Apocalipse 12
Mvù Ŋgɔ̀ŋ Feê (MCU) vs ACF
1 Jomo sâ cìè déì ŋené yuo kelà ké te vulúu: lé naâ ma déì, lou né bú faá cɔ̀gɔ̀ nɔ vuɔb keéh; à né weéh gulè dobo kwaá; felè seèn né mbentò yulà cùɔ̀b fà, né tàm kàgà seèn.
1 E viu-se um grande sinal no céu: uma mulher vestida do sol, tendo a lua debaixo dos seus pés, e uma coroa de doze estrelas sobre a sua cabeça.
2 À né mé lèì, nyer né bú nemá, à né mé gèr keéŋ den.
2 E estava grávida, e com dores de parto, e gritava com ânsias de dar à luz.
3 Jomo sâ cìè déì ŋené yuo kela cuù ké te vulúu ndɔ; lé naâ mèmàm bèlèsé mân mé feh felè téhbeh, lulí teèn yulà; feh dé kàn né mé tàm kàgà felè.
3 E viu-se outro sinal no céu; e eis que era um grande dragão vermelho, que tinha sete cabeças e dez chifres, e sobre as suas cabeças sete diademas.
4 Ŋgere ké jomo né bɔ̀ mbentò ké te vulúu komó sɔm; né ká doó su njiî. Kɔ̀b cén sue suagà, kɔ̀b fà le. Mèmàm hèllè né toò ma nyeèr doô njebá den, ye te huaán yuo kelà, nyí dɔm yieé sɔm.
4 E a sua cauda levou após si a terça parte das estrelas do céu, e lançou-as sobre a terra; e o dragão parou diante da mulher que havia de dar à luz, para que, dando ela à luz, lhe tragasse o filho.
5 Nde nde, ma doô ŋar ndɔ, à ŋar kwa huaán dé siîb. Huaán sâ nde né lò nùàr dɔɔ́ŋ seé weh. Nde né mé cùgò lɔ̀ŋ. À yeé ŋar aá bú, bɔ́ weh njií huaán sâ ké toò Càŋ te kɔgɔ seèn.
5 E deu à luz um filho homem que há de reger todas as nações com vara de ferro; e o seu filho foi arrebatado para Deus e para o seu trono.
6 Meí dula nde dé seèn ké ya dueè. Càŋ lé naâ bú bèh sâ nyegé kwaá, te bɔ́ koó den bú teèn. À bɔɔ́ ké sâ cieé kám mé yuií fà, mé yulà ténjén.
6 E a mulher fugiu para o deserto, onde já tinha lugar preparado por Deus, para que ali fosse alimentada durante mil duzentos e sessenta dias.
7 Yeé baá ménâ, taáb kɔ die ké te vulúu ndɔ: Mikael bɔ́ bɔ̀ cìlì seèn kaga taáb mé mèmàm bɔ́ bɔ̀ cìlì dé seèn. Bɔ́ bɔ́ kwaá njií taáb doó. Mikael bɔ́ bɔ̀ cìlì Càŋ ŋar yila bɔ́ yoòr,
7 E houve batalha no céu; Miguel e os seus anjos batalhavam contra o dragão, e batalhavam o dragão e os seus anjos;
8 bɔ́ yɔgɔ́ bɔ́, bɔ́ kwɔgɔ sɔm bɔ̀ mèmàm hèllè, bɔ́ sɔm bèh denè bɔɔ̀n ndɔ.
8 Mas não prevaleceram, nem mais o seu lugar se achou nos céus.
9 Bɔ́ lu si keêh mèmàm doô ká doó. Né cu ka bú kuúm sàb cên sâ; bú táhòrò; yilí seèn déì né cu *Sátàn, à dàm nùàr wɔ́ŋ dɔɔ́ŋ bele gi né kɔɔ́. Bɔ́ lé ká doó si keéh naâ bú mé bɔ̀ cìlì seèn hèllè mene.
9 E foi precipitado o grande dragão, a antiga serpente, chamada o Diabo, e Satanás, que engana todo o mundo; ele foi precipitado na terra, e os seus anjos foram lançados com ele.
