Lucas 19

Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Yẹ́sụ̃ ca Yẹ̃rị́kọ̃ gá alị ala gâ sĩ.
1 Entrando em Jericó, Jesus atravessava a cidade.
2 Ágọ́bị́ ãzí ãlu ãmbógó mụ̃sọ́rọ̃ tralépi la, rụ́ la Zãkáyõ ꞌi, ĩꞌdi ꞌbá málĩ trũ la.
2 Eis que um homem rico, chamado Zaqueu, chefe dos publicanos,
3 Lẽ Yẹ́sụ̃ ndrelé ĩꞌdi ãꞌdi ꞌi yã rĩ, wó ꞌbá kí adrujó ambamba rĩ sĩ, icó Yẹ́sụ̃ ndrelé ku ĩꞌdi ꞌbã adrujó ãlị́pị́tị́ ru rĩ sĩ.
3 procurava ver quem era Jesus, mas não podia, por causa da multidão, por ser ele de pequena estatura.
4 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, cẹ̃ drị̃lẹ́ gá mụlé tụlé ife ãmbógó sị́ gá Yẹ́sụ̃ ndréjó ĩꞌdi ꞌbã mụ agá alị agá ife ꞌdã ị̃ndụ́ gâ sĩ.
4 Então, correndo adiante, subiu num sicômoro a fim de ver Jesus, porque ele havia de passar por ali.
5 Yẹ́sụ̃ la mụ acálé ife ị̃ndụ́ gá ꞌbo, ndre ãngũ ife sị́ gâlé, jọ Zãkáyõ ní, “Zãkáyõ, mí asị́ vụ̃rụ́ ꞌdõlé gbõrú, ãndrũ rĩ gá álẽ uꞌálé mídrị́ko gá.”
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, disse:
6 Zãkáyõ asị́ vũ gá ꞌdõlé gbõrú. Yẹ́sụ̃ aꞌị́lé mụlé ĩꞌdidrị́ko gâlé ãyĩkõ sĩ.
6 Zaqueu desceu depressa e o recebeu com alegria.
7 ꞌBá pírí ị́jọ́ ꞌdĩ ndrelépi rá rĩ iꞌdó kí unulé, “Yẹ́sụ̃ mụ ãmụ́ ru ágọ́bị́ ị́jọ́ ũnzí idélépi ꞌdĩ drị́ko gá íngoní ru?”
7 Todos os que viram isto murmuravam, dizendo que Jesus tinha se hospedado com um homem pecador.
8 Wó Zãkáyõ angá ụrụgá, jọ Úpí ní, “Úpí, mí are drĩ! Ma ãko mádrị́ nụ́sụ̃ rĩ kí fẽ ꞌbá lẽmẽrí rĩ ꞌbanî, ádrĩ ándrá ꞌbá ãzí ꞌbã ãko na rá, ma ĩꞌdi ngâ ꞌbã ãrígó ũfẽ pâlé sụ.”
8 Zaqueu, por sua vez, se levantou e disse ao Senhor: — Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres. E, se roubei alguma coisa de alguém, vou restituir quatro vezes mais.
9 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌdiní, “Ãndrũ patáŋá acá jó ꞌdĩ agá ꞌbo, ãꞌdusĩku ágọ́bị́ ꞌdĩ vâ Ịbụrahị́mụ̃ ꞌbã ngọ́pị.
9 Então Jesus lhe disse:
10 Ngọ́tị́ ꞌBádrị̂ amụ́ ꞌbá ãvĩlépi rá rĩ kí ndrụ̃lé ãzíla kí upalé.”
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o perdido.
11 ꞌBá ꞌbã kí ị́jọ́ Yẹ́sụ̃ ꞌbã jọlé ꞌdĩ kí are agá ꞌdãá, lũ ĩꞌbaní ị́jọ́ ị́jọ́ uꞌbéŋá sĩ, ĩꞌdi ꞌbã adrujó ãni rú Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ andre gá rĩ sĩ ꞌbá ũrã kí Sụ́rụ́ Ãdróŋá drị́ rĩ ĩꞌdi ãni rú iꞌdájó.
