ye nùà ké te vúlú nuù doô a: Sìè nyégé bòù sieè; baá cu, yab baá bɔlé, baá dé hobô.»
15 E outro anjo saiu do templo, clamando com grande voz ao que estava assentado sobre a nuvem: Lança a tua foice e sega! É já vinda a hora de segar, porque já a seara da terra está madura!
16 À yeé ŋgweé aá ménâ, à kura yií keêh bòù seèn hèllè ká doó ndɔ. Tètèì sam tàbè mvúâr!
16 E aquele que estava assentado sobre a nuvem meteu a sua foice à terra, e a terra foi segada.
17 Jomo sâ cìlì Càŋ déì yuo kela cuù ké gwà Càŋ koô ké te vulúu, à né mé bòù déì beè ndɔ.
17 E saiu do templo, que está no céu, outro anjo, o qual também tinha uma foice aguda.
18 Mè ŋene cìlì Càŋ déì yuo kela cuù baá, à la naâ dé seèn ké toò kɔɔ̀; seé seèn né mé we. Dé sâ né ké ter lɔgɔ njií, ye nùà bòù doô a: Kènê tàb toû ké te wɔ́ŋe te gi aá kèn. Wèh bòù yeè, ndé bɔ́ mvurú bele.
18 E saiu do altar outro anjo, que tinha poder sobre o fogo, e clamou com grande voz ao que tinha a foice aguda, dizendo: Lança a tua foice aguda e vindima os cachos da vinha da terra, porque já as suas uvas estão maduras!
19 Cìlì Càŋ doô yeé ŋgweé aá ménâ, à weh bòù seèn ndɔ, à kura yií keêh ká doó, à mvurú bilí tàb toû ká doó dɔɔ́ŋ, à ŋuaán su njií ké te vua njùŋ Càŋe.
19 E o anjo meteu a sua foice à terra, e vindimou as uvas da vinha da terra, e lançou-as no grande lagar da ira de Deus.
20 Vua sâ né ké jomo lɔɔ̂ mân, bɔ́ doró den baá-re teèn. Bɔ́ yeé baá doró, húɔ́m yuo seér teèn kɔɔ́, né faá gùm nòmò koô nɔ kwaár ndeé. Húɔ́m doô kwar sɔm gùm kílòmétà yuií tagár, lé naâ yilá ndɔ. Mɔ nyam tébágàr yila teèn, ŋgɔ̀gɔ̀ jiím, feh le lom cie kɔɔ́.
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e saiu sangue do lagar até aos freios dos cavalos, pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.