2 Coríntios 12
mbu (MBU) vs ARIB
1 Dumǝ́nàm ama mǝ nggori, ko kat andǝ amani ama pà nǝ̀ pur kǝgìr raka. Sǝ ado ka, mǝ nǝ nacau amur asǝnsǝna andǝ acausǝna mǝnana Mǝtalabangŋo lǝmdǝamia ka.
1 É necessário gloriar-me, embora não convenha; mas passarei a visões e revelações do Senhor.
2 Ən súrǝ̀ ɓeɓwa aɓa Kǝrǝsti pǝlǝa lum-nong-ine mǝno kútí ka, mǝnana à fwè à umnǝi a tàruià kùli ka. Ko nda aɓa nggūrǝu, ko pà aɓa nggūrǝu ɗang, ǝn sǝlǝ mǝno ka ɗàng, kǝ Ɓakuli nda súrǝì ka.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos {se no corpo não sei, se fora do corpo não sei; Deus o sabe} foi arrebatado até o terceiro céu.
3 Earka nda aɓa nggūrǝu, ko pà aɓa nggūrǝu ɗang. Mim ngga, ǝn sǝlǝ ɗang, kǝ Ɓakuli nda sǝlǝ ka, ama mǝnia yì ɓwa ka,
3 Sim, conheço o tal homem {se no corpo, se fora do corpo, não sei: Deus o sabe},
4 à twali à umnǝi a paradayis a kùli. Kya ok acau mǝcandǝke, agir mǝnana ɓwapǝndǝa pa nǝ̀ gandǝ nea nǝ kúni raka.
4 que foi arrebatado ao paraíso, e ouviu palavras inefáveis, as quais não é lícito ao homem referir.
5 Mǝ nǝ nggori nǝ mǝnia yì ɓwa ka, pà mǝ nǝ nggori nǝ ɓamúràm ɗàng. Mǝ nǝ nggori nǝ rǝwukya mem.
5 Desse tal me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Ko ɓǝ̀ ǝn earce nǝma mǝ nǝ nggori ka, pà mǝ nǝ duk ɓwaɓana ɗang, acemǝnana mǝsǝcau nda mǝ nǝ na ka. Sǝ pà mǝ nǝ nggori ɗàng, acemǝnana ǝn earce nǝma kǝɓwa ɓǝ̀ kǝa ɓwangsǝam, ɓǝ̀ kútì ban gir mǝnana à sǝni a ɓalǝam, ko à kǝ̀ oê a kunam ngga ɗàng.
6 Pois, se quiser gloriar-me, não serei insensato, porque direi a verdade;
7 Ɓakuli lǝmdǝàm asǝnsǝna amǝpa ndali, sǝ ace mǝnana mǝ kǝa pàk nǝ twal ɓamuru ace raka, à oasǝàm zwe aɓa nyamam, ɓǝ̀ do kǝla mǝturonjar mala Shetan, ɓǝ̀ kǝ param.
7 E, para que me não exaltasse demais pela excelência das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás para me esbofetear, a fim de que eu não me exalte demais;
8 Kusǝ tàrú mǝ nda ban zǝmbi Mǝtalabangŋo nǝma ɓǝ̀ pusǝami.
8 acerca do qual três vezes roguei ao Senhor que o afastasse de mim;
9 Sǝ koya zǝmba ka, kǝ earam ama, <<Ɓwamuru mem nda kǝgìr mǝnana à kǝ earce ka. Rǝcandǝa mem kǝ pak túró pepe aɓa rǝwukya.>> Ace mani ka, ban kǝ ɓoaram, mǝ nǝ nggori nǝ rǝwukya mem ace mǝnana ɓǝ̀ rǝcandǝa mala Kǝrǝsti ɓǝ̀ pak túró nǝ mim ngga.
9 e ele me disse: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. Por isso, de boa vontade antes me gloriarei nas minhas fraquezas, a fim de que repouse sobre mim o poder de Cristo.
10 Nda gìr nî sǝ ban kǝ ɓoaram arǝ rǝɓungya mem, andǝ sanggiban, andǝ domǝkwane, andǝ pàtanni, andǝ atanni mǝnana ǝn nggǝ kutio aɓalǝia ace Kǝrǝsti ka. Acemǝnana ɓǝ̀ mǝ nda aɓa rǝɓungya ka, sǝ mǝ nǝ̀ kum rǝcandǝa.
10 Pelo que sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias por amor de Cristo. Porque quando estou fraco, então é que sou forte.
11 Ən kutia pàkkiagir kǝla ɓwaɓana. Sǝ wu nda wu ciem aɓalǝi ka, a kun mǝnana ɓǝ́ wun nǝ̀ nggǝ ɓwangsǝam ngga. Acemǝnana amǝno yì <<akanggǝrang amǝ'mishan>> ma'wun ngga, à kútiǎm nǝ kǝgìr ɗàng, kat andǝ amani ama mǝ nda kǝgìr gbal raka.
11 Tornei-me insensato; vós a isso me obrigastes; porque eu devia ser louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos demais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 Mǝnana mǝ nda aban wun ngga, wu sǝnǝna agir mǝnana à lǝmdǝ ama mǝ nda mǝ'mishan ngga; agir-lǝmdǝa, andǝ agir-gyambǝliban, andǝ agir-ndali mǝnana à pea aɓa túró mem aɓalǝ wun nǝ gandǝrǝu ka.