11 Ouvindo eles estas coisas, Jesus contou uma parábola, visto estar perto de Jerusalém e lhes parecer que o Reino de Deus havia de manifestar-se imediatamente.
12 Jọ, “Ágọ́bị́ ãzí ãlu rulé rũrũ la, mụ sụ́rụ́ ãzí álị́ la gá acájó úpí ru, ãzíla ãgõjó vúlé.
12 Por isso, Jesus disse:
13 Mụ drĩ ku rú, umve ụ̃pị́gọ́ŋá ĩꞌdidrị́ mụdrị́ ꞌdĩ kí, fẽ ụ̃pị́gọ́ŋá ãlu-ãlu drị́ sĩlíngĩ ífí-ífí gólũdĩ rú la, jọ ĩꞌbaní, ‘Ĩnga ãzị́ sĩlíngĩ ꞌdĩ sĩ kpere mâ ãgõ agá.’
13 Chamou dez dos seus servos, confiou-lhes dez minas e disse-lhes: “Negociem até que eu volte.”
14 Wó ꞌbá ĩꞌdi ãmgbã drị́ sụ́rụ́ gá rĩ ngụ̃ kí ĩꞌdi ũnzí, pẽ kí ꞌbá ãzí kí tị ĩꞌdi vú gâ sĩ mụlé lũlé la úpí ãmbógó sụ́rụ́ ꞌdã gá rĩ ní, ‘Ãlẽ ágọ́bị́ ꞌdĩ ꞌbã adru ãmã úpí ru ku.’
14 Mas os seus concidadãos o odiavam e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: “Não queremos que este reine sobre nós.”
15 “Úꞌbã ĩꞌdi úpí ru rá táni ĩꞌbã kí gã agá úmgbé ꞌdĩ gá ꞌdâ, ãzíla ãgõ vâ vúlé ꞌdõlé rá. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, umve ụ̃pị́gọ́ŋá ĩꞌdidrị́ mụdrị́ ꞌdã kî lẽjó nị̃jó la ịsụ́ kí ụ̃rọ̃drị́ séndẽ ĩꞌdiní ꞌdã kí drị̃ gá rá yã áni.
15 — Quando ele voltou, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar os servos a quem tinha dado o dinheiro, a fim de saber quanto tinham conseguido ganhar em seus negócios.
16 Ụ̃pị́gọ́ŋá drị̃drị̃ rĩ amụ́ jọ, ‘Úpí, má ịsụ́ ụ̃rọ̃drị́ séndẽ ífí-ífí ándrá míní fẽlé ãlu ꞌdã drị̃ gá mụdrị́’
16 — O primeiro se apresentou e disse: “Senhor, a sua mina rendeu dez.”
17 Úpí jọ, ‘Múké, mí idé ãlá ru, mi ụ̃pị́gọ́ŋá múké la. Míní ásị́ ꞌbãjó ãko ĩmbíráŋá tãmbajó rá rĩ sĩ, ma ími ꞌbã ãmbógó ru táwụ̃nị̃ mụdrị́ kí drị̃lẹ́ gá.’
17 O senhor lhe disse: “Muito bem, servo bom! E porque você foi fiel no pouco, terá autoridade sobre dez cidades.”
18 Ụ̃pị́gọ́ŋá námbã ị̃rị̃ sĩ rĩ amụ́ vâ jọ, ‘Úpí, má ịsụ́ séndẽ ífí-ífí ándrá míní fẽlé ãlu rĩ drị̃ gá tõwú.’
18 — O segundo servo veio e disse: “Senhor, a sua mina rendeu cinco.”
19 Úpí jọ, ‘Mi adru ãmbógó ru táwụ̃nị̃ tõwú kí drị̃lẹ́ gá.’
19 A este o senhor disse: “Você terá autoridade sobre cinco cidades.”
20 “ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ụ̃pị́gọ́ŋá ãzí rĩ amụ́ vâ jọ, ‘Úpí, mî séndẽ ándrá míní fẽlé rĩ ꞌdĩ. Má umbé ĩꞌdi bõngó sĩ, ázị̃ ĩꞌdi cí tã la mbajó múké-múké ãngũ ãzí gá.
