Romanos 4
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs NVT
1 ¿Kó kixoán? ¿Mé kjoa̱ kixi̱ xi kisakò‑la̱ na̱'èn‑jchá‑kjiìn‑ná Abraham nga kixi̱ tsibìjna nguixko̱n Nainá?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Na̱'èn‑jchá‑ná Abraham, tsà koií‑la kjoa̱‑la̱ nga ndaà xá xi kis'iìn nga kixi̱ tsibìjna nguixko̱n Nainá, ok'ín‑la̱ nga jeya si̱ìkíjna yijo‑la̱, ta̱nga majìn nga nguixko̱n Nainá.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Nga k'oa̱á s'ín tíchja̱ Xo̱jo̱n jchínga‑la̱ Nainá nga tsò: “Abraham, jè‑né nga kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá; k'oa̱á ma‑ne nga kiskoétjò Nainá nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Jngoò xi̱ta̱ xi síxá, jè to̱n xi tjoé‑la̱, mìtsà tà kjo̱tjò tjoé‑la̱; jè chjí‑la̱ nga síxá.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Ta̱nga jè xi̱ta̱ xi mìtsà xá‑la̱ ma'ñót'aà takòn, ta̱nga mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá xi kixi̱ síkítsa̱jna xi̱ta̱ xi jé tjín‑la̱, xi̱ta̱ jè, Nainá k'oa̱á s'ín skoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ tsò‑la̱.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Jè xi̱ta̱xá ítjòn xi ki'mì David k'oa̱á ti̱s'ín kiìchja̱ nga tsja s'e̱‑la̱ xi̱ta̱ xi Nainá kjoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ tsò‑la̱; Nainá mì ti̱ kinda̱ s'ín‑ne ni̱ta̱ mé xi s'ín.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 David kitsò:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Mé ta ndaà‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi mì ti̱ kinda̱ s'ín‑ne Nainá kjoa̱ ts'e̱ jé‑la̱.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Jè kjo̱ndaà jè, ¿a tà ts'e̱é xi̱ta̱ judío xi tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? ¿A xi ti̱koa̱á ts'e̱‑né xi ta̱xki̱ xi̱ta̱ xi mìkiì tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? Jye o̱kixan nga jè xi̱ta̱ jchínga Abraham, k'e̱ nga kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá, kiskoétjò‑né nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 ¿Kós'ín komà nga kiskoétjò Nainá Abraham nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱? ¿A k'e̱‑né nga jye tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? ¿A xi k'e̱‑né nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? Majìn, k'e̱‑né nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Abraham, k'e̱ nga jye kiskoétjò Nainá nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱, i̱skaán kisit'aà chi̱ba̱‑la̱ koni jngoò chi̱ba̱ xi okó nga jye xi̱ta̱ kixi̱ nga kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá k'e̱ nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱. K'oa̱á komà‑ne nga xi̱ta̱ jchínga kitsò‑la̱ Abraham ngats'iì xi̱ta̱ xi mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá na̱s'ín mìkiì tjít'aà chi̱ba̱‑la̱.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Abraham, ti̱koa̱á xi̱ta̱ jchínga‑la̱‑né jñà xi̱ta̱ judío xi tjít'aà chi̱ba̱‑la̱, ta̱nga mìtsà tà koií kjoa̱‑la̱ nga tjít'aà chi̱ba̱‑la̱, ti̱koa̱á koi‑né nga ya̱ tjímatji̱ngui‑la̱ nga mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá, koni s'ín kòkjeiín‑la̱ Abraham k'e̱ nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Nainá, k'oa̱á s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba Abraham ko̱ ngats'iì xi̱ta̱ tje̱‑la̱, nga jè ko̱nga̱tsja i̱sò'nde; mìtsà koi kjoa̱‑la̱ nga Kjo̱tíxoma kisìkitasòn, jè‑né nga kòkjeiín‑la̱ koni s'ín kiìchja̱ Nainá, k'oa̱á ma‑ne nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Tsà tà jñà tjoé‑la̱ kjo̱ndaà xi̱ta̱ xi síkitasòn Kjo̱tíxoma, tsà k'oa̱á s'ín tjín kjoa̱, ni̱mé‑là chjí‑la̱ nga mokjeiín‑ná i̱t'aà ts'e̱ Nainá; ti̱koa̱á mì‑là kiì ki̱tasòn koni s'ín kitsjaà tso'ba Nainá.