João 4
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs BKJ
1 ꞌBá Fãrĩsáyĩ rú rĩ are kí ꞌbá ĩꞌdi vú bĩlépi ãzíla bãbụ̃tị́zị̃ bĩlépi rĩ kí ũꞌbĩkãnã sĩ ndẽ kí Yõhánã drị́ rĩ kí rá.
1 Portanto, quando o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João,
2 Ị́jọ́ mgbã sĩ rĩ gá, Yẹ́sụ̃ fẽ bãbụ̃tị́zị̃ ku, ꞌbá ĩꞌdi ꞌbã imbálé rĩ kí fẽ agá la nĩ.
2 (embora o próprio Jesus não tenha batizado, mas os seus discípulos),
3 Ị́jọ́ ꞌdĩ kí mụ akụ́lé ĩꞌdi bị́lẹ́ gá ꞌdĩ ꞌbã áni ꞌbo, aꞌbe Yụ̃dị́yã rá, gõ dó vúlé Gãlị́lị̃ gá.
3 ele deixou a Judeia, e partiu novamente para a Galileia.
4 Ĩꞌdiní gõ agá vúlé Gãlị́lị̃ gâlé, pẽ alịlé ãngũ Sãmãríyã agâ sĩ.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Acá dó táwụ̃nị̃ Síkã ꞌdĩ ãngũ Sãmãríyã drị̂ agá. ꞌDĩ ãni rú ãngũ ándrá Yãkóꞌbõ ꞌbã fẽlé ngọ́pị̃ Yụ̃sụ́fụ̃ ní rĩ.
5 Então ele chega a uma cidade de Samaria, que é chamada Sicar, perto das terras que Jacó deu a seu filho José.
6 Yẹ́sụ̃ acá dó kídí ándrá Yãkóꞌbõ ꞌbã galé rĩ tị gá, ãndẽ dó ácị̃ sĩ rá. Ri dó ị̃yị́tị gá ꞌdãá vụ̃rụ́. ꞌDĩ dó ãni rú sáwã ázíyá ị̃tụ́ sĩ.
6 Ora, o poço de Jacó estava ali. Jesus, pois, cansado da sua viagem, assentou-se assim junto do poço, e era cerca da hora sexta.
7 Ũkú ãzí Sãmãríyã rú la amụ́ dó ị̃yị́ kolé, Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌdiní, “Ífẽ mání ị̃yị́ mvụlé.”
7 Então veio uma mulher de Samaria para tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Ịsụ́ íni ꞌdĩ ꞌbá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé rĩ mụ kí ãkónã ĩgbãlé táwụ̃nị̃ agâlé, ꞌdĩ sĩ Yẹ́sụ̃ ace dó ru ꞌdãá áꞌdụ̂sĩ.
8 (Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimento).
9 Ũkû acá ụ̃sụ̃táŋá sĩ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ kí jõ ãko kí alejó kí drĩdríŋĩ gá ꞌbá Sãmãríyã gá rĩ abe ku rĩ sĩ, jọ, “Mi mî ngá Yãhụ́dị̃, wó ma mâ ngá ꞌbá Sãmãríyã gá la, ãzíla ma vâ ũkú. Ízị ma ị̃yị́ mvụlé mvụ̃-mvụ̃ la sĩ ãꞌdu ị́jọ́ sĩ?”
9 Então, disse-lhe a mulher samaritana: Como é que tu, sendo um judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher de Samaria? Porque os judeus não se relacionam com os samaritanos.
10 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌdiní, “Ídrĩ tá ãko Ãdróŋá ꞌbã fẽlé míní rĩ nị̃ cé, ãzíla ma ị́jọ́ jọlépi míní ꞌdĩ ãꞌdi ꞌi yã rĩ nị̃ rá, mi tá áma zị, ma tá sĩ míní ị̃yị́ ídri drị́ gá rĩ fẽ.”
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus, e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Ũkû jọ, “Ãmbógó, ãko ãzí ími drị́ gá ꞌdâ sĩ ị̃yị́ akójó la ꞌdáyụ, ị̃yị́ ꞌdĩ vâ mgbi vụ̃rụ́lé ꞌdã. Mi ị̃yị́ ídri drị́ gá rĩ ịsụ́ íngõlé?
