Lucas 20
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA
1 Ụ́ꞌdụ́ ãlu Yẹ́sụ̃ ꞌbã ꞌbá kí imbá agá ãzíla Ị́jọ́ Mgbã Ãdróŋá drị̂ ũlũ agá lị́cọ́ Ãdróŋá drị̂ agá, ãtalo ãmbogo ꞌdĩ kí, imbaꞌba ãzị́táŋá Mụ́sã drị̂ kí imbálépi ꞌdĩ kí abe ãzíla ꞌbá ĩyõ dị́nị̃ ꞌbã drị̃lẹ́ ru ꞌdĩ kí abe amụ́ kí ĩꞌdi rụ́.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Zị kí, “Ílũ ãmaní mi ãzị́ ꞌdĩ kí nga ũkpó íngõ sĩ, ãzíla ãꞌdi fẽ míní ũkpó ꞌdĩ nĩ yã?”
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Umvi ĩꞌbaní, “Ma vâ ĩmi zị zịtáŋá sĩ. Ĩlũ mání,
3 Jesus respondeu:
4 bãbụ̃tị́zị̃ Yõhánã ꞌbã fẽlé rĩ angá Ãdróŋá drị́ ꞌbụ̃ gá yã jõku angá ꞌbá drị́?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Iꞌdó kí ãgátã galé kí drĩdríŋĩ gá, “Ãma dó umvi la íngoní? Ãdrĩ jọ la, angá ꞌbụ̃ gá, ĩꞌdi zị la, wó ĩmi ãꞌị̃ Yõhánã ku ãꞌdu sĩ?
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Wó ãdrĩ jọ la, ‘Angá ꞌbá drị́’ ũꞌbí ꞌdĩ kí pírí ãma uꞌbé írã sĩ, ãꞌdusĩku ãꞌị̃ kí Yõhánã ꞌi nábị̃ rĩ gá rá.”
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Umvi kí dó, “Ãnị̃ angá íngõlé yã rĩ ku.”
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌbaní, “Má icó vâ ĩminí ũkpó mâ sĩ ãzị́ ngajó rĩ angá íngõlé yã rĩ lũlé ku.”
8 E Jesus lhes disse:
9 Yẹ́sụ̃ mụ ị́jọ́ uꞌbéŋá jọŋâ trũ drị̃ gá: “Ágọ́bị́ ãzí sa ándrá zãbíbĩ ĩꞌdi drị́ ámvụ́ agá, fẽ ĩꞌdi ꞌbá ãzí ámvụ́ sõlépi la ꞌbadrị́ pãngísã rú, mụ ãcị̃ ãzí gá ụ́ꞌdụ́ ãzo rú.
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 Sáwã zãbíbũ ũtĩjó rĩ la mụ calé ꞌbo, pẽ ãtíꞌbó ãzí tị mụlé ãka la ajílé ꞌbá tã la mbalépi ꞌdã ꞌbadrị̂lé ĩꞌdinî. Wó ꞌbá tã la mbalépi ꞌdã co kí ĩꞌdi, ãpẽ kí tị la drị́drị́ ru.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 Pẽ vâ ãtíꞌbó ãzí rĩ tị, co kí vâ ꞌdã ꞌi, ãzíla fẽ kí ĩꞌdiní drị̃nzá, ãpẽ kí vâ tị la drị́drị́ ru.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Pẽ vâ ãzí námbã na sĩ rĩ tị ị̃dị́, co kí ĩꞌdi, ꞌbã kí ꞌébí ụrụꞌbá la gá, aꞌbé kí ĩꞌdi ãmvé.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 “Ámvụ́ ꞌdị́pị jọ dó, ‘Ma dó mụ ãꞌdu idélé? Ánị̃ dó ꞌbo, ma dó mâ ngọ́pị mgbã mâ lẽlé ambamba rĩ tị pẽ áyụ. Kí dó ĩꞌdi ru rá!’
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 “Kí dó mụ ámvụ́ ꞌdị́pị ꞌbã ngọ́pị mgbã rĩ ndrelé ꞌbo, jọ kí ị́jọ́ kí drĩdríŋĩ gá, ‘Mgbá ꞌdĩ bãsĩ drụ́zị́ acá ámvụ́ ꞌdị́pị rú nĩ. Lẽ ãꞌdị kí ĩꞌdi rá! Ãma dó sĩ ámvụ̂ ꞌdụ pírí ãma ãni la rú.’
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 Aꞌbé kí ĩꞌdi ámvụ́ agâlé rĩ sĩ ãmvé, ꞌdị kí dó ĩꞌdi rá.”
