Romanos 4
'Én-la̱ Nainá xi kjoa̱ ts'e̱ Jesucristo (MAANT) vs NTLH
1 ¿Kó kixoán? ¿Mé kjoa̱ kixi̱ xi kisakò‑la̱ na̱'èn‑jchá‑kjiìn‑ná Abraham nga kixi̱ tsibìjna nguixko̱n Nainá?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Na̱'èn‑jchá‑ná Abraham, tsà koií‑la kjoa̱‑la̱ nga ndaà xá xi kis'iìn nga kixi̱ tsibìjna nguixko̱n Nainá, ok'ín‑la̱ nga jeya si̱ìkíjna yijo‑la̱, ta̱nga majìn nga nguixko̱n Nainá.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Nga k'oa̱á s'ín tíchja̱ Xo̱jo̱n jchínga‑la̱ Nainá nga tsò: “Abraham, jè‑né nga kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá; k'oa̱á ma‑ne nga kiskoétjò Nainá nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Jngoò xi̱ta̱ xi síxá, jè to̱n xi tjoé‑la̱, mìtsà tà kjo̱tjò tjoé‑la̱; jè chjí‑la̱ nga síxá.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ta̱nga jè xi̱ta̱ xi mìtsà xá‑la̱ ma'ñót'aà takòn, ta̱nga mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá xi kixi̱ síkítsa̱jna xi̱ta̱ xi jé tjín‑la̱, xi̱ta̱ jè, Nainá k'oa̱á s'ín skoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ tsò‑la̱.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Jè xi̱ta̱xá ítjòn xi ki'mì David k'oa̱á ti̱s'ín kiìchja̱ nga tsja s'e̱‑la̱ xi̱ta̱ xi Nainá kjoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ tsò‑la̱; Nainá mì ti̱ kinda̱ s'ín‑ne ni̱ta̱ mé xi s'ín.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 David kitsò:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Mé ta ndaà‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi mì ti̱ kinda̱ s'ín‑ne Nainá kjoa̱ ts'e̱ jé‑la̱.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Jè kjo̱ndaà jè, ¿a tà ts'e̱é xi̱ta̱ judío xi tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? ¿A xi ti̱koa̱á ts'e̱‑né xi ta̱xki̱ xi̱ta̱ xi mìkiì tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? Jye o̱kixan nga jè xi̱ta̱ jchínga Abraham, k'e̱ nga kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá, kiskoétjò‑né nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿Kós'ín komà nga kiskoétjò Nainá Abraham nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱? ¿A k'e̱‑né nga jye tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? ¿A xi k'e̱‑né nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱? Majìn, k'e̱‑né nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Abraham, k'e̱ nga jye kiskoétjò Nainá nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱, i̱skaán kisit'aà chi̱ba̱‑la̱ koni jngoò chi̱ba̱ xi okó nga jye xi̱ta̱ kixi̱ nga kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá k'e̱ nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱. K'oa̱á komà‑ne nga xi̱ta̱ jchínga kitsò‑la̱ Abraham ngats'iì xi̱ta̱ xi mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá na̱s'ín mìkiì tjít'aà chi̱ba̱‑la̱.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Abraham, ti̱koa̱á xi̱ta̱ jchínga‑la̱‑né jñà xi̱ta̱ judío xi tjít'aà chi̱ba̱‑la̱, ta̱nga mìtsà tà koií kjoa̱‑la̱ nga tjít'aà chi̱ba̱‑la̱, ti̱koa̱á koi‑né nga ya̱ tjímatji̱ngui‑la̱ nga mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá, koni s'ín kòkjeiín‑la̱ Abraham k'e̱ nga ti̱kj'eè tjít'aà chi̱ba̱‑la̱.