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Ãmã áyị́pị Yãkóꞌbõ ga ándrá ị̃yị́ ꞌdĩ nĩ, anzị ĩꞌdidrị̂ kí ãnãkpá abe ị̃yị́ mvụ ala gá ꞌdâ, ĩmi Yãkóꞌbõ be ꞌbá ãndânĩ rĩ ãꞌdi ꞌi?”
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌdiní, “ꞌBá pírí ị̃yị́ ꞌdĩ mvụlépi rĩ kí ị̃yị́ vị́ la kí fụ úꞌdí ru.
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água terá sede novamente;
14 Wó ị̃yị́ mâ mụlé fẽlé mvụlé ꞌbá ꞌbanî rĩ, ĩꞌdi fẽ ị̃yị́ vị́ fụ kí ị̃dị́ ku, ĩꞌdi mụ adrulé kídí agálépi agâ rĩ rú, ĩꞌdi dó sĩ ĩꞌbaní ídri ukólépi ku rĩ fẽ.”
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, mas a água que eu lhe der, se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Ũkû umvi ĩꞌdiní, “Ãmbógó, ífẽ mání ị̃yị́ ꞌdĩ mvụlé, ị̃yị́ vị́ ꞌbã fụ rú sĩ ma ku, ãzíla má amụ́ dó sĩ ị̃yị́ ꞌdĩ kolé ị̃dị́ ku.”
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que eu não tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌdiní, “Ímụ mî ágô umvelé.”
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 — ausente —
17 A mulher respondeu e disse: Eu não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Tu disseste bem: Eu não tenho marido;
18 — ausente —
18 porque tu tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Ũkû jọ, “Ãmbógó, ãndá-ãndá ru ánị̃ dó rá mi nábị̃.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, Eu vejo que tu és um profeta.
20 Ãmã áyị́pịka kí ándrá jõ Ãdróŋá ị̃nzị̃ ꞌbé ꞌdĩ drị̃ gá, wó ĩmi ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdĩ ĩjọ ãngũ pịrị ꞌbá pírí ꞌbã kí sĩ Ãdróŋá ị̃nzị̃jó rĩ ĩꞌdi Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá.”
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde o homem deve adorar.
21 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌdiní, “Ũkú ꞌdĩ, mí ãꞌị̃ ị́jọ́ mání jọlé ꞌdĩ ꞌi. Sáwã ãzí la amụ́ lé ꞌdĩ drụ́zị́ ꞌbá icó kí sĩ Ãdróŋá ị̃nzị̃lé ꞌbé ꞌdõ drị̃ gá, jõku Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá ku.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Ĩmi ꞌbá Sãmãríyã gá ꞌdĩ, ĩnị̃ ị́jọ́ mgbã sĩ ĩmi ãꞌdi ị̃nzị̃ yã rĩ gá ku, wó ãma ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdĩ ãnị̃ ãma ãꞌdi ị̃nzị̃ yã rĩ gá rá, ãꞌdusĩku patáŋá amụ́ Yãhụ́dị̃ ꞌbã rụ̂ sĩ.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação é dos judeus.
23 Wó ájọ míní, ụ́ꞌdụ́ amụ́lépi rĩ, acá dó bãsĩ bábá úꞌdîꞌda ꞌbo. ꞌDĩ ụ́ꞌdụ́ ꞌbá ị̃nzị̃táŋá ru rĩ kí Bãbá ị̃nzị̃jó úríndí sĩ, ãzíla ị́jọ́ mgbã rĩ sĩ. Bãbá la ꞌbá ĩꞌdi ị̃nzị̃lépi gẹ̃rị̃ kpị ꞌdĩ sĩ rĩ kí ndrụ̃.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais para adorá-lo.
24 Ãdróŋá ĩꞌdi Úríndí, ꞌbá ĩꞌdi ị̃nzị̃lépi rĩ ꞌbã ị̃nzị̃ kí ĩꞌdi úríndí ĩꞌbadrị̂ agá ãzíla ị́jọ́ mgbã sĩ, ãꞌdusĩku ĩꞌdi ꞌbã adrujó Úríndí rĩ sĩ.”
