Romanos 9
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs BKJ
1 O̱kixi̱í xi xan i̱t'aà ts'e̱ Cristo; mì 'én ndiso chjà; jè Ini̱ma̱ Tsjeè‑la̱ Nainá síkíchi̱ya‑la̱ kjo̱hítsjeèn‑na̱ nga tsjá 'én i̱t'aà ts'a̱n,
1 Eu digo a verdade em Cristo, eu não minto; a minha consciência também me dá testemunho no Espírito Santo,
2 nga kjit'aà na̱chrjein ba tjín‑na̱ koa̱ 'on ma‑la̱ ini̱ma̱‑na̱,
2 que eu tenho grande pesar e contínua tristeza no meu coração.
3 i̱t'aà ts'e̱ jñà xi̱ta̱ 'ndsè xi xinguia̱a ma koi‑né nga 'ñó matsjake̱. 'Ñó mejèn‑na nga kàtasakó‑la̱ kjo̱ndaà. Skanda ko̱maá‑là kósi̱t'aàxìn‑la̱ Cristo tsà k'oa̱s'ín sa̱kò‑la̱ kjo̱ndaà jñà xi̱ta̱ xinguia̱a xi ts'e̱ na̱xa̱ndá Israel, ta̱nga mìkiì tjí'nde‑na nga ko̱s'ín s'iaàn.
3 Porque eu mesmo desejava ser amaldiçoado de Cristo, por meus irmãos, meus parentes segundo a carne;
4 Nga̱ jñà xi̱ta̱ Israel, jè Nainá kiskoétjò nga i̱xti‑la̱ ma, ko̱ ya̱á ki'ya‑la̱ kjoa̱jeya‑la̱ Nainá, ko̱ kitjoé‑la̱ jñà kjoa̱ xi tsibíndaàjiìn‑ko̱, ti̱koa̱ kitjoé‑la̱ kjo̱tíxoma‑la̱ Moisés, ko̱ kitjoé‑la̱ o̱kixi̱ kós'ín skoe̱xkón Nainá, ko̱ kitjoé‑la̱ 'én koni s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba Nainá.
4 que são israelitas, aos quais pertence a adoção, e a glória, e os pactos, e a entrega da lei, e o serviço de Deus, e as promessas;
5 Jñà xi̱ta̱ Israel ya̱á inchrobàt'aà‑ne ts'e̱ xi 'ñó xi̱ta̱ jchínga kjiìn xi Nainá xó jaàjiìn‑ne. Jè Cristo [xi xó kisìkasén‑ne Nainá] nga xi̱ta̱ i̱sò'nde komà, ya̱á inchrobàt'aà‑ne i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ jchínga koi. Jè Cristo xi Nainá; jè otíxoma yije‑la̱ kjoa̱; jeya kàtìjna ni̱ta̱ kjé‑ne. K'oa̱s'ín kàtama.
5 dos quais são os pais, e dos quais, segundo a carne, veio Cristo, que é sobre todos, Deus bendito para sempre. Amém.
6 [Nga mìtsà mokjeiín‑la̱ ngats'iì xi̱ta̱ Israel], mìtsà koi kjoa̱‑la̱ nga jè 'én‑la̱ Nainá mìkiì bitasòn. Koi‑né nga i̱t'aà ts'e̱ Nainá, mìtsà ngats'iì xi̱ta̱ xi ya̱ nchrobát'aà‑ne tje̱‑la̱ Israel nga nguì kixi̱ kjoa̱ nga ya̱ chja̱‑ne.
6 Não, porém, que a palavra de Deus tenha perdido o seu efeito, porque nem todos os que são de Israel são israelitas.
7 Na̱s'ín ya̱ tje̱n‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Abraham, mìtsà ngats'iì nga kitjoé‑la̱ kjo̱ndaà nga i̱xti‑la̱ ma. Nga k'oa̱á tsò Xo̱jo̱n‑la̱ Nainá: “Jñà xi̱ta̱ tje̱‑lè, ya̱á kji̱nchrobà‑ne i̱t'aà ts'e̱ Isaac.”