20 — Então veio outro servo, dizendo: “Senhor, aqui está a sua mina, que eu guardei embrulhada num lenço.
21 Ári idélé ụ̃rị̃ sĩ, ãꞌdusĩku ílẽ mî ụ̃pị́gọ́ŋá ꞌbã nga kí ãzị́ ũkpó sĩ. Mi ụ̃rọ̃drị́ ꞌbá ãzí ãni ĩꞌbã kí sĩ ãzị́ ngajó ásị́ pírí sĩ ꞌdụ rá.’
21 Porque tive medo do senhor, que é homem rigoroso. O senhor retira o que não depositou e colhe o que não semeou.”
22 Úpí ĩꞌdidrị̂ umvi, ‘Ma ị́jọ́ lị ími drị̃ gá ị́jọ́ ãfũlépi ími ãmgbã rĩ tị gá rĩ sĩ, mi ụ̃pị́gọ́ŋá múké ku la! Ínị̃ rá álẽ mâ ụ̃pị́gọ́ŋá ꞌbã nga kí ãzị́ ũkpó sĩ ásị́ pírí sĩ rĩ gá rá, ínị̃ vâ rá ma ụ̃rọ̃drị́ ịsụ́ ãko má ãni ku rĩ agá, ãzíla ãko ịsụ́ ãngũ mâ ũri kpẹ̃jó ku rĩ gá rá.
22 Mas o senhor respondeu: “Servo mau, eu o julgarei usando as suas próprias palavras. Você sabia que eu sou homem rigoroso, que retiro o que não depositei e colho o que não semeei.
23 Íꞌbã tá séndẽ mádrị̂ ãzị́ ngajó ụ́ꞌdụ́ mâ ãgõjó rĩ sĩ ma tá sĩ aꞌdụ́ la ụ̃rọ̃drị́ trũ ku la ãꞌdu sĩ?’
23 Por que você não pôs o meu dinheiro no banco? E, então, na minha vinda, eu o receberia com juros.”
24 “Jọ ꞌbá pá tulépi aga la gá ꞌdãá rĩ ꞌbaní, ‘Ĩꞌdụ séndẽ ꞌdĩ drị́ la gá ꞌda fẽlé ꞌbá tá ụ̃rọ̃drị́ ịsụ́lépi séndẽ mụdrị́ rĩ drị́.’
24 — E disse aos que estavam ali: “Tirem dele a mina e deem ao que tem as dez.”
25 ꞌBá pá utulépi ꞌdã jọ kí, ‘Úpí, séndẽ ágọ́bị́ ꞌdã drị̂ kí dó mụdrị́ cí!’
25 Eles ponderaram: “Senhor, ele já tem dez.”
26 Umvi, ‘Ájọ ĩminí, ꞌbá ãko trũ rĩ drị̂ drị̃ gá ála ãzíla ũꞌbã ŋotro, wó ꞌbá ãko kóru rĩ drị́ ĩꞌdi táni trũ adrujó ĩmbíráŋá rĩ ála ꞌdụ la ĩꞌdi drị́ ꞌdâ rá.
26 Ao que o senhor respondeu: “Pois eu declaro a vocês que a todo o que tem será dado ainda mais; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
27 Wó ꞌbá mâ mẹ́rọ́ꞌbá ru ándrá lẽlépi la má adru ĩꞌbã úpí ru ku ꞌdã kí, ĩmi ají kí ꞌdâ ãzíla ĩmi ụꞌdị́ kí áma drị̃lẹ́ gá ꞌdâ.’”
27 Mas quanto a esses meus inimigos, que não quiseram que eu reinasse sobre eles, tragam-nos aqui e os matem na minha presença.”
28 Yẹ́sụ̃ la mụ ị́jọ́ ꞌdĩ kí delé jọ agá ꞌbo, mụ kí dó ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé rĩ abe drị̃ gá Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé ru.
