2 Samuel 3
Ị́jọ́ Úꞌdí rĩ (LUC) vs NVI
1 Ãꞌdị́ lị́cọ́ Sáwụ̃lọ̃ drị̂ kí drĩdríŋĩ gá lị́cọ́ Dãwụ́dị̃ drị̂ be rĩ ꞌdị ru sáwã ãzo rú. Dãwụ́dị̃ ꞌbã ũkpó ri tụlé drị̃ gá drị̃ gá wó ãsĩkárĩ Sáwụ̃lọ̃ drị̂ kí ũkpó ri asị́lé vúlé vúlé.
1 A guerra entre as famílias de Saul e Davi durou muito tempo. Davi tornava-se cada vez mais forte, enquanto que a família de Saul se enfraquecia.
2 Dãwụ́dị̃ ꞌbã adrujó Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gá ꞌdãá, tị anzị kí rá. Ngọ́tị́ ĩꞌdidrị́ kãjãní rĩ ꞌbã rụ́ Ãmụ̃nọ́nị̃ ꞌi ũkú ĩꞌdidrị́ Yẹ̃zẹ̃rẹ́lị̃ ízó ru Ãhĩnõwámũ ꞌbã tịlé rĩ ꞌi.
2 Estes foram os filhos de Davi nascidos em Hebrom: O seu filho mais velho era Amnom, filho de Ainoã, de Jezreel;
3 Ngọ́tị́ ĩꞌdidrị́ ị̃rị̃ rĩ ꞌbã rụ́ Kĩlẽyádĩ ꞌi ꞌdĩ ũkú ĩꞌdidrị́ Nãbálĩ Kãrị̃mẹ́lị̃ gó ru rĩ ꞌbã aꞌbelé ãwụ́zị́ ru Ãbị̃gãyị́lị̃ ꞌbã tịlé rĩ ꞌi.
3 o segundo, Quileabe, de Abigail, viúva de Nabal, de Carmelo; o terceiro, Absalão, de Maaca, filha de Talmai, rei de Gesur;
4 Ngọ́tị́ ĩꞌdidrị́ námbã sụ sĩ rĩ ꞌbã rụ́ Ãdõníyã ꞌi ũkú ĩꞌdidrị́ Hãgị́tị̃ ꞌbã tịlé rĩ ꞌi,
4 o quarto, Adonias, de Hagite; o quinto, Sefatias, de Abital;
5 Ngọ́tị́ ĩꞌdidrị́ námbã ázíyá sĩ rĩ ꞌbã rụ́ Ĩtĩrẽyámũ ꞌi ũkú ĩꞌdidrị́ Ígĩlã ꞌbã tịlé rĩ ꞌi.
5 e o sexto, Itreão, de sua mulher Eglá. Esses foram os filhos de Davi que lhe nasceram em Hebrom.
6 Lị́cọ́ Sáwụ̃lọ̃ drị̂ ꞌbã kí ãꞌdị́ ꞌdị agá lị́cọ́ Dãwụ́dị̃ drị̂ be ꞌdĩ gá ꞌdĩ Ãbị̃nẹ́rị̃ ace ãsĩkárĩ ru ásị́ fẽlépi pírí sĩ ãzị́ ngajó Sáwụ̃lọ̃ pálé gá la rú.
6 Enquanto transcorria a guerra entre as famílias de Saul e de Davi, Abner foi se tornando poderoso na família de Saul.
7 Ụ́ꞌdụ́ ãlu Ị̃sị̃bọ̃sẹ́tị̃ Sáwụ̃lọ̃ ngọ́pị zị Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌi, “Íla mi má átẹ́pị ꞌbã ũkú ãtíꞌbó ru Rị̃zị́pã Ãyíyã ꞌbã ị̃zẹ́pị sĩ la ãꞌdu ị́jọ́ sĩ yã?”