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 Ájọ ĩminí, ámvụ́ ꞌdị́pị la amụ́, ĩꞌdi ꞌbá ámvụ́ agá ꞌdã kí ụꞌdị́ pírí rá, ĩꞌdi ámvụ̂ fẽ ꞌbá ãzí ndú la ꞌbanî.”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Yẹ́sụ̃ ndre ãngũ ĩꞌba rụ̂lé pịrị-pịrị, jọ, “Ị́jọ́ sĩlé jọlépi la,
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 ꞌBá pírí írã ꞌbã sĩ aꞌdéjó drị̃ la gá rĩ la anu nírí-nírí, wó ꞌbá írã ꞌdĩ ꞌbã aꞌdéjó drị̃ la gá rĩ la andi kpékpé.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Ãtalo ãmbogo ꞌdĩ kí imbaꞌba ãzị́táŋá Mụ́sã drị̂ kí imbálépi rĩ abe nị̃ kí Yẹ́sụ̃ la ị́jọ́ uꞌbéŋá jọ agá kí ụrụꞌbá gá rĩ gá cé. Lẽ kí tí ĩꞌdi rụlé ꞌdãá cọtị, wó idé kí ụ̃rị̃ sĩ ꞌbá kí sĩ.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 Mẹ́rọ́ꞌbá Yẹ́sụ̃ drị̂ ri kí ĩꞌdi undrélé gọ̃gọ̃, ãꞌdusĩku lẽ kí ĩꞌdi fẽlé úpí Rụ́mị̃ gá rĩ drị́. Pẽ kí dó sĩ ꞌbá ãzí ru ꞌbãlépi ꞌbá múké ru la kí tị, wó íni ꞌdĩ kí ꞌbá ị́jọ́ ị̃ndụ́ ndrụ̃lépi ũní-ũníŋá ru la kî. Lẽ kí Yẹ́sụ̃ tị gá ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã jọlé ũnzí la rụlé.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 ꞌBá ũní-ũníŋá gá ꞌdĩ jọ kí ĩꞌdiní, “Ímbápị, ãnị̃ cé mi ị́jọ́ mgbã Ãdróŋá ꞌbã lẽlé rĩ imbá ꞌbá ꞌbanî áyụ. Mí uya vâ ꞌbá ku ꞌbá pírí kí míní trũtrũ, úmgbó ĩꞌbadrị̂ ꞌbã vúŋá sĩ.
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Ílũ ãmaní, ãzị́táŋá lẽ ãꞌbe mụ̃sọ́rọ̃ úpí Rụ́mị̃ gá rĩ ní yã jõku yụ?”
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Yẹ́sụ̃ nị̃ cé lẽ kí ꞌî ulélé, jọ ĩꞌbaní,
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 “Ĩmi iꞌda drĩ mání dị̃nárị̃.” Zị dó, “Íꞌdá ãzíla rụ́ sĩlé drị̃ la gá ꞌdĩ kí ãꞌdi ãni yã?” Umvi kí, “Úpí Kãyị̃sárị̃ ãni.”
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 Jọ dó ĩꞌbaní, “Ĩfẽ ãko Úpí Kãyị̃sárị̃ drị̂ Úpí Kãyị̃sárị̃ drị́, ãzíla ãko Ãdróŋá drị́ rĩ Ãdróŋá drị́.”
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Mẹ́rọ́ꞌbá Yẹ́sụ̃ drị̂ icó kí ĩꞌdi rụlé ũꞌbí kí drị̃lẹ́ gá ị́jọ́ ãzí ĩꞌdi ꞌbã jọlé ũnzí la sĩ ku. Ri kí pírí ụ̃sụ̃lé ụ̃sụ̃ ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã umvilé rĩ sĩ ĩyãŋã kí pírí tútú.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 ꞌDãá ꞌbá Sãdũkáyõ rú jọlépi la ꞌbá angá ídri rú ku rĩ ꞌbã ãzí amụ́ kí zịtáŋâ trũ Yẹ́sụ̃ rú, jọ kí,
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 “Ímbápị, Mụ́sã sĩ ándrá ãmanî, ꞌbá ãzí ꞌbã ádrị́pị drĩ drã rá drĩ ũkú aꞌbe anzị kóru, lẽ ádrị́pị̃ ꞌbã fi ãwụ́zị́ ꞌdã sĩ anzị tịjó ádrị́pị̃ drãlépi rá ꞌdã nî.
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Ụ́ꞌdụ́ ãlu ꞌbá ãzí kí ázị̂rị̃ ádrị́pị gá, ĩꞌbã ádrị́pị kãyú rĩ ĩgbã ũkú cọtị uja drãlé rá, anzị kóru.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Ĩꞌbã ádrị́pị námbã ị̃rị̃ sĩ rĩ fi dó únerê ꞌi, drã vâ rá.
30 o segundo
31 Ĩꞌbã ádrị́pị námbã na sĩ rĩ vâ íni, kpere námbã ázị̂rị̃ sĩ rĩ rụ́, ri kí ũkú ꞌdĩ filé wó ũdrã kí pírí aꞌbe kí drị̃lẹ́ ku.