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Nainá, k'oa̱á s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba Abraham ko̱ ngats'iì xi̱ta̱ tje̱‑la̱, nga jè ko̱nga̱tsja i̱sò'nde; mìtsà koi kjoa̱‑la̱ nga Kjo̱tíxoma kisìkitasòn, jè‑né nga kòkjeiín‑la̱ koni s'ín kiìchja̱ Nainá, k'oa̱á ma‑ne nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Tsà tà jñà tjoé‑la̱ kjo̱ndaà xi̱ta̱ xi síkitasòn Kjo̱tíxoma, tsà k'oa̱á s'ín tjín kjoa̱, ni̱mé‑là chjí‑la̱ nga mokjeiín‑ná i̱t'aà ts'e̱ Nainá; ti̱koa̱á mì‑là kiì ki̱tasòn koni s'ín kitsjaà tso'ba Nainá.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 K'e̱ nga tjín Kjo̱tíxoma, kjo̱'iín sinè‑ná; ta̱nga tsà tsjìn kjo̱tíxoma, ni̱mé tjín xi ko̱tonè‑la̱ kjo̱tíxoma.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Jñà xi̱ta̱, nga mokjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá tjoé‑la̱ kjo̱ndaà koni s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba Nainá jè Abram. Nainá tsjá kjo̱tjò kjo̱ndaà koi mé‑ne nga jcha̱‑ná nga kixi̱ kjoa̱ nga ki̱tasòn i̱t'aà ts'e̱ ngats'iì tje̱‑la̱ Abraham. Mìtsà tà jñà tjoé‑la̱ xi̱ta̱ judío xi tje̱‑la̱ Abraham nga tjín‑la̱ kjo̱tíxoma; ti̱koa̱á tjoé‑la̱ jñà xi̱ta̱ xi mìtsà xi̱ta̱ judío xi ti̱koa̱á tje̱‑la̱ Abraham ma koií kjoa̱‑la̱ nga mokjeiín‑la̱ koni s'ín kòkjeiín‑la̱ Abraham. K'oa̱á ma‑ne nga jè Abraham, xi̱ta̱ jchínga‑ná ma ngats'iaá
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 nga nguixko̱n Nainá. Koni s'ín tíchja̱ Xo̱jo̱n‑la̱ Nainá nga tsò: “Kjìn na̱xa̱ndá xi̱ta̱ xi jye kisìnga̱tsja‑lè xi xi̱ta̱ jchínga tsò‑lè.” Abraham, kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá xi ma‑la̱ síkjaáya‑la̱ xi̱ta̱ xi jye k'en xi ti̱koa̱ tsjá 'én‑la̱ koni tsà jye tsitasòn kjoa̱ xi kj'eè bitasòn.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Xi̱ta̱ jchínga Abraham kòkjeiín‑la̱ koni kitsò‑la̱ Nainá; kiskoñá kjoa̱‑né na̱s'ín mìkiì tíjiìn‑la̱ kós'ín ko̱ma nga ki̱tasòn. K'oa̱á s'ín komà nga kjìn na̱xa̱ndá xi xi̱ta̱ jchínga tsò‑la̱, koni s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba Nainá nga kitsò‑la̱: “K'oa̱á s'ín kjìn jchán ko̱ma tje̱‑lè.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Abraham, mìkiì kjòhindaà koni s'ín kòkjeiín‑la̱ i̱t'aà ts'e̱ Nainá, na̱s'ín ko̱s'ín beè‑la̱ ikon nga mì ti̱ mé chjí‑la̱ yijo‑la̱ nga jye 'ñó xi̱ta̱ jchínga; jyeé kjo̱meè jngoò sìndo̱ nó tjín‑la̱; Sara xi chjo̱ón‑la̱, ti̱koa̱á chjo̱ón 'ndi̱‑né; mì ti̱ kiì ko̱ma s'e̱‑la̱ i̱xti.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Abraham, mìtsà jò tsi'beé‑la̱ ikon koni s'ín mokjeiín‑la̱ 'én xi kitsjaà‑la̱ Nainá. Tà ìsa̱á 'ñó tsi'beé‑la̱ ikon nga ndaà kòkjeiín‑la̱. 'Ñó jeya kisìkíjna Nainá.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Abraham, nguì ndaà tíjngoò ikon nga Nainá tjín‑la̱ nga'ñó nga ko̱maá‑la̱ si̱ìkitasòn yije kóho̱tjín kjoa̱ koni s'ín kitsjaà‑la̱ tso'ba.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 K'oa̱á ma‑ne Nainá, k'e̱ nga kijtseè nga ndaà mokjeiín‑la̱ Abraham, kiskoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ kitsò‑la̱.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Mìtsà tà i̱t'aà ts'e̱ Abraham kitjei xo̱jo̱n jè nga Nainá kiskoétjò nga xi̱ta̱ kixi̱ tsò‑la̱.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Ti̱koa̱á i̱t'aà tsa̱ján kitjei nga Nainá skoétjò‑ná nga ngásòn xi̱ta̱ kixi̱ ki̱tso̱‑ná koi kjoa̱‑la̱ nga mokjeiín‑ná i̱t'aà ts'e̱ Nainá, jè xi kisìkjaáya‑la̱ Na̱'èn‑ná Jesucristo i̱t'aà ts'e̱ kjoa̱biyaà.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Kjònga̱tsja xi̱ta̱ nga kisìk'en Jesús jè nga̱tjì‑la̱ jé‑ná; ti̱koa̱á jaáya‑la̱ mé‑ne nga kixi̱ ki̱tsa̱jnaá nguixko̱n Nainá.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.