10 Jomo sâ mè ŋgweé njií hueh taré déì né ké te vulúu mbamé den, ye: Hên, Càŋ sɔm keéh né be terrèb seèn. Mbàm seèn baá *wɔ́ŋ beè kaá sie; à béh yili sɔm aá kèn. Kènê, ŋgɔ́g *Nùà Cɔ̀ŋ ŋgulí yuo kela baá cie. Cècàgà, bɔ́ nùà súî hèllè lu sɔm aá kèn. Suútenè mé cíbíteèn mene, à lé naá loôm bɔ̀ mbeí beèh ké toò Càŋ yoòr njoró.
10 E ouvi uma grande voz no céu, que dizia: Agora é chegada a salvação, e a força, e o reino do nosso Deus, e o poder do seu Cristo; porque já o acusador de nossos irmãos é derrubado, o qual diante do nosso Deus os acusava de dia e de noite.
11 Kènê bɔ̀ mbeí beèh bú doó jɔgɔ si aá kèn. Bɔ́ bú yɔgɔ́ né mé terreb húɔ́m Mbieè Sèmè. Njua mé bɔ́ lé naâ cio ŋgɔɔ́n, bɔ́ te ŋgòr Càŋe njebá taré lom tég, ye bɔ̀ nùàr a: lár, hên né lom ŋgòr gècên kɔɔ́.
11 E eles o venceram pelo sangue do Cordeiro e pela palavra do seu testemunho; e não amaram as suas vidas até à morte.
12 Né bɔ̀n! Vulú a, sèsamè! Bí bɔ̀ teèn bɔ̀ a, sàmè gí ménâ ndɔ.»
12 Por isso alegrai-vos, ó céus, e vós que neles habitais. Ai dos que habitam na terra e no mar; porque o diabo desceu a vós, e tem grande ira, sabendo que já tem pouco tempo.
13 Mèmàm doô yeé ke, bɔ́ bú ká doó lu si njií aá ménâ, temé ŋaâ bú ndɔ; à ŋar bele keéh ma vùlù hèllè jomo dé ŋaâr.
13 E, quando o dragão viu que fora lançado na terra, perseguiu a mulher que dera à luz o filho homem.
14 Bɔ́ haá ma doô bà fà, né faá bà jìè nɔ, te à lɔ nde mé njéh ké ya dueè bèh denè seèn. Bɔ́ nde né bú ké teèn nyèmà tagár mé kwèh koó den, te sàb doô bú fɔ́n kwà cú.
14 E foram dadas à mulher duas asas de grande águia, para que voasse para o deserto, ao seu lugar, onde é sustentada por um tempo, e tempos, e metade de um tempo, fora da vista da serpente.
15 Sàb hèllè yeé ŋene aá ménâ, à fam sɔm keêh nòmò sònò faá gùm nòmò koô nɔ, né ma doô jomo pieém bele, te sie bú.
15 E a serpente lançou da sua boca, atrás da mulher, água como um rio, para que pela corrente a fizesse arrebatar.
16 Tàbè yeé ŋene aá ménâ, tàbè gam ma doô ndɔ, tàbè ŋueé ŋemá sɔm nòmò hèllè, njíêr.
16 E a terra ajudou a mulher; e a terra abriu a sua boca, e tragou o rio que o dragão lançara da sua boca.
17 Furú yɔgɔ́ cu mèmàm mé ma doô, à ŋar nde seér mé taáb ké jomo yoòr bɔ̀ ŋuna seèn, ye te nyí wula sɔm gi bɔ̀ɔ́ mé né sòn Càŋ mé ŋgòr Yeésò ŋgweé dɔɔ́ŋ.
17 E o dragão irou-se contra a mulher, e foi fazer guerra ao remanescente da sua semente, os que guardam os mandamentos de Deus, e têm o testemunho de Jesus Cristo.
18 Mèmàm hèllè nde baá-re ké sòn nòmò ménâ njebá den.
18 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.