Gálatas 2
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs VC
1 Ílí mụdrị́ drị̃ sụ ꞌbã vúlé gá ãmụ Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé ị̃dị́ Bãrãnábã be, ãꞌdụ Tị́tọ̃ ꞌi ãma abe ĩndĩ.
1 Catorze anos mais tarde, subi outra vez a Jerusalém com Barnabé, levando também Tito comigo.
2 Ámụ Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gâlé ãꞌdusĩku Ãdróŋá iꞌda mání ị́jọ́ mání mụlé idélé rĩ nĩ. Mání adru gá ꞌdãá má icé ị́jọ́ mgbã mání ũlũlé ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ ꞌbaní rĩ ãmbogo kãnị́sã ꞌbã drị̃lẹ́ ru Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá rĩ ꞌbaní bụ́lụ́ gá áꞌdụ̂sĩ. Álẽ ꞌbã nị̃ kí ị́jọ́ mání ũlũlé rĩ awa ru ĩꞌbadrị̂ abe ku ãzị́ mání ngalé rĩ la mụ adrulé ífí kóru ku.
2 E subi em conseqüência de uma revelação. Expus-lhes o Evangelho que prego entre os pagãos, e isso particularmente aos que eram de maior consideração, a fim de não correr ou de não ter corrido em vão.
3 Tị́tọ̃ ãmaní mụjó ĩꞌdi trũ rĩ ꞌbá ãmbogo drị̃lẹ́ ru Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá rĩ ãꞌị̃ kí ĩꞌdi ꞌbá ãꞌị̃táŋá agá rĩ rú rá, ũŋmĩ kí ĩꞌdi ru ĩtãrãlé ku, táni ĩꞌdi ꞌbã adrujó ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku la tí.
3 Entretanto, nem sequer meu companheiro Tito, embora gentio, foi obrigado a circuncidar-se.
4 Ị́jọ́ ꞌdĩ idé ru íni la ãꞌdusĩku ꞌbá ãzí afí kí ꞌbá Kúrísĩtõ ãꞌị̃lépi rá rĩ kí agá ꞌdĩ, ãzíla ꞌbã kí ru kí ꞌbá ãꞌị̃táŋá agá rĩ kî rú. Wó ị́jọ́ mgbã sĩ lẽ kí drị̃lẹ́mgbọ ãma trũ adrujó Kúrísĩtõ Yẹ́sụ̃ agá ꞌdĩ andilé rá sĩ ãma ujajó ãtíꞌbó ru ãzị́táŋá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbadrị̂ kí pálé gá.
4 Mas, por causa dos falsos irmãos, intrusos - que furtivamente se introduziram entre nós para espionar a liberdade de que gozávamos em Cristo Jesus, a fim de nos escravizar -,
5 Wó ãma ãꞌị̃ ꞌbá ꞌdĩ kí ꞌbã ị́jọ́ ãluŋá la ku, ãꞌdusĩku ãlẽ ị́jọ́ mgbã rĩ ꞌbã tu pá ĩmi agá nĩ.
5 fomos, por esta vez, condescendentes, para que o Evangelho permanecesse em sua integridade.
6 ꞌBá kãnị́sã ꞌbã drị̃lẹ́ ru ꞌdãá ꞌdĩ ũꞌbã kí ị́jọ́ ãzí ndú la ị́jọ́ mání ũlũlé rĩ ꞌbã drị̃ gá ku. Gẹ̃rị̃ ꞌbání kí ị̃nzị̃jó ãmbõgõ ĩꞌbadrị̂ sĩ rĩ uja mání ị́jọ́ ãzí ãluŋá la ku, ãꞌdusĩku Ãdróŋá uya ꞌbá ãmbõgõ sĩ ku.
6 Quanto aos que eram de autoridade - o que antes tenham sido não me importa, pois Deus não se deixa levar por consideração de pessoas -, estas autoridades, digo, nada me impuseram.
7 ꞌBá ꞌdĩ ndre kí Ãdróŋá fẽ ãzị́ ị́jọ́ mgbã ũlũjó ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ ꞌbanî rĩ mádrị́ rĩ gá rá, cécé ĩꞌdi ꞌbã Pétẽrõ fẽjó ị́jọ́ ũlũjó ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbanî rĩ áni.
7 Ao contrário, viram que a evangelização dos incircuncisos me era confiada, como a dos circuncisos a Pedro
8 Ãdróŋá Pétẽrõ ayúlépi ụ̃pị́gọ́ŋá ru ꞌbã ũlũ ị́jọ́ ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbanî rĩ ayú vâ ma ụ̃pị́gọ́ŋá ru ị́jọ́ ũlũlé ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ ꞌbaní nĩ.
8 {porque aquele cuja ação fez de Pedro o apóstolo dos circuncisos, fez também de mim o dos pagãos}.