7 Saul tivera uma concubina chamada Rispa, filha de Aiá. Certa vez Is-Bosete perguntou a Abner: "Por que você se deitou com a concubina de meu pai? "
8 Ãbị̃nẹ́rị̃ acá dó ũmbã sĩ ị́jọ́ Ị̃sị̃bọ̃sẹ́tị̃ ꞌbã zịlé rĩ sĩ ãzíla umvi ĩꞌdiní, “Mí ũrã má icó Sáwụ̃lọ̃ ꞌbã mẹ́lẹ́ mbelé rá yã? Mí ũrã áfi Dãwụ́dị̃ ní ꞌbá Yụ́dã drị̂ kí abe yã? Ma ãtíꞌbó mí átẹ́pị ãni ru ásị́ fẽlépi pírí ĩꞌdiní la ãzíla lị́cọ́ ĩꞌdidrị̂ ní ĩꞌdi ꞌbã wọ̃rị́ka kí abe la. Áfẽ mi ꞌdịlé Dãwụ́dị̃ ní ku, wó úꞌdîꞌda mí alị́ dó ị́jọ́ áma ụrụꞌbá gá ị́jọ́ ãzí mání idélé ku la sĩ.
8 Abner ficou furioso com a pergunta de Is-Bosete e exclamou: "Por acaso eu sou um cão a serviço de Judá? Até agora tenho sido leal à família de Saul, seu pai, e aos parentes e amigos dele, e não deixei que você caísse nas mãos de Davi; e agora você me acusa de um delito envolvendo esta mulher!
9 Ádrĩ Dãwụ́dị̃ ãzã ko sĩ ị́jọ́ Úpí ꞌbã ándrá azịlé ĩꞌdiní rĩ kí ịsụ́jó ku, lẽ Ãdróŋá ꞌbã gbã ma jõku ꞌbã ꞌdị ma rá!
9 Que Deus me castigue com todo rigor, se eu não fizer por Davi o que o Senhor lhe prometeu sob juramento,
10 Ma mụ ũpĩ Sáwụ̃lọ̃ drị̂ ꞌdụlé fẽlé Dãwụ́dị̃ ní. Ma Dãwụ́dị̃ ꞌbã úpí ru sụ́rụ́ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí drị̃lẹ́ gá Yụ́dã drị̂ be, angájó ụ́rụ́ Dánĩ gá kpere cajó ándrá Bẹ̃rị̃sẹ́bã gá.”
10 tirar o reino da família de Saul e estabelecer o trono de Davi sobre Israel e Judá, de Dã a Berseba".
11 Ị̃sị̃bọ̃sẹ́tị̃ umvi dó ị́jọ́ ãzí Ãbị̃nẹ́rị̃ ní ku ãꞌdusĩku idé dó ụ̃rị̃ sĩ.
11 Is-Bosete não respondeu nada a Abner, pois tinha medo dele.
12 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Ãbị̃nẹ́rị̃ pẽ dó ꞌbá ãzí kí tị Dãwụ́dị̃ rụ́ sĩ zịjó la, “Ãꞌdi la ãngũ ꞌdĩ drị̃ ce nĩ yã? Mí idé tị icíma má be ãzíla ma ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí ají pírí ími pálé gá.”
12 Então Abner enviou mensageiros a Davi com esta proposta: "A quem pertence esta terra? Faze um acordo comigo e eu te ajudarei a conseguir o apoio de todo o Israel".
13 Dãwụ́dị̃ jọ, “ꞌDĩ ị́jọ́ múké la, ma tị icí mí be rá. Wó álẽ lú ị́jọ́ ãzí mídrị́ ãlu. Lẽ mí amụ́ áma drị̃lẹ́ gá Sáwụ̃lọ̃ ị̃zẹ́pị Mĩkálĩ kóru ku. Mí ají ĩꞌdi ĩndĩ.”
13 "Está bem", disse Davi. "Farei um acordo com você, mas com uma condição: não compareça à minha presença sem trazer-me Mical, filha de Saul, quando você vier me ver. "
14 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ pẽ dó ꞌbá ãzí kí tị Ị̃sị̃bọ̃sẹ́tị̃ Sáwụ̃lọ̃ ngọ́pị rụ́ ãzíla jọ, “Mí ãfẽ mâ ũkû Mĩkálĩ, mání ándrá ĩgbãlé mání Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ kí ụꞌdị́jó 100 rĩ sĩ rĩ vúlé.”