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 K'e̱ nga tjín Kjo̱tíxoma, kjo̱'iín sinè‑ná; ta̱nga tsà tsjìn kjo̱tíxoma, ni̱mé tjín xi ko̱tonè‑la̱ kjo̱tíxoma.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Jñà xi̱ta̱, nga mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá tjoé‑la̱ kjo̱ndaà koni s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba Nainá jè Abram. Nainá tsjá kjo̱tjò kjo̱ndaà koi mé‑ne nga jcha̱‑ná nga kixi̱ kjoa̱ nga ki̱tasòn i̱t'aà ts'e̱ ngats'iì tje̱‑la̱ Abraham. Mìtsà tà jñà tjoé‑la̱ xi̱ta̱ judío xi tje̱‑la̱ Abraham nga tjín‑la̱ kjo̱tíxoma; ti̱koa̱á tjoé‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi mìtsà xi̱ta̱ judío xi ti̱koa̱á tje̱‑la̱ Abraham ma koií kjoa̱‑la̱ nga mokjeiín‑la̱ koni s'ín kòkjeiín‑la̱ Abraham. K'oa̱á ma‑ne nga jè Abraham, xi̱ta̱ jchínga‑ná ma ngats'iaá
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 nga nguixko̱n Nainá. Koni s'ín tíchja̱ Xo̱jo̱n‑la̱ Nainá nga tsò: “Kjìn na̱xa̱ndá xi̱ta̱ xi jye kisìnga̱tsja‑lè xi xi̱ta̱ jchínga tsò‑lè.” Abraham, kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá xi ma‑la̱ síkjaáya‑la̱ xi̱ta̱ xi jye k'en xi ti̱koa̱ tsjá 'én‑la̱ koni tsà jye tsitasòn kjoa̱ xi kj'eè bitasòn.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Xi̱ta̱ jchínga Abraham kòkjeiín‑la̱ koni kitsò‑la̱ Nainá; kiskoñá kjoa̱‑né na̱s'ín mìkiì tíjiìn‑la̱ kós'ín ko̱ma nga ki̱tasòn. K'oa̱á s'ín komà nga kjìn na̱xa̱ndá xi xi̱ta̱ jchínga tsò‑la̱, koni s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba Nainá nga kitsò‑la̱: “K'oa̱á s'ín kjìn jchán ko̱ma tje̱‑lè.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abraham, mìkiì kjòhindaà koni s'ín kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá, na̱s'ín ko̱s'ín beè‑la̱ ikon nga mì ti̱ mé chjí‑la̱ yijo‑la̱ nga jye 'ñó xi̱ta̱ jchínga; jyeé kjo̱meè jngoò sìndo̱ nó tjín‑la̱; Sara xi chjo̱ón‑la̱, ti̱koa̱á chjo̱ón 'ndi̱‑né; mì ti̱ kiì ko̱ma s'e̱‑la̱ i̱xti.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Abraham, mìtsà jò tsi'beé‑la̱ ikon koni s'ín mokjeiín‑la̱ 'én xi kitsjaà‑la̱ Nainá. Tà ìsa̱á 'ñó tsi'beé‑la̱ ikon nga ndaà kòkjeiín‑la̱. 'Ñó jeya kisìkíjna Nainá.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Abraham, nguì ndaà tíjngoò ikon nga Nainá tjín‑la̱ nga'ñó nga ko̱maá‑la̱ si̱ìkitasòn yije kóho̱tjín kjoa̱ koni s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 K'oa̱á ma‑ne Nainá, k'e̱ nga kijtseè nga ndaà mokjeiín‑la̱ Abraham, kiskoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Mìtsà tà i̱t'aà ts'e̱ Abraham kitjei xo̱jo̱n jè nga Nainá kiskoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ tsò‑la̱.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Ti̱koa̱á i̱t'aà tsa̱ján kitjei nga Nainá skoétjò‑ná nga ngásòn xi̱ta̱ kixi̱ ki̱tso̱‑ná koi kjoa̱‑la̱ nga mokjeiín‑ná i̱t'aà ts'e̱ Nainá, jè xi kisìkjaáya‑la̱ Na̱'èn‑ná Jesucristo i̱t'aà ts'e̱ kjoa̱biyaà.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Kjònga̱tsja xi̱ta̱ nga kisìk'en Jesús jè nga̱tjì‑la̱ jé‑ná; ti̱koa̱á jaáya‑la̱ mé‑ne nga kixi̱ ki̱tsa̱jnaá nguixko̱n Nainá.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.