12 Os sinais do meu apostolado foram, de fato, operados entre vós com toda a paciência, por sinais, prodígios e milagres.
13 Mana gir nì na ǝn pakki acilia a'ikǝlisiya sǝ ǝn pakka wun ɗang? Kǝgìr mǝnana ǝn pakka wun raka nda mǝnana ama ǝn dupa wun twalo a buì mala boalo raka. Ida wu twàlâm-ban mǝnia yì ɓwarkio ka!
13 Pois, em que fostes feitos inferiores às outras igrejas, a não ser nisto, que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me esta injustiça.
14 Ado ka, mǝ ndo ǝn nggǝ na ce tàruià ká mem aban wun ngga, sǝ pà mǝ nǝ dupa wun twalo ɗang. Agirkuma ma'wun nda ǝn alkiyite ka ɗàng. Kǝ wun nda ǝn earkiyi ce ka. Ko ɓǝ̀ mani nda raka, amuna na à nǝ̀ rambǝi amǝɓǝlia gǝna ka ɗàng, amǝɓǝlban nda à kǝ rambǝi amuna gǝna ka.
14 Eis que pela terceira vez estou pronto a ir ter convosco, e não vos serei pesado, porque não busco o que é vosso, mas sim a vós; pois não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ace mani ka, bumam nǝ pwasǝo mǝ kiɗiki koya gir nani mǝ ndanǝi ka, andǝ nggearǝ ɓamúràm, ace yilǝmi wun. Sǝ nggearǝì ka, acemǝnana ǝn earce wun kpǝm ngga nda tsǝa sǝ wu earcem bǝti ka le?
15 Eu de muito boa vontade gastarei, e me deixarei gastar pelas vossas almas. Se mais abundantemente vos amo, serei menos amado?
16 Aɓea aɓwana aɓalǝ wun earǝna ama mǝ nda twalo aban wun ɗàng. Sǝ aɓea aɓwana ka à kǝ na ama, mǝ nda nggea-mǝkutan, ǝn limǝsǝ wun nǝ swarkiban.
16 Mas seja assim; eu não vos fui pesado; mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 Sǝ lang sǝ mǝno ka pa? Aɓwana mǝnana ǝn tasǝia aban wun ngga, kǝ ɓwa ateà tǝpǝri wun le?
17 Porventura vos explorei por algum daqueles que vos enviei?
18 Ən ɓuaki arǝ Titus ɓǝ̀ kyane aban wun, sǝ ǝn tasǝ ɓe mǝ'eamrǝarǝu ɓǝà kyane andǝi. Titus kya tǝpǝri wun le? Kǝ̀ bangŋo mǝ'mwashati nda pak túró nǝ sǝm, sǝ kǝ̀ njargula mǝ'mwashati nda sǝm kpate ka re?
18 Exortei a Tito, e enviei com ele o irmão. Porventura Tito vos explorou? Não andamos porventura no mesmo espírito? Não seguimos as mesmas pegadas?
19 Yakǝla wu kǝ sǝni kǝla acau mǝnia sǝm nggǝ nea ka, nda ace pusǝ ɓamur rǝ sǝm. Awo! Sǝm nggǝ bangga wun mǝnia ka kǝla aguro mala Kǝrǝsti, sǝ Ɓakuli nda mǝ'nakún sǝm. Koya gir sǝm pak ka, wun amǝ'eamrǝarǝu, nda ace pà wun rǝcandǝa.
19 Há muito, de certo, pensais que nos estamos desculpando convosco. Perante Deus, falamos em Cristo, e tudo isto, amados, é para vossa edificação.
20 Ɓangciu kǝ pakkam ama ɓǝ̀ ǝn yiu ka, yakǝla mǝ nǝ yia kum wun pà kǝla mǝnana mǝ nǝ earce ɓǝ̀ wu pàk ka ɗàng, sǝ wun ngga, yakǝla wun nǝ̀ kumam pa kǝla mǝnana wu nǝ̀ earcem mǝ pak ka ɗàng. Ɓangciu kǝ pakkam ama, mǝ nǝ yia kum kúnɓuàna, andǝ mɓali, andǝ bumlulla, andǝ earce-ɓamuru, andǝ kiɗikiɓwa, andǝ twal-lullǝu, andǝ candǝmúrû, andǝ zuriki nre-rǝarǝu.
20 Porque temo que, quando chegar, não vos ache quais eu vos quero, e que eu seja achado por vós qual não me quereis; que de algum modo haja contendas, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 E, ɓangciu kǝ pakkam ama ɓǝ̀ ǝn yiu aban wun ɗǝm ngga, Ɓakuli mem nǝ̀ kyauwikiam a ɓadǝm wun. Sǝ ɗǝm ngga ǝn nggǝ ɓangŋa ama mǝ nǝ kum bumkiɗikea amur aɓwana pas atà wun. Aɓwana mǝnana à malaká nying buia arǝ acauɓikea mǝ'e malea mala pǝndǝki rǝarǝu, andǝ kiɗìkì mala nongginǝ-rǝarǝu, andǝ do-kiɗìkì mala gyatarǝu raka.
21 e que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe perante vós, e chore eu sobre muitos daqueles que dantes pecaram, e ainda não se arrependeram da impureza, prostituição e lascívia que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.