14 E Davi enviou mensageiros a Is-Bosete, filho de Saul, exigindo: "Entregue-me minha mulher Mical, com quem me casei pelo preço de cem prepúcios de filisteus".
15 Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ị̃sị̃bọ̃sẹ́tị̃ fẽ dó ãzị́táŋá ãzíla aꞌdụ́ dó sĩ Mĩkálĩ ágô Pãlị̃tị̃yẹ́lị̃ Lãyísĩ ngọ́pị drị̂lé rá.
15 Diante disso, Is-Bosete mandou que a tirassem do seu marido Paltiel, filho de Laís.
16 Táni ĩꞌdi ꞌbã ágô Pãlị̃tị̃yẹ́lị̃ ní ĩꞌdi vú ãbĩ agá áwáŋá trũ kpere táwụ̃nị̃ Bãhụ̃rị́mụ̃ gá rá tí, Ãbị̃nẹ́rị̃ jọ dó ĩꞌdiní, “Ígõ vúlé.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ gõ dó sĩ vúlé rá.
16 Mas Paltiel foi atrás dela, e a seguiu chorando até Baurim. Então Abner ordenou-lhe que voltasse para casa; e ele voltou.
17 Ãbị̃nẹ́rị̃ jọ ị́jọ́ ꞌbá ĩyõ Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe ãzíla jọ ĩꞌbaní, “Sáwã ãzí sĩ ĩlẽ ándrá Dãwụ́dị̃ ꞌbãlé úpí ĩmidrị̂ rú.
17 Nesse meio tempo, Abner enviou esta mensagem às autoridades de Israel: "Já faz algum tempo que vocês querem Davi como rei.
18 Úꞌdîꞌda ĩmi idé dó ị́jọ́ ꞌdĩ rá ãꞌdusĩku Úpí jọ ándrá ị́jọ́ Dãwụ́dị̃ drị̃ gá íni, ‘Ãtíꞌbó mádrị́ Dãwụ́dị̃ rụ̂ sĩ, ma ꞌbá mádrị́ Ịsịrayị́lị̃ kí pa Fị̃lị̃sị̃tị́nị̃ kí drị́ gâsĩ mẹ́rọ́ꞌbá ĩꞌbadrị̂ kí abe pírí rá.’”
18 Agora é o momento de agir! Porque o Senhor prometeu a Davi: ‘Por meio de Davi, meu servo, livrarei Israel do poder dos filisteus e de todos os seus inimigos’ ".
19 Ãbị̃nẹ́rị̃ jọ vâ ị́jọ́ ꞌbá Bénzãmĩnĩ drị̂ kí abe mịfị́ gá mịfị́ gá. ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, mụ dó Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gá sĩ ị́jọ́ pírí ꞌbá Ịsịrayị́lị̃ gá ãzíla Bénzãmĩnĩ gá rĩ ꞌbã kí jọlé lẽ kí kí idélé rĩ kí lũlé Dãwụ́dị̃ nî.
19 Abner também falou pessoalmente com os benjamitas. Depois foi a Hebrom dizer a Davi tudo o que Israel e a tribo de Benjamim haviam aprovado.
20 Ãbị̃nẹ́rị̃ kí ãgọbị ĩꞌdidrị́ kãlị́ ị̃rị̃ rĩ kí abe mụ acálé Dãwụ́dị̃ rụ́ Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gá ꞌbo, Dãwụ́dị̃ idé ĩꞌbaní ụ̃mụ̃ nalé.
20 Quando Abner, acompanhado de vinte homens, apresentou-se a Davi em Hebrom, este ofereceu um banquete para ele e para os homens que o acompanhavam.