7 Nem por serem a semente de Abraão, são todos filhos; mas, em Isaque será chamada a tua semente.
8 Kjoa̱ koi, k'oa̱á tsòya‑ne, nga jñà i̱xti‑la̱ Nainá, mìtsà jè xi chjí‑la̱ yá ts'e̱ tje̱ xi nchrobát'aà‑ne. Ta jñà‑né xi i̱xti‑la̱ Nainá ma jñà xi jye k'oa̱s'ín kitsjaà tso'ba Nainá nga i̱xti‑la̱ ko̱ma. Tà jñá‑né xi k'oa̱s'ín oxki̱t'aà nga kixi̱ kjoa̱ nga nguì tje̱‑la̱ Abraham ma.
8 Isto é: Os que são filhos da carne, estes não são filhos de Deus, mas os filhos da promessa são considerados como semente.
9 Nga̱ jè 'én xi Nainá kitsjaà‑la̱ tso'ba Abraham, k'oa̱á tsò: “Jè nó xi sa̱ nchrobá kjoi̱í ìjngoò k'a‑na; jè Sara, ki'ndí s'e̱ jngoò‑la̱.”
9 Porque esta é a palavra da promessa: Por este tempo eu virei, e Sara terá um filho.
10 Mìtsà ta jñá kjoa̱ koi xi komà. Ti̱koa̱á jè Rebeca kis'e‑la̱ i̱xti'ño̱ xi ts'e̱ Isaac, jè xi xi̱ta̱ jchínga‑ná ma.
10 E não somente isso, mas também quando Rebeca concebeu de um, de nosso pai Isaque;
11 Nainá k'oa̱á s'ín kitsjaà tso'ba k'e̱ nga ti̱kj'eè ts'iìn jñà i̱xti'ño̱ nga ti̱kj'eè kiì 'ya‑la̱ mé kjoa̱ xi s'i̱in, a jè xi ndaà tjín, o jè xi mìkiì ndaà tjín. K'oa̱á s'ín kjòkixi̱ nga Nainá tjí'nde‑la̱ nga kjoa̱ájiìn xi̱ta̱ koni s'ín jye tjíndaà‑la̱ nga ki̱chja̱‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi jè mejèn‑la̱. Mìtsà kinda̱ s'ín mé xi jye kis'iìn xi̱ta̱.
11 (porque, não tendo os filhos ainda nascido, nem tendo feito algo bom ou mal, para que o propósito de Deus pudesse permanecer segundo a eleição, não por obras, mas por aquele que chama),
12 Nainá k'oa̱á kitsò‑la̱ Rebeca: “Jè ti‑lè xi jts'ín ítjòn, chi̱'nda‑lá ko̱ma jè xi i̱skan jts'ín.”
12 isto foi dito a ela: O mais velho servirá ao mais jovem.
13 K'oa̱á s'ín tíchja̱ Xo̱jo̱n‑la̱ Nainá nga tsò: “Jè Jacob kjòtsjakeè‑ná, ko̱ jè Esaú kòjtikeè‑ná.”
13 Como está escrito: Jacó eu tenho amado, mas Esaú eu tenho odiado.
14 ¿Mé xi kixoán? Nainá, ¿a mìtsà kjoa̱ kixi̱ xi s'ín? Majìn, mì k'oa̱á s'ín tjín.
14 O que diremos então? Há em Deus injustiça? De forma alguma!
15 Nainá k'oa̱á kitsò‑la̱ Moisés: “Ko̱hi̱ma̱keè‑ná xi 'a̱n mejèn‑na̱ nga ko̱hi̱ma̱keè, skoehi̱ma̱‑ná jè xi mejèn‑na̱ nga skoehi̱ma̱.”
15 Porque ele diz a Moisés: Eu terei misericórdia de quem eu tiver misericórdia, e eu terei compaixão de quem eu tiver compaixão.