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 Ãsị̃jó ũkú ꞌdĩ drã dó vâ rá.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Úꞌdîꞌda ụ́ꞌdụ́ ꞌbá drãlépi rá rĩ ꞌbã kí angájó ídri rĩ sĩ ũkú ꞌdã la adru ãꞌdi ãni? Ãꞌdusĩku anzị ázị̂rị̃ ádrị́pịka rú ꞌdĩ ꞌbã kí pírí ĩꞌdi alejó ũkú ru rá rĩ sĩ.”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌbaní, “ꞌBá ụ́ꞌdụ́ ꞌdĩ agá rĩ kí ũkú ĩgbã kí vâ ágó rụ ĩndĩ.
34 Jesus respondeu:
35 Wó ꞌbá lãlé ị́jọ́ kpị idélépi ãgọbị rú ãzíla ũkú rú angálépi ụ́ꞌdụ́ drụ́zị́ ꞌdã sĩ ꞌbá ũdrãlépi rá rĩ kí agá ídri rú rĩ ĩgbã kí ru ku.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Kí adru cécé mãlãyíkã kí áni, ãzíla ũdrã kí ị̃dị́ ku, kí anzị Ãdróŋá ãni, ãꞌdusĩku ĩꞌbã kí angájó ꞌbá drãlépi rá rĩ kí drĩdríŋĩ gá ídri ru rĩ sĩ.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Wó Mụ́sã iꞌda ị́jọ́ ꞌbá drãlépi rá rĩ ꞌbã angájó ídri rú ị̃dị́ rĩ rá, Ãdróŋá ꞌbã ru iꞌdajó ĩꞌdiní mị̃rị́ velépi vẽvẽ rĩ agá rĩ sĩ, umve ĩꞌdi Ãdróŋá Ịbụrahị́mụ̃ drị̂ ꞌi, Ĩsákã drị̂ ꞌi, ãzíla Yãkóꞌbõ drị̂ ꞌi.
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Ĩꞌdi Ãdróŋá ꞌbá ídri rĩ ꞌbã ãni, adru ꞌbá drãlépi rá rĩ ꞌbã ãni ku, ĩꞌdiní rĩ gá ꞌbá pírí kî ngá ídri.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Ímbáꞌbá ãzị́táŋá Mụ́sã drị̂ kí imbálépi ꞌdĩ ꞌbã ãzí jọ, “Ímbápị, íjọ ãndá.”
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 ꞌDĩ ꞌbã ũngúkú gá ꞌbá ãzí ásị́ imbálépi ĩꞌdi zịlépi ị́jọ́ ãzí sĩ ị̃dị́ la ꞌdáyụ.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Yẹ́sụ̃ zị kí, “Ĩꞌdi adru íngoní-íngoní ru Kúrísĩtõ la adru drị̃lẹ́ Dãwụ́dị̃ drị̂ ꞌi?
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 Dãwụ́dị̃ ꞌbã ãmgbã rĩ jọ vâ bụ́kụ̃ Zãbụ́rị̃ drị̂ agá,
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 kpere mání mẹ́rọ́ꞌbá mídrị̂ kí ꞌbã agá ími pálé gá.”’
43 até que eu ponha
44 Dãwụ́dị̃ umve Kúrísĩtõ ꞌi ‘Úpí ꞌi,’ wó icó adrulé drị̃lẹ́ Dãwụ́dị̃ ãni íngoní ru?”
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 ꞌBá pírí ꞌbã kí ị́jọ́ are agá ĩꞌdi tị gá ꞌdâ, Yẹ́sụ̃ jọ ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálépi rĩ ꞌbanî,
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 “Ị̃nzị̃ mịfị́ ꞌbá ãzị́táŋá imbálépi ꞌdĩ kî sĩ. ꞌBá ꞌdĩ lẽ kí ru ácị́ŋá kánzũ ãzo ꞌdĩ kî trũ ụrụꞌbá gá rĩ sĩ, lẽ kí úzị kí ãrútáŋá sĩ sụ̂ agá. Lẽ kí vâ ru kụ́rụ̃sị̃ ãlá ãngũ Ãdróŋá ị̃nzị̃jó rĩ ꞌdĩ kí agá ꞌdĩ kî sĩ, lẽ kí vâ ru ãngũ drị̃lẹ́ gá ụ̃mụ̃ najó ꞌdĩ kí sĩ ĩndĩ.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 Kí vâ fi ãwụzị ꞌbadrị́ jó agá kí najó, kí ru iꞌda Ãdróŋá ãꞌị̃lé ãzo rĩ sĩ ũnzĩkãnã drị̃ zịjó, Ị́jọ́ lịlé kí drị̃ gá rĩ ĩꞌdi ndẽ ãmbõgõ sĩ pírí!”
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.