21 ꞌDã ꞌbã vúlé gá Ãbị̃nẹ́rị̃ jọ Dãwụ́dị̃ ní, “Lẽ ámụ rá ãzíla lẽ má itú ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí úpí mádrị̂ ní rá, ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ kí dó sĩ tị icíma idé mí be ãzíla mi dó sĩ ũpĩ na kí drị̃lẹ́ gá ími ásị́ ꞌbã lẽlé rĩ áni.” Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Dãwụ́dị̃ pẽ dó Ãbị̃nẹ́rị̃ tị rá ãzíla mụ dó sĩ ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ.
21 Disse então Abner a Davi: "Deixa que eu me vá e reúna todo o Israel, meu senhor, para que façam um acordo contigo, ó rei, e reines sobre tudo o que desejares". Davi o deixou ir, e ele se foi em paz.
22 ꞌDã ꞌbã vúlé gá cọtị́ Yõwábũ kí ãsĩkárĩ Dãwụ́dị̃ drị̂ kí abe acá kí angájó ãko raŋá gâlé rĩ sĩ ãzíla ají kí ãko wẽwẽ rú ĩꞌbã kí arálé rĩ kí ĩndĩ. Wó Ãbị̃nẹ́rị̃ aꞌbe dó Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ rá ãꞌdusĩku Dãwụ́dị̃ pẽ dó ĩꞌdi tị ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ rá.
22 Naquele momento, os soldados de Davi e Joabe voltavam de um ataque, trazendo muitos bens. Abner, porém, já não estava com Davi em Hebrom, porque Davi o tinha deixado partir em paz.
23 Yõwábũ kí mụ ãgõlé ãsĩkárĩ kí abe pírí ꞌbo, úlũ ĩꞌdiní Ãbị̃nẹ́rị̃ Nẹ́rị̃ ngọ́pị amụ́ tá úpí rụ́ ꞌdâ ãzíla úpí pẽ ĩꞌdi tị ásị́ ị̃gbẹ̃ sĩ.
23 Quando Joabe chegou com todo o seu exército, contaram-lhe que Abner, filho de Ner, se apresentara ao rei, que o tinha deixado ir em paz.
24 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yõwábũ mụ dó úpí rụ̂lé ãzíla zị ĩꞌdi, “Ị́jọ́ míní idélé ꞌdĩ ãꞌdu yã? Índre Ãbị̃nẹ́rị̃ amụ́ mí rụ́ ꞌdâ rá, mí aꞌbe ĩꞌdi mụlé rá ãꞌdu ị́jọ́ sĩ? Ífẽ dó mụ dó ꞌbo ꞌdộ!
24 Então Joabe foi falar com o rei e lhe disse: "Que foi que fizeste? Abner veio à tua presença e o deixaste ir?
25 Ínị̃ Ãbị̃nẹ́rị̃ Nẹ́rị̃ ngọ́pị rá, amụ́ ími ulélé ãzíla amụ́ ãcị̃ mídrị̂ kí íngoní yã rĩ kí undrélé ãzíla lẽ ị́jọ́ pírí míní idélé rĩ kí ãꞌdu yã rĩ ịsụ́lé.”
25 Conheces Abner, filho de Ner; ele veio para enganá-lo, observar os teus movimentos e descobrir tudo o que estás fazendo".
26 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Yõwábũ aꞌbe dó Dãwụ́dị̃ rá ãzíla pẽ ꞌbá ị́jọ́ ujílépi rĩ kí tị Ãbị̃nẹ́rị̃ vú gâsĩ. Ịsụ́ kí ĩꞌdi kídí Sírã tị gá ãzíla ají kí dó ĩꞌdi vúlé. Wó Dãwụ́dị̃ nị̃ ị́jọ́ drị̃ la gá ku.
26 Saindo da presença de Davi, Joabe enviou mensageiros atrás de Abner, e eles o trouxeram de volta, desde a cisterna de Sirá. Mas Davi não ficou sabendo disso.