16 K'oa̱á s'ín tjín kjoa̱ koi, mìtsà koi nga jñá mejèn‑ná nga s'e̱‑ná, ni̱ mìtsà koi nga 'ñó binchaàtsjiaá; jè Nainá tsjá‑la̱ kjo̱ndaà‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi jè mejèn‑la̱ mahi̱ma̱keè.
16 Assim, pois, não é daquele que quer, nem daquele que corre, mas de Deus, que manifesta misericórdia.
17 K'oa̱á s'ín tíchja̱ Xo̱jo̱n‑la̱ Nainá nga kitsò‑la̱ Faraón: “Koií k'oa̱s'ín kisìkíjna‑lè nga xi̱ta̱xá tijni ya̱ na̱xa̱ndá Egipto mé‑ne nga i̱t'aà tsi̱ji kokoaà nga'ñó‑na̱ ti̱koa̱ skoe̱xkon‑na xi̱ta̱ nga tíjtsa i̱sò'nde.”
17 Porque a escritura diz a faraó: Para este mesmo propósito eu te levantei; para mostrar o meu poder em ti, e para que o meu nome seja declarado em toda a terra.
18 K'oa̱á s'ín s'ín Nainá, tjín‑la̱ kjo̱hi̱ma̱takòn i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi jè mejèn‑la̱; ti̱koa̱á ma‑la̱ sítájaàjiìn ini̱ma̱‑la̱ xi̱ta̱ xi jè mejèn‑la̱ nga kàtasítájaàjiìn ini̱ma̱‑la̱.
18 Portanto, ele tem misericórdia de quem ele quer ter misericórdia, e endurece a quem quer.
19 Ta̱nga tsà ji̱ k'oa̱ k'oín‑ná: “Tsà k'oa̱s'ín s'ín Nainá, ¿mé‑ne jé bínè‑la̱ jñà xi̱ta̱?, nga ni̱ yá xi̱ta̱ xi ko̱ma kondra̱ kjoi̱‑la̱ koni s'ín mejèn‑la̱ jè.”
19 Tu dirás a mim então: Por que ele ainda achou culpa? Pois quem tem resistido à sua vontade?
20 Ta̱nga ji̱, xi ta̱xki̱ xi̱ta̱‑né, ¿yá‑né ji̱, nga Nainá otìkjoòkoi̱i? Jngoò ti̱jí xi xó kisindaà‑ne, ¿a ko̱maá ki̱tso̱‑la̱ jè xi tsibíndaà: “Mé‑ne k'oa̱s'ín tsibìndaà‑ná”?
20 Mas, ó homem, quem és tu, para que contestes a Deus? Dirá a coisa formada ao que a formou: Por que tu me fizeste assim?
21 ¿A mì tjí'nde‑la̱ jè xi ma‑la̱ bíndaà ti̱jí ni'nde nga ti̱jè‑ne ndási koi̱ìndaà jngoò‑ne ti̱jí xi tà k'e̱ mochjeén k'e̱ nga tjín s'eí koa̱ koi̱ìndaà jngoò xi na̱chrjein nchijòn mochjeén?
21 Não tem o oleiro poder sobre o barro, para da mesma massa fazer um vaso para honra e outro para desonra?
22 Tsà Nainá mejèn‑la̱ tsakó kjoa̱jti‑la̱ ko̱ nga'ñó‑la̱, ¿a ch'o tjín nga kiskoòñà kjoa̱ i̱t'aà ts'e̱ xi̱ta̱ xi tjoé‑la̱ kjo̱'in ko̱ xi tjínè‑la̱ nga kjoe̱hesòn?
22 E se Deus, disposto a demonstrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos da ira, preparados para a destruição,
23 Mìtsà ch'o tjín; nga koií k'oa̱s'ín kis'iìn‑ne mé‑ne nga ma tsakó kjoa̱jeya‑la̱ xi i̱t'aà tsa̱ján nga kjòhi̱ma̱keè‑ná. Nga jè tsibítsa̱jnandaà‑ná skanda ti̱sa̱ kjòtseé, mé‑ne ti̱koa̱ s'e̱‑ná kjoa̱jeya‑la̱.