24 Deus é um Espírito, e os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Ũkû jọ Yẹ́sụ̃ ní, “Má ãꞌị̃ rá Mãsíyã la drụ́zị́ amụ́ rá.” (Mãsíyã ꞌdĩ umvelé Kúrísĩtõ ꞌi rĩ.) “Drĩ amụ́ ꞌbo, ĩꞌdi ãmaní ị́jọ́ pírí kí vú nze rá.”
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que vem o Messias, que se chama o Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌdiní, “Ma ị́jọ́ jọlépi mí be úꞌdîꞌda ꞌdĩ bãsĩ ĩꞌdi ꞌi.”
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, o que fala contigo.
27 Cọtị ꞌdãá ꞌbá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé rĩ acá kí dó rá, ụrụꞌbá la ũdrã kí dó tõyĩ ĩꞌbã kí ĩꞌdi ịsụ́jó ị́jọ́ jọjó ũkú be rĩ sĩ. Wó ꞌbá ãzí kí drĩdríŋĩ gá ị́jọ́ ãzí zịlépi, ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã idélé íni rĩ ãꞌdu la yụ, jõku kí ị́jọ́ jọ agá ãꞌdu drị̃ gá la ꞌdáyụ.
27 E nisto vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que ele estivesse falando com a mulher; todavia, nenhum homem lhe disse: O que tu procuras? Ou: Por que tu falas com ela?
28 Ũkû aꞌbe dó kére ĩꞌdi bãsĩ ị̃yị́ kojó rĩ ị̃yị́tị gá ꞌdãá ũgũgõ, ko dó drị̃ mụlé vúlé táwụ̃nị̃ gâlé ꞌbá ꞌbaní ị́jọ́ ru idélépi rĩ kí vú nzelé. Jọ ĩꞌbaní,
28 A mulher então, deixou o seu cântaro, e foi no caminho da cidade, e disse aos homens:
29 “Ĩmi amụ́ ꞌbá ị́jọ́ pírí mâ idélé rĩ kí vú nzelépi mání rĩ ndrelé, ĩꞌdi nõ dó Kúrísĩtõ ꞌi yã áni!”
29 Vinde, vede um homem que me disse todas as coisas que eu tenho feito; não é este o Cristo?
30 ꞌBá ãkpẹ̃ kí dó táwụ̃nị̃ agâlé amụ́lé Yẹ́sụ̃ ndrelé.
30 Então, eles saíram da cidade e foram até ele.
31 Ị́jọ́ ꞌdĩ ꞌbã kí ru idé agá ꞌdĩ gá ꞌdâ, ꞌbá Yẹ́sụ̃ ꞌbã imbálé rĩ jọ kí ĩꞌdiní, “Rábị̃, íꞌbị̃ drĩ ãko ãzí nalé ráká.”
31 Enquanto isso os seus discípulos lhe suplicavam, dizendo: Mestre, come.
32 Yẹ́sụ̃ umvi ĩꞌbaní, “Ãkónã mâ nalé ĩmĩ ị́jọ́ nị̃jó drị̃ la gá ku la cí.”
32 Mas ele lhes disse: Eu tenho um alimento para comer, que vós não conheceis.
33 ꞌBá ĩꞌdi ꞌbã imbálé ꞌdĩ iꞌdó kí ru undrélé mịfị́ gá mịfị́ gá, jọ kí kí drĩdríŋĩ gá, “ꞌBá ãzí ndú ĩꞌdiní ãkónã ajílépi la cí yã?”
33 Portanto, os discípulos diziam uns aos outros: Acaso algum homem lhe trouxe algo de comer?
34 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌbaní, “Ãkónã mádrị́ gá rĩ ĩꞌdi ị́jọ́ ꞌBá áma tị ãpẽlépi rĩ ꞌbã lẽlé rĩ idéjó ãzíla dejó rĩ ꞌi.
34 Jesus disse-lhes: O meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Ĩmi adru ꞌbá áyi nị̃lépi cé, jọlépi la ace ĩmbá sụ ãkónã kí ũkũnãjó rĩ kí ku yã? Ájọ ĩminí, ị̃nzị̃ mịfị́, ĩndre drĩ ãngũ ámvụ́ agâlé ãkónã kí dó ãni rú bábá sĩ kí ũkũnãjó.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses, e então virá a colheita? Eis que eu vos digo: Levantai os vossos olhos, e vede os campos, porque eles já estão brancos para a colheita.