27 Ãbị̃nẹ́rị̃ la mụ ãgõlé Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gá ꞌbo, Yõwábũ se dó ĩꞌdi bụ́lụ́ gá jó ãzí ꞌa gá kẹ̃jị́tị gá ꞌdãá ĩꞌdi ꞌbã rĩ mụ ĩꞌdiní ị́jọ́ ãzí lũlé ádụ̂sĩ rĩ áni. ꞌDãá rĩ sĩ sõ dó Ãbị̃nẹ́rị̃ ãjụ́ sĩ kụ̃bụ̃ gá sĩ ádrị́pị Ãsãhẹ́lị̃ ꞌbã ãrígó tị ũfẽjó. Ị́jọ́ ꞌdĩ sĩ Ãbị̃nẹ́rị̃ drã dó sĩ rá.
27 Quando Abner retornou a Hebrom, Joabe o chamou à parte, na porta da cidade, sob o pretexto de falar-lhe em particular, e ali mesmo o feriu no estômago. E Abner morreu por ter derramado o sangue de Asael, irmão de Joabe.
28 Vúlé vúlé ru Dãwụ́dị̃ la mụ ị́jọ́ ꞌdĩ arelé ꞌbo jọ, “Úpí ndre ãsu drị́ sụ́rụ́ mádrị̂ be Ãbị̃nẹ́rị̃ Nẹ́rị̃ ngọ́pị ụrụꞌbá gá ku rĩ gá rá. Ndre vâ Yõwábũ asu ĩꞌdi ãrí nĩ rĩ cé.
28 Mais tarde, quando Davi soube o que tinha acontecido, disse: "Eu e o meu reino, perante o Senhor, somos para sempre inocentes do sangue de Abner, filho de Ner.
29 Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌbã ãrí ꞌbã ũbĩ Yõwábũ vú lị́cọ́ átẹ́pị̃ drị̂ be. Lẽ lị́cọ́ Yõwábũ drị̂ agá átẹ́pị̃ drị̂ be ãkõzá gbõgbõ rú rĩ ꞌbã ce ị̃ndụ́ ku. Lẽ ãrí ꞌbã ꞌbá najó rĩ ꞌbã ce ị̃ndụ́ ku, ꞌbá ꞌbaní acị́jó gbẹ̃lẹ́kẹ sĩ rĩ ꞌbã ce ị̃ndụ́ ku. Lẽ ꞌbá kí ụꞌdị́jó ménéŋá sĩ rĩ ꞌbã ce ị̃ndụ́ ku ãzíla ãbị́rị́ ꞌbã ce ị̃ndụ́ ku.”
29 Caia a responsabilidade pela morte dele sobre a cabeça de Joabe e de toda a sua família! Jamais falte entre os seus descendentes quem sofra fluxo ou lepra, quem use muletas, quem morra pela espada, ou quem passe fome".
30 Yõwábũ ꞌdị kí Ãbị̃nẹ́rị̃ ádrị́pị Ãbĩsáyĩ be la ĩꞌdi ándrá ĩꞌbã ádrị́pị Ãsãhẹ́lị̃ ꞌdịjó ãꞌdị́ gá Gị̃bẹ̃yọ́nị̃ gá rĩ sĩ.
30 Assim, Joabe e seu irmão Abisai mataram Abner porque ele havia matado Asael, irmão deles, na batalha de Gibeom.
31 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, Dãwụ́dị̃ jọ Yõwábũ ní ꞌbá pírí ĩꞌdi abe rĩ ꞌbaní, “Ĩmi uce bõngó ĩmi ụrụꞌbá gá ꞌdĩ kí rá, ĩsụ̃ kõlĩbá ãzíla ĩmi iꞌdó acị́lé áwáŋá trũ gbọ́lọ́ Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌbãjó rĩ ꞌbã drị̃lẹ́ gá.” Úpí Dãwụ́dị̃ ꞌbã ãmgbã rĩ ri acị́lé pápálé ru.
31 Então Davi disse a Joabe e a todo o exército que o acompanhava: "Rasguem suas vestes, vistam roupas de luto e vão chorando à frente de Abner". E o rei Davi seguiu atrás da maca que levava o corpo.