9 ꞌBá kãnị́sã ꞌbã drị̃lẹ́ ru Yãkóꞌbõ ꞌi, Pétẽrõ ꞌi ãzíla Yõhánã ꞌi kãnị́sã ꞌbã ị̃dịŋa ru rulé rũrũ ꞌdĩ kí mụ nị̃lé la Ãdróŋá fẽ mání lẽtáŋá uyaŋâ kóru ãzị́ ꞌdĩ ngajó nĩ, ãzị dó ãma ĩꞌba abe drị́ sĩ Bãrãnábã trũ icéjó la ãma ĩꞌba abe pírí ãzị́ ãlu rĩ nga. Imbá kí dó ãma ásị́ ị́jọ́ ũlũlé ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ ꞌbaní ãzíla ace kí dó ru ị́jọ́ ũlũlé ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbanî.
9 Tiago, Cefas e João, que são considerados as colunas, reconhecendo a graça que me foi dada, deram as mãos a mim e a Barnabé em sinal de pleno acordo:
10 Ãzị́ ĩꞌbã kí aꞌbelé ãmaní rĩ aꞌị́ kí ãma ꞌbá lẽmẽrí Yãhụ́dị̃ rú Yẹ̃rụ́sãlẹ́mụ̃ gá rĩ kí ị́jọ́ ũrãjó sĩ kí ãzã kojó ĩndĩ. Ma mụ ị́jọ́ ꞌdĩ arelé ꞌbo, ãyĩkõ fụ ma ãꞌdusĩku ꞌdĩ bãsĩ ị́jọ́ ãzí jõ mání lẽlé ngalé rá la.
10 iríamos aos pagãos, e eles aos circuncidados. Recomendaram-nos apenas que nos lembrássemos dos pobres, o que era precisamente a minha intenção.
11 Ụ́ꞌdụ́ ãzí ãlu Pétẽrõ la mụ amụ́lé Ãnị̃tị́yọ́kị̃ gá ꞌdõlé ꞌbo, ájọ ị́jọ́ drị̃ la gá tọndọlọ ũꞌbí kí drị̃ gâ sĩ ị́jọ́ ĩꞌdi ꞌbã idélé rĩ ũnzí.
11 Quando, porém, Cefas veio a Antioquia, resisti-lhe francamente, porque era censurável.
12 Ĩndre drĩ, ꞌbá ãzí Yãhụ́dị̃ rú la ꞌbã kí drĩ angájó Yãkóꞌbõ rụ̂lé ku rĩ sĩ, Pétẽrõ ri uꞌálé ãzíla íná nalé ꞌbá ãꞌị̃táŋá agá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ kí abe ãlu. Wó ꞌbá ꞌdĩ kí mụ acálé ꞌbo, aꞌbe uꞌáŋá ãzíla íná naŋá ꞌbá ãꞌị̃táŋá agá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ abe rĩ rá, ãꞌdusĩku idé ụ̃rị̃ sĩ ꞌbá ĩtãrãŋá lẽlépi ꞌdĩ kí ị́jọ́ sĩ.
12 Pois, antes de chegarem alguns homens da parte de Tiago, ele comia com os pagãos convertidos. Mas, quando aqueles vieram, retraiu-se e separou-se destes, temendo os circuncidados.
13 ꞌBá ãꞌị̃táŋá agá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú Ãnị̃tị́yọ́kị̃ gá ꞌdãá rĩ ꞌde kí Pétẽrõ vú gâ sĩ, sĩ uꞌáŋá ãzíla íná naŋá ꞌbá ãꞌị̃táŋá agá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ abe rĩ aꞌbejó cã rĩ gá ĩndĩ ụ̃rị̃ sĩ. Bãrãnábã idé vâ ꞌdĩ ꞌbã áni ĩndĩ.
13 Os demais judeus convertidos seguiram-lhe a atitude equívoca, de maneira que mesmo Barnabé foi levado por eles a essa dissimulação.
14 Wó ma mụ ndrelé la ꞌbá ꞌdĩ idé kí ị́jọ́ mgbã Yẹ́sụ̃ Kúrísĩtõ drị́ gá rĩ kí ku, ájọ ị́jọ́ Pétẽrõ drị̃ gá tọndọlọ ũꞌbí kí drị̃ gâ sĩ, “Míní táni adru agá Yãhụ́dị̃ rú, mi dó úꞌdîꞌda uꞌá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ kí áni. Mi dó ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku rĩ kí ũŋmĩ ãzị́táŋá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbadrị̂ kí vú ũbĩlé uꞌájó Yãhụ́dị̃ kí áni íngoní ru?
14 Quando vi que o seu procedimento não era segundo a verdade do Evangelho, disse a Cefas, em presença de todos: Se tu, que és judeu, vives como os gentios, e não como os judeus, com que direito obrigas os pagãos convertidos a viver como os judeus?