36 ꞌBá ãkónã ũkũnãlépi rĩ kí ála kí ũfẽ ĩꞌbaní ãkónã kí tralé ídri ukólépi ku rĩ gá rĩ sĩ. ꞌBá ũri kí salépi ãzíla tralépi rĩ kí dó sĩ uꞌá ãyĩkõ sĩ ãngũ ãlu gá.
36 E o que ceifa recebe salário, e ajunta fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa possam juntamente se regozijar.
37 Ị́jọ́ jọlé ꞌbá ãzí rĩ la ũri sa ãzí rĩ la ũkũnã la rĩ ꞌbãngá ị́jọ́ mgbã.
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Ápẽ ĩmi tị ãkónã ĩmĩ ãzị́ ngalé ĩmi ꞌi ku la gá, ꞌbá ãzí nga kí ãzị́ la nĩ. Ĩmi dó mụ ũkũnãlé la vâ ũyá la ịsụ́lé.”
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros homens trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 ꞌBá wẽwẽ rú Sãmãríyã gá táwụ̃nị̃ agá ꞌdãá rĩ ãꞌị̃ kí Yẹ́sụ̃ rá, ãꞌdusĩku ũkú ꞌdã jọ ĩꞌbaní, “Ágọ́bị́ ꞌdã nze mání ị́jọ́ jõ mâ idélé rĩ vú pírí.”
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificou: Ele me disse tudo que eu tenho feito.
40 ꞌBá Sãmãríyã rú rĩ kí mụ acálé Yẹ́sụ̃ rụ́ ꞌdõlé ꞌbo, ꞌbã kí dó mãmálá ĩꞌdidrị́ sĩ uꞌájó ĩꞌba abe. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, Yẹ́sụ̃ uꞌá dó sĩ ĩꞌba abe ụ́ꞌdụ́ ị̃rị̃.
40 Assim então os samaritanos foram até ele, e pediram-lhe que ficasse com eles; e ele ficou ali dois dias.
41 ꞌBá wẽwẽ rú Sãmãríyã gá rĩ ꞌbã ãzí ãꞌị̃ kí Yẹ́sụ̃ ꞌi ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã jọlé ĩꞌbaní rĩ kí sĩ.
41 E muitos mais creram por causa da sua própria palavra;
42 ꞌBá Sãmãríyã rú ĩꞌdi ãꞌị̃lépi rá rĩ jọ kí ũkû ní, “Ãma ãꞌị̃ ĩꞌdi ꞌbã ị́jọ́ rá la adru mî lũjó la ãmaní mi ꞌi rĩ sĩ la ku, wó ãma ãꞌị̃ ĩꞌdi ꞌbã ị́jọ́ rá la, ãꞌdusĩku ãma are dó ị́jọ́ ĩꞌdi tị gá rĩ ãmã bị́lẹ́ sĩ, ị́jọ́ ꞌdĩ ĩꞌdi dó ãndá-ãndá ru, ꞌdĩ ꞌBá ꞌbá ụ̃nọ́kụ́ gá rĩ kí Palépi rĩ ꞌi.”
42 e diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos; porque nós mesmos o temos ouvido, e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Ụ́ꞌdụ́ ị̃rị̃ ĩꞌdi ꞌbã uꞌálé Sãmãríyã gá rĩ kí vúlé gá, ko dó drị̃, mụ dó Gãlị́lị̃ gá.
43 Ora, após os dois dias, ele partiu de lá, e foi para a Galileia.
44 Yẹ́sụ̃ jọ ándrá vâ tị ĩꞌdidrị̂ sĩ, “Úfẽ nábị̃ ní ị̃nzị̃táŋá ãngũ ĩꞌdi ꞌbã sĩ ãfũjó rĩ gá ku.”
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Ĩꞌdi mụ calé Gãlị́lị̃ gâlé ꞌbo, ꞌbá Gãlị́lị̃ gá rĩ aꞌị́ kí ĩꞌdi ãyĩkõ sĩ, ãꞌdusĩku mụ kí ándrá ĩꞌdi trũ ụ̃mụ̃ alịjó ꞌbá drị̃ gâ sĩ rĩ nalé Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé, ãzíla ndre kí tálí ĩꞌdi ꞌbã idélé ꞌdãá rĩ kí pírí rá.