28 E, depois de dizer isto, Jesus prosseguia a sua viagem para Jerusalém.
29 Ĩꞌdi mụ acálé ãni rú Bẽtẽfágĩ gá Bẽtánĩ be, túpũ umvelé ꞌBé Mị̃zẹ̃yị́tụ̃ ꞌi rĩ gá, pẽ ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé ị̃rị̃ rĩ kí tị, jọ ĩꞌbaní,
29 E aconteceu que, ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto ao monte das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos,
30 “Ĩmụ tọ̃rọ́mẹ́ ĩmi drị̃lẹ́ gá ꞌdã gá, ĩfi ala gâlé, ĩmi kãyĩnõ mváŋá ꞌbá ãzí ꞌbã drĩ ụ̃cẹ̃jó ĩꞌdi sĩ ku la ịsụ́ úgĩ ĩꞌdi ꞌdãá cí. Ĩmi ãtrũ ĩꞌdi, ĩmi ají ĩꞌdi ꞌdõlé.
30 dizendo-lhes:
31 ꞌBá ãzí drĩ ĩmi zị, ‘Ĩmi trũ la ãꞌdu sĩ?’ Ĩjọ ĩꞌdiní, ‘Úpí lẽ rá.’”
31 Se alguém perguntar: “Por que o estão desprendendo?”, respondam assim: “Porque o Senhor precisa dele.”
32 ꞌBá tá tị pẽlé drị̃ gâlé ꞌdã mụ kí, ịsụ́ kí ị́jọ́ kí cécé tá lũlé ĩꞌbaní ꞌdã ꞌbã áni.
32 E, indo os que foram mandados, acharam tudo conforme Jesus lhes tinha dito.
33 Ĩꞌbã kí kãyĩnõmvâ ãtrũ agá ꞌdĩ gá ꞌdâ, ꞌdị́pịka la zị kí, “Ĩmi kãyĩnõ trũ ãꞌdu sĩ?”
33 Quando eles estavam soltando o jumentinho, os donos do animal disseram: — Por que estão desprendendo o jumentinho?
34 Umvi kí, “Úpí lẽ ĩꞌdi nĩ.”
34 Eles responderam: — Porque o Senhor precisa dele.
35 Ají kí ĩꞌdi Yẹ́sụ̃ rụ́ ꞌdõlé, uꞌbé kí bõngó ĩꞌbadrị̂ kí drị̃ la gá, ꞌbã kí Yẹ́sụ̃ drị̃ la gá.
35 Então trouxeram o jumentinho até Jesus e, pondo as suas capas sobre o animal, ajudaram Jesus a montar.
36 Yẹ́sụ̃ ꞌbã mụ agá ꞌdĩ gá ꞌdâ, ꞌbá aja kí bõngó ĩꞌbadrị̂ kí gẹ̃rị̃ agá kãyĩnõ ní sĩ mụjó drị̃ la gâ sĩ.
36 À medida que Jesus avançava, as pessoas estendiam as suas capas no caminho.
37 Ĩꞌdi mụ acálé ãni rú gẹ̃rị̃ ꞌbã ilú agá ꞌBé Mị̃zẹ̃yị́tụ̃ drị̂ pá gá ꞌdãá, ũꞌbí ĩꞌdi ꞌbã imbálé ꞌdĩ iꞌdó kí Ãdróŋá ịcụ́lé ãyĩkõ sĩ ụ́ꞌdụ́kọ́ ụrụgá sĩ, tálí ándrá ĩꞌbã kí ndrelé ꞌdĩ kî sĩ.
37 E, quando Jesus se aproximava da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos começou, com muita alegria, a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinham visto.
38 “Ị́cụ́ úpí amụ́lépi Úpí Ãdróŋá ꞌbã rụ́ sĩ rĩ ịcụ́-ịcụ̂!
38 Diziam: “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”
39 ꞌBá Fãrĩsáyĩ rú la ajọ́ ũꞌbí kí agâlé Yẹ́sụ̃ ní, “Ímbápị, íjọ ꞌbá míní imbálé ꞌdĩ ꞌbã ĩyãŋã kí tú.”