15 Ị́jọ́ ꞌdĩ ãndá útị ãma mí be Yãhụ́dị̃ rú, ímbá vâ ãma ãzị́táŋá Yãhụ́dị̃ drị̂ kí vú ũbĩjó adru ꞌbá ãzị́táŋá lê kí nị̃lépi ku ãma kí umvelé ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ku ꞌbá ũnzí ꞌdĩ kí áni ku.
15 Nós, judeus de nascença, e não pecadores dentre os pagãos,
16 Wó ãnị̃ rá Ãdróŋá la ãma lã ꞌbá ãlá ru la adru ãzị́táŋá idéjó rĩ sĩ ku, wó ãmaní Yẹ́sụ̃ Kúrísĩtõ ãꞌị̃jó ꞌBá ãma Palépi rĩ rú rĩ sĩ. Ị́jọ́ ꞌdĩ bãsĩ fẽlépi la ãma ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú ꞌdĩ kí sĩ ĩꞌdi ãꞌị̃jó ꞌdĩ, Ãdróŋá la dó sĩ ãma ꞌbã ãlá ru ãꞌị̃táŋá Yẹ́sụ̃ ãꞌị̃jó rĩ sĩ, adru ãzị́táŋá Yãhụ́dị̃ ꞌbã rĩ kí vú ũbĩjó rĩ sĩ ku. Ị́jọ́ mgbã sĩ, Ãdróŋá icó ꞌbá ãzí lãlé ãlá ru ãzị́táŋá Yãhụ́dị̃ ꞌbã rĩ kí tãmbaŋá sĩ ku.
16 sabemos, contudo, que ninguém se justifica pela prática da lei, mas somente pela fé em Jesus Cristo. Também nós cremos em Jesus Cristo, e tiramos assim a nossa justificação da fé em Cristo, e não pela prática da lei. Pois, pela prática da lei, nenhum homem será justificado.
17 “Ãdróŋá ꞌbã ãma ãlá ru la ãmaní ásị́ ꞌbãjó Kúrísĩtõ drị̃ gá rĩ sĩ, ꞌbá ãzí Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbã kí ãma ꞌbá ũnzí ru ãmaní ãzị́táŋá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbadrị̂ ꞌbãjó bụ́lụ́ gá rĩ sĩ. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ, Kúrísĩtõ fẽ ãma adrulé ị́jọ́ ũnzí trũ nĩ yã? Adru ꞌdĩ ꞌbã áni ku!
17 Pois, se nós, que aspiramos à justificação em Cristo, retornamos, todavia, ao pecado, seria porventura Cristo ministro do pecado? Por certo que não!
18 Ádrĩ gõ vúlé mụlé ị́jọ́ ándrá ãzị́táŋá Yãhụ́dị̃ ãni mání aꞌbelé rá rĩ kí iꞌdó ngalé úꞌdí ru, ma dó ũnzĩkãnã idé ị̃dị́.
18 Se torno a edificar o que destruí, confesso-me transgressor.
19 Mání amájó la má icó mũkẽ Ãdróŋá drị̂ ịsụ́lé mání ãzị́táŋá kí vú ũbĩjó rĩ sĩ ku rĩ sĩ, ãzị́táŋá ꞌbã ũkpõ dó áma drị̃ gá yụ. Kúrísĩtõ dó mụ áma trũlé rá, ma dó uꞌá ídri rú Ãdróŋá nî.
19 Na realidade, pela fé eu morri para a lei, a fim de viver para Deus. Estou pregado à cruz de Cristo.
20 Ídri mádrị́ ándrá drị̃drị̃ rĩ îpa ĩꞌdi mũsãláꞌbã sị́ gá Kúrísĩtõ be. Má uꞌá dó sĩ ándrá ụrụꞌbá drị̂ áni ku, wó Kúrísĩtõ la uꞌá áma agá nĩ. Ídri mání uꞌájó rĩ dó ãꞌị̃táŋá sĩ Ãdróŋá Ngọ́pị agá, ĩꞌdiní ándrá áma lẽjó ãzíla sĩ ru ídri fẽjó mání rĩ sĩ.
20 Eu vivo, mas já não sou eu; é Cristo que vive em mim. A minha vida presente, na carne, eu a vivo na fé no Filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 Má uja áma ũngúkú Ãdróŋá lẽtáŋá uyaŋâ kóru rĩ drị́ rĩ sĩ ku, ãꞌdusĩku Ãdróŋá la ãma lã ꞌbá ãlá ru la lẽtáŋá uyaŋâ kóru ĩꞌdi drị́ rĩ sĩ, adru ãzị́táŋá ꞌbá Yãhụ́dị̃ rú rĩ ꞌbadrị̂ kí vú ũbĩŋá sĩ la ku. Údrĩ tá ꞌbá lã ãzị́táŋá vú ũbĩjó rĩ sĩ la, drãŋá Kúrísĩtõ drị́ gá rĩ la tá adru ífí kóru.”
21 Não menosprezo a graça de Deus; mas, em verdade, se a justiça se obtém pela lei, Cristo morreu em vão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.