45 Então, quando ele chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles foram à festa.
46 Yẹ́sụ̃ gõ vúlé Kána Gãlị́lị̃ gâlé ị̃dị́, ꞌdĩ ãngũ ándrá ĩꞌdi ꞌbã sĩ ị̃yị́ ujajó wáyĩnĩ rú rĩ gá. ꞌBá ãmbógó gãmétẽ gá Kãpẹ̃rẹ̃nãwụ́mị̃ gá la ꞌbã ngọ́pị ãyánĩ rú ꞌdĩ sĩ ꞌdãá cí.
46 Assim Jesus veio novamente a Caná da Galileia, onde ele da água fizera vinho. E havia ali um nobre, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Ãmbógó la mụ arelé la Yẹ́sụ̃ ĩꞌdi Gãlị́lị̃ gá ꞌdĩ angájó Yụ̃dị́yã gá rĩ sĩ, mụ kpere ĩꞌdi rụ̂lé, mãmálá ꞌbãjó Yẹ́sụ̃ drị́ sĩ amụ́jó ĩꞌdi ꞌbã ngọ́pị ãyánĩ rú rĩ adríjó, ĩꞌdi ꞌbã úgólé drãjó drã-drã rĩ sĩ.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe para descer e curar o seu filho, porque ele já estava à morte.
48 Yẹ́sụ̃ jọ ĩꞌdiní, “Ĩdrĩ ícétáŋá kí ndre tálí abe ku, ĩmi icó drĩ ị́jọ́ mádrị̂ ãꞌị̃lé ku.”
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e maravilhas, não crereis.
49 Ãmbógó umvi, “Úpí, mí amụ́ drĩ ꞌdĩ sĩ mâ ngọ́pị drã drĩ ku rú fô!”
49 O nobre disse-lhe: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Yẹ́sụ̃ jọ dó ĩꞌdiní, “Mí uja mi vúlé lị́cọ́ gâlé, mî ngọ́pị la acá múké rá.”
50 Disse-lhe Jesus: Vai pelo teu caminho, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse, e ele foi em seu caminho.
51 Drụ̃sị̃ íni ãmbógô ꞌbã gõ agá vúlé lị́cọ́ gâlé, ụfụ kí drị̃ ãtiꞌbo ĩꞌdidrị̂ abe, jọ kí ĩꞌdiní, “Mî ngọ́pị adrí rá.”
51 E, enquanto ele descia, saíram-lhe ao encontro os seus servos e lhe contaram dizendo: O teu filho vive.
52 Ãmbógó zị kí, “Ngọ́tị̂ adrí dó sáwã íngõ agá?” Umvi kí ĩꞌdiní, “Ájệ ị̃tọ́lọŋá sĩ sáwã ázị̂rị̃.”
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora ele começara a melhorar; e disseram-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Ị́jọ́ ꞌdĩ agá dó átẹ́pị̃ ní, jọ dó ꞌdĩ bãsĩ ájệ sáwã Yẹ́sụ̃ ꞌbã jọjó la ĩꞌdiní, “Mî ngọ́pị la adrí rá” rĩ ꞌi. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, ãmbógó kí ꞌbá ĩꞌdidrị́ lị́cọ́ gá rĩ abe ãꞌị̃ dó ị́jọ́ Yẹ́sụ̃ drị́ gá rĩ rá.
53 Assim o pai reconheceu que foi na mesma hora em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 ꞌDĩ tálí pâlé ị̃rị̃ Yẹ́sụ̃ ꞌbã idélé Gãlị́lị̃ gá ĩꞌdi ꞌbã ãgõjó angájó Yụ̃dị́yã gâlé rĩ ꞌbã vúlé gá rĩ ꞌi.
54 Este foi o segundo milagre que Jesus fez, quando ele ia da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.