39 Alguns dos fariseus lhe disseram em meio à multidão: — Mestre, repreenda os seus discípulos!
40 Umvi ĩꞌbaní, “Ájọ ĩminí, drĩ kí ĩyãŋã tú, írã kí uzá nĩ.”
40 Mas Jesus respondeu:
41 Ĩꞌdi mụ acálé Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá, ndre táwụ̃nị̃ ꞌi, awá ĩꞌdi sĩ ãzíla ꞌbá ala gá ꞌdĩ kí sĩ ũcõgõ sĩ.
41 Quando Jesus ia chegando a Jerusalém, vendo a cidade, chorou por ela,
42 Jọ, “Ĩdrĩ tá ãko ĩminí ásị́ ị̃gbẹ̃ ajílépi rĩ nị̃ táni vúlé vúlé ru ãndrũ, Ãdróŋá la tá ĩminí ásị́ ị̃gbẹ́ fẽ rá. Wó Ãdróŋá aꞌbó ĩminí ị́jọ́ ꞌdĩ nị̃ŋá cí, ãꞌdusĩku ĩgã ma úmgbé.
42 dizendo:
43 Ụ́ꞌdụ́ ãzí la amụ́ ĩmi drị̃ gâlé ꞌdĩ drụ́zị́ mẹ́rọ́ꞌbá ĩmidrị̂ kí amụ́ ĩmi celé rị́, kí ĩminí ãngũ kí atrị wókõ pírí agá cí, ĩmi apá sĩ ku.
43 Pois virão dias em que os seus inimigos cercarão você de trincheiras e apertarão o cerco por todos os lados;
44 Kí táwụ̃nị̃ ꞌdĩ andi, kí ꞌbá ala gá rĩ kí ụꞌdị́ pírí, bõrõ ꞌbã írã ace ru ụrụgá ãluŋá la ku, ãꞌdusĩku ĩnị̃ ụ́ꞌdụ́ Ãdróŋá ꞌbã amụ́jó ĩmi pajó rĩ ku.”
44 e vão arrasar você e matar todos os seus moradores. Não deixarão pedra sobre pedra, porque você não reconheceu o tempo em que Deus veio visitá-la.
45 Yẹ́sụ̃ fi lị́cọ́ Ãdróŋá drị̂ agá adro ꞌbá ãko ị̃tụ̃ndãlépi rĩ kî.
45 Depois, entrando no templo, Jesus começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Jọ ĩꞌbaní, “Ị́jọ́ Ãdróŋá drị́ sĩlé rĩ jọ, ‘Jó mádrị̂ la adru jó áma ãꞌị̃jó rĩ ꞌi.’ Wó ĩmi uja dó ĩꞌdi ‘ụ̃jị́gọ́ ụ̃gụꞌba ꞌbã kí sĩ ru ụ̃zị̃jó rĩ rú.’ ”
46 dizendo-lhes:
47 Ụ́ꞌdụ́ pírí Yẹ́sụ̃ imbá ꞌbá kí lị́cọ́ Ãdróŋá drị̂ agá ꞌdãá, wó ãtalo ãmbogo ꞌdĩ kí imbaꞌba ãzị́táŋá Mụ́sã drị̂ kí imbálépi rĩ kí ãzíla drị̃lẹ́ Yãhụ́dị̃ ꞌbadrị̂ abe ụ̃ꞌbị̃ kí gẹ̃rị̃ pírí sĩ ĩꞌdi ꞌdịlé rá.
47 Diariamente, Jesus ensinava no templo. Os principais sacerdotes, os escribas e os maiorais do povo procuravam tirar-lhe a vida,
48 Wó ịsụ́ kí gẹ̃rị̃ la ĩꞌdi ꞌdịjó ũní la ku, ãꞌdusĩku ꞌbá ri kí ị́jọ́ arelé tị la gá, lẽ kí ị́jọ́ ãluŋá la ꞌbã alị areŋâ kóru ku.
48 mas não achavam uma forma de fazer isso, porque todo o povo, ao ouvi-lo, era cativado por ele.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.