23 para que ele também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que antes ele já preparou para glória,
24 Nainá k'oa̱á s'ín xó kiìchja̱‑ná. Tjín xi̱ta̱ xi ya̱ itjokàjiìn ts'e̱ xi̱ta̱ judío; ti̱koa̱á tjín xi̱ta̱ xi ya̱ itjokàjiìn ts'e̱ xi ta̱xki̱ xi̱ta̱ xi mìtsà xi̱ta̱ judío.
24 até nós, a quem ele chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios?
25 K'oa̱á s'ín tíchja̱ xo̱jo̱n‑la̱ Oseas xi̱ta̱ xi kiìchja̱ ngajo‑la̱ Nainá nga tsò:
25 Assim como ele também diz em Oseias: Eu os chamarei meu povo, os quais não eram meu povo; e amada à que não era amada.
26 Ti ya̱‑ne i̱'nde ñánda o̱ki'mì‑nò:
26 E acontecerá que, no lugar em que lhes foi dito: Vós não sois meu povo; ali serão chamados filhos do Deus vivo.
27 Isaías, xi̱ta̱ xi kiìchja̱ya̱ ngajo‑la̱ Nainá, k'oa̱á ti̱ tsò i̱t'aà ts'e̱ na̱xa̱ndá Israel: “Na̱s'ín kjín jchán ma‑ne i̱xti‑la̱ koni tsomì ts'e̱ ndáchikon, tà chiba ma‑ne xi ki̱tjokàjiìn kjo̱'in.
27 Isaías também clamava acerca de Israel: Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente será salvo;
28 Nga jè Na̱'èn‑ná ni̱to̱ón si̱ìkitasòn jè kjoa̱kixi̱‑la̱ xi jye jè kitsjaà koni s'ín tjínè‑la̱ jñà xi̱ta̱ nga tíjtsa i̱sò'nde.”
28 porque ele concluirá a obra e a abreviará em justiça; porque o Senhor fará breve a obra sobre a terra.
29 Koni s'ín kitsò Isaías nga ti̱sa̱ ítjòn:
29 E como Isaías disse antes: Se o Senhor Sabaoth não nos tivesse deixado semente, teríamos nos tornado como Sodoma, e teríamos sido feitos semelhante a Gomorra.
30 ¿Mé xi kixoán? Jñà xi mìtsà xi̱ta̱ judío, xi mìkiì fìtji̱ngui‑la̱ kjoa̱ kixi̱, i̱'ndei̱, jyeé xi̱ta̱ kixi̱‑né nga nguixko̱n Nainá tà koií kjoa̱‑la̱ nga mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá.
30 O que diremos então? Que os gentios, que não seguiam a justiça, alcançaram justiça, a justiça que é pela fé.
31 Ta̱nga jñà xi̱ta̱ Israel xi fìtji̱ngui‑la̱ Kjo̱tíxoma‑la̱ Moisés nga nchihótsji nga kixi̱ kítsa̱jna nguixko̱n Nainá mìkiì ijchòtji̱ngui‑la̱.
31 Mas Israel, que seguia a lei da justiça, não alcançou a lei da justiça.
32 ¿Mé‑ne nga k'oa̱s'ín komà‑ne? Koií kjoa̱‑la̱ nga mìkiì mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá. Tà k'oa̱á s'ín 'ñó tsohót'aàhikon nga ndaà tjín kjoa̱ xi kis'iìn i̱t'aà ts'e̱ Kjo̱tíxoma. K'oa̱á ma‑ne [k'e̱ nga j'iì Cristo] ya̱á kisatíngui koni jngoò Nda̱jo̱ xi kijnahikòn.
32 Por quê? Porque eles não a buscaram pela fé, mas como que pelas obras da lei; pois eles tropeçaram na pedra de tropeço.
33 Xo̱jo̱n‑la̱ Nainá k'oa̱á s'ín tíchja̱ [i̱t'aà ts'e̱ Cristo] nga tsò:
33 Como está escrito: Eis que eu ponho em Sião uma pedra de tropeço, e uma rocha de ofensa; e todo aquele que crer nela não será envergonhado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.