32 Ị̃sị̃ kí Ãbị̃nẹ́rị̃ Hẹ̃bụ̃rọ́nị̃ gá ãzíla úpí ri awálé ụ́ꞌdụ́kọ́ sĩ rere Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌbã ĩnádrị̃ gá. ꞌBá pírí awá kí vâ ĩndĩ.
32 Enterraram-no em Hebrom, e o rei chorou em alta voz junto ao túmulo de Abner, como também todo o povo.
33 Úpí Dãwụ́dị̃ ngo dó sĩ ãwú úngó ꞌdĩ Ãbị̃nẹ́rị̃ nî:
33 Então o rei cantou este lamento por Abner: "Por que morreu Abner como morrem os insensatos?
34 Ími drị́ kí úmbé ándrá kí ku,
34 Suas mãos não estavam algemadas, nem seus pés acorrentados. Você caiu como quem cai perante homens perversos". E todo o povo chorou ainda mais por ele.
35 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, ꞌbá pírí amụ́ kí Dãwụ́dị̃ rụ́ ãzíla aꞌị́ kí ĩꞌdi sĩ ãkónã ꞌbị̃jó ị̃tụ́ gá ꞌdâ, wó Dãwụ́dị̃ na ũyõ jọjó la, “Ãdróŋá ꞌbã fẽ mání drị̃rịma ũkpó la ádrĩ mũkátĩ ꞌbị̃ jõku ãko ãzí cí la su áma tị gá ꞌdĩ sĩ ị̃tụ́ ꞌde drĩ ku rú rá rĩ gá.”
35 Depois, quando o povo insistiu com Davi que comesse alguma coisa enquanto ainda era dia, Davi fez este juramento: "Deus me castigue com todo rigor, caso eu prove pão ou qualquer outra coisa antes do pôr-do-sol! "
36 ꞌBá pírí ndre kí ị́jọ́ ꞌdĩ rá acá kí dó ãyĩkõ sĩ. Ãndá ãndá ru acá kí ãyĩkõ sĩ ị́jọ́ pírí úpí ꞌbã idélé ꞌdĩ kí sĩ.
36 Todo o povo ouviu isso e aprovou; de fato, tudo o que o rei fazia o povo aprovava.
37 Iꞌdójó ụ́ꞌdụ́ ꞌdã sĩ ꞌbá pírí úpí Dãwụ́dị̃ drị̂ kí ãzíla ꞌbá pírí Ịsịrayị́lị̃ drị̂ kí abe nị̃ kí dó rá Dãwụ́dị̃ su drị́ Nẹ́rị̃ ꞌbã ngọ́pị Ãbị̃nẹ́rị̃ ꞌdịŋá gá ku.
37 Assim, naquele dia, todo o povo e todo o Israel reconheceram que o rei não tivera participação no assassinato de Abner, filho de Ner.
38 ꞌDã ꞌbã ũngúkú gá, úpí jọ dó ãgọbị ĩꞌdidrị̂ ꞌbaní, “Ĩnị̃ ụ́ꞌdụ́ ãndrũ ꞌdĩ sĩ úpímvá ãzíla kẹ́jẹ́ŋị́ aꞌdé Ịsịrayị́lị̃ gá ꞌdâ vũ gá nĩ rĩ gá ku yã?
38 Então o rei disse aos seus conselheiros: "Não percebem que caiu hoje em Israel um líder, um grande homem?
39 Táni ãndrũ mání adrujó úpí ãdu ũsũjó drị̃ la gá rá rĩ rú tí, ma ũkpó kóru ãzíla anzị Zẹ̃rụ̃yị́yã drị́ ꞌdĩ kí ũkpó mání ambamba. Lẽ Úpí ꞌbã ũfẽ lẹ̃gọ́ŋá ꞌdĩ ị́jọ́ ũnzí ĩꞌdi ꞌbã idélé rĩ kí vú sĩ.”
39 Embora rei ungido, ainda sou fraco, e esses filhos de Zeruia são mais fortes do que eu. Que o Senhor retribua ao malfeitor de acordo com as suas más obras! "
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.